Latest / M365.FM – podcast o Microsoft 365, Copilot i AI po polsku / Rejestrowanie własnych funkcji Copilot w Business Central: AL, metaprompt i bezpieczne klucze Azure OpenAI (Dubbing AI)

Transcript

Rejestrowanie własnych funkcji Copilot w Business Central: AL, metaprompt i bezpieczne klucze Azure OpenAI (Dubbing AI) · M365.FM – podcast o Microsoft 365, Copilot i AI po polsku

• 0:00
  Czy zdarzyło Ci się marzyć, by Biznes Central odwalał za Ciebie czarną robotę jak uzgadnianie płatności czy tworzenie opisów produktów, zamiast zasypywać Cię dodatkowymi kliknięciami i nocną męką w Excelu?
• 0:09
  Taka jest obietnica Copilota. I zanim zapytasz, tak jest wbudowany w wersję Biznes Central Online bez dodatkowych kosztów.
• 0:15
  Tylko nie licz, że zadziała w Twojej instalacji on-premise.
• 0:18
  Oto haczyk. Większość administratorów nigdy nie wychodzi poza gotowe dema.
• 0:22
  Dziś rozłożymy go na części pierwsze i pokażemy, jak zaprząc Copilota do pracy w Twojej firmie.
• 0:26
  Na koniec otrzymasz listę kontrolną, którą przetestujesz w środowisku Sandbox.
• 0:30
  Wszystko zaczyna się od ukrytego menu, o którym Microsoft prawie nie wspomina.
• 0:34
  Sekretne menu Copilota. Prawdziwa moc Copilota nie tkwi w efektownych przyciskach na karcie klienta.
• 0:39
  Prawdziwy trik kryje się w tym, co Microsoft zostawił pod spodem.
• 0:42
  Punkty rozszerzeń znajdziesz w przestrzeni nazw system AI.
• 0:45
  Szukaj kodeunita Copilot Capability oraz powiązanych enumów.
• 0:48
  To właśnie tam znajdują się haczyki dla programistów.
• 0:50
  To nie są przypadkowe artefakty w bazie kodu.
• 0:53
  Zbudowano je po to, byś mógł definiować i rejestrować własne funkcje oparte na AI,
• 0:56
  zamiast czekać, aż Microsoft dorzuci nowe demo raz na kwartał.
• 1:00
  Menu, z którego korzysta większość ludzi, to tylko wierzchołek góry lodowej.
• 1:03
  Wpisz dane faktury, otrzymaj zgrabne podsumowanie, może szkic opisu produktu.
• 1:06
  W porządku, ale to tylko scenariusze demonstracyjne, żeby pokazać, patrzcie, to działa.
• 1:10
  W rzeczywistości wnętrze Biznes Central zawiera obiekty takie jak Copilot Capability i Copilot Availability.
• 1:15
  Mówiąc prościej, Capability to zestaw umiejętności, które tworzysz dla Copilota.
• 1:19
  Availability mówi systemowi, kiedy i gdzie dana umiejętność powinna pojawić się dla użytkownika końcowego.
• 1:25
  Razem tworzą coś więcej niż tylko menu gotowych widgetów AI.
• 1:28
  To platforma do dostosowania Copilota do potrzeb Twojej firmy.
• 1:31
  I tu dochodzimy do sedna.
• 1:32
  Większość administratorów zakłada, że Copilot jest w pełni zamknięty, jak błyszczące czarne pudełko.
• 1:36
  Używają tego, co jest, wzruszają ramionami i idą dalej.
• 1:38
  Nigdy nie szukają dodatkowych opcji kontroli.
• 1:40
  Jednak na poziomie programistycznym masz dostęp do konkretnych dźwigni.
• 1:43
  I tak administratorzy mają sposób, by zobaczyć efekty pracy programistów.
• 1:46
  Wejdź na stronę Copilot and Agent Capability z wewnątrz Business Central.
• 1:50
  Każda zarejestrowana tam funkcja będzie widoczna na liście.
• 1:53
  Administratorzy mogą je wyłączać pojedynczo.
• 1:55
  Jeśli coś działa nieprawidłowo, to połączenie programiści definiują w AL.
• 1:58
  Administratorzy zarządzają w U i jest pomostem, dzięki któremu to coś więcej niż tylko teoria.
• 2:03
  Nie myśl o tym jak o zablokowanym urządzeniu Apple, raczej jak o konsoli z ukrytymi komendami debugowania.
• 2:08
  Jeśli ograniczasz się tylko do klikania głównego przycisku Copilota, marnujesz ogromny potencjał systemu.
• 2:12
  To jak jazda Teslą, w której w korku przesuwasz się tylko o centymetry.
• 2:15
  Przełącznik trybu Ludicres istnieje, ale dopóki go nie użyjesz, stoisz w miejscu.
• 2:19
  Tu jest tak samo.
• 2:21
  Obiekty przestrzeni nas są już w Twoim środowisku, ale jeśli nie wiesz, gdzie szukać, nigdy ich nie użyjesz.
• 2:25
  O jakiej więc mocy obliczeniowej mówimy?
• 2:28
  Moduł AI w Business Central oferuje uzupełnianie tekstu,
• 2:31
  czatowe uzupełnianie scenariuszy workflow oraz embeddingi dla wyszukiwania semantycznego.
• 2:35
  Oznacza to, że możesz zbudować funkcję, która na przykład
• 2:38
  Tworzy szkice zamówień zakupu według wzorców Twojej firmy, a nie założeń Microsoftu.
• 2:42
  Oznacza to również, że możesz tworzyć asystentów mówiących głosem Twojej firmy, a nie sterelnym językiem notatek hrabia.
• 2:48
  Krótka uwaga, zanim komuś przyjdą do głowy pomysły.
• 2:50
  Funkcja podglądu czatu z Copilotem, którą mogłeś widzieć w Business Central, nie jest rozszerzalna przez ten moduł.
• 2:55
  Ten czat podąża własną ścieżką.
• 2:57
  To, co rozszerzasz, odbywa się poprzez opisany tutaj model możliwości.
• 2:59
  Microsoft słabo wyeksponował to w swoim marketingu.
• 3:02
  Owszem, jest w dokumentacji, ale zakopane w suchej, technicznej sekcji, przez którą niewielu administratorów przewija.
• 3:07
  Gdy już wiesz, że te obiekty istnieją, obraz się zmienia.
• 3:10
  Każdy finansowy dziwoląg, każde nietypowe pole własne, każdy skomplikowany obieg zatwierdzeń, wszystko to można zaadresować własną funkcją Copilota.
• 3:17
  Zamiast czekać, aż Redmond rzuci coś z góry, możesz dopasować asystenta bezpośrednio do swojego środowiska.
• 3:22
  Oczywiście, tak potężne narzędzie wymaga ostrzeżeń.
• 3:25
  To ostre narzędzia. Błędna rejestracja możliwości może tworzyć konflikty, zwłaszcza gdy Microsoft wdraża aktualizację.
• 3:31
  Zrób to źle, a nagle sandbox przestanie działać lub, co gorsza, zablokujesz użytkowników na produkcji.
• 3:35
  Dlatego strona Copilot and Agent Capabilities ma znaczenie.
• 3:39
  Daje ona administratorom nie tylko wgląd, ale i szybki wyłącznik, jeśli twój niestandardowy mózg zacznie szwankować.
• 3:44
  Więc korzyść jest prosta.
• 3:46
  Tak, pod Copilotem kryje się sekretne menu.
• 3:48
  Tak, jest już w każdym środowisku.
• 3:49
  I tak, zmienia Copilota z zabawki w coś użytecznego, ale wiedza o jego istnieniu to dopiero pierwszy krok.
• 3:55
  Cały trik polega na bezpiecznej rejestracji tych funkcji, aby zwiększyć moc bez spalenia środowiska.
• 4:00
  I właśnie tam przejdziemy dalej.
• 4:02
  Rejestracja bez niszczenia swojego środowiska.
• 4:05
  Rejestracja funkcji Copilota to nie jest jakaś niejasna sztuczka czarodzieja.
• 4:09
  Mówiąc językiem AL, tworzysz rozszerzenie Enum dla Copilot Capability i używasz kodeuntu instalacyjnego lub aktualizacyjnego, który wywołuje funkcję.
• 4:17
  Zarejestruj funkcję.
• 4:18
  To ten uścisk dłoni, w którym mówisz Biznes Central, oto nowa funkcja AI.
• 4:22
  Traktuj ją jako część systemu.
• 4:24
  Bez tego wywołania rozszerzenie może się skompilować, ale Copilot nawet nie będzie wiedział o istnieniu tej funkcji.
• 4:28
  Potraktuj to jak składanie dokumentów w dziale kadr.
• 4:31
  Nie ma wpisów w strukturze organizacyjnej, nie ma biurka, nie ma maila, nie ma pracownika.
• 4:35
  Gdy masz już podstawową definicję, kolejnym detalem jest zakres i nazewnictwo.
• 4:39
  Każda rejestrowana funkcja działa w tym samym ekosystemie, który Microsoft stale aktualizuje.
• 4:44
  Jeśli użyjesz ogólnej nazwy lub niedbałego identyfikatora, prosisz się o konflikt.
• 4:48
  Załóżmy, że nazwiesz ją pomocnikiem sprzedaży i przypiszesz jej popularną wartość wyliczeniową.
• 4:52
  Następnie Microsoft wydaje aktualizację z wbudowaną funkcją w tym samym obszarze.
• 4:55
  Nagle system nie wie, co pokazać, a Twój kod zaczyna konfliktować z rozwiązaniami z Redmond w trakcie działania.
• 5:00
  Rozwiązanie jest nudne, ale niezbędne.
• 5:02
  Wybieraj unikalne nazwy, przypisuj własne wartości wyliczeniowe niepokrywające się z typowymi zakresami i celowo wersjonuj rozszerzenie.
• 5:08
  Dodawaj numery wersji, aby śledzić, czy środowisko Sandbox ma wersję pierwszej dwa, podczas gdy produkcja nadal tkwi na pierwszy zero.
• 5:13
  A jeśli coś zmieni się w platformie, Twoje jednostki kodu aktualizacyjnego pozwolą bezpiecznie przenieść te funkcje dalej.
• 5:19
  Bez nich tylko podklejasz nową instalację do starej rozdzielnicy, mając nadzieję, że nic nie stanie w płomieniach.
• 5:24
  Tutaj wielu programistów podchodzi do sprawy zbyt swobodnie.
• 5:27
  Wrzucają rozszerzenie prosto na produkcję, bo to przecież tylko funkcja.
• 5:30
  Wtedy właśnie Twój helpdesk zaczyna płonąć.
• 5:32
  Właściwa ścieżka jest prosta.
• 5:33
  Najpierw tylko środowisko Sandbox.
• 5:35
  Zepsuj, popraw, przetestuj ponownie i dopiero gdy wszystko działa, przenieś na produkcję.
• 5:39
  Takie kontrolowane wdrażanie ogranicza niespodzianki.
• 5:41
  I nie chodzi tu tylko o kompilację kodu, ale o zarządzanie.
• 5:44
  Strona funkcji kopilota i agentów w Biznes Central służy również jako weryfikacja poprawności.
• 5:48
  Jeśli po rejestracji Twoja funkcja się tam nie pojawia, znaczy to, że nie zarejestrowałeś jej poprawnie.
• 5:52
  Ta strona odzwierciedla stan faktyczny systemu.
• 5:55
  Dopiero po zweryfikowaniu jej tam powinieneś przekazać całość do przeglądu administratorom.
• 5:58
  A skoro mowa o administratorach, włączanie lub wyłączanie funkcji kopilota oraz skonfigurowanie przepływu danych to zadania tylko dla administratorów z uprawnieniami super lub rolą administratora Biznes Central.
• 6:08
  Zaplanuj ten krok związany z zarządzaniem z wyprzedzeniem.
• 6:11
  Szybka, profesjonalna rada.
• 6:12
  Podczas rejestracji użyj opcjonalnego parametru Learn More URL.
• 6:15
  Pojawi się on bezpośrednio na stronie administratora dotyczącej funkcji kopilota i agentów.
• 6:20
  To nie tylko miły dodatek, to wbudowana dokumentacja.
• 6:22
  Zamiast kazać administratorom szukać linku do wiki czy męczyć Cię na Teamsach, mogą kliknąć bezpośrednio w opis funkcji i dowiedzieć się, jak jej używać.
• 6:30
  Pomyśl o tym, jak o naklejeniu instrukcji na włączniku światła, żeby następna osoba nie przełączyła tego niewłaściwego.
• 6:35
  Oto lista kontrolna najlepszych praktyk, która ogranicza ryzyko.
• 6:38
  Po pierwsze, uruchamiaj wszystko w piaskownicy przed wdrożeniem na produkcję.
• 6:40
  Po drugie, wybieraj unikalne wartości enum i unikaj typowych zakresów.
• 6:44
  Po trzecie, zawsze używaj modułów aktualizacji instalacji dla zapewnienia czystej ścieżki rozwoju.
• 6:47
  Po czwarte, dołącz adres URL, dowiedz się więcej, aby administratorzy nie musieli później zgadywać.
• 6:51
  Stosuj te cztery zasady, a utrzymasz stabilność swojego środowiska.
• 6:54
  Zignoruj je, a o trzeciej nad ranem będziesz przywracać bazy danych.
• 6:57
  Metafora miejsca parkingowego wciąż jest aktualna.
• 6:59
  Rejestracja możliwości jest jak oficjalna rezerwacja miejsca dla Twojego nowego samochodu.
• 7:03
  Wypełnij odpowiednie dokumenty, miejsce jest Twoje i wszyscy są zadowoleni.
• 7:06
  Pomiń proces lub zaparkuj w strefie czerwonej, a zablokujesz drogę pożarową i wszyscy będą źli.
• 7:10
  Rejestracja polega na wygospodarowaniu bezpiecznej przestrzeni dla Twojej funkcji,
• 7:13
  aby Biznes Central i aktualizacje Microsoft mogły z nią współistnieć w dłuższej perspektywie.
• 7:17
  Krótko mówiąc, traktuj rejestrację jak kod produkcyjny, bo dokładnie nim jest.
• 7:21
  Testuj w piaskownicach, utrzymuj unikalny zakres, śledź wersję i dopracuj moduły kodu aktualizacji.
• 7:26
  Jeśli stanie się coś dziwnego, strona możliwości kopilota i agenta oraz adres URL, dowiedz się więcej,
• 7:30
  pozwolą administratorom znaleźć, zrozumieć i w razie potrzeby wyłączyć funkcję.
• 7:34
  Zrobiona dobrze rejestracja zapewnia stabilność.
• 7:37
  Zrobiona niedbale prowadzi do chaosu.
• 7:39
  Gdy już to opanujesz, zauważysz, że sama możliwość jest funkcjonalna, ale generyczna.
• 7:44
  Odpowiada, ale bez charakteru.
• 7:45
  To tak, jakby zatrudnić kogoś genialnego, kto na spotkaniach ciągle siedzi wyciszony.
• 7:49
  Kolejnym krokiem jest nauczenie kopilota, jak ma się zachowywać,
• 7:51
  bo w przeciwnym razie będzie brzmiał mniej jak zaufany asystent,
• 7:54
  a bardziej jak nastolatek przewracający oczami na Twoje pytania.
• 8:06
  W dokumentacji deweloperskiej Microsoftu Metaprompt to główny komunikat systemowy,
• 8:10
  który definiuje profil modelu, format wyjściowy i ograniczenia.
• 8:13
  Mówiąc prościej, to opis stanowiska pracy AI.
• 8:16
  Jednorazowy monit użytkownika jest jak prośba o wykonanie zadania,
• 8:19
  ale Metaprompt to stałe instrukcje wbudowane w każdą odpowiedź.
• 8:22
  Bez tego kopilot nie wie, czy ma brzmieć jak księgowy, czy jak copywriter.
• 8:26
  Po prostu zgaduje.
• 8:27
  Pomyśl o tym tak, nie zatrudniłbyś nikogo bez podania mu opisu roli.
• 8:31
  Metaprompt jest właśnie tym dla sztucznej inteligencji.
• 8:34
  Mówi kopilotowi, kiedy zachować formalny ton, jak formatować wyniki,
• 8:37
  jakiego stylu użyć i czego absolutnie unikać.
• 8:40
  To różnica między odpowiedziami pasującymi do Twojego przepływu pracy,
• 8:43
  a odpowiedziami brzmiącymi jak odgrzewany spinacz z własnym zdaniem.
• 8:46
  Administratorzy często mylą Metaprompti z monitami, dlatego bywają sfrustrowani.
• 8:50
  Jeśli po prostu rzucisz, podaj mi wpisy do księgi, do kopilota bez kontekstu,
• 8:54
  sam wymyśli swój styl.
• 8:55
  Może długie akapity, może pola, które nie istnieją.
• 8:58
  Zawiń tę samą prośbę w Metaprompt, na przykład,
• 9:00
  jesteś asystentem finansowym, zawsze prezentuj wpisy do księgi jako listy punktowane,
• 9:04
  używając nazw Pool Business Central.
• 9:06
  Tylko przykład.
• 9:07
  I nagle odpowiedzi stają się przejrzyste, ustrukturyzowane i przyjazne w odbiorze.
• 9:10
  Zabezpieczenie jest aktywowane, zanim żądanie w ogóle zostanie uruchomione.
• 9:13
  Firma Microsoft celowo wprowadziła to rozróżnienie.
• 9:16
  Prompti to tymczasowe żądania, podczas gdy Metaprompti pozostają aktywne przez cały kontekst czatu.
• 9:20
  Programiści ustawiają je za pomocą jednostki kodu czatu AOAI,
• 9:24
  wywołując metodę ustawiania głównej wiadomości systemowej.
• 9:27
  Przechowywanie Metapromptów izolowanej pamięci sprawia,
• 9:29
  że rozszerzenie może go bezpiecznie pobierać i aktualizować,
• 9:32
  zamiast wpisywać tekst na sztywno w pliku Aleja.
• 9:34
  Jeśli przejrzałeś dokumentację, znajdziesz tam przykłady użycia poleceń
• 9:37
  Isolated Storage Set oraz Isolated Storage Get.
• 9:40
  To właściwy model dla środowiska produkcyjnego.
• 9:42
  Dzięki temu Metaprompt jest dostępny, ale chroniony przez zabezpieczenia rozszerzenia.
• 9:46
  Teraz przejdźmy do konkretów.
• 9:48
  Wysyłając dane użytkownika do usługi Azure OpenAI przez moduł AI w Business Central,
• 9:51
  musisz liczyć się z budżetami tokenów i ustawieniami temperatury,
• 9:54
  niezależnie od tego, czy tego chcesz, czy nie.
• 9:55
  Budżety tokenów mają znaczenie.
• 9:57
  Twój Metaprompt oraz prompt użytkownika sumują się w ramach limitu tokenów modelu.
• 10:00
  Dlatego nie wypełniaj wiadomości systemowej treścią o długości powieści.
• 10:03
  Dbaj o precyzję, a temperatura kontroluje poziom losowości.
• 10:06
  Ustaw niską temperaturę bliską zeru w scenariuszach finansowych,
• 10:09
  gdzie potrzebujesz deterministycznych i precyzyjnych wyników.
• 10:11
  Jeśli budujesz funkcję marketingową i chcesz bardziej barwnych szkiców,
• 10:14
  zwiększ temperaturę i pozwól modelowi na improwizację.
• 10:16
  To nie jest zgadywanie. Wszystko jest w przewodnikach programistycznych.
• 10:19
  Kolejne przypomnienie o zgodności z przepisami.
• 10:20
  Audytorów nie będzie obchodzić Twoja kreatywność.
• 10:23
  Obchodzi ich to, czy liczby się zgadzają.
• 10:24
  Twój Metaprompt powinien zawierać jasne zasady formatowania,
• 10:27
  struktury odpowiedzi oraz ograniczenia dotyczące zbędnych komentarzy.
• 10:30
  W ten sposób wyniki kopilota nie tylko dobrze wyglądają dla użytkowników.
• 10:33
  Są również gotowe do wykorzystania w systemach podrzędnych i podczas audytów.
• 10:36
  Traktuj Metaprompt jako element dokumentacji i kontroli ryzyka.
• 10:38
  Podział osobowości to moment, w którym zaczyna się zabawa.
• 10:41
  Metaprompt marketingowego kopilota może nakazywać stosowanie perswazyjnego języka
• 10:44
  i burzę mózgów nad hasłami produktowymi.
• 10:45
  Podczas gdy finansowy kopilot otrzymuje polecenie
• 10:47
  generuj ustrukturyzowane wpisy do dziennika bez użycia przymiotników.
• 10:50
  Ta sama sztuczna inteligencja zupełnie inne wyniki,
• 10:52
  ponieważ osobowość definiujesz z wyprzedzeniem.
• 10:54
  Na tym polega różnica między praktyczną automatyzacją
• 10:57
  a efektownymi, ale bezużytecznymi wynikami.
• 10:59
  I choć ta sekcja dotyczy dobrych manier,
• 11:00
  nie można ignorować kwestii technicznych.
• 11:02
  Metaprompti działają tylko wtedy, gdy połączenie z Azure jest poprawnie skonfigurowane.
• 11:06
  Sztuczna inteligencja nie przetwarza ich lokalnie w biznes central.
• 11:09
  Wszystko przechodzi przez backend Azure OpenAI.
• 11:11
  Jeśli zepsujesz ten potok, nie będzie miało znaczenia,
• 11:13
  jak dobrze napisałeś reguły.
• 11:14
  Nadal będziesz otrzymywać błędy, a co gorsza, błędne wywołania kluczy.
• 11:17
  Podsumowując, Prompti to po prostu żądania.
• 11:19
  Metaprompti to instrukcje stałe.
• 11:21
  Dopracuj je, przechowuj bezpiecznie,
• 11:22
  sprawdź obliczenia tokenów i ustaw temperaturę odpowiednią do zadania.
• 11:25
  W ten sposób zmienisz kopilota z przypadkowego gaduły
• 11:27
  w wyspecjalizowanego asystenta, któremu możesz zaufać.
• 11:30
  Zrób to niedbale, a będziesz spędzać noce na usuwaniu nonsensów z raportów,
• 11:33
  lecz nawet najlepiej sformułowany prompt nie pomoże,
• 11:35
  jeśli twoje dane uwierzytelniające są wystawione na widok.
• 11:38
  I właśnie tu kryje się prawdziwe zagrożenie nie w to nie czy formacie,
• 11:40
  ale w sposobie przechowywania i ochrony kluczy,
• 11:47
  wykonane poprawnie.
• 11:48
  Pilnowanie kluczy nie jest efektowne,
• 11:49
  ale to właśnie dzięki niemu zapewniasz bezpieczeństwo swojemu tenantowi
• 11:52
  zamiast pisać raporty o incydentach.
• 11:54
  Kiedy kopilot wywołuje Azure OpenAI,
• 11:56
  za każdym razem potrzebuje trzech elementów.
• 11:58
  Punkt końcowy zasobu, czyli adres URL twojego zasobu Azure OpenAI,
• 12:02
  nazwę wdrożenia oraz klucz API.
• 12:03
  Razem te trzy elementy stanowią uścisk dłoni,
• 12:05
  który potwierdza, że twój tenant ma uprawnienia do komunikacji z modelem.
• 12:08
  Pozostaw którykolwiek z nich odkryty,
• 12:09
  a nie zajmujesz się sztuczną inteligencją, lecz symulacją włamania.
• 12:12
  Powiedzmy to wprost, pod żadnym pozorem nie koduj tych wartości na sztywno w Aleja.
• 12:16
  Jeśli wkleisz klucz API do kodu lub wrzucisz go na GitHub dla wygody,
• 12:20
  w praktyce zapraszasz skanery haseł,
• 12:21
  by potraktowały twoje repozytorium jak bufet.
• 12:24
  Deweloperzy mogą machnąć na to ręką, uznając to za testy,
• 12:26
  ale repozytoria są stale przeszukiwane pod kątem ujawnionych sekretów.
• 12:29
  W ten sposób prawdziwe dane klientów trafiają na serwisy typu Pastebin.
• 12:32
  Tego nie naprawisz wtorkową aktualizacją systemu.
• 12:35
  Bezpieczna ścieżka została już dawno wytyczona przez Microsoft.
• 12:37
  W pracach deweloperskich i testowych najlepszym wyborem jest pamięć izolowana Isolated Storage w Aleja.
• 12:41
  Wyobraź sobie to jako skrytkę wewnątrz swojego rozszerzenia.
• 12:44
  Klucze trafiają do środka i żadne inne rozszerzenie nie może do nich zajrzeć.
• 12:47
  Dzięki temu wszystko pozostaje zamknięte, lekkie i proste.
• 12:49
  To idealne rozwiązanie dla środowisk piaskownicy i wersji deweloperskich,
• 12:52
  ale nie oszukuj się, pamięć izolowana nie jest klasy produkcyjnej.
• 12:55
  Jej lokalny zasięg jest wygodny przy iteracjach,
• 12:57
  ale nie jest to magazyn danych, gdy w grę wchodzą prawdziwi użytkownicy i rzeczywiste dane.
• 13:01
  Kiedy jednak wdrażasz rozwiązanie na produkcję,
• 13:03
  jedynym odpowiedzialnym krokiem jest użycie apkei Vault lub Azure Key Vault przy szerszym wdrożeniu.
• 13:07
  Pomyśl o tym jak o wynajęciu sejfu bankowego zamiast chowania gotówki w szufladzie biurka.
• 13:11
  Key Vault przechowuje Twoje klucze API w bezpiecznym, kontrolowanym kontenerze
• 13:14
  z odpowiednimi zasadami logowania i rotacji.
• 13:17
  Integrujesz swoje rozszerzenie z usługą, wywołujesz to, czego potrzebujesz w czasie wykonywania
• 13:20
  i nigdy nie ujawniasz surowego klucza w kodzie.
• 13:22
  To wzorzec, który audytorzy naprawdę lubią, ponieważ dowodzi,
• 13:24
  że sekrety nigdy nie krążyły w postaci zwykłego tekstu.
• 13:27
  To nudne zarządzanie, ale nuda jest dokładnie tym, czego potrzebujesz, gdy pojawiają się zespoły do spraw.
• 13:31
  Zgodności. Oto szczegół prosto z dokumentacji, który robi różnicę.
• 13:35
  W języku al-klucz API można przechowywać jako tekst poufny, secret text.
• 13:38
  Dzięki temu, nawet podczas debagowania, klucz nie pojawi się w czytelnym formacie,
• 13:42
  którego ktoś mógłby zrobić zrzut ekranu.
• 13:44
  Tekst poufny jest dokładnie tym, na co wskazuje nazwa.
• 13:46
  Ukrywa wrażliwe wartości w czasie wykonywania.
• 13:48
  Jeśli nic innego nie zapamiętasz z tej sekcji, pamiętaj, że ta opcja istnieje.
• 13:53
  Zamyka ona jeden z najbardziej trywialnych wektorów wycieku,
• 13:55
  przypadkowe ujawnienie przez programistę w debakerze.
• 13:58
  Teraz określmy zasady postępowania, jak przystało na prawdziwych administratorów.
• 14:03
  Nie osadzaj kluczy API w kodzie AL, ani nie wklejaj ich do repozytoriów.
• 14:06
  To przynęta na wyłudzanie poświadczeń.
• 14:08
  Korzystaj z izolowanej pamięci masowej w fazie deweloperskiej i testowej,
• 14:11
  aby utrzymać produktywność zespołu bez przesyłania sekretów w czystym tekście.
• 14:14
  Nie przenoś tego wzorca z fazy deweloperskiej na produkcję.
• 14:16
  To nie jest skarbiec, to zwykła szafka na dokumenty.
• 14:19
  Połącz swoją kompilację produkcyjną Skivolt.
• 14:20
  To jedyne miejsce, do którego te klucze należą na dłuższą metę.
• 14:23
  Kolejna uwaga.
• 14:24
  Uprawnienia użytkowników wewnątrz Biznes Central nie blokują w magiczny sposób kluczy API.
• 14:28
  Kopilot dziedziczy kontrolę dostępu do danych biznesowych.
• 14:31
  Jasne, ale klucze służą do uwierzytelniania całej usługi.
• 14:33
  Jeśli jeden wycieknie, osoby z zewnątrz mogą potrzyć się pod całą integrację.
• 14:37
  Więc przestań udawać, że zakres uprawnień Cię tu uratuje.
• 14:40
  Nie uratuje.
• 14:40
  A jeśli chcesz zweryfikować swoją konfigurację,
• 14:43
  oficjalną drogą jest sekwencja ustawiania autoryzacji w kodeumcie Azure Open AI.
• 14:46
  To tam podajesz adres URL zasobu, wdrożenie i klucz API, aby sprawdzić, czy wszystko do siebie pasuje.
• 14:51
  Zrób to źle, a kopilot nawet się nie załaduje.
• 14:54
  Zrób to w połowie dobrze, a otrzymasz ciche błędy, które użytkownicy odkryją przed Tobą.
• 14:57
  Rozwiązanie jest proste.
• 14:59
  Podążaj za łańcuchem krok po kroku, przetestuj go czysto w środowisku deweloperskim,
• 15:01
  potem przekaż do preprodukcji, a na końcu na produkcję.
• 15:03
  Trzy środowiska, trzy zestawy kluczy, jeden potok, który faktycznie działa pod obciążeniem.
• 15:07
  Oto lista kontrolna, która pozwoli Ci uniknąć kłopotów.
• 15:10
  Izolowana pamięć w fazie deweloperskiej, kiwolt na produkcji, zabezpiecz klucz API jako tekst poufny,
• 15:14
  nigdy nie osadzaj wartości w kodzie i zawsze uruchamiaj łańcuch ustawiania autoryzacji od początku do końca,
• 15:19
  zanim uznasz zadanie za wykonane.
• 15:20
  Ten wzorzec sprawia, że integracja z kopilotem pozostaje aktywna, bezpieczna i zgodna z przepisami beznocnych alarmów.
• 15:26
  Gdy kwestia bezpieczeństwa jest już załatwiona, kolejne wyzwanie dotyczy mniej tego, gdzie ukryć klucze,
• 15:31
  a bardziej tego, jak połączyć wszystkie części bez ciągłych komunikatów o błędach.
• 15:35
  Ponieważ posiadanie możliwości metapromptu i bezpiecznego klucza niewiele pomaga, jeśli działają w izolacji i nie chcą ze sobą współpracować.
• 15:41
  Właśnie tutaj wchodzi w grę projektowanie przepływu pracy.
• 15:43
  Od planu do realizacji, tworzenie przepływu pracy.
• 15:46
  Porozmawiajmy o tym, co zamienia luźne elementy w działający przepływ kopilota.
• 15:51
  Zarejestrowałeś funkcje, określiłeś zakres, zabezpieczyłeś klucze i napisałeś metaprompt.
• 15:56
  Ale jeśli nie ustawisz ich we właściwej kolejności, otrzymasz jedynie błyszczący przycisk,
• 16:00
  który albo zgłasza błąd, albo po cichu nic nie robi, dopóki użytkownicy nie zaczną zgłaszać problemów.
• 16:05
  Oto sekwencja sprowadzona do pięciu kroków.
• 16:07
  Krok pierwszy – funkcja.
• 16:09
  Krok drugi – dostępność.
• 16:11
  Krok trzeci – autoryzacja.
• 16:12
  Krok czwarty – metaprompt.
• 16:14
  Krok piąty – pilotaż.
• 16:15
  Zapamiętaj te pięć kroków, a zawsze będziesz mieć schemat połączeń w głowie.
• 16:19
  Funkcja zapewnia umiejętności, dostępność określa odbiorców, autoryzacja budzi mózg, metaprompt nadaje maniery, a pilotaż udowadnia, że wszystko działa.
• 16:25
  To cała pętla.
• 16:27
  Krok pierwszy – funkcja.
• 16:28
  W języku al oznacza to rozszerzenie wyliczenia, enum, funkcji kopilota o rozszerzenie typu enum,
• 16:32
  a następnie zarejestrowanie go w module instalacyjnym lub aktualizacyjnym poprzez wywołanie funkcji kopilota.
• 16:37
  Zarejestruj funkcję.
• 16:38
  To oficjalne ogłoszenie o pracę, które mówi o to nowa umiejętność asystenta.
• 16:42
  Znajdź dla niej miejsce w systemie.
• 16:43
  Bez tego biznes central nawet nie wie, że twoja funkcja ma istnieć.
• 16:47
  Krok drugi – dostępność.
• 16:49
  Gdy umiejętność jest zdefiniowana, określasz zakres, w którym się pojawia.
• 16:53
  Jest to kontrolowane przez stronę administracyjną funkcji kopilota i agentów.
• 16:56
  Decydujesz, czy ma być oznaczona jako podgląd, tylko dla użytku wewnętrznego, czy ogólnie dostępna.
• 17:00
  Dla programisty to metadane, ale dla administratora to przełącznik wdrażania.
• 17:04
  Użyj go.
• 17:05
  Jeśli pominiesz ten krok, zaryzykujesz udostępnienie niedopracowanych funkcji wszystkim użytkownikom, zanim staną się stabilne.
• 17:10
  Krok trzeci – autoryzacja.
• 17:12
  Teraz łączysz się z backendem Azure OpenAI za pośrednictwem modułu Azure OpenAI.
• 17:16
  Potrzebujesz klasycznego zestawu punktu końcowego zasobu, adresu URL Azure OpenAI, nazwy wdrożenia i klucza API.
• 17:24
  Wywołaj Azure OpenAI.
• 17:25
  Ustaw autoryzację za pomocą tych wartości.
• 17:28
  Jeśli funkcja była ogłoszeniem o pracę, a dostępność umową, to autoryzacja jest identyfikatorem, który wpuszcza asystenta do budynku.
• 17:34
  Bez niej funkcja zatrzymuje się przed szklanymi drzwiami.
• 17:37
  Krok czwarty – metaprompt.
• 17:38
  Metaprompt – tutaj wprowadzasz instrukcje, które kształtują ton, strukturę i formatowanie.
• 17:42
  Użyj wiadomości czatu AOAI.
• 17:44
  Ustaw główną wiadomość systemową, aby pobrać metaprompt, który bezpiecznie zapisałeś w pamięci izolowanej lub w środowisku produkcyjnym, odwołując się do Key Vault.
• 17:52
  To tutaj mówisz – jesteś asystentem do spraw, ofert albo jesteś pomocnikiem finansowym i ustalasz, jak powinny wyglądać wyniki.
• 17:58
  Bez tego asystent po prostu wzrusza ramionami i zmyśla.
• 18:01
  Krok piąty – pilotaż.
• 18:02
  Najpierw udostępnij go niewielkiej grupie.
• 18:04
  Daj im te możliwości, zbierz opinie i obserwuj telemetrię.
• 18:07
  Moduł AI rejestruje użycie, więc widzisz, czy tworzy czyste wyniki, czy generuje śmieci.
• 18:11
  A zanim rozszerzysz zakres, potrzebujesz planu wycofania zmian.
• 18:14
  Dobra wiadomość jest taka, że strona możliwości kopilota i agentów pełni rolę bezpiecznika.
• 18:18
  Administratorzy mogą natychmiast wyłączyć poszczególne funkcje, jeśli coś zacznie działać nieprawidłowo.
• 18:23
  Ta sama strona pokazuje też przełącznik dozwolonego przesyłu danych między regionami, jeśli Twoja konfiguracja Azjur wykracza poza jeden region.
• 18:28
  Jeśli go zobaczysz, zwróć na to uwagę.
• 18:30
  Dział zgodności na pewno to zrobi.
• 18:32
  Przeanalizujmy tę sekwencję na przykładzie z praktyki.
• 18:34
  Jeden zespół stworzył kopilota do sugerowania zamówień sprzedaży.
• 18:37
  Zaczęli od rozszerzenia typu Enum dla możliwości kopilota i połączyli je z zainstalowanym kodeunitem.
• 18:42
  Oznaczyli to jako wersję zapoznawczą na stronie możliwości kopilota i agentów, więc było widoczne tylko dla testerów.
• 18:47
  Następnie wywołali Azjur OpenAI.
• 18:49
  Skonfigurowali autoryzację za pomocą punktu końcowego, wdrożenia i klucza, aby model mógł w ogóle odpowiedzieć.
• 18:54
  Następnie zapisali metaprompt w izolowanej pamięci i ustawili go za pomocą komunikatu w czatu AOAI.
• 18:59
  Ustaw główny komunikat systemowy.
• 19:01
  Jesteś asystentem do spraw.
• 19:02
  Ofert.
• 19:03
  Sugeruj pakiety i formatuj je jako linię pozycji.
• 19:05
  Bez zbędnego gadania.
• 19:06
  W fazie pilotażowej małe grupy testowały rozwiązanie, aż wyniki stały się przewidywalne.
• 19:10
  Dopiero wtedy oznaczyli dostępność jako ga, udostępniając funkcję wszystkim użytkownikom sprzedaży.
• 19:14
  Efekt.
• 19:15
  Kopilot, który rekomendował pakiety zamiast pisać lanie wody.
• 19:18
  Warstwa nadzoru nie jest tutaj opcjonalna.
• 19:20
  Jeśli coś pójdzie nie tak, administratorzy mogą wyłączyć przełącznik, zanim użytkownicy zaczną dzwonić.
• 19:24
  To podejście z wyłącznikiem bezpieczeństwa sprawia, że własne rozwiązania Kopilot są produktywne, a nie uciążliwe.
• 19:29
  Stosuj to tak, jak w przypadku każdego rozszerzenia, etapowe wdrażanie, ograniczony zakres, wymierne testy.
• 19:34
  A i nie ma taryfy ulgowej.
• 19:36
  Podczas testów uruchamiaj każdą część w izolacji.
• 19:38
  Nie łącz całego łańcucha w nadziei, że zadziała.
• 19:40
  Zweryfikuj rejestrację możliwości, sprawdź, czy dostępność się pojawia, potwierdź autoryzację, a następnie upewnij się, że Metaprompt jest uwzględniany w odpowiedziach.
• 19:49
  Dopiero gdy każdy element działa, daj dostęp użytkownikom końcowym.
• 19:52
  To pomost między planem a rzeczywistością.
• 19:55
  Mówiąc prościej, możliwości definiują funkcję, dostępność określa grupę docelową, autoryzacja otwiera drzwi, Metaprompt wyznacza zasady, a pilotaż dowodzi, że system Cię nie zawstydzi.
• 20:04
  Zrób to dobrze, a wyprzedzisz oficjalne premiery funkcji.
• 20:07
  To prowadzi nas do ważniejszego wniosku. Te kroki pozwalają kształtować kopilota pod Twoją firmę, zamiast podążać za każdą gotową prezentacją Microsoftu.
• 20:16
  Oto podsumowanie.
• 20:18
  Trzy rzeczy, które musisz zapamiętać.
• 20:20
  Po pierwsze, rozszerzaj kopilota poprzez systemową sztuczną inteligencję, rejestrując możliwości.
• 20:24
  Dwa, zabezpiecz połączenie z Azure.
• 20:26
  Podczas testów używaj izolowanej pamięci, ale na produkcji przenieś te klucze do Key Vault.
• 20:30
  Trzy, testuj i zarządzaj funkcjami ze strony możliwości kopilota i agentów, aby administratorzy zawsze mieli pod ręką wyłącznik bezpieczeństwa.
• 20:37
  Szybkie przypomnienie dla osób odpowiedzialnych za nadzór kopilot dziedziczy uprawnienia użytkownika, więc nigdy nie odczyta tego, do czego użytkownik nie ma dostępu.
• 20:43
  Firma Microsoft nie trenuje swoich modeli na danych Twojego tenanta, chyba że wyrazisz na to wyraźną zgodę.
• 20:48
  Kolejny krok. Wypróbuj w tym tygodniu jedną funkcję w swoim środowisku testowym i sprawdź, czy działa zgodnie z listą kontrolną,
• 20:53
  a następnie zapisz się do newslettera M365 Show, aby otrzymywać aktualizację przewodnika i obserwuj stronę M365 Show na LinkedIn, by oglądać transmisję na żywo z MVP, którzy już napotkali te problemy i je rozwiązali.