Latest / M365.FM – podcast o Microsoft 365, Copilot i AI po polsku / Agent SharePoint wycieka dane? Ogranicz źródła, przerwij dziedziczenie i wdroż Purview DLP (Dubbing AI)

Transcript

Agent SharePoint wycieka dane? Ogranicz źródła, przerwij dziedziczenie i wdroż Purview DLP (Dubbing AI) · M365.FM – podcast o Microsoft 365, Copilot i AI po polsku

• 0:00
  Twój agent SharePoint nie halucynował wycieku. Podałeś mu wąż strażacki, prosząc o łyk wody.
• 0:05
  Zbyt szeroki zakres źródeł wiedzy plus luźne dziedziczenie równa się przypadkowemu ujawnieniu z prędkością maszyny.
• 0:10
  Rozwiązanie nie jest magią. To dyscyplina zakresu, zaostrzenie uprawnień i skuteczne DLP w ramach zestawu zasad bazowych, które możesz wdrożyć już dziś.
• 0:17
  Pokażę Ci, jak agenci faktycznie widzą dane, dlaczego grounding nie izoluje uprawnień i jakie dokładnie kontrole ich ograniczają, nie zabijając użyteczności.
• 0:24
  Istnieje jedno ustawienie, które większość adminów pomija, jedna brama akceptacji, której potrzebujesz i wzorzec DLP, który faktycznie blokuje agentów.
• 0:31
  Zacznijmy od tego, jak oni widzą.
• 0:33
  Podstawa, jak agenci SharePointa faktycznie widzą Twoje dane, czyli DNA uprawnień.
• 0:37
  Prawda jest taka, że agenci nie czytają Twoich intencji, czytają Microsoft Graph.
• 0:41
  Wyobraź sobie graf jako krwiobieg. Jeśli treść jest dostępna przez Twoje listy ACL, agent widzi tlen.
• 0:46
  Jeśli zbyt szeroko określisz źródło wiedzy, właśnie zainstalowałeś obejście dla swoich starannie oznakowanych tętnic.
• 0:51
  Pozwól, że przetłumaczę. Agent ma dwa główne składniki – personę użytkownika i filtry pobierania.
• 0:57
  Persona to tożsamość i jej uprawnienia w SharePoint, OnDrive i innych połączonych powierzchniach.
• 1:03
  Pobieranie to miejsce, na które wskazałeś biblioteka, folder, sterta plików lub kilka adresów URL.
• 1:09
  Większość ludzi myli filtry pobierania z granicami bezpieczeństwa.
• 1:13
  To nie to samo. Pobieranie mówi – szukaj najpierw tutaj.
• 1:16
  Uprawnienia mówią – możesz wejść.
• 1:18
  Agent przestrzega najpierw uprawnień, potem pobierania.
• 1:20
  Jeśli masz zapamiętać tylko jedną rzecz, zapamiętaj tę kolejność.
• 1:23
  Etykiety wrażliwości i perwiu DLP nakładają się na treści jak znaki ostrzegawcze i barierki.
• 1:27
  Etykiety klasyfikują – DLP wymusza zachowanie, gdy określona treść jest przetwarzana lub dostępna.
• 1:32
  Rzecz, którą większość ludzi przeocza, jest prosta.
• 1:35
  Grounding nie nadpisuje uprawnień.
• 1:37
  Grounding filtruje relewancję.
• 1:38
  Nie ogranicza prawnej autoryzacji agenta.
• 1:40
  Więc jeśli tożsamość agenta widzi sąsiednie biblioteki, bo zostawiłeś włączone dziedziczenie LLM, może i połączy fakty z sąsiedztwa w jedną odpowiedź.
• 1:48
  To nie jest upiorne, to przewidywalne.
• 1:51
  Dziedziczenie uprawnień to cicha eskalacja.
• 1:53
  Przysięgasz, że witryna jest tylko wewnętrzna, a potem odkrywasz, że grupa SharePoint zawiera wszystkich użytkowników lub uwierzytelnionych użytkowników.
• 1:59
  Goście zostają, grupy projektowe trwają w nieskończoność.
• 2:02
  Agent szanuje listy ACL, a nie intencje.
• 2:05
  Jeśli ta tożsamość może otworzyć plik w SharePoint, agent może go przetworzyć.
• 2:09
  Chyba, że DLP lub etykiety wyraźnie blokują operację agenta.
• 2:12
  Dlatego twój pilotaż na jednej bibliotece nagle zacytował politykę HR z sąsiedniej biblioteki.
• 2:17
  Nic nie odizolowałeś.
• 2:18
  Zasugerowałeś tylko preferowaną półkę w niezamkniętym pokoju.
• 2:21
  Wprowadź model minimalnej, niezbędnej wiedzy.
• 2:23
  Zamiast podawać główny folder witryny z nadzieją, że relewancja cię uratuje, przypisz źródła wiedzy do konkretnych bibliotek.
• 2:28
  Unikaj pobierania danych na poziomie witryny.
• 2:30
  Ogranicz foldery, używaj filtrów metadanych, aby indeks wyszukiwania obejmował tylko dokumenty istotne dla misji agenta.
• 2:36
  W Copilot Studio i kreatorach agentów SharePoint możesz wyznaczyć oficjalne źródła, wyłączyć ogólną wiedzę, a i dodać odpowiedzi zastępcze.
• 2:43
  Ta nieautorytatywna odpowiedź zastępcza to twój pas bezpieczeństwa.
• 2:47
  Bez niej model wypełnia luki ogólną wiedzą, która nie przestrzega twoich zasad zgodności.
• 2:51
  Limity też mają znaczenie.
• 2:52
  Platformy nakładają praktyczne limity na liczbę plików, folderów i adresów URL w ramach źródła wiedzy.
• 2:57
  To nie tylko notatki o wydajności, to bariery dla ładu informacyjnego.
• 3:00
  Gdy osiągniesz limit, błędnym odruchem jest poszerzenie zakresu do głównej witryny tylko na chwilę.
• 3:05
  Tak właśnie zaczynają się wycieki.
• 3:07
  Właściwym ruchem jest zarządzanie wieloma wąskimi agentami, z których każdy ma ściśle określone źródła, zamiast jednego encyklopedycznego bota z nieograniczonym dostępem.
• 3:13
  Rozpraszaj wiedzę, zachowuj minimalne uprawnienia.
• 3:16
  Cofnijmy się, dam ci model myślowy, który nie zawiedzie cię pod presją.
• 3:19
  Agent to persona użytkownika plus filtr wyszukiwania.
• 3:22
  Uprawnienia bramkują najpierw, wyszukiwanie jest drugie.
• 3:27
  Jakie działania są dozwolone, gdy występuje ta wrażliwość?
• 3:29
  Grounding pomaga modelowi znaleźć właściwy akapit.
• 3:32
  Uprawnienia decydują, czy w ogóle mógł ten akapit zobaczyć.
• 3:35
  DLP nadal może zablokować przetwarzanie, nawet gdy oba powyższe dają zgodę.
• 3:39
  Ten stos bramkuj, wyszukuj, wymuszaj utrzymuje przejrzystość twojego rozumowania.
• 3:42
  Konsekwencją ignorowania tego jest wyciek danych, który wygląda jak dziwne zachowanie, a w rzeczywistości jest kolizją projektu zakresu z nadmiernym dziedziczeniem uprawnień.
• 3:50
  Sąsiednie biblioteki są dla modelu bliskie, ponieważ są bliskie w twoich uprawnieniach.
• 3:54
  I tak model chętnie połączy fakty ponad granicami, których nigdy nie uszczelniłeś.
• 3:58
  Gdy zrozumiesz tę hydraulikę, wszystko inne staje się jasne.
• 4:02
  Przestajesz winić LLM za udzielane odpowiedzi i zaczynasz kontrolować, co może on brać pod uwagę.
• 4:06
  Skoro już widzisz obieg krwi i kręgosłup, uprawnienia wykresu i filtry wyszukiwania, zatrzymajmy wyciek wody między pomieszczeniami.
• 4:12
  Określ zakres źródeł jak w umowie, zerwij dziedziczenie i etykietuj z pełną powagą.
• 4:16
  Płaszczyzna kontroli pierwsza. Określ zakres źródeł wiedzy jak prawnik czytający umowy.
• 4:21
  Teraz piszemy zakres jak język prawniczy, precyzyjny, ograniczony i całkowicie nieakceptujący niejednoznaczności.
• 4:26
  Ponieważ szerokie źródła tworzą szum, a LLM chętnie połączy bliskie prawdy w odpowiedź niczym plotkarski felietonista z długim obiektywem.
• 4:33
  Oto zasada zakresu, która odróżnia profesjonalistów od praktykantów.
• 4:37
  Tylko źródła na poziomie biblioteki.
• 4:39
  Nie witryny, nie wszystko pod tym hubem.
• 4:40
  Pojedyncza biblioteka dokumentów na zadeklarowany cel.
• 4:44
  Jeśli agent istnieje, aby odpowiadać na FAQ produktu, otrzymuje bibliotekę FAQ produktu i nic więcej.
• 4:49
  Prawda? Każdy centymetr nadmiaru staje się ukrytym ryzykiem, które model może aktywować w milisekundy.
• 4:54
  Porównaj to z podejściem przeciętnego użytkownika.
• 4:56
  Wskaż główny katalog witryny, dodaj podfoldery i licz na to, że metadany je uratują.
• 5:00
  Nie uratują. Filtry wyszukiwania tylko kierują procesem, nie stanowią zapory ogniowej.
• 5:04
  Strukturyzuj więc zakres tak, jak prawnik tworzy klauzulę, konkretnie, wykluczająco i sprawdzalnie.
• 5:08
  Praktyczne mechanizmy zakresu, z których faktycznie będziesz korzystać.
• 5:11
  Unikaj głównych katalogów witryn.
• 5:12
  Zawsze określaj konkretną ścieżkę do biblioteki.
• 5:14
  Ograniczaj głębokość folderów.
• 5:16
  Jeśli musisz używać folderów, zablokuj je na płytkim poziomie, bez rekurencyjnego zbierania wszystkiego.
• 5:20
  Wymuszaj filtry metadanych, pobieraj tylko elementy, gdzie status to zatwierdzony, wersja to opublikowana, a dział to X, brak metadanych, brak pobierania.
• 5:28
  Wykluczaj wersje robocze, archiwa i drzewa robocze.
• 5:30
  Jeśli nie możesz ich wykluczyć, przenieś je gdzie indziej.
• 5:33
  Tak, refaktoryzacja to właśnie ład korporacyjny.
• 5:38
  Wyklucz limity liczby plików, folderów i limity adresów URL.
• 5:41
  Traktuj je jak ograniczenia prędkości, dzięki którym wszystko działa sprawnie.
• 5:44
  W Copilot Studio i kreatorach agentów SharePoint przetestuj praktyczne limity przed uruchomieniem.
• 5:48
  Stwórz źródło pilotażowe z realną dystrybucją, kilkaset zatwierdzonych PDF-ów, kilka podręczników w DOS, tuzin prezentacji PPT.
• 5:55
  Jeśli pobieranie zwalnia, wygasa lub zaczyna pomijać pliki, nie rozszerzaj zakresu, podziel go.
• 5:59
  Jedna dziedzina na źródło, jedno źródło na osobowość agenta.
• 6:02
  To jest orkiestracja, a nie zachłanność.
• 6:04
  Skrót, o którym nikt nie mówi, wielu wąsko wyspecjalizowanych agentów zawsze wygrywa z jednym encyklopedycznym potworem.
• 6:09
  Stwórz agenta do spraw, polityki HR, agenta do spraw, świadczeń agenta do spraw, podróży, każdy z własną biblioteką, typów i wymuszonymi filtrami.
• 6:16
  A jeśli potrzebujesz jednego punktu wejścia, zorganizuj go za pomocą agenta routera, który przekazuje zapytania do odpowiedniego specjalisty.
• 6:22
  Profesjonaliści tak robią, bo to pozwala skalować zarządzanie.
• 6:24
  Początkujący wrzucają 200 plików z różnych dziedzin do jednego agenta i dziwią się, że odpowiedzi brzmią jak obrady komitetu.
• 6:30
  Wyłącz ogólną wiedzę, a i dla agentów regulowanych.
• 6:32
  Jeśli agent jest autorytetem w danej dziedzinie, powinien milczeć poza nią.
• 6:36
  Tu właśnie przydają się odpowiedzi alternatywne.
• 6:39
  Skonfiguruj jasną i pokorną odpowiedź.
• 6:41
  Nie jestem autorytetem w tej sprawie.
• 6:43
  Oto zatwierdzone źródła, które obsługuje.
• 6:45
  W chwili, gdy pozwolisz, by ogólna wiedza wypełniała luki, wracasz do nieweryfikowalnych ciekawostek, które ignorują etykiety i zasady DLP.
• 6:52
  Selekcja ma znaczenie.
• 6:53
  Wyznacz oficjalne źródła.
• 6:55
  Oznacza to przepływ zatwierdzania przed etapem pobierania danych.
• 6:58
  Dodawaj tylko treści, które przeszły weryfikację, sprawdzono ich aktualność oraz etykiety wrażliwości.
• 7:03
  Jeśli nie potrafisz dowieść pochodzenia dokumentu, nie powinien on trafiać do agenta.
• 7:06
  Model jest pewny siebie, ale nie zawsze ma rację.
• 7:08
  Twoja selekcja jest bezpiecznikiem.
• 7:10
  Pospolite błędy, które przestaniesz popełniać już dziś.
• 7:12
  Wrzucanie różnych dziedzin do jednego źródła polityki, dokumenty techniczne i umowy w jednym wielkim stosie.
• 7:18
  Podziel je według przeznaczenia, pozwalając agentom przeszukiwać dowolne adresy URL.
• 7:22
  Nie. Zewnętrzne adresy URL zwiększają obszar zagrożenia i ograniczają możliwość audytu.
• 7:26
  Przy pobieraniu szkiców i plików z czatów model nie odróżni wersji niegotowych od opublikowanych,
• 7:30
  chyba że wymusisz metadane i lokalizacje, które je rozdzielają.
• 7:33
  Zakładanie, że ukryte znaczy chronione.
• 7:35
  Ukryte to tylko wybór interfejsu.
• 7:36
  Uprawnienia to prawo.
• 7:38
  Dyscyplina testowania, bo tak faktycznie testujesz zakres.
• 7:40
  Sprawdzaj przypadki brzegowe, zadawaj agentowi konkretne pytania, na które powinien odpowiedzieć z marszu,
• 7:44
  a potem kurz go tematami pobocznymi, które musi odrzucić.
• 7:46
  Jeśli odpowiada poza domeną, twój zakres lub mechanizm awaryjny jest błędny.
• 7:49
  Jeśli odmawia w domenie, twoje filtry lub zatwierdzenia są zbyt restrykcyjne.
• 7:52
  Dostrajanie to odejmowanie, a nie dodawanie.
• 7:55
  Usuwaj nieistotne ścieżki, redukuj niejasności metadanych i tnij, aż odpowiedzi będą nudnie przewidywalne.
• 8:00
  Oraz metryki, które będziesz śledzić.
• 8:02
  Zdolność do udzielania odpowiedzi, procent zapytań w domenie rozwiązanych z cytatami do wybranej biblioteki.
• 8:06
  Izolacja, procent odpowiedzi cytujących wyłącznie zatwierdzone źródła.
• 8:10
  Jakość milczenia, jasność i częstotliwość stosowania odpowiedzi awaryjnej przy zapytaniach spoza domeny.
• 8:15
  Jeśli chcesz mentalną listę kontrolną przed przejściem dalej,
• 8:18
  tylko biblioteka, płytkie foldery, ścisłe metadane, tylko zatwierdzone treści,
• 8:22
  brak wiedzy ogólnej, wielu wąskich agentów, przetestowane limity, mierzone wyniki.
• 8:26
  Gdy to zablokujesz wszystko w dół uprawnienia, etykiety, DLP współpracuje z tobą,
• 8:30
  zamiast walczyć z twoim źle określonym chaosem.
• 8:33
  Teraz wzmacniamy dziedziczenie, aby cały pokój był zamknięty, a nie tylko szafka na dokumenty.
• 8:38
  Panel kontrolny drugi, przerwij dziedziczenie i etykietuj z pełnym przekonaniem.
• 8:41
  Ograniczona wiedza jest bezużyteczna, jeśli drzwi są oścież otwarte.
• 8:44
  W SharePoint dziedziczone uprawnienia to swetry z odzysku, bezpieczeństwa.
• 8:48
  Źle dopasowane, pełne dziur i tajemniczo wystarczające, dopóki nie zawieje chłód.
• 8:51
  Agenci szanują listy kontroli dostępu ACL, a nie optymizm, więc przerywamy dziedziczenie tam,
• 8:56
  gdzie to ważne, przypisujemy unikalne uprawnienia i usuwamy szerokie grupy,
• 8:59
  które po cichu zmieniają to, co wewnętrzne, w to, co dostępne dla sieci.
• 9:02
  Zacznij od niewygodnego audytu.
• 9:04
  Podziel swoje wrażliwe biblioteki na trzy koszyki.
• 9:06
  Do izolacji, do udostępnienia i nieznane.
• 9:09
  Nieznane to czerwona flaga.
• 9:10
  Jeśli nie potrafisz w jednym zdaniu wyjaśnić, kto ma dostęp, należy to przenieść do izolacji,
• 9:13
  dopóki nie zostanie udowodnione inaczej.
• 9:15
  Następnie dla każdej biblioteki do izolacji przerwij dziedziczenie uprawnień.
• 9:18
  Nie na poziomie witryny, ale biblioteki przechowującej najważniejsze zasoby.
• 9:22
  Przerywanie dziedziczenia to nie dramat, to dojrzałość.
• 9:24
  Dążysz do jawnego, minimalnego członkostwa małej grupy właścicieli,
• 9:27
  zdefiniowanej grupy członków i osób tylko do odczytu, gdzie wymaga tego biznes.
• 9:31
  Teraz oczyść leniwe mechanizmy.
• 9:33
  Szerokie grupy, takie jak wszyscy, wszyscy z wyjątkiem użytkowników zewnętrznych
• 9:36
  i uwierzytelnieni użytkownicy, chowają się w grupach SharePoint niczym matrioszki.
• 9:39
  Wyciągnij je i zastąp grupami zabezpieczeń Azure ad przypisanymi do ról,
• 9:43
  którymi faktycznie zarządzasz.
• 9:44
  Goście powinni być wyjątkiem tymczasowi i łatwi do zidentyfikowania.
• 9:47
  Nigdy nie powinni być zagnieżdżeni w grupie SharePoint
• 9:49
  utworzonej podczas startu projektu 3 lata temu.
• 9:51
  Jeśli w nazwie grupy pojawia się słowo
• 9:53
  Wszyscy, twój agent potraktuje to jak szwedzki stół.
• 9:56
  Ustandaryzuj poziomy uprawnień, aby można było nimi łatwo zarządzać.
• 9:59
  Poziom A. Poufne biblioteki, właściciele, członkowie, małe grupy, czytelnicy,
• 10:04
  bardzo wąski dostęp, brak gości.
• 10:06
  Poziom B. Biblioteki tylko dla wewnętrznych, właściciele, członkowie, zarządzań, czytelnicy,
• 10:13
  grupa działowa, brak osób z zewnątrz.
• 10:15
  Poziom C. Publiczne biblioteki wewnętrzne, właściciele, członkowie, czytelnicy,
• 10:19
  wszyscy pracownicy, wciąż bez gości.
• 10:20
  Model jest prosty, ponieważ musi być egzekwowany przez ludzi,
• 10:23
  którzy bywają rozkojarzeni.
• 10:24
  Agenci wykonają wszystko, co zaprogramujesz, więc programuj zdrowy rozsądek.
• 10:28
  Czas na etykiety wrażliwości.
• 10:29
  Etykiety to nie naklejki, to klucze do polityk bezpieczeństwa.
• 10:32
  Mapujesz poufne, ograniczone, publiczne i inne statusy na konkretne zachowania.
• 10:35
  Pułapką, w którą wpada większość administratorów, jest traktowanie etykiet jako ozdobników.
• 10:39
  Z tym już koniec.
• 10:39
  Łączysz etykiety z Perview DLP, aby etykieta oznaczała coś, co maszyny mogą egzekwować.
• 10:44
  Na przykład poufne HR uruchamia politykę DLP, która blokuje działania agenta,
• 10:48
  nawet jeśli użytkownik może wyświetlić plik.
• 10:50
  Tak, dobrze słyszysz, użytkownik może przeczytać plik w SharePoint,
• 10:54
  ale agent otrzymuje odmowę na poziomie przetwarzania.
• 10:56
  To przełom etykiety plus DLP oddzielają widoczność dla ludzi od automatyzacji maszynowej.
• 11:01
  Przejdźmy do konkretów.
• 11:03
  Masz bibliotekę polityk HR z etykietą, poufne HR.
• 11:06
  Agent HR musi odpowiadać na pytania z tej biblioteki.
• 11:09
  Dobrze, tożsamość tego agenta otrzymuje uprawnienia do odczytu tej konkretnej biblioteki.
• 11:13
  Sąsiednie biblioteki, takie jak robocze wersje HR,
• 11:16
  są izolowane unikalnymi uprawnieniami, których tożsamość agenta nie posiada.
• 11:19
  Tymczasem twoja polityka DLP mówi, jeśli etykieta to poufne HR,
• 11:24
  a dostęp to przetwarzanie przez agenta, zezwól tylko, jeśli agent jest na liście zatwierdzonych.
• 11:29
  Każdy inny agent, w tym twój entuzjastyczny ogólny agent wiedzy firmowej, zostaje zablokowany.
• 11:34
  W ten sposób zatrzymujesz wyciek danych, nawet gdy ktoś zapomni i udzieli dostępu niewłaściwemu agentowi.
• 11:38
  A co z użytkownikami, którzy widzą zbyt wiele?
• 11:41
  To cicha eskalacja uprawnień.
• 11:42
  Jeśli polegasz tylko na widoczności użytkownika,
• 11:44
  każdy agent działający w jego imieniu dziedziczy ten szeroki dostęp.
• 11:47
  Dlatego ogranicz uprawnienia tożsamości agenta.
• 11:50
  Nie buduj agentów, którzy działają w imieniu osoby, która ich uruchamia.
• 11:52
  Buduj je tak, aby działały jako tożsamość usługi z minimalnymi uprawnieniami.
• 11:56
  Połącz to z etykietami i DLP, aby nawet uprzywilejowani użytkownicy
• 11:58
  nie mogli zmusić agenta do przetwarzania danych spoza zakresu.
• 12:01
  Warstwujesz zabezpieczenia jak rozsądny dorosły, zamiast modlić się do strony ustawień.
• 12:05
  Typowe błędy, które niszczą tę warstwę.
• 12:07
  Zakładanie, że ukryte oznacza bezpieczne.
• 12:09
  Pozostawianie witryn projektowych z domyślnym dziedziczeniem uprawnień.
• 12:12
  Pozostawianie dostępu gościnnego, gdy dostawca już dawno odszedł.
• 12:16
  A co najgorsze, dodawanie szerokich grup M365 do czytelników, bo tak było łatwiej.
• 12:20
  Jest łatwiej, dopóki twój agent nie wklei cytatu z działu prawnego do odpowiedzi dla sprzedaży.
• 12:24
  Wtedy zaczyna się teatr reagowania na incydenty.
• 12:26
  Rytm wdrożenia, który możesz powtórzyć.
• 12:28
  Odizoluj bibliotekę.
• 12:29
  Zastąp szerokie grupy grupami opartymi na rolach.
• 12:32
  Przypisz tożsamość usługi do agenta.
• 12:34
  Zastosuj etykiety wrażliwości na poziomie plików i bibliotek.
• 12:36
  Powiąż zasady DLP z etykietami za pomocą jawnych warunków zezwalających agentom.
• 12:41
  Przeprowadź testy na kontrolowanym zestawie zapytań.
• 12:43
  W domenie dozwolone, obok zabronione etykiet Owain, ale nie zatwierdzone agent zablokowany z jasnym komunikatem.
• 12:48
  Jeśli jakakolwiek odpowiedź wycieknie, uprawnienia są błędne.
• 12:50
  Jeśli agent przetwarza etykietowaną zawartość bez zatwierdzenia, mapowanie DLP jest błędne.
• 12:55
  Napraw mapowanie, a nie bajkę, którą sobie opowiadasz.
• 12:57
  Jeszcze jeden niuans.
• 12:58
  Dziedziczenie w witrynie może pozostać dla spraw mniej istotnych.
• 13:01
  Nie wykonujemy operacji na otwartym sercu w przypadku menu stołówki.
• 13:04
  Zarezerwuj unikalne uprawnienia dla bibliotek, które zasilają agentów.
• 13:07
  To utrzymuje obciążenie administracyjne w ryzach, wzmacniając dokładnie te obszary, które dotknie automatyzacja.
• 13:12
  Przerwij dziedziczenie.
• 13:13
  Używaj unikalnych, minimalnych grup.
• 13:15
  Etykietuj tak, jakby etykieta kontrolowała pieniądze, bo wycieki kosztują.
• 13:18
  Następnie połącz etykiety z DLP, aby agenci przestrzegali zasad, nawet gdy ludzie zapominają.
• 13:22
  Teraz pomieszczenie jest zamknięte, a nie tylko szafka na dokumenty.
• 13:25
  Płaszczyzna kontroli numer 3.
• 13:27
  Bramki zatwierdzeń, licencjonowanie typu płać za użycie oraz zasady dotyczące danych.
• 13:30
  Ograniczyłeś źródła i wyeliminowałeś leniwe dziedziczenie.
• 13:33
  Dobrze, teraz zabezpiecz wejście, aby przypadkowi entuzjaści nie uruchamiali cieniowych agentów z niekontrolowanym dostępem.
• 13:39
  Jeśli każdy może stworzyć agenta UAD, zmienia się w crowdsourcingowy chaos.
• 13:42
  Rozwiązanie jest nudne i skuteczne.
• 13:44
  Zatwierdzenia, granice licencyjne i zasady danych, które działają jak pasy bezpieczeństwa, nie odepniesz ich w trakcie jazdy.
• 13:50
  Zacznij od przepływu zatwierdzania tworzenia agentów.
• 13:52
  Koniec z samowolą.
• 13:54
  Wnioski o nowego agenta trafiają do wyznaczonych osób zatwierdzających.
• 13:57
  Pomyśl o bezpieczeństwie, zgodności i właścicielu biznesowym, który faktycznie zna domenę.
• 14:01
  Wymuszaj konwencję nazewnictwa, deklarację celu udokumentowanego właściciela, kontakt techniczny i datę wygaśnięcia.
• 14:06
  Brak właściciela, brak zatwierdzenia.
• 14:08
  Brak celu, brak zatwierdzenia.
• 14:10
  Jeśli brzmi to pedantycznie, gratulacje, wreszcie zajmujesz się ładem korporacyjnym.
• 14:13
  Ustandaryzuj formularz zgłoszeniowy.
• 14:15
  Wymagaj grupy docelowej, obsługiwanej funkcji biznesowej, dokładnych źródeł wiedzy z URL-ami do poziomu biblioteki, oczekiwań co do etykiet, zachowania w przypadku błędów, informacji o braku autorytatywności poza zakresem oraz tożsamości usługi.
• 14:28
  Zmuś ich do wyboru spośród zatwierdzonych szablonów HR Q&A, przeglądarka polityk, baza wiedzy IT i tak dalej.
• 14:34
  Dzięki temu dziedziczysz ograniczone ustawienia domyślne zamiast improwizacji.
• 14:36
  Teraz granice licencyjne.
• 14:38
  Wybierzesz jedną z dwóch ścieżek Microsoft 365, kopilot dla użytkowników lub płatność za użycie w SharePoint.
• 14:44
  Prawda?
• 14:45
  Licencjonowanie to nie tylko pozycja w budżecie, to narzędzie kontroli.
• 14:48
  W przypadku kopilota przypisanego do użytkownika, tylko licencjonowane osoby mogą korzystać z funkcji agentów, co naturalnie ogranicza niekontrolowany rozrost.
• 14:53
  W modelu płatności zgodnie z użyciem Pay As You Go aktywujesz zużycie na poziomie dzierżawy lub środowiska oraz zcentralizowane rozliczanie, co jest elastyczne, ale przy braku ostrożności przypomina otwarty bar.
• 15:00
  Dlatego stawiasz wokół niego ogrodzenia.
• 15:02
  Oddziel środowiska pilotażowe od produkcyjnych, a płatność za użycie aktywuj tylko tam, gdzie finanse mają pełen wgląd w licznik.
• 15:07
  Skonfiguruj alerty kosztowe, aby niekontrolowany projekt pilotażowy nie zamienił się w poetycki wieczór grozy dla Twojego rachunku w chmurze.
• 15:11
  Polityka zatwierdzania musi uwzględniać wybór licencji.
• 15:14
  Jeśli to płatność za użycie, wymagaj wskazania centrum kosztów właściciela podpisującego się pod opłatami oraz szacowanego profilu użycia.
• 15:20
  Jeśli to licencje użytkownika, wymagaj listy licencjonowanych osób i planu wyrejestrowania.
• 15:25
  Nie robisz problemów, tylko zapobiegasz incydentom typu nie wiedzieliśmy, że to włączone.
• 15:29
  Następnie przechodzimy do zasad ochrony danych reguł, które powstrzymują agentów przed pobieraniem wszystkiego z niedozwolonych konektorów, jakby byli w barze z koktajlami.
• 15:34
  Używaj zasad ochrony danych na poziomie dzierżawy Power Platform, aby ograniczyć, które konektory mogą znajdować się w tej samej grupie danych co SharePoint.
• 15:40
  Regulowani agenci działają w ograniczonej grupie dostępnej tylko dla Microsoft 365 i zatwierdzonych wewnętrznych API.
• 15:45
  Żadnego przypadkowego internetu, żadnych usług konsumenckich, żadnego shadow SaaS.
• 15:49
  Jeśli wymagana jest integracja, przechodzi ona przez proces weryfikacji, otrzymuje konektor korporacyjny i trafia na listę dozwolonych.
• 15:54
  Tak, to wymaga czasu. Nazywa się to przestrzeganiem zasad.
• 15:57
  Połącz te zasady ochrony danych z usługą Perview.
• 16:00
  Użyj Perview do definiowania granic danych, lokalizacji wrażliwych treści, ścieżek wycieku, które są niedozwolone oraz monitoringu sygnalizującego próby łączenia grup.
• 16:08
  Budujesz pasy ruchu i linie ostrzegawcze.
• 16:11
  Agent może szybko poruszać się w obrębie swojego pasa.
• 16:13
  Nie może przeskoczyć przez barierkę wprost pod nadjeżdżający ruch publicznych punktów końcowych.
• 16:17
  Wdróż szablony agentów z zatwierdzonymi źródłami danych.
• 16:19
  To część, którą wszyscy pomijają, a potem żałują.
• 16:22
  Szablony mają wbudowane wyłączone korzystanie z wiedzy ogólnej, niepewne mechanizmy zastępcze, źródła na poziomie biblioteki, wymagane filtry metadanych i poprawną tożsamość usługi.
• 16:30
  Zatwierdzasz szablon polityki HR i masz pewność, że zawiera on właściwe ustawienia domyślne.
• 16:34
  Pozwól użytkownikom jedynie uzupełniać luki.
• 16:36
  Niech nie wyważają otwartych drzwi, tworząc kwadratowe koła.
• 16:38
  Typowe błędy do wyeliminowania, pozwalanie na tworzenie pilotów w niezarządzanych witrynach, włączanie płatności Pay As Hugo bez śledzenia kosztów czy alertów oraz nadawanie uprawnień twórcy każdemu, kto tylko o nie poprosi.
• 16:47
  Ponadto nigdy nie pozwalaj agentom na domyślne korzystanie z wiedzy ogólnej, gdy nie znajdą odpowiedzi.
• 16:52
  W ten sposób otrzymujesz pewnie brzmiące bzdury otulone wiarygodnie wyglądającymi cytatami.
• 16:56
  Ostateczny rytm, wniosek przez szablon, przegląd bezpieczeństwa, trio właścicieli zgodności SAS, wybór licencji z kontrolą kosztów, przypisanie do grupy danych zastrzeżonych, potwierdzenie granic perwiu, zatwierdzenie z datą wygaśnięcia i zaplanowanie odnowienia za 90 dni.
• 17:09
  Brak odnowienia, automatyczna dezaktywacja.
• 17:11
  Agenci nie są nieśmiertelni, podobnie jak ich przypadki użycia.
• 17:15
  Płaszczyzna kontroli czwarta DLP, które rzeczywiście zatrzymuje agentów.
• 17:19
  Wzorce perwiu, które działają skutecznie.
• 17:20
  Bez egzekwowania w czasie rzeczywistym, agenci to tylko szybcy kurierzy danych.
• 17:24
  Potrzebujesz hamulców.
• 17:25
  Wkraczają wzorce perwiu DLP, które nie tylko ostrzegają, ale blokują, alarmują i zostawiają ślad, który ucieszy audytora.
• 17:31
  Dlaczego to ważne?
• 17:32
  Agenci przetwarzają treść, nie tylko ją przeglądają.
• 17:34
  Przeglądanie może być dopuszczalne dla człowieka.
• 17:36
  Zautomatyzowane przetwarzanie to inna klasa ryzyka.
• 17:39
  Rozwiązaniem jest powiązanie wykrywania wrażliwości i wzorców z konkretnymi blokadami działań dla kontekstów agentów.
• 17:44
  Oto fundament.
• 17:45
  Buduj zasady kierowane na lokalizację SharePoint zasilające agentów.
• 17:49
  Dopasowuj etykiety wrażliwości i typy informacji poufnych oraz ustawiaj blokady przetwarzania, udostępniania lub pobierania przez agenta, gdy ufność osiągnie Twój próg.
• 17:57
  Tak, progi ufności.
• 17:58
  Przestań traktować je jak dekoracje.
• 18:00
  Dla szumnych wzorców, takich jak ogólne PEI, zwiększ ufność i wymagaj wielu dowodów.
• 18:05
  Dla najcenniejszych zasobów tajemnic handlowych, dokładnego dopasowania identyfikatorów pracowników stosuj wysoką wagę z natychmiastową blokadą.
• 18:12
  Wzorce, które działają skutecznie.
• 18:13
  Etykiety wrażliwości przypisane do blokady agenta, chyba że jest na liście dozwolonych.
• 18:18
  Typy informacji poufnych, identyfikatory finansowe, rządowe, terminy medyczne, dostrojone z wyższą ufnością.
• 18:25
  Dokładne dopasowanie danych EDM dla rzeczywistych identyfikatorów, numerów pracowników, ID klientów, aby uniknąć zalewu fałszywymi alarmami.
• 18:32
  Słowniki słów kluczowych dla nas w kodowych projektów zastrzeżonych, niska głośność, wysoki sygnał.
• 18:36
  Działania, które mają znaczenie.
• 18:38
  Blokada z wyłączoną możliwością obejścia dla agentów.
• 18:40
  Ludzie mogą się tłumaczyć, agenci nie.
• 18:42
  Maszyny nie mają kontekstu biznesowego, mają wyzwalacze.
• 18:45
  Kwarantanna lub ograniczenie pobierania po wyzwoleniu przez przepływy pracy agenta.
• 18:48
  Jeśli agent nie może pobrać pliku, nie może z niego halucynować.
• 18:51
  Alert do Secops z bogatym kontekstem biblioteka witryny, etykieta, wzorzec wyzwalający tożsamość wywołującego agenta.
• 18:56
  Redukcja szumu, aby ludzie nie obchodzili zabezpieczeń.
• 18:59
  Zacznij w trybie symulacji w witrynach nieprodukcyjnych.
• 19:02
  Dostrajaj progi, aż alerty odzwierciedlą rzeczywistość, a nie fantazję.
• 19:05
  Ogranicz zakres najpierw do bibliotek agentów, rozszerzaj dopiero, gdy sygnał będzie czysty.
• 19:08
  Stosuj połączone warunki etykieta plus typ informacji poufnych dwa zamki, jedne drzwi.
• 19:13
  Komunikacja do użytkownika to nie fanaberia.
• 19:15
  To różnica między zgodnością a obejściami systemu.
• 19:17
  Pisz jasne komunikaty o błędach.
• 19:19
  Ten agent nie jest upoważniony do przetwarzania poufnych treści hrabia.
• 19:23
  Poproś agenta HR lub zażądaj dostępu przez odpowiedni proces.
• 19:26
  Dajesz im właściwe drzwi, a nie mur nie do przebicia.
• 19:28
  Jeśli powiesz tylko zablokowane, wkleją dane do Teams.
• 19:31
  To twoja wina.
• 19:32
  Typowe błędy.
• 19:33
  Ograniczanie DLP do Exchange i Teams, bo polityki Sherpunta były zbyt hałaśliwe.
• 19:37
  Były hałaśliwe, bo ich nie dostroiłeś.
• 19:39
  Wykluczanie Sherpunta również ze względu na wydajność.
• 19:41
  Wydajność czego?
• 19:42
  Twojej kolejnej reakcji na incydent?
• 19:44
  Poleganie wyłącznie na ogólnych typach informacji poufnych przy ignorowaniu EDM.
• 19:47
  Posiadasz dokładne identyfikatory.
• 19:48
  Używaj ich.
• 19:49
  Test sprawdzający.
• 19:51
  Agent spoza zakresu próbuje odpowiedzieć na pytanie wymagające pliku z etykietą poufności.
• 19:55
  Wynikiem powinna być natychmiastowa blokada, komunikat instruktażowy i alert o wysokim priorytecie w twoim potoku.
• 20:00
  Jeśli zamiast tego otrzymasz pewną odpowiedź, twoje DLP jest tylko dekoracją.
• 20:03
  Niech to będą zęby, a nie tabliczka z napisem.