Latest / TUŻ OBOK - podcast o relacjach / Relacja nie kończy się wraz ze śmiercią. Jak przeżyć żałobę i wesprzeć bliską osobę po stracie

Transcript

Relacja nie kończy się wraz ze śmiercią. Jak przeżyć żałobę i wesprzeć bliską osobę po stracie · TUŻ OBOK - podcast o relacjach

• 0:11
  Witam w podcaście tuż obok ja nazywam się Natalia tur, Jestem
• 0:15
  socjolożką mediatorką rodzinną i autorką książek o dobrym związku
• 0:20
  i mądrym rozstaniu. Jakbyście byli zainteresowani
• 0:22
  zapraszam na stronę nataliatur.pl, a dziś tuż obok
• 0:26
  mnie Kasia smaruj szczepanik cześć kasiu, cześć Natalia Kasia
• 0:32
  jest psychoterapeutką i psycholożką przyznam kasiu, że
• 0:35
  kiedy zaproponowałaś? Temat naszej rozmowy, za co
• 0:40
  Jestem ci bardzo wdzięczna, to przyznam, że w pierwszej chwili,
• 0:45
  bo temat dotyczy śmierci i żałoby w pierwszej chwili
• 0:49
  pomyślałam sobie, że hmm, interesujące, ciekawe, ale
• 0:53
  jednak takie dość niszowe dotyczy.
• 0:58
  Dość ograniczonego grona osób, ale po chwili oczywiście miałam
• 1:02
  hola, hola, co ty mówisz, co ty myślisz?
• 1:05
  Natalio, przecież śmierć jest nieodłącznym elementem życia i
• 1:08
  dotyczy serio każdego z nas sama złapałam się w tą pułapkę, bo
• 1:13
  jednak jest tak, że my. O śmierci raczej współcześnie
• 1:16
  nie myślimy, prawda? To jest udajemy tak, jakby jej
• 1:19
  nie było, chociaż nie ma nic bardziej pewnego.
• 1:21
  Ja myślę, że myślimy, ale bardzo niechętnie i prawda bez takiej
• 1:26
  dojrzałości i mądrości w sobie. No to udajemy, że nas ten temat
• 1:29
  nie dotyczy. Zresztą przecież małe dzieci nie
• 1:32
  mają konstruktu nieodwracalności ja jak byłam mała to też
• 1:35
  uważałam, że wynajdę prawda, leki na raka albo na na
• 1:38
  długowieczność czy czy wręcz na wieczność, więc powiedziałabym,
• 1:41
  że niechętnie na pewno tak, a jednocześnie według mojego
• 1:44
  ukochanego jaloma przecież. Przed śmiercią dotyczy każdego
• 1:47
  człowieka innego, mniej innego bardziej jest on jakoś widoczny
• 1:50
  i doświadczany, ale no właśnie słusznie.
• 1:53
  Z jednej strony nisza i niechętnie temat tabu, bo jest
• 1:56
  to temat bardzo przestraszający, a z drugiej strony.
• 1:58
  Dotyczy każdego z nas, niezależnie jak byśmy
• 2:01
  zaprzeczali. Ja tutaj, drodzy słuchacze, żeby
• 2:03
  was zatrzymać, żebyście się nie przestraszyli fill, to
• 2:06
  chciałabym uprzedzić, że naprawdę warto posłuchać naszej
• 2:08
  rozmowy, bo my chcemy między innymi porozmawiać o tym, jak.
• 2:13
  Mądrze przeżyć żałobę, stratę niekoniecznie tylko życia, ale
• 2:17
  również innych aspektów. Na przykład wyobrażenia życia
• 2:21
  młodości i tak dalej, bo chcemy porozmawiać o tym, jak możemy
• 2:26
  oswoić żałobę. Jak możemy przygotować się na
• 2:30
  to, że odejdą nasi bliscy i zresztą posłuchajcie, zapraszamy
• 2:36
  serdecznie. Pamiętam, że jakiś czas temu
• 2:38
  trafiłam na takie badania. Wiesz, które mówiły, że 45%
• 2:44
  osób. Zupełnie nie rozmawia o śmierci
• 2:47
  właśnie tak bardzo bojąc się tego tematu, a 30% osób nawet
• 2:51
  nie myśli o tym. To już mamy wybór, to znaczy
• 2:54
  możemy udawać, że temat nas nie dotyczy.
• 2:58
  Ale że to niekoniecznie nam służy, albo możemy jednak
• 3:02
  spróbować zbliżyć się do tego, co jest trudne.
• 3:05
  Ale w efekcie bardzo służącym, no nie, no bo co się dzieje, jak
• 3:09
  nie mamy kontaktu z tym lękiem przed śmiercią, jak potem nie
• 3:11
  rozmyślamy? No to jakby nasze ciało może
• 3:13
  reagować nie no bo ok, no nie myślą ja w to nie wierzę, to
• 3:17
  znaczy nie myślą świadomie, nie. Przyznam, że mimo, że sama
• 3:22
  zachęcam nas do tego, żeby słuchaczy do tego, żeby z nami
• 3:25
  zostali, to sama teraz odczułam, że jest we mnie jakiś taki lęk.
• 3:30
  I gdy zaglądam pod spód, o co tu chodzi, to oprócz tego takiego
• 3:35
  społecznego tam, które jest wokół śmierci to u mnie też w
• 3:37
  rodzinie bardzo tak za kurtyny tak było chowany smutek, chociaż
• 3:42
  od już kilku pokoleń moją rodziną wstrząsały takie
• 3:47
  nieoczekiwane, niezapowiedziane nagłe śmierci i to w takich
• 3:50
  dramatycznych formach, bo zarówno nagła śmierć wypadku.
• 3:55
  Rodzica dziadka dziecka i i powiem ci, że ja dopiero w
• 4:00
  procesie swojej psychoterapii właśnie odkryłam jak bardzo jest
• 4:04
  ten temat tabu, jak bardzo u mnie w rodzinie nie można być
• 4:08
  smutny, trzeba zakrywać już wesołością taką wręcz czasami
• 4:12
  manikalnością i sama dopiero oswoiłam się z tym tematem i na
• 4:17
  szczęście udało mi się to jakoś mądrze przeżyć.
• 4:21
  Co to znaczy mądrzej? Jeszcze o tym porozmawiamy. 6
• 4:23
  lat temu, nieoczekiwanie też w ciągu kilku miesięcy odszedł mój
• 4:26
  tato. Wiem, że ty też masz to trudne
• 4:31
  doświadczenie za sobą. Pozwalam sobie to ujawnić, czy
• 4:36
  chciałabyś kasiu o tym powiedzieć?
• 4:38
  Tak to jest temat, o którym ja mówię wprost, no bo jest częścią
• 4:41
  mojego życia. Ja niespełna rok temu straciłam
• 4:45
  mamę i myślę sobie o tym doświadczeniu, że to było coś na
• 4:48
  co w jakiś sposób czekałam całe życie czekałam całe życie w
• 4:52
  rozumieniu wiedziałam, że to się wydarzy.
• 4:54
  No bo jak byłam mała no to się bałam, że mi umrze.
• 4:56
  Jak to dziecko, prawda? Potem kiedy zaczęła chorować no
• 4:59
  to już wiedziałam, że to się wydarzy i na pewno chciałabym
• 5:02
  się tym doświadczeniem dzielić. I pokazywać, że żałoba mądrze
• 5:07
  przeżyta jest czymś, co nie powoduje, że my się rozpadamy
• 5:10
  albo znikamy, bo często dlatego nie chcemy w ogóle myśleć,
• 5:13
  prawda? Czy się zbliżać do tego
• 5:14
  wyobrażenia? Ja nie wiem, jak to będzie, to
• 5:16
  będzie koniec. Ja się rozpadnę i tam już nic
• 5:18
  dalej nie ma, nie mega sobie poradzę.
• 5:20
  No i ja dzisiaj z dużą otwartością opowiadam o tym
• 5:23
  doświadczeniu żałoby, pokazując, że nie ma rozpadu, to znaczy ten
• 5:27
  rozpad jest, ale na chwilę i potem można się złożyć i.
• 5:30
  I z tą stratą iść dalej. Poza tym też tak jest tytuł
• 5:33
  naszego spotkania, prawda, że relacja nie kończy się wraz ze
• 5:36
  śmiercią bliskiego człowieka. To zdanie bardzo często wywołuje
• 5:40
  duże zadziwienie. Przynajmniej zadziwienie, wiele
• 5:43
  osób się. Buntuje i mówi, no jak to,
• 5:44
  przecież jak ktoś umiera to nie ma relacji, no otóż jest.
• 5:47
  No właśnie tak, dziękuję, że to przypomniałeś tak, bo ten tytuł
• 5:50
  to był kluczem, który też jest tak integrujący relacja nie
• 5:54
  kończy, albo może nie musi się kończyć.
• 5:57
  Wraz ze śmiercią bliskiej osoby. Co to znaczy?
• 6:00
  To znaczy tyle, że relacja 2 osób to jest tak naprawdę to, co
• 6:06
  my w sobie mamy, na ile mamy tego człowieka.
• 6:09
  Ja lubię myśleć o tym, na przykład, że noszę moją mamę we
• 6:11
  wszystkich lekcjach, które mi dała prawda.
• 6:13
  I ja dzisiaj jakoś te lekcje wdrażam życie, ona mi powtarzała
• 6:17
  wielokrotnie, że mam być dobra dla ludzi i kiedy dzisiaj robię
• 6:19
  coś dobrego, to myślę sobie o k. To jest ta część ciebie, czyli
• 6:22
  ja Jestem nadal z tobą w relacji, to jest wszystko.
• 6:26
  To, czego osoby, które straciliśmy nas uczyły na
• 6:29
  przestrzeni życia, mówiąc językiem psychologicznym, to tak
• 6:32
  jest internalizowane obiekty, czyli one żyją w nas też lubię
• 6:35
  myśleć na przykład o moich wizytach na cmentarzu.
• 6:37
  Ja idę i do niej gadam, ja jej opowiadam, co tam się u nas
• 6:40
  wydarzyło. Trudno mi jest wierzyć, że ona
• 6:43
  jest gdzieś w niebie i myślę sobie w ogóle o tym, że tu
• 6:46
  wchodzi nam ten wątek, że osobom religijnym jest prawda, dużo
• 6:48
  łatwiej, no ale jednocześnie trochę na to odpowiedzią właśnie
• 6:53
  zwłaszcza dla osób niewierzących, może być ta myśl.
• 6:56
  Ta relacja nie znikła, no bo ona jest w nas.
• 6:59
  My nadal mamy uczucia, my nadal mamy myśli do tej osoby.
• 7:04
  Mamy ogromną tęsknotę, ale mamy też wspomnienia i to jest ta
• 7:07
  relacja. Mnie ta myśl bardzo pomagała i
• 7:10
  nadal w zasadzie pomaga, że ta relacja, że ja tą mamę mam nadal
• 7:15
  teraz już w sobie już nie w żywym ciele, prawda?
• 7:18
  Ale no, że jakoś ja ją noszę, jest to niezwykle pomocne.
• 7:22
  Ja tego sobie zawsze, bo też akurat nie Jestem osobą wierzącą
• 7:25
  i nie mam tej konstrukcji życia po śmierci w niebie, ale zawsze
• 7:31
  sobie myślałam o tym, że. Po śmierci żyjemy we
• 7:35
  wspomnieniach innych osób, gdy zaproponowałaś ten temat, to.
• 7:42
  Pomyślałam też o takim innym aspekcie tego tytułu, takiej
• 7:45
  refleksji, która przyszła mi do głowy, że czasami aspekcie
• 7:48
  dotyczącym niekoniecznie łatwej relacji z osobą, która zmarła.
• 7:54
  Czy jest tak, że jeżeli mamy nieuporządkowane pewne sprawy,
• 7:59
  to potem tak bardzo nas ugniata uwiera to również po śmierci
• 8:06
  oraz czy czasami jest tak, że że tak powiem zza grobu osoba może
• 8:12
  dalej sterować naszym naszym myśleniu i w tym sensie również
• 8:16
  relacja się nie kończy. Czy ja to też dobrze tak
• 8:18
  interpretuję? Absolutnie dobrze to
• 8:20
  interpretujesz jasne, że tak te wpływy te oddziaływania, prawda?
• 8:23
  Jeżeli właśnie relacja nie do końca była zdrowa i bezpieczna,
• 8:27
  może powodować znowu przypomina mi się taka historia Kobiety,
• 8:31
  która miała poczucie, że jej matka z nieba nadal widzi to, co
• 8:35
  ona robi, prawda i że to jest dobre, a to jest złe i ona
• 8:38
  naprawdę miała takie przekonanie, że że to jest jakoś
• 8:41
  monitorowane, kontrolowane, tak jak to było też w czasie jej
• 8:45
  życia. Czyli dalej taki wewnętrzny,
• 8:48
  taki radar wręcz znaczy może nie radar tylko taki kontroler taki
• 8:53
  taki wewnętrzna taka instancja, która mówi mhm.
• 8:56
  No właśnie i mimo śmierci nadal nadal cię widzę, ale to to nie
• 9:01
  jest, raczej trudno. To nie jest łatwe.
• 9:02
  No ja myślę sobie, że to jest bardzo trudne, żeby w ogóle
• 9:06
  jakoś pożegnać i myślę sobie, że temu w ogóle służy żałoba,
• 9:10
  prawda żeby? Uznać, że relacja taka ziemska
• 9:14
  mówiąc prawda metaforycznie się zakończyła i ja też mogę
• 9:18
  pożegnać tą osobę, czyli mamy takie 2 poziomy z jednej strony,
• 9:21
  ona zostaje ta relacja trwa, a z drugiej strony moim zadaniem
• 9:24
  żałobie jest pożegnać tą osobę, że to się już tu się już nic nie
• 9:28
  wydarzy. Tak na żywo wszystko ci, co się
• 9:30
  wydarza, to się wydarzy już tu. No właśnie powiedziałaś o tym,
• 9:34
  że ty mądrze przeszłaś żałobę. Może opowiemy o tym.
• 9:38
  Przyjrzymy się temu, jakie są właśnie takie etapy żałoby, bo
• 9:43
  dobrze rozumiem, że mądre przyjście żałoby oznacza
• 9:47
  przejście przez każdy etap. Mądre doświadczenie żałoby i ja
• 9:50
  bym powiedziała, że ja dalej przechodzę, nie przeszłam
• 9:53
  podręcznikowo mówi się o roku, a ja bardzo Jestem ostrożna w tych
• 9:57
  podręcznikowych, prawda? Czy trzeba przejść przez
• 10:00
  wszystkie etapy? Pewnie w jakimś sensie tak, ale
• 10:03
  to rodzi takie ryzyko, prawda, że ktoś pomyśli, ojej, ale ja,
• 10:06
  no nie wiem, niewystarczająco się zezłościłem.
• 10:09
  Czy to oznacza, że ja nie przeszedłem?
• 10:10
  Nie, nie przeszłam tej żałoby. Ja bym powiedziała, że w ogóle
• 10:13
  zaczęłabym od tego, że mądre doświadczenie żałoby to jest w
• 10:17
  ogóle uznanie tej żałoby i powiedzenie głośno to są te
• 10:21
  badania, o których wspomniałaś 30% ludzi nie myśli o śmierci i
• 10:25
  umieraniu. I podobnie jest w żałobie.
• 10:28
  Wiele osób uznaje dobra zakopałam zakopałem pod ziemią
• 10:32
  tą bliską mi osobę zapłakałam nad jej grobem i idę dalej.
• 10:36
  Po co o tym rozmyślać? Po co się odcinam się i to stoi
• 10:41
  w opozycji do przeżywania mądrej żałoby.
• 10:45
  Jak myślę sobie o tych fazach, to pamiętajmy, że one mogą się
• 10:48
  absolutnie przeplatać. Raz możemy być prawda, smutni
• 10:51
  płakać, potem możemy się wściekać, potem możemy
• 10:53
  zaprzeczać. Mój umysł ma taką tendencję do
• 10:56
  zaprzeczania i to jest niebywałe i żeby też sobie dać na to
• 10:59
  zgodę, jak kiedyś ważnymi sam odebrał sobie życie, to poczuj
• 11:04
  to ja, przez 2 tygodnie dzwoniłam do taty i mówiłam,
• 11:06
  tato, ja wiem, że wy go wywieźliście gdzieś na inny
• 11:10
  kontynent. Ja wiem, że wy go gdzieś
• 11:12
  ukrywacie, ty mi powiedz, no i mój tato.
• 11:15
  Bardzo się zaczęło mnie bać, a ja wiedziałam, że to jest jakaś
• 11:18
  faza, jakieś zaprzeczenie. Mhm no.
• 11:20
  Właśnie, bo tak sobie pomyślałam, że może osoby, które
• 11:22
  nie zdają sobie sprawy, może tak przybliżymy.
• 11:24
  Prowadzą Elizabeth ross, była autorką i właśnie ten ta twoja
• 11:28
  postawa, w której sugerowałaś, że rodzice jakoś bycie
• 11:32
  wprowadzają w błąd. No to było tak zwane szok i
• 11:35
  zaprzeczenie, prawda? Ja też pamiętam, że kiedy zmarł
• 11:39
  mój tato, on wprawdzie. No miałam szansę z nim się
• 11:42
  pożegnać, bo jego odejście trwało od diagnozy do śmierci 9
• 11:46
  miesięcy tak symbolicznie niczym ciąża, ale sama pamiętam, że
• 11:50
  kiedy już zmarł, to ja przez kilka miesięcy wyobraź sobie.
• 11:56
  Zmarł w październiku, a w marcu jeszcze, czyli kiedy był dzień
• 11:59
  kobiet? A mówi tato zawsze miał taki
• 12:01
  zwyczaj, żeby dawać mi mojej siostrze i mamie tulipan na
• 12:05
  dźwiękobie i no dobrze, że nie radzisz.
• 12:07
  To nie żartuję, taki wiesz, żary, mechanizm obronny też tak,
• 12:11
  chociaż rajstopy by się przydał. I wyobraź sobie, to jest to
• 12:14
  jest, wiesz, ja pamiętam pół roku po śmierci tatek, a żałoba.
• 12:18
  Wiesz, przeszłam tak właśnie klasycznie wszystko świadoma, bo
• 12:22
  ja też wzorowałam jak tato sobie radził z tą chorobą i też bardzo
• 12:25
  był w szoku i niedowierzaniu to ja pół roku później cały czas
• 12:30
  czekałam na to, że jednak te Tulipany gdzieś będą.
• 12:33
  Wiesz i pamiętam, że w końcu mój mąż kupił mi te Tulipany.
• 12:36
  Ja byłam pewna, że na pewno tato jest łatwo wiesz to tak i tutaj
• 12:39
  i dajmy sobie właśnie prawo, bo szoki niedowierzanie jak mówi
• 12:42
  kebler. To jest taki bufor chroniący nas
• 12:46
  przed tytuł mega trudną wiadomością.
• 12:48
  To jest coś, że my po prostu to często też się pojawia przy
• 12:51
  innych stratach przy rozstaniu. Ktoś nam mówi odchodzenie nie,
• 12:54
  to jest niemożliwe. To nie może być prawda, nie,
• 12:56
  nie, nie i i to to jest o k, prawda?
• 12:59
  To jest absolutnie o k. Bo ludzie czasami mogą się
• 13:02
  przestraszać, prawda co mi się dzieje z głową, że ja jakoś.
• 13:05
  No właśnie magicznie widzę na przykład rzeczywistość, prawda?
• 13:07
  Albo próbuję zaprzeczać, to jest potrzebne byle nie za.
• 13:10
  Dużo tego. No właśnie, no właśnie, bo.
• 13:13
  Rozmawiałam z mamą, szykując się do tej rozmowy.
• 13:16
  Tak sobie wspominałyśmy, zastanawiałem się, czy ona
• 13:18
  będzie miała jakieś takie refleksje.
• 13:19
  Ona akurat była naprawdę bardzo taka życiowa pokrzywdzona, bo
• 13:22
  jej mama, moja babcia została sierotą.
• 13:26
  Nagle, gdy była dzieckiem, jej mama odeszła.
• 13:28
  Potem ta babcia została wdową, nagle w wieku 20 kilku lat, bo
• 13:33
  jej mąż odszedł. Przyglądaliśmy się temu i mama
• 13:35
  powiedziała, że pamięta, że jej dziadek, czyli ten, który został
• 13:39
  wdowcem, nagle zawsze całe życie chodził.
• 13:44
  Tak, wiesz, unosił się kilka metrów nad ziemią.
• 13:46
  Tak i wiesz, poeta w kwiatkach, moja babcia, jego córka
• 13:52
  opiekowały się młodszym rodzeństwem i tak dalej i tak
• 13:55
  się zastanawiałam, to to niektórzy nie wychodzą, prawda?
• 13:58
  Z tego szoku. Takiej derealizacji, bo bo bo bo
• 14:01
  nie chcą przyjąć tej rzeczywistości.
• 14:03
  Tak, ale czasami to przybiera takie skrajne formy.
• 14:05
  Ja pamiętam matkę, która po 2 latach miała zdjęcie zmarłego
• 14:08
  syna na biurku i mówiła, mój syn zaraz przyjdzie tutaj jak ze
• 14:12
  wszystkim myślę, to nigdy nie jest zerojedynkowy prawda, że
• 14:14
  coś, co wydaje się naturalne, jeżeli przybiera jakieś rozmiary
• 14:17
  wpływające na nasze życie i takie niepokojące, to już są
• 14:20
  pewnie sygnały, żeby zastanowić się, co się dzieje, bo powikłana
• 14:24
  żałoba. Fill równa się fill?
• 14:27
  Na pewno fill nie tyle niemądry, ale powikłana żałoba fill.
• 14:32
  Potem niejednokrotnie wymaga leczenia.
• 14:35
  Nie. No, ale trzymajmy się tej mądrej
• 14:37
  żałoby. Fill no właśnie, czyli mądrej
• 14:40
  żałoby, czyli tak z jednej strony nie dziwmy się, że na
• 14:43
  trudna sytuacja na przykład wieści o chorobie bliskiej osoby
• 14:47
  o nagłej śmierci możemy przez pewien czas.
• 14:51
  Fill kilku tygodni, kilkunastu tygodni, chociaż wiadomo, nie ma
• 14:54
  tutaj instrukcji reagować jakąś taką odcinką fill, niechęcią do
• 14:59
  spojrzenia, fill prawdzie w oczy.
• 15:01
  Wiem oczywiście, że teoria fill o etapach żałoby nie trzeba jej
• 15:05
  się ściśle trzymać, bo nie musi być ta kolejność, bo to się może
• 15:07
  mieszać, ale według tej już terminologii drugim fill etapem
• 15:10
  jest gniew, czyli, że który ma jako emocja złości, gniewu,
• 15:14
  wyrwać właśnie z tego szoku, prawda i może się pojawić taka
• 15:17
  złość po prostu nie złość na lekarzy na świat na medycynę.
• 15:22
  Na ludzi, którzy spowodowali tę śmierć, ale też na siebie
• 15:26
  samego. Nie zapominajmy o złości na
• 15:28
  zmarłego i to jest temat tabu. Yy no bo mamy taką tendencję do
• 15:32
  idealizowania o zmarłych się nie mówi źle.
• 15:35
  Ja pamiętam taki obrazek, kiedy mój tato przyjechał z 3 4
• 15:38
  miesiące po śmierci, mamy do mnie do domu, popatrzył na mnie
• 15:41
  takimi smutnymi oczami i powiedział nakrzyczałem na nią
• 15:44
  byłem na cmentarzu i nakrzyczałem, a ja mu
• 15:46
  powiedziałam, wiesz, to dobrze, mam nadzieję, że nie byłeś
• 15:49
  wulgarny, ale to dobrze. To dobrze z taką wiedzą, że
• 15:53
  złość na osobę zmarłą. Czy za rzeczy za przeszłe, które
• 15:56
  się wydarzyły w życiu i na przykład nie miały szansy
• 15:58
  wybrzmieć między nami? Czy tak naprawdę ja wielokrotnie
• 16:02
  nagadywałam do grobu? Czemu ty mnie zostawiłaś?
• 16:06
  Powołałaś mnie tamten świat, który jest bardzo trudny światem
• 16:09
  i nie jest to bezpiecznie tak jakbym chciała, a ty mnie tu
• 16:12
  zostawiłaś. I to jest myślę taki kawałek,
• 16:17
  jeżeli sobie go uświadomimy i damy sobie też zgodę na to, żeby
• 16:20
  się wkurzyć. Nie robimy nikomu tym krzywdy.
• 16:23
  Nie, że to jest na pewno ważny etap mądrej żałoby, bo
• 16:27
  powiedziałabym ta złość na lekarzy, prawda?
• 16:29
  Na boga na los jest ona jest potrzebna, tak, jak
• 16:32
  powiedziałaś, to jest świetne. Nie myślałam o tym nigdy w ten
• 16:34
  sposób, żeby nas tak wyrwać, prawda?
• 16:37
  Z tego właśnie stanu. W ogóle nie wiem co się dzieje i
• 16:40
  to jest potrzebne, ale dla mnie kluczem jest skonfrontowanie się
• 16:43
  z tą utratą i ewentualnie możemy się też po złościć na rodzinę.
• 16:47
  Mnie do szału doprowadzały ciotki, które na pogrzebie
• 16:50
  podchodziły, mówiły ty nie płacz.
• 16:54
  Będzie dobrze, pocieszenie się dobrze.
• 16:57
  No właśnie ja sobie teraz przypomniałam.
• 16:58
  Kiedyś czytałam to chyba było w tej książce marshall rosenberga,
• 17:01
  porozumienia bez przemocy. On przytoczył przykład takiego
• 17:04
  rabina, który mówił, że kiedy przeżywałam największą tragedię
• 17:08
  fill życiową, to fill przychodzili do mnie bliscy i
• 17:11
  mnie właśnie pocieszali. Fill dawali rady, odwracali
• 17:15
  uwagę. Tymczasem mój syn umiera.
• 17:18
  I jeszcze gorsze było. Była taka konstatacja
• 17:20
  spostrzeżenie, że ja to samo sama robiłam już ostatnie 20
• 17:24
  lat. Bo my chcemy właśnie pocieszając
• 17:26
  ludzie. Oczywiście chcemy dobrze
• 17:28
  wiadomo, ale my tak naprawdę dbamy bardziej o ten swój
• 17:31
  komfort. Może nie interes komfort, bo my
• 17:33
  nie możemy znieść tego bólu. Tak chcemy wyrwać człowieka,
• 17:37
  czyli ty właśnie kasiu, powiedz, bo ja sama teraz też w otoczeniu
• 17:42
  przeżywam bliscy mi mają bliskich, którzy odeszli.
• 17:46
  Jak wesprzeć osobę w żałobie. Widzimy, że rozpacza, płacze.
• 17:51
  Krzyczy, albo odcięła się co robić ja.
• 17:53
  Myślę sobie, że to jest w ogóle taki dar, który ja dostałam.
• 17:57
  Jakoś pewnie przez wybory zawodowe, ale otaczam się
• 18:00
  głównie przyjaciółmi, psychologami, to są w ogóle moje
• 18:02
  rozkminy właśnie na temat, prawda takich naszych utrat też
• 18:05
  w kontekście tego, że nie tylko żałoba dotyczy śmierci, jak
• 18:10
  bardzo inne są relacje z psychologami, a z ludźmi, którzy
• 18:12
  właśnie przyjdą, tym będzie dobrze, ale ja bym powiedziała
• 18:16
  wesprzeć prostym słowem Jestem dla ciebie, jeżeli mnie
• 18:20
  potrzebujesz, zadzwoń. Jak się dziś czujesz?
• 18:24
  Ja Jestem przy tobie i no tak jak mówisz będzie dobrze.
• 18:28
  Ja wtedy pytam, ale co będzie dobrze?
• 18:30
  Co to znaczy? Prawie umarła, czy ojciec zaraz
• 18:33
  umrze? Jakie dobrze tak mhm, dokładnie
• 18:36
  tak wszystkie gesty, które są podporami.
• 18:40
  Ja bym powiedziała, że ja byłam podparta ludźmi z każdej strony
• 18:44
  fill i miałam takie poczucie, że jak nawet jak wiesz jechałam w
• 18:47
  nocy na cmentarz sprawdzić czy tam nic nie szura pod grobem też
• 18:49
  kawą kolejny kawałek, no nie zaprzeczania szoku i wiedziałam,
• 18:53
  że jest przyjaciółka, do której ja zadzwonię w środku nocy i
• 18:55
  powiem słuchaj, stara odwalam i Jestem na cmentarzu i ona
• 18:57
  odbierze i powie, ja Jestem z tobą, pomyśl czego ty
• 19:00
  potrzebujesz. Znowu pytanie, czego ty
• 19:03
  potrzebujesz? To jest najlepsze pytanie
• 19:05
  świata, najlepsze pytanie świata i powiedz i czy można to mówić
• 19:11
  wręcz codziennie przez ten pierwszy etap, bo ja wiem
• 19:15
  ostatnio bliska mi osoba powiedziała, słuchaj, no bo ja
• 19:17
  już tak od kilku dni pytam, jak się czujesz?
• 19:19
  Jestem, pamiętaj, że Jestem, czy ja już nie za dużo wiesz,
• 19:22
  codziennie wysyłając myślę, że nie nie ma za dużo.
• 19:24
  Codziennie możemy wysyłać tej informacji bliskiej osobie.
• 19:27
  Ja myślę, że kluczowe jest to pytanie, które zadałaś, czy tego
• 19:29
  nie jest za dużo, czego ty potrzebujesz.
• 19:31
  Ja tu Jestem przypominam, ale nie chcę też cię zalewać tak tak
• 19:34
  i powiedz mi. Ja mogę do ciebie pisać co
• 19:36
  godzinę, mhm, ale czego ty? Potrzebujesz, czego ty
• 19:39
  potrzebujesz? Dokładnie?
• 19:42
  Czyli nie, nie pocieszamy nie odwracamy uwagi, chyba, że ktoś
• 19:46
  nam powie, pociesz mnie to oczywiście tak.
• 19:48
  Z tym pocieszaniem ja też myślę sobie o takim wieczorze dzień
• 19:52
  przed śmiercią mamy. Wiedzieliśmy, że już jest źle i
• 19:55
  mój mąż powiedział coś takiego. Jestem dobrej myśli, ona nie
• 19:59
  umrze, a ja chodziłam za nim i cały wieczór mówiła.
• 20:01
  Myślisz, że ona żyje, a on mówił, wierzę, że przeżyje i dla
• 20:05
  mnie to był jakiś rodzaj pocieszania czy jakiegoś
• 20:07
  zakrzywiania rzeczywistości. Wyobraź sobie Natalia, że ja
• 20:09
  byłam na niego wściekła na drugi dzień, czemu ty mi powiedziałeś
• 20:12
  coś, co było nieprawdziwe, a on powiedział, bo ja chciałem dla
• 20:15
  ciebie dobrze. Mój mąż nie jest psychologiem.
• 20:17
  Sn wjeżdża nam na tapetę pocieszanie, ale ty mnie
• 20:21
  okłamałeś, słyszysz absurd. Mhm, tak to jest z tym
• 20:24
  pocieszaniem jeśli ktoś powie, pociesz mnie, to ja bym zapytała
• 20:28
  co ja mogę dla ciebie zrobić, żeby ciebie pocieszyć, no
• 20:31
  żebyśmy nie wpadli w te szpony, prawda?
• 20:32
  Właśnie będzie dobrze, będzie dobrze.
• 20:34
  Tak, bo jakie dobrze tak, bo to mhm dokładnie, mhm.
• 20:38
  Obok tych pytań, czego potrzebujesz, Jestem tu dla
• 20:40
  ciebie. To świetny komunikat.
• 20:42
  Jest też wiem, że cierpisz. Ja wiem, że to boli nazywanie
• 20:46
  tego stanu, powiedzmy nie uciekanie od tego, bo to jest
• 20:48
  niezwykle trudne. Ja wiem.
• 20:51
  Że teraz świat ci się zapadł i ja tu Jestem, wracając do.
• 20:56
  Tych kolejności etapów fill żałoby to pamiętam, że po fill
• 21:02
  złości pojawia się to targowanie się z losem, prawda?
• 21:06
  Czyli to takie, a może fill jeszcze uda się coś zrobić?
• 21:10
  Powiedziałam, że mój tato, kiedy już naprawdę był w bardzo
• 21:13
  zaawansowanej chorobie, ja po prostu wiesz, obserwowałam
• 21:15
  dokładnie, jak on przechodził sam w swojej głowie.
• 21:18
  Fill te te etapy, kiedy już naprawdę było z nim źle, on
• 21:21
  zaczął fantazjować o tym, że kupi sobie motor, wiesz i kupił
• 21:24
  motor i on wynajdował fill w internecie.
• 21:27
  Motor fill wyglądał przez okno i ja pamiętam, że fill kusiło mnie
• 21:32
  gdzieś tam w pewnym momencie, żeby powiedzieć tato, nie, nie
• 21:36
  kupisz mu fill toru, ale pomyślałam, nie, ja to zostawię
• 21:38
  mu, niech on ma, to, niech on sobie podaruje się z tym losem,
• 21:41
  tak niech ponegocjuje, bo to też jest jakoś potrzebne, tak.
• 21:45
  Mm to jest potrzebne i tu się oczywiście znowu pojawia pytanie
• 21:48
  o granice, gdzie ja mam ingerować, a gdzie jednak
• 21:52
  patrzeć z boku, nawet jeżeli wiem, że mamy etap jeszcze
• 21:56
  prawda, kiedy człowiek się zmaga ze śmiertelną chorobą, czy już
• 21:58
  mamy po i na przykład widzimy bliską osobę w żałobie, która no
• 22:01
  w naszej ocenie źle ją przeżywa. Nie odważyłabym się ująć takich
• 22:05
  słów. No właśnie prawda, każdy ją
• 22:07
  przeżywa po swojemu, ale no jeśli właśnie na przykład
• 22:09
  widzimy, że. Faza odcięcia zaprzeczania się
• 22:11
  przedłuża, no ja mam tutaj zawsze taki dylemat, gdzie jest
• 22:14
  moja odpowiedzialność. Można podsuwać, prawda, jakąś
• 22:17
  literaturę. Można no nie wiem delikatnie
• 22:20
  zapytać, a jak ty się czujesz? Można delikatnie zapytać, czy
• 22:23
  chcesz odwiedzić cmentarz, ale myślę sobie nic na siłę, bo
• 22:26
  każdy przeżywa w swoim tempie, może też być tak, że ktoś tej
• 22:30
  żałoby nie przeżyje. To jest też w porządku,
• 22:33
  natomiast to może nieść konsekwencje.
• 22:35
  Tak no właśnie, bo ja tak sobie też myślę, czy czy sądzisz, że
• 22:38
  można by tak uznać, że w ogóle ten pierwszy czas rok 2 lata to
• 22:43
  w ogóle naprawdę nic tam lepiej nie majstruje, ma kompletnie
• 22:46
  niech każdy przeżywa sobie jak chce, w jaki sposób chce.
• 22:50
  Natomiast jeżeli już po takim dłuższym okresie czasu, który
• 22:52
  oczywiście no trudno jest określić, tak nie ma takiej
• 22:54
  recepty. No po 24 miesiącach już sn, ale
• 22:58
  nadal człowiek jakoś po prostu żyje w takim domu.
• 23:01
  Moim zdaniem też targowanie się z losem fill przejawem.
• 23:04
  To jest też to, że my myślimy, a może gdybym ja zrobił coś
• 23:08
  inaczej, to by było? A może gdyby sn to też jest cały
• 23:12
  czas te takie? A może jeżeli chociaż nie, no i
• 23:14
  teraz sama nie wiesz, do czego dążę, nie fill, więc nie my nie
• 23:18
  fill, my nie mamy w ogóle mocy. Żeby kogoś naprowadzić, no to
• 23:22
  mądrą żałobę. Nie możemy.
• 23:24
  Mamy moc sprawczą, żeby siebie naprowadzić na mądrą żałobę, ale
• 23:29
  pewnie też to, co mówisz jest ważne w takim kontekście, że
• 23:32
  żałoba to nie jest tylko czas, kiedy ktoś umiera i ja Jestem w
• 23:35
  żałobie, bo jakoś trudno jest przykleić.
• 23:38
  To targowanie się, prawda? Jako fazę żałoby już do do faktu
• 23:42
  straty, to jest raczej prawda charakterystyczny kawałek dla.
• 23:46
  No właśnie diagnozy i to pokazuje, że żałoba jest na
• 23:50
  różnych etapach życia człowieka. To nie jest tylko, no to bardzo
• 23:53
  chciała się podkreślić, że to wybrzmiało, prawda?
• 23:55
  Że żałoba to nie jest tylko śmierć, case na przykład, no ja
• 23:59
  spotykam w gabinecie ludzi, którzy przychodzą po starcie
• 24:01
  zwierzęcia i oni są w realnej żałobie i oni przychodzą z
• 24:05
  ogromną obawą, co ja pomyślę. Pomyślę tyle, że straciłeś.
• 24:10
  Zwierzę, z którym byłeś w relacji, to jest w porządku,
• 24:12
  możesz przeżywać żałobę. No właśnie, a przecież tak sobie
• 24:17
  myślę, popatrz jak bardzo smutek jest niemile widziany, a więc i
• 24:23
  cała żałoba w naszym społeczeństwie.
• 24:24
  Przecież kiedy już tak socjalizacja tak jak przebiega,
• 24:28
  umiera zwierzątko i rodzice od razu szybciutko nowego pieska
• 24:32
  nowego żółwika. A przecież nowy żółwik nie
• 24:35
  zastąpi starego żółwika i i i wiesz, ja sama właśnie w mojej
• 24:39
  rodzinie bardzo smutek był. Tematem tabu ja będą, że jak no
• 24:42
  moich oczach umarł mój piesek mały, kiedy miałam 14 lat, bo
• 24:46
  został rozjechany przez samochód i ja pamiętam, że ja nie dość,
• 24:50
  że po prostu wiedziałam, że muszę iść na trening koszykówki,
• 24:52
  bo ja wtedy trenowałam koszykówkę i ja po prostu taka
• 24:54
  dzielna poszłam. Pamiętam to jak dzisiaj wiesz,
• 24:57
  skoro taki kawałek pamiętam, to też jakieś znaczące jak ja
• 24:59
  jechałam w tym autobusie. Ja wiedziałam, że ja muszę, że
• 25:02
  dla mnie to było wiesz, świat mi się rozsypał i pojechałam na tą.
• 25:07
  Na ten trening taka dzielna zawsze, a potem mi rodzice
• 25:09
  kupili drugiego takiego samego pieska wiesz i a to ten piesek w
• 25:13
  ogóle nie zastąpi. Ten sposób i my, zamiast
• 25:16
  pochylić się nad tym, prawda? To zastępujemy czymś nowym.
• 25:21
  Kończymy związek, rozstajemy się, rozwodzimy się, no to
• 25:24
  szybciutko myk, może nowy, a nawet nie zastąpi starego.
• 25:27
  To jest inna historia, prawda? Myśląc w ogóle o dziecięcej
• 25:31
  żałobie, to jest też ważny temat, że rodzice bardzo często
• 25:33
  chcą chronić dziecko i nieświadomie.
• 25:36
  No robią coś dokładnie odwrotnego, prawda?
• 25:38
  Bo umiejętność przeprowadzenia dziecko przez żałobę.
• 25:41
  Zresztą, kiedy dziecko traci nawet bliską osobę nawet
• 25:45
  rodzica, to my psychologowie przecież nigdy nie mówimy.
• 25:48
  To choć szybko na terapię. Mówimy, hej, hej, uruchamiamy
• 25:51
  rodzinę i zasoby rodziny, to wy macie wesprzeć to dziecko, nie
• 25:54
  my prawda, że jest takie myślenie.
• 25:57
  Właśnie zresztą a propos, ja też mam taką historię, że piesek,
• 26:01
  który mi całe dzieciństwo towarzyszył jak wyjechałam na
• 26:04
  studia to pamiętam piątek wracałam z tych studiów do domu
• 26:08
  rodzinnego i mama mi napisała dziwną wiadomość, nie
• 26:11
  przyjeżdżaj dzisiaj do nas, bo nas dzisiaj nie ma, a tam nie
• 26:14
  wiem, śpi w tam w naszym drugim mieszkaniu, a spotkamy się
• 26:16
  jutro, no i co się okazało, że. Tego wieczora umierała właśnie
• 26:20
  inka, ta moja wsina i moja mama z moim tatą lekarzy, ludzie
• 26:25
  absolutnie oswojeni z tematem umierania.
• 26:27
  Moja mama była w prosektorium, pracowała, robiła, wiesz sekcję
• 26:31
  zło, więc temat śmierci tak wybrzmiały, a jednocześnie w tej
• 26:35
  roli rodzica z tak ogromnym lękiem, żeby mnie ochronić.
• 26:38
  Ja byłam wściekła na nią rano brano, czemu ty mi zabrałaś?
• 26:43
  Mm tak no właśnie tak więc albo w ogóle jest taka praktyka, nie
• 26:46
  zabierania dzieci właśnie na pogrzeby do domów pogrzebowych,
• 26:50
  a to ja pamiętam, że jak kiedy umierał mój tato, ja mojego
• 26:53
  wówczas czteroletniego syna, nawet zabrałam do hospicjum sn i
• 26:56
  pamiętam, że w hospicjum ktoś no dziecko do hospicjum sn, ja
• 26:59
  fill, ja po prostu chciałam, żeby mój syn pożegnał się z
• 27:02
  dziadkiem sn, więc i i nie żałuję tego, że i fill w ogóle
• 27:05
  też chciałabym odczarować hospicja.
• 27:06
  Kiedyś fill pisałam taki artykuł dla fill puckiego hospicjum,
• 27:09
  hospicja są wspaniałe, właśnie hospicja sn są dają atmosferę
• 27:12
  taką domową in. Łatwo ja się naprawdę bardzo
• 27:15
  cieszę, że mój tata umierał w hospicjum ani w szpitalu,
• 27:17
  chociaż tutaj też różne są historie.
• 27:19
  Chciałabym tylko odczarować hospicja, ale to jest inny
• 27:22
  temat. Ale wiesz jeszcze, kasiu,
• 27:23
  Przepraszam, bo tutaj jest tak dużo ciekawych wątków, ale ja
• 27:25
  bym chciała jeszcze zapytać cię o jedną rzecz, bo ty
• 27:27
  powiedziałaś o tym gniewie, że my możemy czuć gniew do
• 27:31
  zmarłych, chociaż jest ten gniew o to, że dlaczego mnie
• 27:35
  zostawiłaś, dlaczego odszedłeś, ale co, jeżeli czujemy gniew?
• 27:40
  Bo tak naprawdę nasza relacja była zła z osobą, która umarła.
• 27:45
  Albo odeszła, bo tak jak mówimy, to nie musi być tylko śmierć.
• 27:48
  To może być też po prostu rozstanie.
• 27:49
  Zerwanie relacji tak, czasami ludzie po prostu uciekają,
• 27:52
  znikają czy my mamy? Mimo tego pokutującego w
• 27:57
  społeczeństwie mitu właśnie dobrze już zostaniemy przy
• 27:59
  zmarłych o zmarłych się źle nie mówi.
• 28:01
  Mamy prawo czuć złość, czy to nam służy, czy lepiej.
• 28:05
  Nie wiem wybaczyć puścić. Ten do wybaczenia to jest temat
• 28:08
  rzeka, prawda, że tylko wybaczenie da nam zdrowie, z tym
• 28:10
  oczywiście już zaczynamy się rozprawiać i i jasno nazywamy,
• 28:14
  że to nie jest tak prawda, że musisz wybaczyć.
• 28:16
  No i ja bym sobie pomyślała o tym w ten sposób, że złość jest
• 28:19
  bardzo silną emocją i ona nie może trwać wiecznie.
• 28:22
  I pewnie jeśli damy sobie jakąś przestrzeń na to, żeby no
• 28:25
  właśnie trochę się z niej wypstrykać, tak jakby ponazywać
• 28:28
  poczuć po przeżywać to zbliżamy się do fazy.
• 28:32
  No pominę na chwilkę smutek do niego jeszcze wrócimy, ale
• 28:35
  zbliżamy się do fazy akceptacji i to mi trudno sobie wyobrazić
• 28:40
  relację idealną z rodzicem, jeśli taka jest w naszym
• 28:43
  przeżywaniu, to pewnie jest kawałek do pracy, ale myślę
• 28:47
  sobie, że to po przeżywanie złości na pewno z osobami, z
• 28:51
  którymi się czujemy bezpiecznie. Pewnie gdyby osoby, które w
• 28:55
  ogóle tego nie czują, nagle walniesz im, że jesteś wściekła
• 28:58
  na swojego ojca, życie umarł, no to raczej nie dostaniesz
• 29:00
  wsparcia, tylko pewnie jakieś niezrozumienia wręcz może
• 29:02
  dostaniesz. Powie o zmarłym źle, prawda, ale
• 29:06
  z osobami, z którymi się czujemy bezpiecznie.
• 29:08
  Ja mówiłam o tym wprost, jezu, jaka ja Jestem na nią wściekła
• 29:11
  żoną nie zostawiła, no nie wiedząc, że te osoby powiedzą,
• 29:14
  wiem, ja wiem, masz prawo się tak czuć, to jest w porządku, że
• 29:17
  tak się czujesz. A co mają zrobić osoby, które
• 29:20
  nie mogą sobie darować tego, że nie udało im się odbudować
• 29:23
  relacji, albo w ogóle zbudować relacji z rodzicem?
• 29:27
  Bo właśnie. Im umarł, że tak powiem.
• 29:31
  Myślę, że to jest w jakimś sensie mój case.
• 29:34
  Mm, ale myślę, że tutaj też nam pojawia się taki konstrukt
• 29:38
  rodzica, który jest żywy w ciele i rodzica, który jest wyobrażony
• 29:42
  taki rodzic jakiego ja bym chciała mieć prawda i
• 29:44
  niezależnie czy ten rodzic żyje, czy on już umarł.
• 29:47
  Ja myślę, że procesem jest akceptacja sn, że ten rodzic
• 29:51
  taki z krwi i kości fill nigdy nie będzie tym rodzicem
• 29:55
  wyobrażeniowym, czyli to jest znowu jakaś żałoba, jakieś
• 29:58
  pożegnanie. Moich wyobrażeń moich oczekiwań
• 30:02
  i zaakceptowanie, że no ten rodzic był pewnie najlepszy,
• 30:05
  jaki potrafił być nie sn i jakoś ja nie czuję, że to to wiesz tam
• 30:10
  możliwość poukładania pewnych rzeczy znika, bo ktoś umarł, to
• 30:13
  przecież jest w nas. To jest w mojej głowie.
• 30:15
  To są moje przekonania, jakieś moje oczekiwania, jakie ten
• 30:18
  rodzic ma być, co on ma mi dać, jakie moje potrzeby zaspokoić
• 30:21
  sn, to jest tu sn i tak naprawdę ja to ja się mam z tym tu
• 30:23
  rozprawić, no bo sn to jest prawda, kwestia, jak czasami
• 30:26
  ktoś przychodzi do gabinetu psychoterapeuty i mówi sn, no
• 30:29
  ale jak ja mam załatwić? Relacje z ojcem.
• 30:30
  Ja nie chcę się z nim konfrontować.
• 30:32
  Ja nie chcę z nim rozmawiać. No co, przecież nie musisz, to
• 30:34
  można rozegrać tutaj to, bo bo to twoje twoje przekonania,
• 30:39
  twoje przeżywanie tej drugiej osoby mówi o tym, jaka ta
• 30:43
  relacja jest i co tam zostało. Nie pozałatwiane ja z moją mamą
• 30:47
  mam jeszcze milion rzeczy do pozałatwiania i ja Jestem
• 30:49
  spokojna o to, bo wiem, że sobie na różnych etapach będziemy to
• 30:53
  załatwiać. A, czyli ty i jeszcze możesz
• 30:56
  sobie pozałatwiać sprawę z mamą, mimo że mama nie żyje.
• 30:59
  Mnóstwo spraw mogę z nią pozałatwiać.
• 31:01
  A jak możesz je na przykład załatwić, a rozmawiasz o tym?
• 31:04
  Piszesz, myślisz, powiedziałabym wszystkiego po trochę.
• 31:09
  Najbardziej lubię symboliczny, metaforyczny właśnie przyjazd na
• 31:13
  cmentarz i na gadanie jej do tego grobu robię to zwykle
• 31:16
  nocami, bo wiesz tam, nie ma wtedy nikogo i no nie patrzą.
• 31:19
  Ludzie. Pewnie, że gadam, płacze,
• 31:22
  krzyczę na nią różne rzeczy, tam robię, bardzo lubię pisać listy
• 31:26
  w ogóle bardzo dla mnie pomocne było napisanie listu, który
• 31:30
  dałam jej do rąk do trumny, bardzo tam dużo rzeczy opisałam
• 31:34
  i to był taki pierwszy etap, tak, że to ze mnie zeszło znowu
• 31:37
  ciotki list do trumny. On był taki podpisany, wiesz do
• 31:41
  mamusi i one, co tu się w ogóle dzieje.
• 31:45
  Zupełne niezrozumienie, a dla mnie to miało tak dużą wartość,
• 31:49
  nie rozmowy na pewno rozmowy z bliskimi w ogóle o niej, o tym
• 31:53
  co było. No właśnie nie takie jak my
• 31:55
  sobie jakoś wyobrażała rozmowy z moim mężem na różne sposoby
• 31:59
  możemy załatwiać, bo wracam do tego, że to są nasze przekonania
• 32:02
  o tej relacji, to jak my przeżywamy tą relację, my nie
• 32:05
  potrzebujemy drugiej osoby, niezależnie czy ona jest żywa,
• 32:07
  czy martwa. No właśnie, bo tak sobie myślę,
• 32:09
  że nawet. Jeżeli nasi rodzice żyją jeszcze
• 32:13
  mamy to szczęście. I przecież różne sprawy, które
• 32:17
  nas uwierają, związane z tym, że nasze dzieciństwo nie przebiegło
• 32:22
  tak, jak byśmy sobie marzyli, a chyba nie istnieje człowiek na
• 32:25
  świecie, który miałby wymarzone dzieciństwo, chociaż są tacy,
• 32:28
  którzy wierzą, że mieli, ale to tak jak powiedzieliśmy to u
• 32:30
  psychoterapeutą zapala się lampka tak alarmowa, kiedy
• 32:33
  wszystko mówi, że moje dzieciństwo było idealne.
• 32:36
  Czy zgodzisz się z tym, że tak naprawdę wyrzucenie rodzicowi?
• 32:40
  Co tam poszło nie tak? Co tak naprawdę lepiej to
• 32:43
  załatwić właśnie samemu ze sobą napisać list do rodzica, ale nie
• 32:47
  dać mu tego listu. Powiedzieć mu to, ale, ale
• 32:51
  wyobrażonemu rodzicowi, bo co ja to samo?
• 32:54
  Z kolei odnoszę też do rozstań, tak w tej książce i po związku
• 32:59
  rozwijam ten temat, że wyrzuć eks swoją złość.
• 33:03
  Powiedz, jak się rozczarował, zepsuł ci życie, ale nie Napisz
• 33:07
  mu to, ale nie wysłałem mu tego smsa.
• 33:08
  Powiedz mu to, ale wyobrażam, no bo, bo to zawsze ludzie po
• 33:11
  prostu, czy to rodzic? Czy partner były uruchomią te
• 33:15
  różne mechanizmy obronne powiedzą, nie to w ogóle tak nie
• 33:17
  było, a przestań zaczną się bronić, nie zareagują tak jak my
• 33:20
  sobie tego życzymy, że ojej, wybacz prawda, więc czy to, czy
• 33:25
  to w tym dobrze moje myśli, poszły, że tak naprawdę możemy?
• 33:29
  Nigdy nie jest za późno, żeby to zrobić i my nie potrzebujemy do
• 33:33
  tego właśnie tego człowieka z krwi i kości.
• 33:36
  No i ja bym powiedziała, że to może mieć też taką wiesz funkcję
• 33:38
  chroniącą może tak naprawdę ja nie do końca zbliżam się do tej
• 33:41
  żałoby, bo jak spotykam panie. Necie po rozstaniu świeżo to one
• 33:46
  mi mówią, muszę się z nim Jeszcze raz spotkać, żeby to
• 33:48
  zamknąć. A ja mówię wtedy, czy ty na
• 33:51
  pewno musisz się z nim spotkać. Na pewno ochodzi, czy na pewno
• 33:54
  ci chodzi o zamknięcie. Wyobrażam sobie, że jest taka
• 33:57
  pula rodziców, która przyjmie nasze wyrzuty nasze zarzuty, ale
• 34:02
  wyobrażam sobie, że jeszcze większa pula w ogóle powie, co w
• 34:07
  ogóle tak nie było. To jasne, że nie dla ciebie
• 34:10
  biłem. Co to ja bym cię nigdy nie
• 34:12
  uderzył. Ja pamiętam jako młoda
• 34:14
  dziewczyna. I oni możliwe, że naprawdę to
• 34:16
  wierzył. Wyparli to prawda.
• 34:17
  Ta tak, a popatrz co to nam robi w głowie, jeżeli na przykład.
• 34:20
  Doświadczałam przemocy, prawda ze strony rodzica i mówię tym
• 34:23
  nie biłeś, a on mój mówi, czy ona nie nie było tak, to ja się
• 34:27
  czuję jeszcze jeszcze gorzej. No nie, nie mam szans się
• 34:30
  skonfrontować. 2 to co ja wymyśliłam coś ze mną?
• 34:33
  Jest taki jakby, ale, ale też w tym sens.
• 34:35
  Dlaczego slajd? Może to jest szczery tutaj, ale
• 34:37
  tak dokładnie, czyli my ani nie dostajemy ulgi, ani nie
• 34:39
  dostajemy zrozumienia jakichś rekompensaty.
• 34:43
  Jest jakaś obrona, więc mhm. No właśnie, ale czy myślisz, że.
• 34:47
  Trochę też jest tak, że dlatego ludzie, bo ja mam to kij w
• 34:50
  głowie kilka historii z otoczenia, że ludzie właśnie
• 34:53
  dopiero w momencie, kiedy wiedzą, że zbliża się kres
• 34:59
  życia, bo ktoś na przykład choruje.
• 35:02
  I o ile mają szanse, bo czasami idzie to naprawdę tak
• 35:05
  błyskawicznie, że już tego czasu nie mam.
• 35:08
  Doprowadzają do takiej rozmowy, mam w moim Bliskim otoczeniu
• 35:12
  historię, w której. Mężczyzna powiedział tato.
• 35:18
  Umierasz, ja po prostu nigdy z tobą normalnie nie
• 35:21
  porozmawiałam. Powiedz mi aż mi siebie, że tak
• 35:23
  oczy szkło. Powiedz mi co jest w życiu
• 35:24
  ważne. Powiedz mi jakieś ważne
• 35:26
  historie, swoje grzecznie, co byś mi przeglądał?
• 35:27
  Powiedz mi, tato, udało im się tą rozmowę przeprowadzić, wielu
• 35:30
  się nie udaje i tak się zastanawiam, czy to jest tak,
• 35:34
  że. Właśnie nasze życie jest tak
• 35:37
  bardzo policzone. Ten deadline, prawda?
• 35:40
  Tak jak na nas w pracy, często deadline o jejku tak nomen omen
• 35:44
  tak deadline już wiemy skąd tam, jak dochodzi do tego deadline'u
• 35:50
  to wtedy w ludziach właśnie się otwiera.
• 35:52
  To takie, że my chcemy albo porozmawiać z tym rodzicem albo
• 35:57
  zrobić jakiś taki bilans. Myślisz, że.
• 36:00
  O co tu chodzi? Ja bym była uważna na takie
• 36:04
  romantyzm, owanie też tych piękne doświadczenie, o którym
• 36:07
  opowiedziałaś prawda, ale czy ono się zdarza często?
• 36:10
  Mówić tak romantyzowanie dokładnie.
• 36:13
  Tak doświadczenie niewątpliwie piękne, ale właśnie pewnie mało
• 36:16
  osiągalne. Tak super, dzięki, że to
• 36:18
  powiedziałaś, bo ja tą historię opowiedziałam i ktoś może
• 36:20
  powiedzieć też tak mógłbym zrobić, żałuję albo zrobi, a
• 36:24
  ojciec powie o co ci chodzi. Jakie?
• 36:29
  Tak, to doświadczenie, o którym opowiedziałaś.
• 36:33
  Myślę sobie, że jest bardzo dojrzałe, wiesz, bo kiedy mi
• 36:36
  mama mówiła, no nawet całkiem niedawno już chwilę przed
• 36:39
  śmiercią ona mówiła mi tak, oczy ci zamknę, a ty swoje zdziwione
• 36:42
  szeroko otworzysz i ja jej wtedy mówiłam.
• 36:44
  Ona była świadoma, że umiera. Wiesz, to był typ laski, która
• 36:48
  zostawiła nam ciuchy do trumny i pieniądze na pogrzeb, więc ona
• 36:50
  była absolutnie przygotowana. A co ja robiłam?
• 36:52
  Wtedy mówiłam, mamo, przestań, ty mi tak nie mów, my nigdy
• 36:56
  szczerze nie porozmawiałyśmy o tym, że ona umiera.
• 36:59
  Ja wydawało mi się, no już ogarnięta przed czterdziestką
• 37:02
  kobieta tu nie ma tematów tak albo prawda w gabinecie śmiało
• 37:05
  ośmiesze, prawda? Dojrzała taka prawda, matka jej
• 37:09
  mówiła, umieram, a ja mówię, przestań, przestań, ty mnie nie
• 37:13
  denerwuj nie więc, ale. Dziękuję, że o tym mówisz, bo
• 37:16
  dajesz też ulgę właśnie osobom, które też to przeżywały, które
• 37:19
  też nie chcą tego dopuścić. Tak.
• 37:24
  I miałaś pewnie też etap tego, że sobie wyrzucałaś to, że się
• 37:28
  tak zachowałaś. Coś mnie ochroniło, bo w dniu,
• 37:31
  kiedy mama trafiła do szpitala, ja byłam na zebraniu naszego
• 37:34
  zespołu. Wiesz w ogóle zaaferowana w
• 37:36
  pracy i jeszcze tato mi dał taką informację, nie, nie
• 37:38
  przyjeżdżaj, to jakby gidiom tutaj wyprowadzą, ja coś czułam.
• 37:42
  Ja no tak jak wspomniałam wcześniej nie wierzę w Boga, ale
• 37:44
  wierzę chyba w jakąś energię na tym świecie jakieś zderzanie się
• 37:47
  elektronów nieprzypadkowe, bo ja powiedziałam wtedy mężowi nie ja
• 37:50
  rzucam wszystko, ja jadę, ja czuję, że muszę jechać.
• 37:53
  Ja dzięki temu pożegnałam się z nią słowami.
• 37:56
  Dziękuję ci mamo, że mi dałaś życie i cię kocham i ona mi
• 37:59
  odpowiedziała, ja ciebie też kocham i wiesz, i ja ja ją tak
• 38:04
  yy pożegnałam. To było nasze ostatnie
• 38:05
  spotkanie. No kilka godzin właśnie.
• 38:07
  No nad ranem przyszła wiadomość, ale myślę sobie, że nawet gdyby
• 38:11
  nie to doświadczenie, to ja bym mogła to.
• 38:13
  Odegrać właśnie właśnie to też dziękuję, że o tym mówisz, bo
• 38:16
  rozumiem, że jeżeli teraz słuchają nas osoby, które nie
• 38:18
  miały tej szansy, to my to możemy odegrać, możemy cały czas
• 38:21
  sobie, jakby zainscenizować tę scenę i ona będzie równie
• 38:25
  prawdziwa. Oczywiście, bo.
• 38:27
  No widzisz, tak jak moją mamę, no i to już nie do końca
• 38:29
  obchodzi coś tam między nami wydarzyło, myśląc w ten sposób,
• 38:31
  prawda? Ale fill gros ludzi, których ja
• 38:34
  spotykam, oni mówią, nie miałem szansy się pożegnać, no to
• 38:37
  zróbmy to. Teraz straconego.
• 38:39
  No właśnie, a to pożegnanie jest bardzo ważne, bo znowu wracając
• 38:43
  fill do wątku etapów żałoby to ja gdy studiowałam te prace
• 38:49
  Elizabeth ross, których potrzebowałam też fill napisania
• 38:54
  tej książki. Po związku jak przeżyć i
• 38:55
  zrozumieć rozstanie? Fill to.
• 38:59
  Yy, ona mówi, że tak naprawdę to wszystko szok, niedowierzanie,
• 39:03
  gniew, targowanie się z losem, te wszystkie zabiegi, które
• 39:07
  zazwyczaj się mieszają, mają tak naprawdę nas ochronić.
• 39:10
  Przed smutkiem. My robimy wszystko, żeby tego
• 39:12
  smutku nie poczuć, bo to jest po prostu taki dezintegrujący
• 39:16
  smutek. My się rozpadamy na 1000
• 39:17
  kawałeczków, kiedy dochodzi do nas, że na przykład absolutnie
• 39:20
  już muszę pożegnać tę miłość, ten związek albo tego człowieka,
• 39:23
  to już jest koniec, on odchodzi, albo on odejdzie wkrótce.
• 39:27
  I my chcemy tak ten tak troszeczkę dawkować, żeby aż tak
• 39:30
  bardzo nie zabrało, a to musi zaboleć.
• 39:32
  Jeżeli my chcemy w pełni. To przeżyć, by przejść do etapu
• 39:36
  akceptacji. No ja bym powiedziała, że smutek
• 39:39
  to jest esencja żałoby. Najtrudniejszy etap najbardziej
• 39:43
  bolesny etap, ale no wyobraźmy sobie prawda, wyrwany nagle
• 39:48
  kawał z nas, który krwawi i który jest wielką raną, no i to
• 39:52
  musi boleć. No trudno sobie wyobrazić proces
• 39:55
  gojenia bez bólu, więc na pewno takie pozwolenie sobie.
• 39:59
  No nie wiem, czuję, że rano wstaję i po prostu czuję, że
• 40:02
  mnie, no nie, no nie mam siły, to sobie pozwalam na to, wiesz,
• 40:05
  dzwonię do szefa, mówię, słuchajcie, jej nie przyjdę, ja
• 40:08
  ci nie przyjdę, potrzebuję po prostu schować się pod kołdrę i
• 40:11
  z niej nie i. Nie wychodzić nie i być na
• 40:13
  przykład właśnie z osobami, które są mi bliskie, no płacz w
• 40:16
  różnych momentach płacz dla mnie to jest tak oczyszczające, mimo
• 40:20
  że tak boli, tak boli, zwłaszcza znowu do tego cmentarza się
• 40:24
  odniosę. Myślę, że płacz tam najbardziej
• 40:26
  boli, ale. Potem można wziąć oddech nie i
• 40:30
  by zostawić to wszystko zostawić ten smutek, wyrzucić go z
• 40:34
  siebie. Najgorsze są zablokowane łzy, bo
• 40:36
  to jest cierpienie, które zostaje w nas.
• 40:38
  Właśnie właśnie a sami pewnie. Wiemy i wy, drodzy słuchacze, że
• 40:46
  zazwyczaj po po smutku przychodzi taka ulga, prawda?
• 40:49
  Ja wiesz, ja ja nie wiem, też Jestem ciekawa, bo jeżeli chodzi
• 40:52
  o to moje poletko tych związków i rozstań, to ja tam poradziłam
• 40:56
  takim osobom, które nie mogą jakoś przeżyć tej żałoby po
• 41:00
  rozstaniu jest taki rytuał pochówku miłości, jakaś kobieta,
• 41:03
  zapomniałam teraz niestety nazwiska i ona powiedziała, że
• 41:05
  jeżeli naprawdę masz problem, to zaplanuj sobie dzień.
• 41:09
  Daj na to sobie tam z 6 8 godzin, chociaż wiesz, użyjemy w
• 41:11
  takich czasach, że musimy wszystko określić.
• 41:13
  I po prostu wyciągnij wszystkie zdjęcia, smsy, ubrania,
• 41:18
  wspomnienia po prostu niech będzie banalnie ckliwie, wiesz i
• 41:22
  tak dalej, ale wypłać się za wszystko, po prostu odetnie się
• 41:25
  też od świata, żeby nikt ci nie nie nie przeszkadzał tam
• 41:28
  wracające dzieci do domu. Czy szef piszący esemesy po
• 41:32
  prostu wypłać się i prawdopodobnie nawet taka jedna
• 41:35
  sesja takiego totalnego płaczu, takiego pożegnania się może już
• 41:39
  naprawdę bardzo pomóc, bo im bardziej i jeżeli będziesz tylko
• 41:41
  tak dawkował ten smutek tam wiesz. 10 minut popatrzysz i
• 41:44
  zaraz dobra dobra, dobra, dobra, wracamy do pracy, to to to
• 41:47
  będziesz nosił za sobą ten smutek i czy myślisz, że co o
• 41:50
  tym sądzisz? Ja myślę, że w ogóle tego typu
• 41:53
  podpowiedzi o jakich wspominasz to są koła ratunkowe w procesie
• 41:58
  żałoby, zwłaszcza na początku, bo faktycznie jak myślę sobie o
• 42:03
  o tym, kiedy żegnamy bliską nam osobę, bo umiera, to jest pełna
• 42:06
  zgoda, nie można płakać, można przeżywać, ale nikt nie mówi o
• 42:09
  tym, że kiedy się rozstajemy, to jest też żałoba i też można być
• 42:12
  w rozpaczy. Przecież tego kwiatu to pół
• 42:15
  światu i o co w ogóle chodzi i myślę sobie, że takie książki
• 42:18
  jak twoja, o której wspominasz, to jest koło ratunkowe, zresztą
• 42:21
  ja. Polecam pacjentkom i mówię,
• 42:23
  słuchaj, ty tam nie znajdziesz mądrości, nie wiem nie wiadomo
• 42:26
  jakich prawda ty tam znajdziesz krótką podpowiedź, chcesz do
• 42:28
  niego napisać, nie rób tego, ale to nic lepszego nie dostaniesz
• 42:32
  na tym etapie, prawda, kiedy po prostu jesteś taka?
• 42:35
  No nie w ogóle nie wiedząca co ze sobą zrobić, więc ja bym
• 42:38
  nazywała to są koła ratunkowe absolutnie potrzebne.
• 42:41
  My na to nie wpadniemy, nie. Właśnie to dziękuję ci bardzo,
• 42:44
  że polecasz moją książkę. Przyszedł Wstyd szczerze, że
• 42:46
  sama kiedy byłam właśnie w procesie rozstania, właśnie
• 42:48
  takie potrzebować potrzebowałam właśnie takich konkretnych
• 42:51
  wskazówek, co robić. Pisać nie pisać, płakać nie
• 42:54
  płakać jak rozmawiać z dziećmi, ale wiesz kasiu jeszcze tak
• 42:57
  sobie pomyślałam, że pewnie każdy każdemu z nas przemknęła
• 43:02
  taka myśl, że po co cholera w ogóle jest, wiesz, ta ta
• 43:05
  cholerna śmierć, prawda? Wiesz jakie chciałabym tak, żeby
• 43:09
  właśnie zmienić punkt widzenia. Właśnie mama mi powiedziała o
• 43:12
  książce jose sara mago, Przepraszam, jeżeli wymawiam
• 43:16
  źle, bo to portugalskie nazwisko.
• 43:19
  Rozterki śmierci. On jest noblistą i wyobraźcie
• 43:22
  sobie drodzy państwo i droga kasiu, że on uczynił główną
• 43:27
  bohaterką powieści śmierć, która sfrustrowana, po prostu mająca
• 43:32
  już dość tego, że jest właśnie tak, wiesz, tabu izowana
• 43:37
  wyolbrzymiona już wszyscy udają, że jej nie ma, po prostu
• 43:40
  postanawia zarzucić swój fach. I po prostu.
• 43:43
  Przestaje zabijać i do czego doprowadzi?
• 43:48
  Wiesz, ludzie przestają umierać początkowo chwilowa ulga, a
• 43:52
  potem okazuje się, że jest dramat, że jest całkowity Chaos
• 43:55
  nie tylko systemowy, ale i egzystencjalny, bo.
• 43:58
  W momencie, kiedy okazuje się, że życie nie ma kresu, to to
• 44:02
  przestaje mieć sens. Już abstrahując od tego, że
• 44:05
  wiesz, że fill jest mnóstwo, mnóstwo ludzi, że traci sens i
• 44:10
  fill państwo i kościół, i urzędy, i tak dalej, to właśnie
• 44:14
  ten fill ta fill, ten fakt, że my potrzebujemy właśnie tego
• 44:19
  deadline nie docenilibyśmy chyba życia, gdybyśmy.
• 44:24
  Nie wiedzieli, że w pewnym momencie się skończył, prawda?
• 44:28
  Bardzo niezwykłe spojrzenie przypominają mi się słowa mojego
• 44:32
  dwunastolatka właśnie niedługo po śmierci mamy.
• 44:35
  No to był taki temat, on powiedział, ty wiesz, a ja bym
• 44:38
  nie chciał żyć. 2000 lat, to nudno by było.
• 44:40
  Właśnie właśnie i wiesz i teraz mi przychodzi jeszcze do głowy,
• 44:45
  bo to też często nie jest w takiej społecznej świadomości.
• 44:49
  Wyłapywane, że kryzys właśnie wieku średniego, czyli ten
• 44:53
  moment około trzydziestego czterdziestego roku życia.
• 44:56
  Czasami bym plus minus później wcześniej.
• 44:59
  To tak naprawdę jest ściśle związany z kryzysem lękiem
• 45:04
  egzystencjalnym lękiem przed śmiercią, czyli tym takim
• 45:07
  poczuciem, że cholera, no ja na przykład wiesz, to już
• 45:10
  przeżywam. Znaczy już przeżywałam głównie
• 45:12
  kilka lat temu i słyszałam taką koncepcję, że my przez pierwszą
• 45:16
  połowę życia żyjemy zazwyczaj zgodnie z tym, czego oczekuje
• 45:21
  społeczeństwo, przekazy rodzinne, znajomi i tak dalej, a
• 45:24
  potem kiedy dochodzimy zdrowo, tak świadomie do tego, że hola,
• 45:28
  hola, ja już Jestem na pół. Zaczynamy żyć według tego, jak
• 45:32
  chcemy żyć z tym, że czy zgodzisz się ze mną, że w
• 45:35
  momencie, jeżeli nie chcemy się skonfrontować z tym, że tak
• 45:38
  umrzemy, tak mój los jest przesądzony.
• 45:42
  Ja naprawdę już Jestem coraz bliżej końca niż dalej.
• 45:46
  To możemy uciekać właśnie w takie.
• 45:50
  Iluzje i czy przypadkiem operacja mające zatrzymać
• 45:55
  młodość, operacje plastyczne, czy właśnie takie sięganie nagle
• 45:59
  po bardzo, bardzo dużo młodsze partnerki?
• 46:01
  Oczywiście nie chcę tutaj wchodzi w stereotypy.
• 46:03
  Wiadomo, to znaczy, to są stereotypy, tak kabriolety, tak
• 46:06
  i jakieś. Czy to nie jest właśnie ta
• 46:09
  ucieczka? To nie jest lęku przed śmiercią
• 46:13
  i on niestety nie doprowadzi nas na manowce.
• 46:17
  Niewątpliwie tak ja myślę też o tym, że z jednej strony
• 46:21
  przewartościowanie życia, bo to może być fajne.
• 46:23
  No nie do tej pory spełniałam oczekiwania systemu tak bliskich
• 46:27
  dalszych i tak dalej, a teraz nagle ja to ja decyduję o tym,
• 46:29
  jak to moje życie ma wyglądać. No ale pamiętajmy, że obok tego
• 46:33
  idzie w parze. Opłakanie straty młodości, no
• 46:36
  umówmy się po trzydziestce strzyka, boli, prawda, więc ja
• 46:40
  też muszę się skonfrontować z tym, że to już jest
• 46:42
  nieodwracalne, że ja już nie mam lat 18 jakby nigdy.
• 46:45
  Nie będę mieć nie, a czas leci coraz szybciej, potem to prawda.
• 46:51
  Ale wiesz, ja też czytałam takie badanie ostatnio o smutku, że
• 46:55
  była metaanaliza bardzo wielu wielu badań to wyobraź sobie, że
• 46:58
  wiesz jaki okres jest najbardziej najwięcej smutku i
• 47:01
  cierpienia i niezadowolenia z życia, kiedy ma się 26 lat, tak
• 47:04
  mniej więcej do dwudziestego piątego roku życia jest euforia.
• 47:07
  Potem zaczyna się ten spadek i dopiero po czterdziestce i
• 47:10
  zaczyna się znowu właśnie doceniać życie, bo to już my
• 47:13
  wiemy, że my tutaj po prostu. Zaczynamy to rozumieć.
• 47:17
  No nie bez powodu się o tym mówi, prawda, że po
• 47:19
  czterdziestce życie zaczyna się na nowo, ale to ja bym rozumiała
• 47:23
  właśnie tak, że ten dwudziesty piąty ja wchodzę w dorosłość i
• 47:26
  nagle doświadczam. Oho, to chyba muszę opłakać
• 47:29
  nastoletnio czasy dzieciństwa, prawda, że to jest takie
• 47:32
  symboliczne? No bo wiele osób 25 lat kończy
• 47:34
  studia, idzie do pracy i to już jest ten moment, kiedy można
• 47:37
  poczuć się mocno dorosłym fill. I pewnie dlatego pojawia się
• 47:42
  smutek, a może czasami też wyobrażenie o dorosłości?
• 47:45
  No może rozczarować. Nie tam jest przestrzeń na
• 47:47
  milion różnych przemyśleń, refleksji.
• 47:50
  No ale teraz pytanie, co my z tym zrobimy?
• 47:52
  Dokładnie. No bo to jest mi się wydaje, że
• 47:54
  bo może się wydawać, że my teraz tak skaczemy po wątkach, a my
• 47:58
  tak naprawdę nie skaczemy, bo to wszystko jest o tym, że my nie
• 48:01
  możemy znieść tego właśnie strachu przed smutkiem, bo tak
• 48:04
  bym połączyła sn, bo oczywiście, że świadomość, że my umrzemy,
• 48:08
  albo że umrze fill, nasza matka, kto wie najgorsza dramat, może
• 48:13
  nawet umrze nasze dziecko tak, czyli chyba nie ma większej
• 48:16
  katastrofy, tak jak się jest rodzicem, żeby nasze dziecko
• 48:19
  fill umarło przed nami. Ale też znaczy tutaj w ogóle nie
• 48:22
  wartościujemy fill, jak to się mówi nie nie wartościujemy tylko
• 48:27
  fill. Nie chcę mówić, która Katastrofa
• 48:28
  jest większa, fill, po prostu każda fill strata.
• 48:31
  Każda myśl o tym, że może nasz partner odejdzie tak, że osoby,
• 48:35
  które kochamy fill, nasi przyjaciele, nasze zwierzęta sn.
• 48:38
  Jest druzgocąca, ale to diaska, to jest.
• 48:42
  To jest nieuniknione. Zawsze ktoś z nas umrze.
• 48:45
  Pierwszy, czyli nawet, jeżeli my nie umrzemy, no to.
• 48:51
  Znaczy nawet jeżeli nas nie zostawi nasz partner, no to my
• 48:53
  osierocimy tą naszą bliską osobę i teraz chodzi o to, że my
• 48:57
  robimy tak wiele zabiegów, które mają nas na celu ochronić, ale
• 49:02
  to są ja myślę, że warto to powiedzieć.
• 49:03
  To są bardzo takie dziecięce strategie, kiedy mnie marzyć, a
• 49:07
  zrobię sobie operację plastyczną, która sprawi, że
• 49:09
  będę w ogóle na 10 lat może młodziej.
• 49:11
  To tak jakbym trochę miała 10 lat młodziej.
• 49:14
  Nie, nie uciekniemy od tego lęku, prawda?
• 49:16
  No bo coś się dzieje jak emocje tłumimy, czy one znikają?
• 49:20
  No pewnie, że nie najczęściej nasze ciało je odreagowuje, ale
• 49:24
  kołacze mi się teraz po głowie też taki Cytat, jego absolutnie
• 49:27
  nie przytoczę. Dostałam go właśnie w pierwszych
• 49:30
  dniach po stracie od klaudii i on on był tym kołem ratunkowym
• 49:33
  takim naszym coś w rodzaju, że kosztem pięknej miłości i
• 49:39
  dobrych relacji jest potem żałoba, że.
• 49:44
  Tak, mhm, tak, bo to jest tak, że za każdym ja też tak tak to
• 49:51
  może to nawet ten sam Cytat, który też mi się kołacze, ale
• 49:53
  nie pamiętam. Żeby go tworzyć, że w każdym
• 49:56
  momencie, w którym decydujemy się kogoś pokochać, niezależnie
• 49:58
  od tego, że to jest partner romantyczny, czy nasze dziecko,
• 50:01
  czy przyjaciel, czy zwierzę, czy rodzic, to my automatycznie
• 50:06
  druga strona jest taka, że będzie tam złamane serce.
• 50:10
  Bo ta osoba w taki czy inny sposób u nas oddajcie, ale mimo
• 50:13
  to moim zdaniem warto ryzykować. A gdzie indziej szukać sensu
• 50:16
  życia, jak nie bliskości, prawda?
• 50:20
  Ja sobie pomyślałam jeszcze o takim kawałku.
• 50:24
  Powiedziałaś no dzieci i każdy z nas opuści.
• 50:28
  No moment, kiedy dziecko wychodzi z domu, no nie, to jest
• 50:33
  trudne dla wielu rodziców i teraz możemy udawać, że to się
• 50:36
  nie dzieje. No to bardzo często wtedy
• 50:38
  widzimy konsekwencje w małżeństwie, które okazuje się,
• 50:41
  że zapominamy o tych rolach męża żony.
• 50:44
  A możemy jednak się zastanowić nad tym, że tak moje dzieci mnie
• 50:47
  opuszczają. No i co teraz i jak ja mogę
• 50:50
  teraz przewartościować? Tak dokładnie, życie to jest w
• 50:53
  ogóle seria strat, tak różne kryzysy i rozwojowe to po prostu
• 50:58
  jest seria strat, czegoś bardzo bolesnego świadomość, że nasze
• 51:02
  dziecko już nigdy nie będzie smutkiem niemowlaczkiem, potem
• 51:05
  kilkulatkiem, potem przez chwilę denerwują nas nastolatki, więc
• 51:08
  zresztą fajnie to jest wymyślone prawda przez matka naturę, że te
• 51:12
  nastolatki są takie denerwujące po to, żebyśmy pomyśleli.
• 51:15
  Która już idźcie w ten świat tak, bo gdyby były zawsze
• 51:18
  słodkie i miłe, to ciężko byłoby się rozstać, ale potem
• 51:21
  oczywiście przeraża nas myśl, że te dzieci już jednak odejdą i
• 51:25
  zdrowe jest puścić je w ten świat mnóstwo.
• 51:28
  Potem umierają nasi bliscy. Tak, kiedy dochodzimy do pewnego
• 51:31
  wieku, ale pamiętajmy, że wszelkie kryzysy też nas
• 51:34
  rozwijają, mądrze przeżyte tak jak mądrze przy te żłoba
• 51:37
  rozwijają, czyli my jesteśmy w takim punkcie, że my.
• 51:40
  Było trudno, ale ale było warto. Ja jeszcze bym dorzuciła taką
• 51:45
  myśl, że dobrze sobie przypominacie o tym.
• 51:49
  Że to nasze życie jest policzone, że na szczęście ta
• 51:51
  wizja rama go była tego fikcją literacką w ogóle swoją drogą
• 51:56
  jeszcze tam jest taki motyw, że ludzie tak bardzo źle znosili,
• 52:00
  to życie bez śmierci, że wyobraź sobie, że powstawała mafia,
• 52:03
  która uprowadzała ludzi, którzy dużo zapłacili do terenów.
• 52:07
  Gdzie jeszcze ta śmierć była, bo ludzie tak bardzo jednak
• 52:09
  chcieliśmy umierać. W każdym razie dobrze jest o
• 52:14
  tym. O tej śmierci sobie przypominać,
• 52:16
  na przykład w sytuacji, kiedy mamy jakieś takie problemy
• 52:18
  relacyjne denerwuje nas ten nasz partner, czy te nasze dzieci?
• 52:22
  Wyobraźmy sobie, co by było, gdyby odeszli i wtedy wszystko
• 52:24
  zaczyna być przewartościowywać się, prawda i.
• 52:27
  Ja myślę, że sztuką jest skonfrontowanie się z tą myślą,
• 52:29
  bo każdy zna Cytat, spieszymy się kochać ludzi, prawda, ale
• 52:32
  bardzo często. No dobra, dobra, ja wiem i
• 52:35
  biegnę dalej. Sztuką jest zatrzymać się i
• 52:38
  właśnie zadaj sobie to pytanie, o którym tu wspomniałaś.
• 52:40
  Dobra, ale gdyby ich nie było. To co no właśnie i i też to, że
• 52:45
  oczywiście to też nie pamiętam tytułu tej książki, ale pisarka
• 52:51
  rozmawiała z ludźmi, którzy umierali to niezależnie od
• 52:55
  wieku. Oczywiście pytała, tak naprawdę.
• 52:59
  Yy, czego żałują tak i i, no i oczywiście nigdy nie było tak,
• 53:03
  żebym więcej pracował tak tylko tylko, żebym więcej spędzał
• 53:07
  czasu z bliskimi. Oczywiście tutaj też warto
• 53:09
  powiedzieć, że to nie znaczy, że praca jakby tutaj traktują pracę
• 53:13
  jako nieszczęścia, bo to też jest ważne, że praca może być
• 53:15
  też dawać nam bardzo dużo sensu życia i i i dobrze jest
• 53:19
  dywersyfikować tak i na relacje rodzinne, ale tak, ale zadawać
• 53:23
  sobie takie pytanie, przypominać sobie, że mając świadomość to,
• 53:26
  że nasze życie jest policzone, czy ja chcę?
• 53:28
  Żeby to życie tak wyglądało i właśnie doceńmy to, że ono jest
• 53:31
  tak policzone, bo tak jak powiedział twój sen, ja nie to
• 53:34
  wiesz, my byśmy się zanudzili, gdybyśmy mieli żyć 2000 lat.
• 53:38
  Otóż to kasiu, czy chciałabyś jeszcze coś dodać, bo tak jak
• 53:42
  życie tak nasza rozmowa też musi mieć jakiś kres, więc ja
• 53:45
  niestety będę musiała się powoli zbliżać, ale właśnie pomyślałam
• 53:48
  czy może jeszcze chciałabyś coś dodać?
• 53:50
  No taką trochę myśl mam, którą właśnie nie bardzo wiem gdzie
• 53:53
  przykleić, więc po prostu ją ją wypowiem, że bardzo często i
• 53:58
  tego też warto być świadomym, kiedy tracimy.
• 54:01
  Myślę, że najczęściej rodzica, ale to absolutnie nie musi
• 54:03
  dotyczyć tylko rodzica. Ba, to nie musi dotyczyć tylko
• 54:05
  śmierci. Człowiek ma też taką skłonność
• 54:10
  do zregresowania się, czyli takiego wejścia w buty dziecka,
• 54:14
  że człowiek może czuć. Ja mam ja nie wiem jak bym miał
• 54:18
  5 lat. Ja nie wiem jak ja sobie
• 54:19
  poradzę, prawda? Co z tym życiem dalej?
• 54:21
  Taki bezbronny, bezradny i ja bym jakoś chciała, żeby to
• 54:25
  wybrzmiało, że to jest naturalne, że to jest w
• 54:27
  porządku, to nie jest nic niepokojącego, bo też wiele osób
• 54:30
  się może przestraszyć takiego stanu, prawda, że?
• 54:33
  Ja nie wiem, ja ja nie wiem, nie, że to jest w porządku, to
• 54:37
  jest też część mądrej ziołowy to tak, żeby tej wiśni mi to nie
• 54:41
  zabrakło. A to bardzo fajnie, że to
• 54:43
  powiedziałaś, bo rzeczywiście mądre, jak mówimy mądre i
• 54:45
  żałoby, to od razu możemy mieć takie skojarzenie, że to ma być
• 54:47
  taka dojrzała żałoby dojrzała, czyli właśnie Jestem dorosła.
• 54:51
  A a to, że czujemy bezradność, że że mamy poczucie, że zawali
• 54:54
  nam się świat i my naprawdę nie wiemy, jak nawet to też jest o
• 54:58
  k. I ja bym jeszcze dorzuciła radę
• 55:01
  dla osób bliskich dla tej osoby, czyli jeżeli słuchają nas osoby,
• 55:06
  które chcą wiedzieć, jak wesprzeć tak przyjaciół,
• 55:08
  partnerów, bliskich, którzy stracili to, że też postarajmy
• 55:12
  się wytrwać w tej niepewności, bo bo to właśnie carry Golden w
• 55:16
  jednej z naszej rozmów o empatii fajnie powiedziała, że my mamy,
• 55:20
  dlatego tak chcemy pocieszać tych bliskich cierpiących, bo my
• 55:23
  mamy zakodowane na takim poziomie.
• 55:25
  Wiesz też w ewolucyjno-biologicznym, że jak
• 55:28
  ktoś jest. Bez taki bezradny czuje się taki
• 55:33
  taki. To my musimy go ratować, nie, że
• 55:38
  wytrwajmy w tym to nie jest nic złego, nie musimy go ratować.
• 55:42
  Myślę o takim wytrzymywaniu trudnych emocji, prawda?
• 55:46
  I takiej właśnie wytrzymywaniu bezradności też po drugiej
• 55:49
  stronie barykady. Nie tylko wtedy, kiedy ja kogoś
• 55:51
  straciłam, ale kiedy mierzę się z cierpieniem bliskimi osoby, ja
• 55:56
  muszę wytrzymać tą bezradność. To jest bardzo trudne.
• 56:00
  A jednocześnie bardzo dojrzałe i trudno mi też sobie wyobrazić
• 56:03
  większe wsparcie. Ale myślisz, bo, bo ja wiem, ja
• 56:08
  też dostałam kilka takich pytań, więc pozwolę sobie to zadać
• 56:10
  pytanie, że wytrzymanie bezradności wystarczy, czy my po
• 56:15
  prostu wystarczy, że będziemy obok tej osoby i będziemy
• 56:17
  właśnie je wysyłać tą informację, czy mówić, czy
• 56:20
  wysyłać. Pamiętaj, że Jestem, jeżeli
• 56:22
  czegoś potrzebujesz, przybędę. My nie musimy robić nic więcej.
• 56:26
  Wytrzymanie bezradności to jest właśnie.
• 56:29
  Powstrzymanie się przed powiedzeniem, ale będzie dobrze
• 56:32
  będzie dobrze. To jest wytrzymanie bezradności.
• 56:35
  Ja myślę o tych procesach terapeutycznych w żaden sposób
• 56:37
  wymiana, nie, że czasami się siedzi z tym pacjentem, wybrzmi
• 56:40
  jakiś temat i my siedzimy i my wiemy, że tam się dzieje i że
• 56:43
  jest bardzo trudne być w tym i podobnie jest z osobą, która
• 56:47
  cierpi, która opłakuje, bo ją chłopak zostawił prawda, bo ktoś
• 56:50
  tam umarł, bo ważna osoba umarła.
• 56:52
  Zmiana zdania być obok i nie reagować, nie próbować.
• 56:55
  To jest ta bezradność, to wytrzymanie bezradności, że ja
• 56:57
  po prostu nie szukam. To co przytoczyłeś mówi kari,
• 57:00
  prawda, że ja no nie szukam od razu ratunku i rozwiązań, tylko
• 57:03
  tak Jestem tu Jestem tu, czego ty potrzebujęsz.
• 57:07
  I kieruję całą uwagę na tą osobę, a nie na siebie, że ja
• 57:10
  chcę być tą właśnie czy ratowniczką czy tą taką, żebym
• 57:13
  nie wyglądała na bezduszną czy na nieczłą nie wytrzymam, bo bo
• 57:18
  bo bo to, że ta osoba skonfrontuje pobędzie w tych
• 57:22
  trudnych emocjach, to będzie dla niej pomocne.
• 57:25
  Chociaż może być trudna, chociaż widzi, może ona cierpi, płacze,
• 57:27
  mówi, że nie wiem co zrobić z bezradne.
• 57:29
  Ja naprawdę nie wiem, to nic. To słyszę być to słyszę, że
• 57:34
  jesteś bezradna i wiem, że to boli cholernie i ja tu Jestem.
• 57:38
  I czego ty potrzebujesz? A nie to zaraz minie, bo to nie
• 57:43
  będzie trwać. Wiecznie będzie dobrze, albo
• 57:44
  jeszcze czasami takie pocieszanie na przykład, no
• 57:46
  przestań, no no, ale tak naprawdę to wiesz, no popatrz
• 57:49
  jak miałaś ciężko jednak tak takie racjonalizowanie nie, nie,
• 57:53
  nie róbmy tego, bo chociaż wiemy doskonale, że jeżeli to robicie,
• 57:58
  robimy ja też kiedyś byłam absolutnie prekursorką
• 58:02
  ratowania. To mamy dobre intencje.
• 58:05
  Tak, ale to nie pomaga. Ja bym zakończyła z kolei takim
• 58:10
  nie wiem czy to bonmotem czy. Też ma moim podstawą taką
• 58:15
  książkę o tytule śmierć każdemu polecam napisaną właśnie tytuł
• 58:20
  trochę prowokacyjny, ale przez jakiegoś ojca dominikana
• 58:24
  prowokacja, ale tutaj chodzi o to każdemu, polecam tak, bo nie
• 58:28
  dość, że każdego z nas dotyczy to każdemu polecam pochylenie
• 58:31
  się nad tym i ja również wam razem z kasią tego polecam to
• 58:36
  polecam i chciałabym jeszcze tutaj powiedzieć, że.
• 58:40
  Zwłaszcza to bardzo pasuje do tego momentu, w którym
• 58:43
  powiedziałaś o tym, że czasami w gabinecie masz takie sytuacje, w
• 58:46
  których czujesz, że osoba jest bezradna i mimo, że w tobie
• 58:51
  odbywa się tutaj też cały festiwal, pewnie różnych emocji
• 58:55
  i myśli, to ty wiesz, że wtedy warto wytrwać.
• 58:57
  To drodzy słuchacze. Jeżeli jesteście może studentami
• 59:02
  albo już praktykami zdrowia psychicznego, studiujecie
• 59:05
  psychologię psychoterapię. To wiedzcie, że Kasia ma bardzo
• 59:09
  ciekawą ofertę. Naprawdę robi bardzo fajne
• 59:11
  rzeczy wspierające właśnie psychologów i psychoterapeutów.
• 59:15
  W opisie do filmu podam linki chyba, że kasiu przypomnisz jaki
• 59:19
  jest adres Twojej strony solution, szkolenia tak
• 59:23
  solutionsszkolenia.pl. Zapraszam bardzo do dziękuję ci
• 59:29
  kasiu za rozmowę i bardzo was zachęcamy do tego, żebyście
• 59:36
  śmiało pisali w komentarzach o waszych doświadczeniach
• 59:40
  refleksjach przemyśleniach serdecznie zapraszamy.
• 59:45
  Dziękuję, dziękuję, dziękuję bardzo.