Latest / TUŻ OBOK - podcast o relacjach / Możemy przepisać przeszłość i siebie na nowo - rozmowa z Joanną Flis Madame Monday o porzuceniu starych narracji

Transcript

Możemy przepisać przeszłość i siebie na nowo - rozmowa z Joanną Flis Madame Monday o porzuceniu starych narracji · TUŻ OBOK - podcast o relacjach

0:00
Każdy z nas ma pewnie taką historię, której się wstydzi
0:02
moment, w którym zachował się nie tak jak powinien, albo
0:04
podjął taką decyzję, jaką nie powinien.
0:06
Nawet jeżeli zrobiliśmy w życiu rzeczy, które są paskudne, to
0:09
nadal mamy prawo dobrze o sobie myśleć, dobrze siebie opowiadać
0:13
jest wiele kobiet, które udowadniają sobie tezę, że są
0:15
niewystarczające, że są nieatrakcyjne, że są niemądre,
0:19
że nie zasługują na miłość, że są złymi matkami i wiesz, Jestem
0:23
w stanie postawić każdą kasę, gdybym była hazardzistką na to,
0:25
że one udowodnią każdą z tych tez i teraz, jakie jest moje
0:28
życie, kiedy ja udowodniłam sobie.
0:31
Tezę, która jest najbardziej okrutna dla mnie.
0:33
Jeżeli tak bardzo zawiesimy się jednak na opowiadaniu tej
0:36
historii mrocznej tak o naszym byłym związku czy dzieciństwie,
0:41
to jest to może być tak, jak zresztą sama wskazujesz, że
0:44
ustawiamy siebie w takiej pozycji drugoplanowej i
0:47
pozwalamy, żeby jakaś postać na przykład nasz były partner czy
0:51
nasza krytyczna matka czy surowy ojciec przejął naszą historię.
0:55
Tak opowiadamy często w ogóle to jest tak, że ludzie przychodzą
0:58
do gabinetu i opowiadają historię swojej matki.
1:01
Bardzo potrzebujemy nowej opowieści o sobie, żeby w ogóle
1:02
dostrzec nowe elementy siebie. No właśnie i jak mocno w tym
1:07
rekonstruowaniu naszej historii o sobie mogą też nam pomóc takie
1:12
wspierające relacje i to. Jest właśnie taki moment, w
1:16
którym nawet rzecz, którą najbardziej w sobie nie lubimy,
1:19
jak na nowo na nią spojrzymy. Czasami pojawi się ktoś, kto,
1:22
ale przecież to jest tobie piękny, to my wtedy zaczynamy
1:25
jakoś tak inaczej to czuć, nie patrzeć się.
1:29
Może mhm. Kurcze nigdy na to tak nie
1:31
patrzyłam, nie i bardzo potrzebujemy ludzi, którzy
1:34
pozwalają nam się właśnie zmieniać na ich oczach.
1:37
Witam w podkaście tuż obok ja nazywam się Natalia tur i razem
1:42
z moimi gośćmi rozmawiam o. Nieoczywistych elementach, które
1:46
wpływają na sposób, w jaki funkcjonujemy w relacjach, a
1:50
których często nie dostrzegamy. Tuż obok mnie Joanna flis, dzień
1:56
dobry. Cześć no flis, psychoterapeutka,
1:59
psycholożka mówczyni fill naukowczyni i pisarka fill.
2:06
Spotkałyśmy się właśnie z okazji premiery Twojej.
2:10
Najnowszej książki to samo, ale inaczej opowiedz siebie na nowo.
2:15
Tak. Bardzo dziękuję.
2:16
W ogóle za zaproszenie. To bardzo miłe dziękuję.
2:18
Ja jako czytelniczka wszystkich twoich książek czerpie z ogromną
2:22
radość z tego, że przyjaźń, zaproszenie i asiu pomyślałam
2:25
sobie, że zacznę od takiego pytania, które myślę, że jest
2:30
związana też z bardzo swoją książką, bo.
2:34
Łączy nas. Taki moment w naszej biografii,
2:40
a ty właśnie w książce opowiadasz o tym, że większość
2:43
ludzi ma zwykle kilka takich momentów w biografii, które
2:48
bardzo wpływają na nasze życie. Które?
2:52
Często sobie opowiadamy, który konstruuje naszą tożsamość i
2:57
myślę, że łączy nas taki moment, bo 2 zostałyśmy mamami.
3:04
Jak miałyśmy 19 lat. I pomyślałam, że to jest taki
3:08
moment, taki punkt w historii, który może potoczyć się na różne
3:14
sposoby, prawda? Tak, ja myślę sobie, że w ogóle
3:19
to jest nieoczywista sytuacja w życiu młodej Kobiety.
3:23
Dziewczyny, a powiedziałabym nawet dziecka dla wielu osób, to
3:26
jest kamień milowy, czyli to jest taka sytuacja, która może
3:30
zmienić trajektorię naszego życia.
3:32
Powszechnie uważa się, że na gorsze, bo zakłada się, że młoda
3:36
dziewczyna, która zachodzi w ciążę zostaje mamą.
3:38
To już właśnie pogrzebała całą swoją przyszłość.
3:40
Już nic jej nie czeka. Ale to jest kłamstwo, bo ten
3:45
moment może też nas rozwinąć, może sprawić, że że że
3:48
dojrzejemy albo że zmieni nam się hierarchia wartości, albo
3:51
właśnie wręcz przeciwnie, jakoś inaczej ustawimy sobie te
3:54
kontrapunkty w swoim własnym życiu i na przykład dla mnie to
3:57
był taki moment, w którym ja wyraźnie poczułam, co jest dla
3:59
mnie ważne, czego potrzebuję, dokąd chcę zmierzać, co chcę też
4:03
osiągnąć. To był taki moment, który
4:05
wzbudził we mnie dużą determinację.
4:07
I wbrew wszystkiemu, co się wokół tego oczywiście wydarzyło,
4:10
bo bycie mało letnią, prawie mamą jest bardzo trudne.
4:15
To był to jednak moment bardzo rozwojowy dla mnie.
4:18
No właśnie dla mnie podobnie i też tak sobie czasami myślę, że
4:21
yy to jest tak ważne jaką w tym momencie właśnie opowieść,
4:25
historię sobie wokół tego zbudujemy, prawda?
4:28
Bo można by było w poddać się załamać, mieć żal do otoczenia.
4:35
Pomyśleć sobie, że już przegrało się całe życie albo wprost
4:38
przeciwnie zbudować na tym jakąś taką siłę.
4:41
Tak jest to. Też bardzo trudne.
4:42
Myślę sobie dla młodych dziewczyn, które zostają mamami
4:44
i chłopców i mężczyzn również, bo przecież te dzieci mają też
4:48
ojców, więc myślę, że to jest taki trudny moment, dlatego, że
4:52
ogólna narracja na temat wczesnego rodzicielstwa raczej
4:56
nie zostawia młodym ludziom ani odrobiny uchylonych drzwi do
5:00
takiego przekonania, że moje życie będzie.
5:03
Jeszcze fascynujące. Ciekawe, że czeka mnie wiele
5:06
fajnych rzeczy, że też będę się bawić.
5:09
Też będę się rozwijać, też będę poznawać różnych ludzi, więc
5:13
narracja społeczna na ten temat raczej podpowiada tym młodym
5:16
ludziom, że oto teraz już ich czekają tylko pieluchy, wiesz,
5:19
zmęczenie i znu i codzienności i nie ma dla nich szansy i bardzo
5:24
trudno jest pewnie wtedy tak jak sięgam czasem znaczy.
5:29
Pamięcią do tamtego czasu bardzo trudno jest wtedy odszukać w
5:32
sobie zupełnie inny głos i inną opowieść na ten temat.
5:36
Mhm, ale były właśnie, bo ty piszesz w tej książce, że każdy
5:39
z nas to mnie bardzo zatrzymało, ma tak naprawdę kilka, dosłownie
5:42
kilka takich scen biograficznych, które wracają w
5:46
naszych opowieściach i które są niczym takie rusztowanie, które
5:49
podtrzymuje naszą tożsamość i myślisz, że naprawdę to
5:52
dosłownie kilka takich kilka w stylu.
5:57
Najszczęśliwsza chwila, najtrudniejsza chwila,
5:59
największy kryzys, największy przełom i ty zachęcasz do tego,
6:02
żeby dogrzebać się do. Większej liczby scen.
6:07
Nasza pamięć autobiograficzna, wiesz, jest niesamowitą częścią
6:12
naszego ja, ale też jest obarczona wieloma
6:14
ograniczeniami. Jednym z ograniczeń jest właśnie
6:17
to, że my układamy tę opowieść na swój własny temat, ten sposób
6:20
spójny. Pod jakąś tezę, którą już na
6:24
swój temat mamy i rzeczywiście jest tak, że jak zapytasz jakąś
6:28
taką pierwszą z brzegu osobę o to kim jest, jakby mogła
6:32
opowiedzieć o sobie, kim jest, jaką ma wiedzę na swój temat, to
6:35
najpewniej ta osoba opowie ci właśnie o takich 7 do 10
6:39
opowieściach, które wybrała, jakie jako takie flagowe
6:42
historie o swojej tożsamości. Bo czym jest ta opowieść
6:45
autobiograficzna? Ta opowieść jest częścią naszej
6:47
tożsamości, czyli dzięki temu, że my.
6:50
Mamy na swój temat jakąś opowieść?
6:52
To my mamy jakąś wiedzę o sobie, bo tożsamość to jest wiedza na
6:55
swój własny temat, fill i ta wiedza to są też oczywiście tezy
6:59
mniej lub bardziej trafne no i. Jakie to mogą być na przykład
7:02
tezy? No.
7:03
Na przykład często są to tezy, które słyszymy w dzieciństwie.
7:05
Jesteś roztrzepana fill, albo jesteś wybitna, albo jesteś
7:09
piękna, albo jesteś nieładna, albo jesteś głupia, albo jesteś
7:13
mądra, albo jesteś odważna, albo niekoniecznie jesteś tchórzliwa
7:17
albo fill. Jesteś egoistką, fill
7:18
egocentryczką, no różne rzeczy o sobie słyszymy.
7:21
I bardzo często to co fill o sobie słyszymy.
7:24
Zaczyna stanowić naszą wiedzę na nasz własny temat i potem pod tą
7:29
treść, którą o sobie mamy. My jakby dobieramy wątki
7:33
biograficzne, czyli patrzymy sobie na tę naszą historię i
7:37
znajdujemy dokładnie te wydarzenia, które świadczą o
7:40
tym, że Jestem roztrzepana, na przykład tak i pomijamy
7:43
wszystkie te momenty, które świadczyłyby o czymś zupełnie
7:46
przeciwnym i kiedy przyglądamy się właśnie tym kilku wątkom
7:50
biograficznym, które sobie wybieramy, to bardzo szybko
7:53
możemy zauważyć, że one coś tam. Na swój temat udowadniają tak,
7:56
ja bardzo często jak pracuję na przykład na warsztatach terapią
7:59
narracyjną, to proszę uczestniczki o napisanie własnej
8:01
biografii właśnie autobiografii w sposób taki spontaniczny, tak
8:04
jakby miały to napisać. Wiesz komuś, kto ich w ogóle nie
8:06
zna i potem sobie badamy, co ty chciałaś mi o sobie opowiedzieć?
8:10
Nie co, jaką tezę próbujesz na swój temat udowodnić i niestety
8:14
te tezy bardzo rzadko są szczodra.
8:18
Najczęściej to są takie tezy pod tytułem Jestem nieudaczniczką.
8:22
Wiecznie popełniam błędy. Miałam trudne dzieciństwo, nikt
8:26
mnie nigdy nie kochał, albo moje życie toczy się od porażki do
8:29
porażki. Dla wielu osób tymi
8:32
najważniejszymi wydarzeniami życiowymi, które kształtują to,
8:35
co o sobie myślą, są wszystkie porażki, które po drodze.
8:38
No opowiadają swoje życie, układając takie kamienie milowe,
8:42
że one dotyczą tylko kryzysów nie, czyli na przykład wczesne
8:46
rodzicielstwo, rozwód, utrata pracy i w takiej biografii
8:50
trudno. Właśnie odnaleźć jakiś taki
8:52
element, wiesz, szczodry, optymistyczny, otwierający nas.
8:57
Więc wracając do twojego pytania, tak, mamy kilka
9:00
powieści podręcznych na swój własny temat i one służą nam do
9:05
podtrzymywania pewnej wiedzy na swój temat.
9:08
Mhm, czyli z jednej strony szukamy takich argumentów
9:11
dowodzących tych tez i możemy pomijać to te, które im
9:18
przeczyły. Bardzo pomijamy, no bo przecież
9:20
popatrz, przeżywamy miliony chwil w przeciągu całego swojego
9:24
życia tam miliardy w ogóle jest jakaś taka niepoliczalna ilość
9:28
doświadczeń, momenty momentów, w których jakoś się zachowaliśmy.
9:32
Jakoś pomyśleliśmy, jakoś wybraliśmy.
9:36
I z tej całej puli dowodów na swój własny temat faktów my
9:40
wybieramy. Kilka faktów, które są
9:42
podporządkowane określonemu założeniu na swój temat,
9:45
jesteśmy ślepi na całą resztę, po prostu głusi i ślepi.
9:49
I bardzo wobec siebie surowi. Wiesz, wracając jeszcze do tego
9:53
przykładu, bo pomyślałam, że można na nim przedstawić te
9:57
założenia. Ja pamiętam ta ciąża w wieku 19
10:00
lat, która z jednej strony oczywiście była wielkim
10:03
wyzwaniem, ale też ja, podobnie jak ty.
10:06
Zresztą zdecydowałam się kontynuować studia.
10:09
Radzić sobie łączyć to macierzyństwo ze studiami.
10:12
Więc z jednej strony zbudowała się we mnie taka narracja o tym,
10:16
że Jestem silna, dzielna, wytrwała, udowodnię otoczeniu,
10:21
że dam radę. Tym przeciwnościom losu
10:24
przeciwnościom na zasadzie wyzwaniom.
10:26
Oczywiście nie mówię, że dziecko było przeciwnością.
10:29
Bardzo się cieszę, że moja córka jest ze mną, ale też pomyślałam,
10:34
że byłaby to była to być może na tyle pułapka, że ja wchodząc w
10:39
tę narrację opowieść o mnie jako dzielnej, był on czasami zbyt
10:43
dzielna. Na przykład brałam na barki za
10:46
dużo. Myślisz, że dobrze to
10:49
interpretuję? To to może być jedna właśnie z
10:52
pułapek nie, czyli my kształtujemy jakieś przekonanie
10:55
na swój własny temat. Na ten moment ono jest nam
10:58
bardzo potrzebne. Tak, czyli chcemy jakoś o sobie
11:00
myśleć, uwypuklamy jakąś swoją cechę.
11:03
Jedną z wielu, którą mamy tak, czy jakby powiększamy ją jak w
11:06
takiej lupie i uczyniamy nadrzędną cechą naszej
11:09
osobowości potrafimy to zrobić, nie.
11:12
I potem, kiedy ta cecha już przestaje być aż tak adaptacyjna
11:16
tak, no bo to jest jednak moment kryzysowy, czyli mówimy o pewnej
11:18
adaptacji. W adaptacji my właśnie się pod
11:21
czepiamy pod jakąś jakiś nasz zasób, potem jak uwypukli my ten
11:25
zasób i zbudujemy wokół niego jakąś opowieść, to w tej
11:27
opowieści może się nie zmieścić cała reszta, bo jeżeli Jestem
11:31
dzielna, a moja definicja dzielności to jest na przykład
11:33
niezależność. Ja miałam takie doświadczenie,
11:36
tak, że też bardzo chciałam być dzielna, ale przede wszystkim
11:38
chciałam być totalnie niezależna, ponieważ zostając
11:41
młodą mamą poczułam ogromne ograniczenie związane z tym, że
11:46
nie mam kasy na to, żeby być rodzicem.
11:48
Nie mam gdzie być z tym dzieckiem, bo nie mam.
11:50
Do mieszkania nie mam bezpieczeństwa, jak właśnie
11:52
ekonomicznego takiego życiowego nie mam doświadczeń, nie mam
11:56
odpowiedniej ilości wsparcia i czasu to wtedy bardzo szybko
11:59
odkryłam, że niezależność jest tym stanem, który mnie uratuje.
12:05
Ja o tą niezależność walczyłam i zresztą myślę sobie, że do tej
12:07
pory to jest mój modus operandi mojego działania.
12:10
Natomiast rzeczywiście możemy stać się niewolnikami tego
12:14
przedsięwzięcia, które które podejmujemy.
12:17
Jak nie zbadamy tej opowieści? I na przykład jesteśmy już w
12:22
miejscu, w którym mamy bezpieczeństwo, zmieniły się
12:24
warunki, mamy inne kryzysy. Na przykład właśnie potrzebujemy
12:27
prosić o pomoc, sięgać o wsparcie, odpuścić sobie.
12:31
To wtedy jest bardzo trudno. Ja bardzo długo, na przykład
12:33
fill, wierząc w to, że to ta niezależność ekonomiczna, była
12:37
największą potrzebą młodego macierzyństwa, bardzo długo,
12:41
potem jeszcze po trzydziestym którymś roku życia, kiedy już
12:43
byłam dorosłą, niezależną ekonomicznie kobietą, nie
12:46
potrafiłam zrezygnować z takich dodatkowych fuch tak zwanych tak
12:50
czy jakichś robót. Mi się trafiają z lęku przed
12:53
tym, że to może pogrzebać wszystko, co wypracowałam
12:56
dotychczas tak, czyli właśnie byłam pracoholiczna, pracowałam
13:00
bardzo dużo, nie odmawiałam i byłam skupiona na tym, żeby
13:03
podtrzymywać tą tę fill. Tę to bezpieczeństwo
13:06
ekonomiczne, którego mi we wczesnych latach brakowało fill
13:09
i to jest właśnie ta pułapka, w którą możemy wpaść.
13:12
Dużo mi zajęło czasu właśnie pracowanie nad tym, żeby sobie
13:15
odpuścić, żeby odpoczywać, żeby sięgać po pomoc.
13:17
Nie zawsze też to potrafię, nie. Ale fill, żeby dopuścić do głosu
13:22
takie części siebie. Które musiałam stłumić będąc w
13:25
młodą dziewczyną, bo one zostały po prostu przeze mnie.
13:27
Wiesz, maksymalnie stłumione odebrano im głos w tej
13:31
opowieści. No właśnie, bo ty piszesz w tej
13:33
książce, że nie dajmy się zredukować do jednej opowieści,
13:36
czyli na przykład w twoim przypadku opowieści o tym, że
13:39
muszę być niezależna opowieści narracji, która wtedy na tamte
13:42
czasy bardzo ci pomogła. Właśnie nie wpaść w jakąś
13:45
pułapkę zależności, bezradności, niezaradności, ale w pewnym
13:50
momencie może być tak przekręcona, prawda, że warto
13:53
byłoby na przykład otworzyć. Jakoś zależność u mnie z kolei
13:56
takie bycie dzielną wszystko zniosę.
13:58
Ja Jestem, wiesz, kobieta, czołg nadużyję się tutaj też
14:02
oczywiście są elementy o niezależności, czyli nie i te
14:06
zachęcasz w książce nie dajmy się zredukować do jednej
14:09
opowieści, lepiej miejmy całą paletę.
14:13
Tak różnych możliwości tak, bo ta ta redukcja do jednej
14:16
opowieści jest trochę jak stereotyp.
14:18
Wiesz, bo my też używamy w opowiadaniu o sobie pewnych
14:20
stereotypów, uproszczeń, tak samo jak opowiadając o innych
14:23
ludziach, to robimy, bo to jest bardzo.
14:25
Może kiedy im dłużej kogoś znamy, tym węższą opowieść mamy
14:28
na temat tej osoby. W pewnym momencie jesteśmy w
14:31
stanie tą osobę opowiedzieć, o jakich 3 kategoriach już nic
14:34
więcej nie widzimy i to samo robimy ze sobą.
14:37
To jest też często podtrzymywane przez środowisko.
14:39
Tak, bo ty właśnie piszesz, że ludzie z naszego otoczenia chcą,
14:44
żebyśmy podtrzymywali tą ciągłość narracyjną, prawda
14:47
wręcz lubią nas wtłaczać, tak. Tyle lat byłaś niezależna i
14:51
teraz co się z tobą wydarzyło, to to nie jest o tobie, nie.
14:55
Mamy potrzebę przewidywania zachowań innych ludzi, więc
14:57
chcemy, żeby oni byli czytelni spójni.
15:00
Bardzo często też słyszymy w kulturze takie przekonania, że
15:02
jak ktoś zmienia zdanie, to jest jak chorągiewka.
15:04
Ona nie wie, czego chce ona fill chce czegoś innego, ona jest
15:08
niedojrzała, przez to to jest jakby bardzo pokrętne myślenie o
15:11
o człowieku, bo człowiek na różnych etapach swojego życia
15:14
wiesz, chce różnych rzeczy i ma też bardzo szeroki wachlarz fill
15:17
możliwości. Wiesz, fill zachowywania się w
15:20
jakiś sposób i też szeroki wachlarz wartości, za którymi
15:23
może podążać, więc tak społeczeństwo nas, ludzie nam
15:26
bliscy nas zawracają. Bardzo lubią nas podtrzymywać w
15:29
tej w tej wersji, żeby tylko stało status quo, był status.
15:32
Pomysł ja często na przykład słyszę i na co się bardzo tak
15:35
jakoś fill spinam wewnętrznie, bo wiem, że to mnie ogranicza
15:40
fill od różnych moich znajomych, że fill, no tobie przychodzą
15:43
różne rzeczy z taką dużą łatwością.
15:46
I jest to jakaś prawda o mnie, ponieważ ja nauczyłam się od
15:51
wczesnych lat dziecięcych pracować.
15:55
Wiesz, wytrwale z determinacją i ciężko i nie pokazywać po sobie,
15:58
że jest mi ciężko. Nie robiłam tego nie jakby to to
16:02
jest. Użalałaś.
16:03
Nie użalałam się, nie, nie, nie prosiłam o wsparcie, no jakby
16:06
niezależność dużo tej niezależności nie uskarżałam się
16:10
na ten swój los. I oczywiście ja rozumiem, że
16:13
jest to coś, co prezentuje na zewnątrz, że ktoś może
16:15
powiedzieć, czego się nie dotkniesz.
16:17
To jest coś, co często słyszę, czego się nie dotkniesz, to co
16:20
się obraca w złoto. Nie ja mam tak z jednej strony
16:23
jakaś taka część mnie, która lubi tą opowieść, myśli sobie.
16:26
No tak, super, a jest taka część mnie, która mówi, przestań
16:29
ściemniać, nie to w ogóle nie jest, prawda, jest przecież
16:32
mnóstwo rzeczy. Które zaczęłam robić i
16:35
porzuciłam w połowie, bo to nie wyszło.
16:36
Mam za sobą mnóstwo porażek, mam mnóstwo projektów, które po
16:39
prostu położyłam koncertowo albo okazały się kompletnie do bani i
16:43
do niczego to nie jest tak, że ja wszystko, czego się dotykam,
16:47
zamienia się w złoto. Tylko to jest tak, że dotykam
16:48
się wielu rzeczy, z których niektóre okazują się być
16:52
sukcesem. I nie chcę popadać w tą pułapkę
16:56
tak, czyli jakby mimo tego, że ta narracja ładnie się spina z
16:59
moją tą taką wiesz ugruntowaną tezą, która dobrze koresponduje.
17:03
Wiesz z tym, że chcemy wszyscy być tacy skuteczni, tacy efekty.
17:07
Nie takie produkty, tacy wspaniali, oczywiście każdy z
17:09
nas taki chce być, mimo że to koresponduje, to jest taka duża
17:12
część mnie, która się zżyma i mówi, dobra, ale możecie te
17:16
osoby na przykład nie wiedzą o tym, jakie koszty emocjonalne,
17:20
zdrowotne relacyjne to ponosisz w życiu, żeby być w tym miejscu,
17:25
w którym jesteś i nie chodzi o to, że mają dostrzegać i mi
17:28
współczuć, tylko chciałabym, żeby nie zamykali mnie.
17:30
Wiesz, w tej opowieści o tym, że tato ma szczęście w życiu.
17:33
Tak, tym bardziej, że wyobrażam sobie, że w związku z tym, że.
17:37
Jesteś osobą, która nie mówi? O chwilach słabości o tym, ile?
17:45
Jednak dyscypliny potrzeba, żebyś realizowała to wydałaś.
17:50
W tym roku już drugą książkę mówiłam ci to jeszcze przed
17:52
rozmową, że bardzo podziwiam, ale ja wiem co jest po drugiej
17:55
stronie. Tam jest codzienne pisanie,
17:57
dyscyplina to nie jest tak, że ci to przyszło w książce piszesz
17:59
o tym, że współcześnie mamy przywiązanie do takich
18:03
chwytliwych narracji. Każda historia, każdą opowieść
18:06
musi mieć strukturę. Nawet.
18:11
Jakąś taką mądrą puentę morau, w której na siłę staramy się z
18:16
każdego. Wydarzenie na nawet trudnego,
18:19
wyłuskać jakieś jakieś dobro i i to też ma jak wskazujesz takie
18:24
drugie dno. Ma drugie dno, ponieważ naszej
18:26
biografii najczęściej nie są takie spójne.
18:28
Wiesz, podejmujemy różne impulsywne decyzje, wiesz,
18:31
wycofujemy się z nich nie sensu. Czasami mają sensu.
18:35
Czasami trudno jest szukać związku przyczynowo skutkowego
18:38
pomiędzy tym, co zrobiliśmy, a tym, co nam się w życiu
18:40
przytrafiło, bo przecież życie też nam zaprasza.
18:43
Nas zaprasza do różnych rzeczy. Zdarzają się sytuacje, w których
18:46
doświadczamy zwykłego szczęścia. Pecha, przypadku kamienie
18:49
milowe, na które w ogóle nie byliśmy przygotowani, więc ta ta
18:53
próba utkania opowieści, która ma sens.
18:57
Tak jak piękne biografie osób, które obserwujemy, o których
19:01
książki czytamy. One często są tworzone właśnie w
19:03
taki sposób, że ta opowieść się wiesz, gdzieś tam zaczyna.
19:07
W dzieciństwie ten ktoś się wychowywał na wsi i my już na
19:10
wsi i my już wiemy, że ta wieś wpłynęła tak na tę osobę, że ona
19:15
tam potem odeszła. Ten sukces nie i okej, to się
19:18
storytellingu sprawdza. My kochamy takie opowieści, w
19:21
których zaczynamy. To jest takie stare
19:23
przywiązanie, wierzyć w pewne fatum i przeznaczenie nie,
19:26
czyli, że wszystkie kroki w moim życiu prowadziły mnie do tego
19:30
miejsca. Bardzo tak, wiesz logicznie i
19:31
sensownie kochamy takie opowieści.
19:34
Podziwiamy takich ludzi na scenie też mówców motywacyjnych,
19:36
którzy tak potrafią uplać tę, wiesz, opowieść, żeby właśnie
19:39
nas przekonać, że jest jakiś jakaś siła, która nas w tym
19:44
wszystkim prowadziła i wszystko było po coś.
19:46
Tak, że to wszystko ma sens i to jest.
19:48
Piękne i do tego jest nam potrzebna cała narratologia jest
19:52
to rytelnik i opowieści, żebyśmy my w to fatum, przeznaczenie
19:56
wierzyli, bo to daje nam nadzieję, jak nam jest.
19:58
Trudno, że to po coś jest wszystko, to gdzieś mnie
20:00
prowadzi, ktoś tu ma na mnie jakiś Plan i gdzieś będzie.
20:05
Będę widziała gdzieś kiedyś sens tego wszystkiego, bo wiesz, są
20:08
takie momenty, kiedy siedzisz i tak czujesz, że to jest po
20:10
prostu tak wszystko. Bezsensowne, nie, że inni wiodą
20:13
takie usensowione życia, ja po prostu znój i rozpacz i to jest
20:18
wszystko wspaniałe, ale to nie jest to nie jest na życie, to
20:22
jest na takie piękne momenty, w których my chcemy sobie wiesz,
20:26
usensowić to, co się wydarzyło. No właśnie ja sobie myślę, że
20:28
trochę dołożyłam tego ten puzel do tego o czym mówisz, bo
20:32
przywołam ten tę tę naszą historię roda, o tym, że
20:36
zostałyśmy mamy w wieku 19 lat. Ale jednak nie rzuciłyśmy
20:40
studiów, yy edukacji i tutaj mamy wspaniałe, mądre córki.
20:44
Jesteśmy szczęśliwymi mamami, a jednak jest dużo historii, które
20:47
nie skończyły się tak dobrze tak, ale dzięki jakimś swoim
20:50
zasobom temperamentowi może wsparcie środowiska udało nam
20:54
się połączyć. Pewnie gdybyś chciała
20:59
opowiedzieć swoją historię z innej perspektywy, bo opowiadasz
21:03
ją z perspektywy sprawczości. Nie.
21:05
Ale gdyby tak zobaczyć z perspektywy strat, żeby gdyby
21:09
zobaczyć z perspektywy ciała, na przykład, gdyby ciało miał
21:11
opowiedzieć o stanie życia? Albo gdyby jakaś taka
21:14
wewnętrzna, dziewczęca część, która nie zdążyła pobyć.
21:19
Wiesz młodą kobietą, bo musiała zostać już matką i w zasadzie
21:21
wiemy, że to jest taki przeskok trochę nieadekwatny do wieku,
21:25
gdyby ta tej osobie oddać głos. Tak, no to to nie byłaby taka
21:29
wiesz, happy end, sorry. I teraz gdyby oddać głos naszym
21:33
córkom, które miały mamę, które były dokładnie.
21:38
Dorosłe Kobiety, które tam miały swoje perypetie, a dużo.
21:40
Mogłybyśmy tutaj wyciągnąć elementów, ale właśnie pytanie,
21:43
bo ty zachęcasz w książce do tego.
21:46
Żeby wybierać takie elementy swojej historii, tak układać
21:50
swoją biografię, żeby była wspierająca, a nie limitująca.
21:54
Żeby była wspierająca, czyli my mamy zobaczyć te różne
21:56
perspektywy, ale ponieważ to, jak opowiadamy sobie swoje
22:01
życie, staje się podwaliną naszej tożsamości, czyli wiedzy
22:04
o sobie, to ta nasza opowieść ma być.
22:06
Opowieść ma być użyteczna dla nas.
22:09
Nie ona ma być szczodra, ona ma być.
22:13
Charakteryzować się ciekawością wobec siebie ma być szacunkiem
22:17
do tego, co przeżyłyśmy, jak się zachowałyśmy ma być
22:20
wyrozumiałością. Z taką wiesz, otwartością na
22:25
różne nasze własne perspektywy na swoje życie i teraz narracja
22:30
sprawczości jest bardzo wspierająca i pozwala nam
22:34
właśnie nadać sens cierpieniu powiedzieć było, warto, dałam
22:37
radę, ale jeżeli ona staje się nadmiernie dominującą i nie
22:41
dopuścimy tam odrobiny głosu, że jednak zapłaciłam też za to
22:44
cenę, bo w życiu nie ma nic bezkosztowo, wszystko kosztuje,
22:47
jeżeli. Nie dopuszczę tego głosu, to ta
22:50
narracja może przestać być dla mnie użyteczna.
22:52
No na przykład w okresie, kiedy już fill umówmy się, mamy na
22:55
przykład, ja mam 42 lata za chwilę w okresie, kiedy będę
23:01
fill coraz starszą osobą, będę miała coraz mniej siły.
23:03
Mi ta narracja sprawczości musi ustąpić miejsca takiej, wiesz,
23:08
fill opowieści o tym, że szukanie wsparcia u innych ludzi
23:10
też jest o k. Tak i że też dokąd prowadzi więc
23:14
opowieść ma być fill wspierająca i ma być użyteczna dla nas ma.
23:20
Sprawiać, że my wierzymy w to, że z tym repertuarem, którym
23:23
mamy fill, z tym z tym doświadczeniami, które mamy z
23:26
tymi zasobami, które mamy my sobie poradzimy ze wszystkim, co
23:29
przed nami. Na różne sposoby, dlatego
23:33
zachęcam do tego, żeby ta opowieść była szersza niż
23:35
węższa, ale wcale nie szeroka o taką perspektywę, wiesz, ofiary
23:40
i krzywdy, chociaż ja w książce opowiadam o tym, że trzeba ją
23:44
też odkryć, bo też czasami musimy się na swoją krzywdą fill
23:47
pochylić, jeżeli jej nie zauważamy, bo są osoby, które
23:50
mają dominującą opowieść o krzywdzie.
23:52
To też jest inna. Historia no właśnie, bo ty
23:55
mówisz, że fill? Warto fill otworzyć się na to,
23:59
żeby pomieścić w sobie różne elementy, czyli możemy uważać
24:02
siebie za osobę na przykład właśnie niezależne, ale
24:05
dopuszczać. Momenty, w których czujemy się
24:07
słabiej bezradni, możemy myśleć o sobie, że jesteśmy troskliwi,
24:10
czyli opowiadać o sobie historii, jako osobach
24:12
troskliwych, ale jednocześnie czasami powiedzieć.
24:15
Aktualnie mam dość pomagania innym.
24:17
Tak, i że to też się mieści tak, że też się mieści.
24:21
Bardzo to jest ważne żebyśmy. Umieli spojrzeć na siebie z
24:26
różnych perspektyw, żebyśmy umieli dostrzec swoją różną,
24:29
właśnie rodność tak wewnętrzną, żebyśmy też dali sobie prawo do
24:33
osadzenia siebie w roli tego wewnętrznego narratora, który
24:36
nam o sobie opowiada. Sposób, który nam sprzyja, bo
24:40
bardzo często rola tych głównych narratorów pełnią w naszym życiu
24:43
inni ludzie, albo ten nasz wewnętrzny narrator jest po
24:47
prostu taki okrutny do naszej historii opowiadamy sobie o
24:51
swoim życiu, tak, jakbyś jakby to było pasmo nieudanych
24:54
decyzji. Wiesz jakiś takich sytuacji, w
24:58
których pokazaliśmy się z najgorszej strony i taka
25:01
historia nie nie daje żadnej nadziei na siebie i na
25:03
przyszłość. My mamy mało wolności w życiu na
25:06
wiele rzeczy od nas nie zależy, ale już to, jak opowiadamy swoją
25:09
historię. Życia zależy od nas w 100
25:10
procentach. To jest autobiografia.
25:13
To jest maksymalnie subiektywny sposób snucia opowieści o sobie.
25:18
No właśnie, bo ty piszesz, że nasze wspomnienia nie są
25:21
relacjami z przeszłości, tylko aktami interpretacyjnymi sn i
25:26
zanim wzdędam ci badanie to fill opowiem krótką anegdotę.
25:28
Byłam ostatnio na obiedzie rodzinnym sn i doszło do takiej
25:32
wymiany zdań, w których. W której 2 siostry takie już po
25:36
siedemdziesiątce fill weszły w taką polemikę, bo jedna
25:40
opowiadała o tym, że jakie wspaniałe, pyszne obiady
25:44
gotowała ich babcia, a druga mówiła też absolutnie babcia.
25:47
Przecież była niegotująca. Nie no co ty, ja pamiętam nie
25:51
absolutnie i powiem ci, że obserwowałam to i to było tak
25:54
piękne, bo ja wiedziałam, że tak naprawdę to nie ma żadnego
25:57
znaczenia jaka była prawda, bo każdy z nich wierzy w tę swoją
26:00
wersję wydarzeń. I ty właśnie piszesz o tym, że
26:03
nie ma co dyskutować tak z wersjami historii wspomnień.
26:07
Nie ma nasza pamięć autobiograficzna, składa się nie
26:12
z faktów, takich wiesz. Zapisanych.
26:17
Zdjęć, wiesz, dowodów z przeszłości, ona się składa z
26:19
naszych opowieści o tym, co się wydarzyło.
26:22
I oczywiście my to ją odczytujemy wielokrotnie w ciągu
26:24
naszego życia, czyli za każdym razem, kiedy wracamy do pamięci,
26:27
jakoś sobie to opowiadamy. No to jednak opowiadamy sobie to
26:30
z nowej perspektywy. Zobacz, jeżeli ja w pewnym
26:33
momencie odkryłam, że mama DHD, to ja sobie całą moją przeszłość
26:36
odpisałam, przeczytałam kompletnie na nowo.
26:39
Ja na nowo zaczęłam rozumieć, jakby kim byłam, co ja, co ja
26:43
robiłam, jak ja się ratowałam, jak ja tym moim wiesz, a DHD
26:47
zarządzałam. To co było dla mnie
26:50
niezrozumiałe, zaczęło być bardzo czytelne.
26:54
Ja tak opowiedziałam sobie przeszłość, że te wszystkie
26:56
fakty mają już w tej chwili inny smak, więc my nie mamy zbioru
27:00
faktów, tylko mamy sposoby interpretacji tego, co się
27:04
wydarzyło trochę tak jak ludzie, którzy biorą udział w wypadku.
27:06
Wiesz i potem opowiadają o tym, co się tam w trakcie tego
27:09
wypadku wydarzyło. Każdy z nich zapamiętał to
27:11
inaczej i to nie jest jakiś błąd systemu.
27:13
Tak ma być tak się snuje nasza tożsamość.
27:16
To jest o k. Że pojawiają się te mikro
27:18
zniekształcenia, to to to. Nie jest coś, na czym mamy się
27:23
wzajemnie przyłapywać. Tak, natura nas stworzyła, że
27:27
mamy aktywnie tworzyć sieć wspomnień na własny temat i
27:30
właśnie jak wiemy, że tak się dzieje, to to aktywnie tworzymy
27:34
tę sieć wspomnień na swój własny temat pod tezy, które są dla nas
27:38
rozwijające. Jak nie wiemy, że tak jest.
27:41
Nie wiemy, że na nowo ciągle interpretujemy przeszłość i mamy
27:44
na przykład taką skłonność do krytyki siebie i nagle
27:47
odkrywamy, że. Dzisiaj na przykład nie wiem,
27:50
budzia się i odkrywam, że ja Jestem złym człowiekiem, to ja
27:52
pod tę tezę opowiem sobie całą swoją przeszłość.
27:56
Ja ją udowodnię, nie jakby jeżeli postawię sobie jakąś tezę
27:59
na swój temat, to ja ją udowodnię i teraz jakie tezy w
28:02
życiu na swój temat udowadniasz na przykład, czy jest jest wiele
28:05
kobiet, które udowadniają sobie ta tezę, że są niewystarczające,
28:08
że są nieatrakcyjne, że są niemądre, że nie zasługują na
28:12
miłość, że są złymi matkami i wiesz, Jestem w stanie postawić
28:15
każdą kasę, gdybym była hazardzistką na to, że one
28:18
udowodnią każdą z tych tez i teraz, jakie jest moje życie,
28:21
kiedy ja udowodniłam sobie. Tezę, która jest najbardziej
28:24
okrutna dla mnie, ja muszę wiedzieć, jaką tezę próbuje
28:27
udowodnić opowiadając życie, czyli tworząc te interpretacje,
28:30
bo to. Jest.
28:31
Trochę jak w terapii pary, nie, że wiesz, jakby przychodzi para
28:34
na terapię, no i w zasadzie, gdyby nie siedzieli razem w
28:37
jednym gabinecie, to opowiadają o innych związkach, o innych
28:40
wydarzeniach w ogóle to zupełnie inna historia.
28:43
Wskazuje, że nawet w książce to jest przykład, że okazało się
28:46
zupełnie przypadkiem, że prowadziła indywidualnie każdy z
28:50
nich i nagle okazało się, że to jest para.
28:52
Nigdy by ci nie przyszło do życia, bo każdy miał inną
28:54
historię o ich. Życiu, bo mi to nie przyszło do
28:56
głowy i teraz ważne, żeby zadać sobie takie metapytanie jaką ja
29:01
tezę próbuję udowodnić na temat siebie swojego partnera, swojej
29:05
pracy, swojego życia, dobierając takie, a nie inne wątki z mojego
29:09
życia i je interpretując w taki, a nie inny sposób.
29:12
Czy to nieustannie robimy na przykład?
29:14
Plotkowanie do tego służy jakieś takie obgadywanie obmawianie
29:19
pewnych sytuacji, przecież jak ludzie ze sobą na przykład
29:21
omawiają to, co się dziś wydarzyło, to tak układają tę
29:24
wiesz. Później śniegu i te półki
29:26
wybierają elementy, że to wszystko ma sobie ktoś
29:28
potwierdzę tak tezę. On od początku związku mnie
29:31
wykorzystywał zdradzał. Nie kochał takiej, bo możemy
29:35
sobie powiedzieć każda historia, ale wiesz tak jednak, mimo że
29:39
całym sercem i umysłem Jestem za tym, o czym mówisz, to pojawia
29:44
mi się takie pytanie, takiego, wiesz, sceptyka.
29:48
Jaka jest granica? W tym, żebyśmy nie zaczęli
29:55
wybielać albo zmieniać rzeczywistości, przykładowo.
30:00
Pochodzimy z domu przemocowego, tymczasem nasi rodzice zupełnie
30:06
opowiadają sobie inną historię. Tam nie było żadnej przemocy.
30:10
I na ile yy nie wpaść w pułapkę, wiesz tego efektu polany, gdzie
30:15
będziemy koloryzować rzeczywistość.
30:17
Wszystko jest fajnie, bo opowiadamy sobie historię o tym,
30:20
że wszystko jest super. Wiesz i z jednej strony to nam
30:22
służy, bo to nas chroni. No i wszystko jest właśnie
30:27
zależy od tezy, jaką sobie próbuje mu udowodnić, czyli ja
30:29
muszę sobie zawsze zadać to ten metaziom z tego meta poziomu to
30:32
pytanie co ja próbuję udowodnić sobie na temat swojego życia, bo
30:35
popatrz, jeżeli ja próbuję udowodnić sobie, że moje
30:38
dzieciństwo było wspaniałe, utkana tylko Z miłości.
30:42
Że tam nigdy nic złego się działo.
30:44
No to już z zasady widzę, że ta teza jest fałszywa.
30:46
Tak, bo życie jest zawsze różnorodne, w nim się znajdują w
30:51
każdej naszej biografii znajdują się momenty, w których
30:53
doświadczyliśmy mnóstwa różnych rzeczy.
30:55
Oczywiście ofiary przemocy doświadczają zdecydowanie więcej
30:57
tej przemocy. Wiadomo, natomiast my musimy
30:59
sprawdzić, czy teza jest prawdopodobna, czy i czy jest
31:05
szansa na uznanie tej tezy, przez też przez innych nie,
31:07
czyli nasza teza ma być nasza opowieść ma być prawdopodobna i
31:11
ma spotkać się z pewnym uznaniem, czyli właśnie ta.
31:13
To podobność polega na tym, że inni, którzy biorą udział w tym
31:15
czymś zwanym życiem, razem z nami są w stanie przyjąć ok.
31:18
Tak też możemy na to spojrzeć. U większości osób pojawia się
31:23
taki lęk przed utratą. Kontroli nad brakiem krytycyzmu
31:28
wobec siebie w tych opowieściach tak, czyli wydaje nam się, że
31:31
nasz surowy krytyk wewnętrzny ma większy dostęp do prawdy na
31:37
temat naszego życia i że on nam nie zrobi aż takiej krzywdy, bo
31:40
nam się wydaje, że on jest obiektywny, a nasz taki
31:44
pozytywny stosunek i taki wewnętrzny opiekun.
31:48
Motywator ktoś, kto nas chce wspierać, wydaje nam się czymś
31:53
bardzo subiektywnym i fałszywym i to jest taki konstrukt, który
31:56
większość mamy ma większość z nas ma w głowie, że jak będziemy
31:59
siebie traktować surowo i krytycznie, to będziemy bliżej
32:02
obiektywnej prawdy, przecież to jest fałszywe założenie.
32:05
Więc tak jak to takie poczucie, co się chyba w tym.
32:07
Klocek ani ten motywator. Wiesz, nie są obiektywni, bo w
32:11
ogóle nasza opowieść zawsze będzie subiektywna, ale ma być
32:13
prawdopodobna. Ma być uczciwa.
32:17
Nie ma być yy, wspierająca i dobra dla nas, ale to to nie
32:22
jest to oni mają być opowieści z krypty.
32:25
No właśnie, bo tak sobie myślę, że w momencie, jeżeli tak bardzo
32:27
zawiesimy się jednak na opowiadaniu tej historii
32:30
mrocznej tak o naszym byłym związku czy dzieciństwie, to
32:34
jest to może być tak, jak zresztą sama wskazujesz, że
32:37
ustawiamy siebie w takiej pozycji drugoplanowej i
32:40
pozwalamy, żeby jakaś postać na przykład nasz były partner czy
32:43
nasz okrutyczna matka czy surowy ojciec.
32:46
Przejął naszą historię. Tak opowiadamy często w ogóle to
32:50
jest tak, że ludzie przychodzą do gabinetu i opowiadają
32:51
historię swojej matki. Opowiedz mi swoje życie, a oni
32:54
mówią, no, moja matka była taka i taka traktowała mnie tak i tak
32:59
całe życie tam miała problemy z tym w zasadzie większą część tej
33:03
biografii zajmuje biografia twojego partnera czy Twojej
33:06
matki, czy Twojej siostry, na przykład czy Twojej
33:08
przyjaciółki, albo szefowej z pracy, o której poświęcasz na
33:11
przykład wiesz 10 sesji z rzędu, opowiadając o tym, jakie miała
33:14
nastrój, więc. To to jest jedna rzecz, a druga
33:17
wiesz, ta ta związana z właśnie z krytycznością, że jak rzadko
33:21
wątpimy w to, co właśnie opowiada nam ten krytyczny,
33:24
surowy, toksyczny. Moim zdaniem głos tak.
33:28
Bo kiedy my zaczynamy snuć naszą opowieść w taki sposób, że w tej
33:31
opowieści inni ludzie są zredukowani do jednej cechy
33:34
toksyk na przykład, no to to, czy to jest prawdopodobna
33:38
opowieść, czy ona ma szansę nas wspierać?
33:42
Jakoś nie, czy ona nas przybliża do rozwiązania, czy ona
33:45
udowadnia nam pewną tezę, na przykład, że jesteśmy tylko
33:47
ofiarami? W tej sytuacji i oczywiście cały
33:50
czas wykluczam tutaj osoby, które rzeczywiście doświadczają
33:53
przemocy i są ofiarami. Często te osoby właśnie w ogóle
33:56
nie używają głosu ofiary i nie są w stanie przepuścić.
34:00
Wiesz przez swoją opowieść takiego zdania Jestem ofiarą
34:03
przemocy, doświadczam przemocy, nawet nie Jestem ofiarą
34:05
przemocy, bo wtedy to już jest moja też tożsamość.
34:08
Tak, ale doświadczam przemocy w relacji.
34:11
Tak więc nie bałabym się wpuszczenia jednak do.
34:17
Swojej przestrzeni narracyjnej, jakiegoś sprzyjającego głosu,
34:21
który daje daje nadzieję, bo to też wielu o nas mówi, jak my się
34:24
boimy, te drzwi tej przestrzeni otworzyć, boimy się utraty
34:27
utraty kontroli. Wiesz odklejenia od
34:29
rzeczywistości, że będziemy za optymistyczne.
34:32
Jakoś nie boimy się, że będziemy za pesymistycznie.
34:35
Rzeczywiście jest w nas takie złudzenie, że nam się wydaje, że
34:37
jak będziemy tacy surowi wobec siebie, ale też często wasze
34:40
surowi wobec dzieci. To to to, to znaczy, że to jest
34:43
jakaś taka kontrola, bo bo bo za dużo pochwał może nas na
34:46
przykład rozdanie mieć, a to przecież działa zupełnie
34:49
inaczej. Prawda, dlaczego mam się bać,
34:51
jeżeli nas słuchacie w tej chwili tak i Jestem osobą, która
34:56
w ogóle ma taką wątpliwość, czy to się wydarzy, to na pewno mi
34:59
się to nie wydarzy, bo jeżeli ja jeszcze nie wpuściłam tego
35:02
pozytywnego głosu, a już boję się, że sobie jakoś zniekształcę
35:06
moją opowieść za bardzo, to znaczy, że ja mam ten
35:08
autokrytycyzm, że ja mam tą refleksyjność, że ja.
35:12
W stanie te momenty zobaczyć, no trochę zaufania do tego, że w
35:15
tym dobrze, które sobie dajemy, my nie stracimy zdolności do
35:19
oceny sytuacji. Boimy się, że jak dostaniemy za
35:23
dużo miłości od samych do siebie, to nam po prostu w dużym
35:25
skrócie odbije tak no bez przesady, nie jakby miłość do
35:30
siebie, szacunek do siebie, prawo do dobrej opowieści na
35:33
swój własny temat, prawo do szukania sensu, dodawania sobie
35:36
nadzieję i do zwracania na swoje zasoby uwagi nie pozbawia nas
35:40
autorefleksyjności, więc to jest trochę tak jak z osobami, które
35:43
boją się, że będą narcystyczne nie albo egoistyczne.
35:46
Jak już pytasz się na sesji, czy ja przypadkiem nie Jestem za
35:50
bardzo narcystyczna albo egoistyczna?
35:52
Na pewno cię to niech nie było. Nie grozi więc trochę zaufania
35:58
do do szczodrości. Do dobrego słowa sobie jeszcze
36:01
przypomniałam sobie jak mój syn, który ma 9 lat i i jest takim
36:05
wiesz typowym dzieckiem a DHD więc też mierzy się z dużą
36:08
krytyką jakąś otoczenia. Wiesz, no bo czuję, że nie jest,
36:13
nie potrafi tak zapanować nad impulsami jak rówieśnicy.
36:17
Pamiętam, że któregoś razu zadał mi pytanie, że mamo, mamo, a
36:19
gdybyś. Mogła miała taką, wiesz
36:23
czarodziejską różdżkę i mogłabyś zamienić mnie na chłopca, który
36:28
wyglądałby tak samo jak ja, ale byłby taki spokojny, byłby takim
36:33
grzecznym chłopcem jeszcze grzechem.
36:35
Ja mówię, że nie synka absolutnie nie chciałabym
36:37
zmienić nic, ale nic, ale na pewno nic nie chciałabym, żeby
36:40
nic zmienić. Nic nie chciałabym w tobie
36:42
zmienić i powiem ci i to on po prostu wiesz, rozpłynął się w
36:45
takiej wow, że mama akceptuje mnie takim, jakim Jestem i tak w
36:49
całości i paradoksalnie to nie sprawiło, że jeszcze.
36:52
Bardziej wiesz rozbiór surmaniu tylko tylko no dodało mu to
36:58
takiego, wiesz ochronnego pancerza i też sobie myślę, że w
37:01
relacjach, w których ludzie akceptują nas takimi jakimi
37:05
jesteśmy, a ty jeszcze dodajesz, my sami zaakceptujmy siebie,
37:09
jaką temu wspaniałą moc. Tak, myślę, że to ma mocy w
37:12
ogóle jakby takiego. Tworzenie dla siebie
37:15
przestrzeni, w której w ogóle też zmiana zaczyna być możliwa,
37:18
bo dopóki siebie nie przyjmiesz całości, tak jak mówił karl
37:21
rogers, to ty nie jesteś w stanie się zmieniać.
37:23
Nie, czyli dopiero kiedy przyjmiesz to, jaka jesteś,
37:27
możesz i zaakceptujesz, to to nie znaczy, że bezkrytycznie
37:30
dopiero wtedy możesz zacząć nad tym świadomie pracować, więc tak
37:33
to jest ważne, żebyśmy przyjmowali siebie swoją własną
37:36
historię, swoją własne ograniczenia.
37:38
Wiesz z taką z jakimś takim otwartą, otwartą głową?
37:42
Ale też z prawem do tego, żeby siebie nie dojeżdżać.
37:45
Nie mam wątpliwości, że książka, która uczy szacunku.
37:49
Do do siebie swojej własnej historii, swoich zas własnych
37:51
zasobów i ograniczeń czy zdrowia.
37:55
Że nie zrobi ludziom krzywdy, wiesz, bo bardzo.
37:58
Często spotykam się z takim z taką wątpliwością, no dobra, czy
38:01
można ludziom dać to narzędzie i powiedzieć im, że oni mogą o
38:04
sobie lepiej mówić? Właśnie, czy tak można?
38:06
Wiesz zrobić pewnie, że można musimy wyjść z tego miejsca, w
38:09
którym właśnie ludzie się określają.
38:11
Teraz prowadziłam warsztaty i dziewczyny.
38:13
Na samym wstępie opowiadały Jestem, a DHD, no nie, no,
38:17
jesteś człowiekiem, masz pasję, masz marzenia, masz swoją własną
38:21
historię, wiesz, masz mnóstwo różnych cech i doświadczasz
38:24
syndromu, wiesz, a DHD tak doświadczasz problemów z a DHD.
38:29
Innymi objawami, a DHD nie zamykajmy się w tych etykietach,
38:33
bo kto to o to o wiesz co to o nas mówi i wydaje mi się, że
38:36
wbrew pozorom nasze opowieści zaczynają być poprzez kulturę
38:39
terapii coraz bardziej wąskie, czyli mówimy to jest border, to
38:42
jest toksyk, to jest narcyz, ja mam, a DHD Jestem w spektrum,
38:45
Jestem DDA, Jestem DDD tak i są to skróty bardzo krzywdzące,
38:51
więc bardzo zachęcam do tego, żeby ludzie się.
38:54
Nie bali dobrze o sobie mówić, więc jakiś wiesz jak to
38:56
wypowiadam, to też myślę sobie w jakim świecie żyjemy.
39:00
To powtarza. To powtórzyć, że ludzie mają
39:02
prawo dobrze o sobie mówić, dobrze sobie myśleć, nawet
39:05
powiem więcej, każdy ma takie prawo, bo my często myślimy, że
39:09
prawo dobrze o sobie myśleć i mówić, mają tylko ludzie, którzy
39:12
fill są wspaniali. A wszyscy jesteśmy nagrody tak
39:15
wartościowe? Prawo do dobrej opowieści na
39:17
swój temat, nawet jeżeli w życiu fill zdarzyło się nam zrobić
39:20
paskudne rzeczy i każdy z nas ma pewnie taką historię, której się
39:23
wstydzi. Moment, w którym zachował się
39:24
nie tak jak powinien, albo podjął taką decyzję, jaką nie
39:27
powinien. Nawet jeżeli zrobiliśmy w życiu
39:29
rzeczy, które są paskudne, to nadal mamy prawo dobrze o sobie
39:32
myśleć, dobrze siebie opowiadać. Mamy prawo do szacunku wobec
39:37
fill samego siebie i do tych otwartych drzwi pod tytułem
39:42
fill. Jestem dobrym człowiekiem, nie
39:44
w. Książce mówisz też o tym i to
39:46
zdaniem bardzo mnie zatrzymało, że.
39:50
Zapominanie jest równie ważnym elementem narracyjnej
39:53
dojrzałości. Bo my teraz żyjemy w takiej
39:55
kulturze, przepracować przeszłość, przepracować przez
39:58
czułość i mielimy. Mielimy, mielimy, mielimy, a ty
40:01
mówisz czasami, a oni, w których rzeczach po prostu może trzeba
40:04
zapomnieć i puścić je dalej. Tak, myślę, że wiesz, że to
40:06
świadome rzucanie światła uwagi na niektóre aspekty naszej
40:11
przeszłości jest bardzo ważnym i potężnym w ogóle narzędziem i my
40:16
czasem lubujemy się w ciągłym rzucaniu światła uwagi.
40:20
Na te rzeczy, które wcale nas już nie budują, tak nigdy nie
40:23
budowały, które nas dociążają tak które.
40:25
Utrwalają u nas w roli właśnie męczennika cierpieńka ofiar.
40:29
Tak i zdolność do selekcji, czyli powiedzenia o k.
40:33
Ja już nie chcę tego rozgrzebywać, chcę już to
40:35
puścić, tak, jakby nie chcę tego ciągle obdarzać tym światłem,
40:38
które które wiesz jakby które mam i którym zarządzam, jest
40:42
ważnym aktem dojrzałości. Są rzeczy, które musimy po
40:45
prostu odpuścić. Czasami to dotyczy.
40:47
Wiesz, na przykład kłótni, pretensji, popatrz, jak wiele
40:50
par po prostu tapla się w nieskończoność.
40:55
Historiach z przeszłości po prostu myślę sobie hark, po co
40:58
sobie to robicie? Tak.
40:59
Zwłaszcza, że każdy ma oczywiście inną historię o o
41:02
powodzie tej kłótni, ale z drugiej strony mówisz też
41:05
piszesz też w swojej książce, że jednak czasami może warto
41:09
zajrzeć na to biograficzne wysypisko śmieci.
41:13
I sprawy zdarzenia, które tam wyrzuciliśmy jako niechciane
41:16
zakopujemy, może tam znajdziemy coś właśnie dobrego, co nam
41:19
będzie służyć. Tak, bo na przykład zyskujemy
41:22
nową perspektywę. Czegoś się wiesz, na przykład
41:24
osoby dowiadujemy tak jak w przypadku, a DHD tak no ludzie,
41:29
którzy doświadczają, a DHD często mają w biografie takie
41:32
momenty, w których wiesz, czuli się, że są.
41:34
Nie wiem, jak się roztargnieni niegrzeczni.
41:38
Dziwni właśnie impulsywni i kiedy masz nową perspektywę i
41:41
zaczynasz rozumieć, a DHD to czasem warto tam wrócić do tych
41:44
momentów, o których chcemy zapomnieć i zobaczyć.
41:47
O matko, to to w takim razie z takim wyposażeniem jakie ja
41:50
miałam to ja sobie radziłam wybitnie z tymi wyzwaniami,
41:54
które przede mną stawiał świat. Nie czasami warto wrócić do tych
41:58
historii i odczytać sobie je na nowo.
42:00
Na tym między innymi też polega rekonsolida rekonsolidacja
42:03
pamięci tak, czyli że z nowym potencjałem emocjonalnym z nową
42:06
wiedzą z nowym językiem. My wracamy do starych historii i
42:09
zaczynamy różne rzeczy nazywać inaczej, tak.
42:11
A czy możesz więcej powiedzieć o tym właśnie rekonsolidacja?
42:14
Oczywiście piszesz o tym również w książce i zachęcam bardzo do
42:16
lektury. To jest wracanie do wspomnień,
42:19
które są już w jakiś sposób utrwalone po to, żeby w dużym
42:23
uproszczeniu można było powiedzieć, opowiedzieć sobie
42:25
inaczej. Właśnie, używając nowej
42:27
perspektywy, na przykład zauważając swoją sprawczość w
42:29
momentach, które nam się utrwaliły jako bezradność tak
42:32
albo. Z innym potencjałem emocjonalnym
42:36
opowiedzieć o tej samej historii, my też rekonsolidujemy
42:39
pamięć w taki sposób bardzo spontaniczny.
42:41
Tak, bo kiedy jesteśmy w terapii, to rekonsolidujemy
42:44
pamięć w takiej w takiej strukturze wracamy do
42:47
dzieciństwa i na przykład samo powiedzenie, że o to ten ojciec,
42:50
który zachowywał się tak nieprzewidywalnie wobec mnie.
42:52
On był uzależniony. Aha i wpuszczam dom zupełnie
42:56
inne emocje i więcej rozumienia i inaczej zapamiętuje już te
42:59
momenty na nowo, tak. Przepraszam, że ci przerwę, ale
43:02
pamiętam, bo to jest. Myślę, że dobry przykład jak
43:03
moja siostra 10 lat temu chodziła na terapię.
43:08
Ja zresztą wtedy też rozpoczęłam i pamiętam, jak ola mówi do
43:11
mnie, słuchaj, wiesz, Natalia, miałam taką iluminację na
43:14
terapii, bo zawsze byłam przekonana, że nasz to to był
43:17
taki egocentryczny, myślący tylko o sobie, a przecież to on.
43:22
Nakłonił mnie do tego, żeby wyjechała na rok na wymianę na
43:24
studiach do Finlandii. Był tą, zobaczyła inną inną
43:29
perspektywę i rzeczywiście to jest to, co wcześniej mówiłaś,
43:31
że my tak bardzo lubimy fill. Wtłaczać osoby w pewne cechy
43:37
naklejać im etykietki i ty też zachęcasz do tego, że a co
43:40
jeżeli fill moja historia ma pewne luki, tak jakby poszukajmy
43:45
dziury w całym i jest na przykład odwrotnie, tak, że
43:47
znajdźmy dowody niepotwierdzające tę tezę sn i
43:50
to. Jest właśnie element
43:51
rekonsolidacji tak i wtedy ona mogła spojrzeć na tego swojego
43:55
fill ojca inaczej, ale też odczytać go fill na nowo sobie
44:00
nie czy całe dzieciństwo? A co jeżeli jednak moja matka
44:04
mnie kochała i którzy mają taką tezę, mają matka, nigdy mnie nie
44:06
kochała, a nagle odkrywam, że moja matka była
44:09
współuzależniona, była dojechana dociążona przez tą historię
44:14
życiową i w zasadzie wszystko to co czytałam jako brak miłości
44:17
było jej przejawem, nie, że ona się szamotała walczyła.
44:21
Wiesz o różne rzeczy, że ta nadkontrola ta nadopiekuńczość
44:24
to były cechy syndromu, że ona po prostu robiła to Z miłości,
44:27
to popatrz, wpuszcza takie. Czyli nie Jestem osobą
44:30
niekochaną przez matkę, tylko mam jakiś taki przepływ.
44:33
Nagle się okazuje, że miałam, dostałam miłość tylko trochę
44:36
innym wymiarze nie, ale to też coś to inaczej ustawia mi
44:40
tożsamość, to w ogóle inaczej ustawia całą moją historię, to
44:42
jest rekonsolidacja pamięci i możemy to robić właśnie w sposób
44:47
taki uporządkowany na terapii, ale możemy też spontanicznie,
44:50
kiedy nagle mamy taki przebłysk i o matko, czyli to jednak było
44:54
tak, takie wiesz. Olśnienia, nie na temat
44:56
przeszłości. Teraz sobie przypomniałam, że
44:59
jak wtedy tak ja już wiem o co chodzi, nie?
45:02
I to jest proces, w którym ulegamy nieustannie, bo nawet
45:05
jak się dowiadujemy o jakimś owym słowie, czyli na przykład
45:09
jak castlighting na przykład tak ktoś odkrywa takie słowo i nagle
45:12
orientuje się, że czyli te wszystkie momenty, w których ja
45:15
się czułam niepewna, tego, co myślę, mówię i myślałam, że
45:18
Jestem wariatką. To był moment, w którym
45:20
doświadczyłam gaz lightingu, czyli ja wtedy nie zwariowałam.
45:23
Po pierwsze to jest ważne odkrycie życiowe, nie
45:26
wczytywanie swojej historii na nowo służy też do do właśnie.
45:30
Doświadczenia tych odkryć. Bo my jesteśmy bardzo
45:32
ograniczeni w tej interpretacji na swój temat i one mogą być
45:38
obciążające. Czyli wszyscy teraz wokół mówią
45:41
to jest takie popularne bon mod, że ludzie się nie zmieniają,
45:46
ludzie się nie zmieniają, a ty właśnie mówisz, ludzie mogą się
45:48
zmienić. My możemy się zmienić, to
45:50
wszystko jest kwestią tego, jaką opowieść i historię sobie
45:53
opowiemy o sobie, o Bliskim nam osobom.
45:57
O bliskich nam osobach o swoim dzieciństwie, o swoim związku o
45:59
swoim życiu. Tak jak zmienimy opowieść o
46:02
sobie, to to to to rzeczywiście może nas zaprosić do tego, żeby
46:05
zachowywać się też inaczej. Czasami to się obserwuje.
46:09
Wiesz, w pracy z dziećmi, jeżeli w końcu dziecko usłyszy od
46:11
jakiejś osoby dorosłej, na przykład, że jejku jak jesteś
46:14
kreatywny, to jak w banku mamy moment, w którym takie dziecko
46:19
przez następne tygodnie zaczyna testować swoją kreatywność,
46:22
odkryło w sobie tę cechę, testuję ją, sprawdza, wiesz,
46:26
jakby mierzy się z tą cechą, ile jest jej mierzy tą cechę, więc
46:30
czasami bardzo potrzebujemy nowej opowieści o sobie, żeby w
46:34
ogóle dostrzec nowe elementy siebie.
46:36
No właśnie i jak mocno w tym rekonstruowaniu naszej historii
46:41
o sobie mogą też nam pomóc takie wspierające relacje, kiedy
46:47
czujemy, że druga osoba partner, przyjaciel, jakiś mentor,
46:52
właśnie psychoterapeuta czy znajoma, patrzy na nas innymi
46:57
oczami i my możemy uwierzyć w to, że ta wersja nas, którą ona
47:02
on widzi, jest prawdziwa. Też możemy zacząć.
47:07
Też możemy włożyć te okulary? Tak?
47:08
Takie trochę nowe lustro, w którym możemy się przejrzeć.
47:11
Wiesz nawet lustro opowieści, to pamiętasz taki film właśnie.
47:16
Narodziny gwiazd. I bradleyem cooperem tak, ale
47:20
niestety nie oglądałam, nie oglądałaś, ale to to nie nie
47:22
szkodzi tam lady gaga. Nie znosi swojego nosa, swojego
47:27
greckiego nosa. Jest taka scena, w którym on jej
47:30
pokazuje, że ten nos jest piękny, nie co właśnie, że ten
47:34
nos to jest taka wiesz, jej duma, jakaś taka siła
47:37
wewnętrzna, ta indywidualność, którą ona w sobie ma i ona
47:40
zmienia. Wiesz, jakby to jest akurat na
47:41
scena, w której ona wiesz, żegna się z nim i na ten nos pokazuje
47:44
i to jest właśnie taki moment, w którym nawet rzecz, która
47:48
najbardziej w sobie nie lubimy, jak na nowo na nią spojrzymy.
47:50
Czasami pojawi się ktoś, kto nam, ale przecież to jest w
47:53
tobie piękny, to my wtedy zaczynamy jakoś tak inaczej.
47:56
I to czuć nie patrzeć się przykład mamurzy.
48:00
Kurczę, nigdy na to tak nie patrzyłam i bardzo potrzebujemy
48:03
ludzi, którzy pozwalają nam się właśnie zmieniać na ich oczach i
48:07
patrzeć na siebie na wiesz na różne sposoby w kontekście
48:09
właśnie związków. To jest szalenie ważne, bo
48:12
największym jakby mi się wydaje długoletnich bolączką największą
48:17
bolączką długoletnich związków jest właśnie to, że ludzie czują
48:20
się ograniczeni w tej opowieści na swój tak, że nie mogą się
48:23
zmienić przy tym partnerze partnerce, bo on im na to nie
48:26
pozwala. Tak, tak i dlatego idą w
48:28
romanse, bo w romansach odnajdują tę swoją witalną,
48:33
radosną, luźną część, a nie tych starych wstrzętych jodów zoł ze
48:38
prawda, ale to jest i to jest naprawdę to jest.
48:40
Tak krytyczna opowieść, wiesz o partnerze i związku ta
48:43
przejmuje, dominuje i nie ma już miejsca na resztę.
48:45
Nie a a, a i co dlatego też często to ester PRL 8 tak mówi,
48:50
że. Kiedy trafiają do niej pary po
48:54
doświadczeniu zdrady i mówi o k. Skończyło się Wasze małżeństwo.
48:57
Skończył się wasz związek. Czy chcecie zbudować go na nowo?
49:00
Czy chcecie właśnie ujrzeć w sobie te postaci, które widziały
49:06
w was wasi kochankowie kochanki? Tak, to może być trudne, bo
49:11
oczywiście żal pretensje, złość tego jest bardzo dużo w
49:15
relacjach, ale to jest jedyny sposób na to, żeby być w
49:18
długoletnich związkach nie tylko romantycznych, ale też w
49:21
przyjaźniach, w relacjach ze swoimi dziećmi, rodzicami.
49:23
Jeżeli nie pozwalamy ludziom na nowe opowieści o sobie na nowe
49:26
rozdania, bardzo ich wszyscy potrzebujemy na testowanie
49:30
siebie, to nie będziemy w tych relacjach szczęśliwi.
49:33
No właśnie, ale tak jak powiedziałaś o tym nosie, to
49:36
myślę sobie, że gdyby tak przestać w ogóle patrzeć na
49:39
nasze różne. Yy właśnie cechy w kategoriach
49:43
VAT i zalet, tylko po prostu cech jak to zmieni punkt
49:47
widzenia? Prawda?
49:48
Bo każdy z nas zapewne zna tę historię.
49:51
No ja też mam adhd, tak w określonych okolicznościach, by
49:56
Jestem jako o niezorganizowana rozpobliwa nie może nic
50:01
dokończyć, a wiem, że dla niektórych osób, które patrzą na
50:05
mnie przez inny filtr, wow, jesteś energiczna,
50:07
entuzjastyczna. Wytrzymała jak jak to zmienia
50:10
punkt widzenia. To punkt widzenia.
50:13
Tak, to prawda? I musimy bardzo uważać na to
50:15
właśnie, w jakich oczach próbujemy znaczy chcemy, żeby
50:19
inni się przyglądali, jakie są nasze oczy dla innych ludzi.
50:22
Opowiadajmy sobie. I opowiadajmy o innych ważnych
50:26
nam ludziom, ludziach, historie, które nas rozszerzają, a nie
50:32
zawężają i o ile dobrze rozumiem.
50:34
Nie chodzi o to, żeby tylko ciągle sobie słodzić.
50:39
Absolutnie. Bo czasami w dobrych relacjach
50:42
też potrafimy powiedzieć, może niewygodne słowa, ale pytanie,
50:46
czy właśnie te słowo nas zachęci do tego, żeby rozszerzyć?
50:50
Perspektywy, czy wpaść ten zawężony myślenie tunelowe, z
50:53
którego już poczujemy, że nie mamy wyjścia, czy to?
50:55
Jest opowieść, która daje nadzieję, która jest
50:57
konstruktywna, no i czy to jest opowieść, o którą ktoś nas
51:00
prosi? Jeżeli nas ktoś prosi o
51:01
informację zwrotną na swój temat, to to jest ta przestrzeń,
51:04
w której musimy zważyć, co mówimy i z czym zostawiamy tę
51:08
drugą osobę. Nie to jest moim zdaniem bardzo
51:10
ważne, bo często wiesz, kusimy się o opowiadanie innych ludzi.
51:16
Mimo tego, że nikt nas o to nie prosi, także opowiadajmy sobie
51:18
swoje życie swobodnie na własnych zasadach.
51:21
Zostawmy cudze życia do opowiadania innym ludziom.
51:25
Niech każdy gra pierwszoplanową rolę w swoim przedstawieniu.
51:29
Asiu, bardzo ci dziękuję za rozmowę i zachęcam was, żebyście
51:33
napisali w komentarzach, może o waszych spostrzeżeniach
51:37
refleksjach. Zapraszam.
51:38
I zostawili się nad tym, jakie opowiadacie o sobie historie.
51:42
Bardzo ci dziękuję. Jeszcze raz dziękuję.
51:44
Aś dzięki.