Latest / Τα podcasts του Newshub.gr / Μαρία Παναγιωτάκη: «Έφηβοι υπό πίεση – Όταν το άγχος γίνεται κραυγή»

Transcript

Μαρία Παναγιωτάκη: «Έφηβοι υπό πίεση – Όταν το άγχος γίνεται κραυγή» · Τα podcasts του Newshub.gr

• 0:14
  SPEAKER_01: Ένα ακόμα επεισόδιο podκast τη πειρά Κοινωνία σε πρώτο πρόσωπο με τη βάλια που NewsHub.gr μόλι ξεκινά.
• 0:24
  SPEAKER_01: Με αφορμή την τραγική υπόθεση τη Ελλητούπο που έχει παγώσει το πανελίνο, και με αφορμή τα δύο ανήλικα κορίτσια που χάθηκαν, έρχεται ξανά στο προσκύνηο ένα ερώτημα που εγώ θα έλεγα ότι ω κοινωνία που φεύγουμε συχνά να κοιτάξουμε κατάματα.
• 0:43
  SPEAKER_01: Πόσο καλά ξέρουμε τα παιδιά μα.
• 0:46
  SPEAKER_01: Πόσο καλά είναι πραγματικά τα παιδιά μα.
• 0:49
  SPEAKER_01: Γιατί βλέπουμε οθόνε, βλέπουμε χαμόγελα, βλέπουμε τι καθημερινέ συνήθειε, αλλά θεωρώ πώ υπάρχουν πάρα πολλοί έφυγα που κουβαλούν ένα άγρο, μια μόνιμη πίεση, μια αματίαση.
• 1:03
  SPEAKER_01: Και μήπω τελικά τα παιδιά μα αντέχουν περισσότερα πόσα μπορούν και ποιο ρόλο των νέων τελικά σε όλο αυτό.
• 1:11
  SPEAKER_01: Έχω τη χαρά σήμερα να φιλοξενούμελόγω και τον ιελόγω, την κυρία Μαρία Παναγιοτάκι.
• 1:19
  SPEAKER_01: Καλώ μα ήρθατε, κυρία Παναγιοτάκη.
• 1:22
  SPEAKER_01: Ευχαριστώ πολύ για να είναι δική μου χαρά να είναι μαζί σα.
• 1:25
  SPEAKER_01: Και ξέρω ότι θα κάνουμε έτσι μια κουβέντα που μπορεί να μην είναι τόσο εύκολη, αλλά σίγουρα είναι ανακαία το θέμα γιατί η ευγενική ζωή έχει τι δικέ δυσκολίε.
• 1:37
  SPEAKER_01: Ζούμε σε μια εποχή που τα παιδιά μεγαλώνουμε πολύ μεγάλη πίεση.
• 1:41
  SPEAKER_01: Θέλουν να είναι και αυτά όμορφα, θέλουν να είναι επιτυχημένα, θέλουν να είναι έτσι αποδεκτά.
• 1:46
  SPEAKER_01: Αλλά πίσω από όλα αυτά, γιατί τα παιδιά κουβαλούν στι μέρε μα τόση μεγάλη πίεση στου όμω ⁇ του.
• 1:55
  SPEAKER_00: Αν θέσατε τόσο σημαντικά ερωτήματα από την αρχή, τα οποία πραγματικά μα ⁇ βαράνε κατάλληλα.
• 2:04
  SPEAKER_00: Γι' αυτό ο κρατομάλική υγεία.
• 2:06
  SPEAKER_00: Βέβαια, και γονεί ⁇ και εκπαιδευτικού και του ειδικού ⁇ νοσογική ⁇ υγεία όλου ⁇ .
• 2:12
  SPEAKER_00: Το αν τα παιδιά μα ⁇ είναι πραγματικά καλά αν η σημερινή έφυση μπορούν αυτή την απάντηση που δίνουν την ερώτηση που τι κάνει ⁇ και παντού καλά, δηλαδή, να την υποστηρίζουν κιόλα ⁇ να έχει ουσία και ψυχική αυτή η ερώτηση.
• 2:29
  SPEAKER_00: Πολύ φοβάμαι ότι μοιάζει λιγάκι σαν την κορυφή ενό ⁇ παγόβουνο, το οποίο προεξέχε από την επιφάνεια τη ⁇ άλλασα, για από κάτι υπάρχει ένα τεράστιο όγο ⁇ με καταχωνιασμένα και αποθυμένα συχνά συνηθίματα.
• 2:43
  SPEAKER_00: Μοναξιά, άγνωστο, υπέρτρο, χλήψη, ενδοψυχικέ ⁇ εντάξει ⁇ τη ⁇ ευδεία ⁇ , συγκρούσει ⁇ , ανησυχίε ⁇ , αγωνίε ⁇ , ένα αίσθημα ελίματο ⁇ , ανεπάρεια ⁇ .
• 2:56
  SPEAKER_00: Τα παιδιά μα ⁇ όντω ⁇ επιτριών σωρία συνηθισμάτων και ειδικά η εφημία που είναι μια μετραβητική περίοδο που συγγραφεί τη μεδενικότητα με την ελικίωση, έχει βαρύ στο φορτίο.
• 3:09
  SPEAKER_00: Είναι βαριά η καλογενική στα 16 και στα 17 και λίγο νωρίτερα, πολύ πολύ βαριά.
• 3:15
  SPEAKER_00: Είναι από τη μία πλευρά η κοινωνία η οποία είναι εξαιρετικά επιτυχητική και έχει κατασκευαστεί από τομάστο ⁇ ενήλικου, έτσι ώστε να επιδραβεύει ή να αξιολογεί τον κάθε ένα ανάλογα με αυτό που κάνει, ανάλογα με αυτό που καταφέρνει, ανάλογα με τι ⁇ επιτυχίε ⁇ του.
• 3:36
  SPEAKER_00: Το ίδιο με αυτό που είναι.
• 3:37
  SPEAKER_00: Αυτό το ισπάντη από τα παιδιά, τα αντιλαμβάνεται.
• 3:40
  SPEAKER_00: Ότι αν δεν φέρω κάποιο αποτέλεσμα, αν δεν αξιολογηθώ σωστά, τότε δεν αξίζω.
• 3:46
  SPEAKER_00: Τότε δεν είμαι επαρκή.
• 3:48
  SPEAKER_00: Δεν είμαι δηλαδή όπω ⁇ θα έπρεπε να είμαι, έτσι ώστε να ζήσω κι εγώ μια κοινωνική πραγματικότητα, αξιοβίωτη.
• 3:55
  SPEAKER_00: Και όλοι αυτή η απέκτηση, η οποία είναι πολύ ευκαιρία.
• 3:59
  SPEAKER_00: Έχει να κάνει και με τη μαθητική ζωή, έχει να κάνει με την κοινωνική παρουσία, έχει να κάνει με τον χώρο των σύνομιλίκων, που είναι πολύ σημαντικό για του ⁇ ευφήβου.
• 4:09
  SPEAKER_00: Η αναγνώριση δηλαδή, αποδοχή από τα παιδιά τη ολικία ⁇ του ⁇ .
• 4:13
  SPEAKER_00: Όλοι λοιπόν αυτή η πίεση βιώνεται πολύ δυσκολικά από πολλά παιδιά, με κάποιο αποτέλεσμα να μην μπορούν να τη διαχειριστούν.
• 4:23
  SPEAKER_00: Γιατί να μην μπορούν να τη διαχειριστούν, γιατί δεν είναι εκπαιδευμένα για κάτι τέτοιο από εμά, που τη φαίνεται.
• 4:28
  SPEAKER_00: Γιατί έχουν χαμηλία εντοχή στη ματαίωση, γιατί δεν μπορούν να δουν την κάθε δυσκολία και την κάθε δισταμία στη ζωή μα ⁇ που υπάρχει.
• 4:39
  SPEAKER_00: Υπάρχει ζωή χωρί ⁇ δυσκολίε.
• 4:41
  SPEAKER_00: Ποιο ⁇ έχει το προνόμιο να περνάει μια διαδρομή ζωή με ένα τρόπο που να είναι αλόβητο, κανεί από εμά έτσι.
• 4:52
  SPEAKER_00: Αλλά αυτέ τι δυσκολίε, οι οποίε ⁇ παίρνουν ένα υπερβολικό, μια υπερβολική διάσταση στη δική του στην αντίληψη, γίνονται αντιληπτέ, γίνονται κατανοητέ σαν δυσκολίε που τα παιδιά είναι ανήκαν, ανήμπορα να τιπερβούν.
• 5:11
  SPEAKER_00: Δεν τι βλέπουν δηλαδή σαν ένα στοιχείο τη ⁇ καθημερινότητα ⁇ το οποίο απλά είναι ένα μέσο διάστημα ανάμεσα από το φω στο φω.
• 5:21
  SPEAKER_00: Δηλαδή περνάω και από μια διαδρομή σκοταδιού, που μπορεί να είναι μια βοήθηση, που μπορεί να είναι μια πικρή παραδοχή μια ⁇ κατάσταση, αλλά θα ξαναβεί στο φω.
• 5:33
  SPEAKER_00: Πολλέ συχνά αυτή η δύσκολη περίοδο είναι μια βαθιά καταβήτηση για τα παιδιά.
• 5:39
  SPEAKER_00: Όταν δεν έχουν προετοιμαστεί να αντέχουν, να είναι λίγο πιο ενθρεκτικά, λίγο πιο γρακτημένα.
• 5:46
  SPEAKER_00: Και αυτή τη δουλειά των γωνιών, βέβαια, και του σχολείου μέσα από τον τρόπο που τα εκπαιδεύει, αλλά προτίσω των γωνιών.
• 5:54
  SPEAKER_00: Γιατί οι γονείο, η σημερινή τουλάχιστον στην προσπάθεια του να έχουν παιδιά ικανοποιημένα, ευχαριστημένα, μεταλλικά αγαθά, που του θα προσφέρουν παρά το ότι κοπιάζουν αρκετά να τα κατακτήσουν.
• 6:09
  SPEAKER_00: Δεν είναι κάτι εύκολο.
• 6:11
  SPEAKER_00: Οι γονεί λοιπόν θεωρούν ότι εκπληρώνουν το χρέο του.
• 6:14
  SPEAKER_00: Δυσκολεύονται να πουν όχι, γιατί το όχι, σημαίνει σύγκρουση και πολύ συχνά η σύγκρουση αυτή τα λεπορείται του γονεί ⁇ .
• 6:22
  SPEAKER_00: Του αποδυαμώνει, του ⁇ δάνονται ότι τα παιδιά έχουν μέσα στην καθημερινή μέσα στον καθημερινό φρρυμίρι ρημα για την αντιμετωπίσουν.
• 6:34
  SPEAKER_00: Άρα προτιμούν να πούνε ένα μέσα στα παιδιά, εντάξει στο πάρω το iPhone, το τσάβε α πούμε.
• 6:39
  SPEAKER_00: Εντάξει, τι θα γίνει αυτό το οποίο θέλει ⁇ .
• 6:42
  SPEAKER_00: Οκ.
• 6:42
  SPEAKER_00: Και νιώθει ο νιό ⁇ ότι έχει εκπληρώσει τόσο το χρέο του.
• 6:46
  SPEAKER_00: Όμω ⁇ τα παιδιά ζητάνε αφιά ανοιχτά.
• 6:50
  SPEAKER_00: Ζητάνε αποδοχή, ζητανε σύνδεση, ζητανε σχέση και δεν είμαστε πάντα εκεί να του ⁇ την παρέχουμε.
• 6:58
  SPEAKER_00: Θα μου πείτε, η έλλειψη μια σχέση ή έλλειψη φροντίδα ⁇ και αγάπη ⁇ και υποστήριξη ⁇ ψυχική ⁇ είναι εκείνη που θα οδηγήσει έναν έφυδο σε ακρέ ⁇ συμπεριφορέ ⁇ .
• 7:11
  SPEAKER_00: Μπορεί να μην είναι μόνο αυτό.
• 7:13
  SPEAKER_00: Αλλά ξέρετε, ο κάθε επέφυδο και κάθε έφυδη είναι μια άλλη ιστορία, είναι ένα άλλο αφήγημα, είναι μια άλλη διαδρομή.
• 7:21
  SPEAKER_00: Εμεί ⁇ τώρα γιατί διαλόγου ⁇ που εξυπηρετούν και επί του βέντα μα ⁇ και γενικά για τη δημόσια σφαίρα, του βάζουμε σε κάποιε ⁇ κατηγορίε και του βάζουμε σε μια ταξιδιώμη έτσι πολύ γενική.
• 7:34
  SPEAKER_00: Αλλά μπορεί να είναι πολλέ μικρέ καταστάσει, οι οποίε τελικά συνθέτουν μια πολύ δύσκολη και δυσκολική συνεχειματική κατάσταση για τον έβλεγο.
• 7:49
  SPEAKER_00: Επομένω, μπορεί να είναι και η συμπεριφορά των γωνιών, μπορεί να είναι και η αντιμετώπιση των συμβασιτών στο σχολείο, ενδεχομένω και μια καθημερινότητα που πιώνει χωρί ⁇ νόημα.
• 8:02
  SPEAKER_00: Κωρίε νόημα η νεότητα είναι τόσο ιερή και τόσο μεγαλλιώ και τι πιο σημαντικό και τι πιο μυθοποιημένο, εξυγανικεμένο από την νέτα.
• 8:16
  SPEAKER_00: Όλοι σε αυτή να ανατρέχουμε και αυτή να αναζητάμε.
• 8:19
  SPEAKER_00: Φανταστείτε ένα νέο άνθρωπο, έναν έφυγο, να λέει ότι δεν έχει τίποτα νόημα.
• 8:26
  SPEAKER_00: Δεν με ενδιαφέρει ζωή, δεν βρίσκω τη ζωή σημαντική.
• 8:31
  SPEAKER_00: Ακριβώ ⁇ αυτό δεν έχτυχα να πάω παρακάτω.
• 8:34
  SPEAKER_00: Δεν έχω μία όθηση να με κρατήσει όρθιο.
• 8:37
  SPEAKER_00: Αν αυτό δεν είναι συνολική αποτυχία με ταμών των ενλύκων, τότε ποιο είναι.
• 8:45
  SPEAKER_00: Εμεί ⁇ δεν φτιάξαμε αυτή την κοινωνία και αυτή τη ζωή.
• 8:48
  SPEAKER_00: Ποιο συνέρχεται.
• 8:49
  SPEAKER_00: Τα εφυγάκια μα, τα εφυβάκια μα ακολουθούν το δικό μα παράδειγμα κυρίω.
• 8:55
  SPEAKER_01: Βέβαια να σα πω λίγο τώρα.
• 8:57
  SPEAKER_01: Υπάρχουν και έτσι γονεί που λέει α πούμε, ότι το παιδί μου δεν μιλάει, ότι κλείνετε πολλέ ώρε στο δωμάτιό του, ότι απομονώνεται, ότι ευρειάζει εύκολα.
• 9:08
  SPEAKER_01: Εμεί συγωνή, όπω είπατε, μπορεί να είμαστε να μην είμαστε τόσο πολύ.
• 9:13
  SPEAKER_01: Αν έχουμε βάλει αξίωμα κάποια όρια που πρέπει να βάλουμε.
• 9:17
  SPEAKER_01: Γιατί φοβόμαστε να τραυματίσουμε τον έφυγο.
• 9:20
  SPEAKER_01: Γιατί φοβόμαστε να μην έρθουμε σε σύγκρουση.
• 9:22
  SPEAKER_01: Αλλά από την άλλη και η έφυγα, αυτό τώρα ότι απομονώνονται, τη κλείνω, ότι δεν μιλάνε είναι κάποιο σημάδι που πρέπει οι γονεί να το διαχειριστούν ή πρέπει να του δώσουν τον χώρο του πρέπει να του δώσουν τον χρόνο του.
• 9:36
  SPEAKER_00: Αυτή είναι σημαντική ερώτηση πολύ, γιατί νομίζω ότι είναι χρήσιμο και για όσου μα ακούουν.
• 9:42
  SPEAKER_00: Κατάρχη εμεί μπορεί να με ένα μικρό σχόλιο στο ένα σκέλλον τη ερώτησή σα, ότι πολλέ φορέ οι γονείο μπορεί να δυσκολεύονται σε αυτό το όριο που λέτε, γιατί δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν και το δικό του το αποθειμμένο παιδί.
• 9:56
  SPEAKER_00: Αυτό που κουβαλάνε μέσα του, γιατί όλοι μα, όποια ηλικία και αν έχουμε, από τη στιγμή που έχουμε περάσει βάση περιπτώσει τα 18 κεφάλι, έχουμε ένα παιδί μέσα μαυματισμένο, το δικό μα εσωτερικό παιδί που ζητάει και το δικό του χώρου και ζητάει και τη δική του θεραπευτική υποστήριξη.
• 10:14
  SPEAKER_00: Πολλέ φορέ το αφήνουμε εκτεμένο, συνίλια και βγαίνει στην επιφάνεια όταν μπούμε σε ένα ρόλο γωνιαϊκό ή φροντιστικό των ευρύφων και των παιδιών.
• 10:25
  SPEAKER_00: Και εκεί ακριβώ θολόμενε πολλέ φορέ στην κρίση μα, γιατί είναι εκείνο που ζητάει τη φροντίδα.
• 10:31
  SPEAKER_00: Και πολλέ φορέ θα το τη δίνουμε.
• 10:33
  SPEAKER_00: Αλλά αυτό ίσω είναι ένα κομμάτι μια άλλη συζήτηση.
• 10:39
  SPEAKER_00: Πάμε λοιπόν στα σημάδια τα οποία μπορεί να θορηγήσουν ένα γωνία και καλώ θα τον θορυνή και θα τον ανησυχίσουν, τα οποία βέβαια προσέξτε στην εφυβία επειδή έχουμε πολλά χαρακτηριστικά στην εφηβία με συναισθηματικέ διακυμάνσει και με υπερλικέ μεταπτώσει συγχαίονται τα σημάδια, τα ανησυχικά ενώ συγχέονται με σημάδια τη εφηβία.
• 11:04
  SPEAKER_00: Πολλέ φορέ δηλαδή οι γονεί μπορεί να πούνε Έλαμω εφημία είναι θα περάσει.
• 11:07
  SPEAKER_00: Δεν είναι και τίποτα φοβερό.
• 11:09
  SPEAKER_00: Εντάξει, αυτή η ηλικία θα εκτομονθεί.
• 11:13
  SPEAKER_00: Μπορεί να μα είναι όλο σοβαρό.
• 11:16
  SPEAKER_00: Δηλαδή, μιλάμε για συνηστιματικά σημάδια.
• 11:19
  SPEAKER_00: Για ευρεθυστότητα, για ξεσπάσματα θυμού, για παράτεμένη φλήψη, δηλαδή κάποιε έντονε εναλλακικέ διάθεση.
• 11:26
  SPEAKER_00: Η απομόνωση που αναφέρατε πολύ σωστά.
• 11:29
  SPEAKER_00: Απόσχετρι από του φίλου.
• 11:31
  SPEAKER_00: Δεν μου δίνουν χαρά πια δραστηριότητε που παλαιότερα με ευχαριστούσαν.
• 11:36
  SPEAKER_00: Η απομόνωση ούτε ή άλλο είναι κάτι που αγαπάει ο έφυγο, γιατί θέλει να ανασφατεί, θέλει λιγάκι να ανασυγκροτήσει μέσα τον εαυτό του και να συνομιλήσει εσωτερικά και είναι η γιέσα αυτό.
• 11:47
  SPEAKER_01: Αλλά είναι το αχήμα στο να κλείνεται στο δωμάτιό του ναμονών και περίπου λίγο το χρόνο του να βλέπει τον κινητό.
• 11:54
  SPEAKER_01: Απλά να μην είναι υπερβολικό όλο αυτό.
• 11:58
  SPEAKER_00: Η διάρκεια και η ένταση είναι αυτή που θα μα ανησυχίσει.
• 12:02
  SPEAKER_00: Όταν βλέπουμε ένα παιδί το οποίο είναι απελπισμένο, έχει μια μηδενιστική στάση και θέση απέναντι στα πράγματα, αυτό που λέμε προηγουμένω, ότι δεν αξίζει τίποτα τη ζωή.
• 12:13
  SPEAKER_00: Όταν βλέπουμε ότι το άγχο του είναι υπερβολικό, δηλαδή νιώσει πάρα πολύ έντονου φόβου που του δυσκολεύουν την καθημερινότητα, μια συνεχεία νησυχία.
• 12:24
  SPEAKER_00: Όταν έχει μια χαμηλή εικόνα για τον εαυτό του, μιλάει άσχημα για τον εαυτό του, απαξιώνει τον εαυτό του, τον υποτιμάει αυτό που τα πραγματικά είναι.
• 12:35
  SPEAKER_00: Πολλέ φορέ και επικίνδυνε επιλογέ.
• 12:37
  SPEAKER_00: Συμπεριφορέ, δηλαδή κινείου.
• 12:39
  SPEAKER_00: Μπορεί να έχουμε και χρήσιών στον ύπνο του επίση.
• 12:43
  SPEAKER_00: Να δυσκολεύεται στον ύπνο του ή να κοιμάται υπεμβολικά.
• 12:46
  SPEAKER_00: Τέλειωτε ώρε.
• 12:47
  SPEAKER_00: Η διατροφή του να χρειάζει βάρρο ή να αυξεθεί το βάρο του, να μην έχει όλησει, να έχει μια έντονη ανησυχία για την εικόνα του σώματο του, ούτο και άλλο και να έχουμε τα επιφυβάκ, αλλά να νιώσουμε ότι αυτή του προκαλεί πολύ πολύ έντονο δυσκολικό συνέστημα που το κάνει το παιδί τη λειτουργικό.
• 13:07
  SPEAKER_00: Να χαμηλεί επίση το τον εαυτό του.
• 13:10
  SPEAKER_00: Την προσωπική του, δηλαδή, η γενική ενώ την προσωπική του εμφάνισε.
• 13:14
  SPEAKER_00: Τα μαθήμα του στο σχολείο, να έχουμε μια πτώση, μια διαφορία για το σχολείο, αδυναμεί να συγκεντρωθεί, να δούμε λίγο ότι μπερδεύεται στη σκέψη του, ότι ίσω να βλέπει να ακούει πράγματα τα οποία να μην υπάρχουν.
• 13:29
  SPEAKER_00: Αυτά είναι κάποια σημάδια τα οποία σίγουρα είναι έντονη δυσκολία στην άδεια, μπορεί επίση να κάνουμε μια υπογράμηση και στον αυτραυματισμό.
• 13:39
  SPEAKER_00: Μπορεί δηλαδή να δούμε κάποια σημάδια στο παιδί.
• 13:42
  SPEAKER_01: Σε ανικέ, στα χέρια.
• 13:45
  SPEAKER_00: Ναι.
• 13:46
  SPEAKER_00: Ο αυτοτραυματισμό είναι μια διαδικασία στην οποία καταφέρνουν βέβαια κυρίω τα κωδικά, τα οποία θεωρούν ότι μέσα από αυτήν την πράξη και εκ των πολύ δύσκολο ψυχικό συνέστημα, ένα ψυχικό πόνο.
• 14:03
  SPEAKER_00: Αποφορτίζεται ο ψυχικό πόνο.
• 14:05
  SPEAKER_00: Ήθελουν να μπουν ότι είμαι εδώ.
• 14:07
  SPEAKER_01: Δείτε με.
• 14:08
  SPEAKER_01: Θέλω να βοηθήσουν.
• 14:10
  SPEAKER_00: Κυρίω γνώθουν ότι με τον αυτοπματισμό ελέγχουν κάποιο τρόπο αυτό τον πόνο και ελέγχουν τη ζωή του.
• 14:19
  SPEAKER_00: Δεν το κάνουν θεατρικά, δεν το κάνουν δηλαδή χειριστικά.
• 14:24
  SPEAKER_00: Το κάνουν γιατί πραγματικά είναι επιθυμεί πολύ μέσα του.
• 14:27
  SPEAKER_00: Το κάνουν γιατί μονάνε και όλο αυτό ο πόνο με αυτόν τον τρόπο, όσο τρευλό και αν ακούγεται και περίεργο, εκτονώνεται, αποφορτίζεται, αισθάνεται δηλαδή ο έφυδο ότι με κάποιο τρόπο ο ψυχικό πόνο μεταφέρεται τι αμειέ στο δέμμα και είναι κάπω παρηγορητικό, είναι κάπω α πούμε μια προσπατία έστου ανακούφιση.
• 14:53
  SPEAKER_00: Σε άλλε περιπτώσει μπορεί να παιδί να μιλάει ανοιχτά για το θάνατο για το τέλο τη ζωή του ή να το υπονοεί και να έχει σημαντικά συμπτώματα έντονα, όπω να προνάται στο μαχάκι του κόπο, η οποία είναι συνδεδεμένοι με το άγχο, μόνο κεφαλώ.
• 15:11
  SPEAKER_00: Άρα, αν εντοπίσουμε του γονεί και ω άνθρωποι οι οποίοι πλασιών το παιδί μπορεί να είναι στην εκπαίδευση οπουδήποτε αλλού, αν εντοπίσουμε κάποια σημάδια, χρειάζεται να είμαστε εκεί χωρί, προσωπικέ ερμηνείε, χωρί αναλύσει, χωρί νοθεσίε, χωρί δυνακτισμού, χωρί αναφορά ψυχολογικών όρων ή ψυχτρικών όρων σε καμία περίπτωση, αλλά να είμαστε με ένα τρόπο κατανόηση και αποδοχή.
• 15:42
  SPEAKER_00: Μπορούμε να πούμε ότι θα εισεχώ γιατί το τελευταίο καιρό παρατηρώτη η συμπεριφορά σου είναι διαφορετική, είναι εδώ για σένα.
• 15:50
  SPEAKER_00: Όχι, κατευθείαν ότι, εντάξει, η εφηβητή απαλυτέι και νομίζω ότι πολλά μα έχει κάνει με την ευθεία και φτάνει πια.
• 15:58
  SPEAKER_00: Εντάξει, χρειάζεται παρατήρηση και δημόσαι εδώ και νεύρα αντομένα εννοείται.
• 16:05
  SPEAKER_00: Αλλά χρειάζεται να του δώσουμε χώρο να είσταθεί ασφαλή ο έφυγο να μιλήσει.
• 16:11
  SPEAKER_00: Άρα να ακούσουμε χωρί κριτική και πανικό, να δημιουργήσουμε δηλαδή ένα ασφαλέ πλαίσιο κατανόηση και αποδοχή σκύβου και φυσικά να αναζητήσουμε βοήθεια από επαγγελματία.
• 16:23
  SPEAKER_00: Εάν δούμε ότι επιμένουν αυτού του είδου στι περιφορέ, έχουμε ενδείξει ανησυχικέ για μα ⁇ να απευθυνθούμε σε ένα ψυχολόγο, σε ένα παιδο ψυχίατρο, γιατί μόνο ο εγκαιλιματεία θα μπορέσει να ανοίξει ένα διαφορετικό δρόμο και να βοηθήσουμε το παιδί μα έγιρα.
• 16:42
  SPEAKER_00: Η έγγερη παρέμβαση είναι μεγάλη ιστορία σε όλου τι νόσου.
• 16:47
  SPEAKER_00: Και στι ψυχικέ ακόμα και όσο μπαίνει και βαρέίνει το τραύμα τόσο δύσκολότερη είναι η θεραπεία του.
• 16:57
  SPEAKER_01: Είναι πάνω.
• 16:59
  SPEAKER_01: Άρα λοιπόν, εμεί, ω γονεί, δεν χρειάζεται να είμαστε δικαστέ, αλλά πρέπει να είμαστε κοντά σύμαχε στα παιδιά μα.
• 17:10
  SPEAKER_01: Αλλά πριν φτάσουμε σε αυτό, εγώ θα ήθελα να μου πείτε ότι μου είπατε όταν δούμε τα πολύ ανεσκειτικά σημάδια, πώ αντιμετωπίζουμε την κατάσταση.
• 17:20
  SPEAKER_01: Όταν δεν υπάρχουν ανεσσαλειτικά σημάδια, αλλά το παιδί βιβλίο το δικό του στρέσ, τη δικό η υπεγωνία, τώρα α πούμε και οι εφεύλοι που δίνουν πανελίων σε άλλο ψυχικό, έχουν άλλα συνηθιστεύματα πολύ πιο έντονα συνισθήματα του άγχου και του τρέ.
• 17:39
  SPEAKER_01: Πώ αντιδρούν η γωνιστή, τι πρέπει να κάνετε να υπάρξει αυτή η ισορροπή ανάμεσα σε όρια, αγάπη, πίεση, εμπιστοσύνη μέσα στο σπίτι.
• 17:49
  SPEAKER_00: Άρα να πάμε στι εξετάσει τώρα.
• 17:52
  SPEAKER_00: Τι συμβαίνει στην περίοδο των εξετάσεων, σίγουρα είναι μια δοκιμασία και για την οικογένεια και για το παιδί δικά η πανελίμητε εξετάσει, οι οποίε είναι μειοποιημένε και έχουν αποκτήσει μια διάσταση ιδιωτικά στην Ελλάδα, η οποία είναι πάρα πολύ παρατραβηγμένη, γιατί έχουμε και ένα ιστορικό από πίσω, έτσι ότι αν πάρει σε ένα πτυχίο, αν μπορέσει και μορφωθεί, κοιτάξει, δεν είναι κακό βεβαίνοντα γονείο να λειτουργεί το καλύτερο για το παιδί του μόνο, αρκεί να μην συνδυάζει αυτό το καλύτερο, τη μόρφωση δηλαδή, με το μοναδικό διαβατήριο που σου οδηγεί σε μια ευτυχισμένη ζωή.
• 18:28
  SPEAKER_00: Να μην θεωρείται ότι μόνο αν είσαι μορφωμένο και μόνο αν έχει αποκτήσει ένα πτυχίο, τότε είσαι αποδεκτό και από την οικογένεια και από την κοινωνία.
• 18:36
  SPEAKER_00: Αυτό σίγουρα όχι.
• 18:37
  SPEAKER_00: Άρα το ένα είναι οι προσδοκίε των γονείων λίγο να χαμηλώσουν, να υπενθυμί στο παιδί του ότι το αγαπηύν οι γονεί και αλλιώ, όποιο αποτέλεσμα και αν φέρει είναι το μονάκρυβό του πλάσμα και το πιο πολύτιμο, να υπερθυμήσουν δηλαδή τη σημαντικότητα του ίδιου του παιδιού.
• 18:57
  SPEAKER_00: Έτσι, να απαιγκλωστούν και από αυτέ τι κέσει, που πιο πολύ του γονεί αφορούν παρά τα παιδιά.
• 19:04
  SPEAKER_00: Οι γονεί θα αισθανθούν ισορμένοι ή ικανοποιημένοι και ευχαριστημένοι από την επίλυση του παιδιού πολλέ φορέ, παρά το ίδιο το παιδί.
• 19:13
  SPEAKER_00: Συχνά τα παιδιά διαλέγχουν οι δρόμου που δεν του εκφράζουν τελικά, αλλά του ακολουθούν μόνο γιατί οι γονείται.
• 19:19
  SPEAKER_01: Για να κάνουν φορέ των γιονιών, να μην του καθορίσουν, να αποδείξουν την αξία του για άλλη μια φορά, που δεν χρειάζεται νομίζω το πανέριε εξετάζει για να αποδείξουν την αξία του.
• 19:30
  SPEAKER_00: Βέβαια δεν χρειάζονται.
• 19:31
  SPEAKER_00: Εννοείται, μα είπαμε ότι αυτό που σταθεροποιεί τα παιδιά και θεμελιώνει την αυτοεκτίμηση είναι να αισθανόνο ότι αξίζουν, έτσι όπω είναι ότι αυτό που φέρουν τα ίδια τα παιδιά, σαν ψυχική σχεβή, σαν γνώση, σαν αντίληψη, σαν χαρακτήρα, σαν προσωπικότητα, αξίζει και είναι πολύτιμο και μοναδικό.
• 19:53
  SPEAKER_00: Και τίποτε άλλο να μην καταφέρουν στη ζωή του.
• 19:56
  SPEAKER_00: Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να προδεύουν σαν άνθρωποι και να προχωρούν στο καλύτερο.
• 20:00
  SPEAKER_00: Όπω εκείνο το αντιλαμβάνονται.
• 20:02
  SPEAKER_00: Έτσι, ζητάμε και από παιδιά, ευβάκια, πράγματα τα οποία δεν μπορεί και ο εφαλό του να τα επεξεργαστεί, να πάρουν σοβαρέ αποφάσει για τη ζωή του, να είναι απόλυτα συγκροτημένα και ψύχρεμα, να μπορέσουν να εκτιμήσουν με το σωστό τρόπο και να συγκρίνουν καταστάσει.
• 20:21
  SPEAKER_00: Και εκείνο το μέρο του εφεύλου στου οποίου εργράζονται όλε αυτέ οι λειτουργίε, δεν έχει πλήρω αναπτυχθεί.
• 20:27
  SPEAKER_00: Δηλαδή, θέλω να πω ότι και εμεί οι ενήλκε, αυτά που ζητάμε από του ευίβου, νομίζω ότι τα ζητάμε και δεν είμαστε και απόλυτα δικαιωμένοι σε αυτό που κάνουμε.
• 20:40
  SPEAKER_00: Να το δικανεί.
• 20:41
  SPEAKER_00: Αλλά ξαναγυρίζοντα το άγχο, θα έλεγε ότι τα ίδια τα παιδιά, εάν δουν τη διαδρομή, την μαθητική του διαδρομή μέχρι τι παρελύγει και πραγματικά αισθάνονται ικανοποιημένα από τον τρόπο που προσπάθησαν και πάλεψαν.
• 20:57
  SPEAKER_00: Αυτό και μόνο χρειάζεται να του δώσει δύναμη και θάρρο να πάρει παρακάτω.
• 21:01
  SPEAKER_00: Έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν, η ζωή μα δεν έχει μόνο επιτυχίε, έχει και δύσκολε και έχει δύσβατα μονοπάτια.
• 21:09
  SPEAKER_00: Α αρχιστούν αυτέ τι εκτάσει να είναι μικώ για όλα τα παιδιά, πράγμα που δεν γίνεται βέβαια.
• 21:15
  SPEAKER_00: Αλλά το άγνωστο, σίγουρα μπορούν να το διαχειριστούν με κάποιε θετικέ σκέψει.
• 21:21
  SPEAKER_00: Τα παιδιά και οι ενλήκειο που τα λέμε, πολύ συχνά κάνουν αρνητικέ σκέψει πολλέ.
• 21:28
  SPEAKER_00: Δηλαδή, δεν θα τα καταφέρω.
• 21:30
  SPEAKER_00: Και αν δεν τα καταφέρω, δεν θα μπορέσω να ικανοποιήσω του γύρω μου και του καθηγητέ μου και οι σημαντικέ μου όλοι θα τα έχουν καταφέρει και θα είναι ο μοναδικό ο οποίο θα αποτυχημένο.
• 21:42
  SPEAKER_00: Και τελικά, τι θα κάνω το καλοκαίρι, πώ θα περάσει, θα είναι μαύρο καλοκαίρι για μένα.
• 21:46
  SPEAKER_00: Και τι θα κάνω το Σεπτέμβριο, δηλαδή φτιάχνω μια ολόκληρη σενεριολογία η οποία τελικά του δημιουργεί ένα συνέχισμα πάρα πολύ έντονο και σωματικά, δηλαδή.
• 22:00
  SPEAKER_00: Δηλαδή, πνίγονται, δεν μπορούν να αναπνέουν εσάνονται μια έντονη ταχυπαλία, εισάνονται το στομάτι, του συδρόνουν.
• 22:07
  SPEAKER_00: Το άγνωστο, πέρναει από το σώμα, φτάνει στο συνέστημα που είναι ένα διάχυτο συνέστημα φόβου και καταλήγει στη συμπεριφορά, η οποία η συμπεριφορά μπορεί να είναι η αποφυγή, η άρνηση, έτσι το βάζω στα πόδια και δεν παλεύω.
• 22:22
  SPEAKER_00: Αλλά όλα αυτά ξεκινούν από τη σκέψη μα.
• 22:24
  SPEAKER_00: Ότι σκεφτόμαστε αρνητικά.
• 22:26
  SPEAKER_00: Άρα, α βοηθήσει και ο γονεί λιγάκι με μια θετική σκέψη και παρόνση, ότι είμαι εδώ δίπλα σου και ξέρω τι κάνει στο καλύτερο, προχωράμε μαζί και αυτό ο δρόμο σίγουρα θα μα βγάλει σε θετικά μονοπάτια όποια και αν είναι αυτά.
• 22:42
  SPEAKER_00: Δηλαδή, λίγη εμπιστοσύνη στη ζωή.
• 22:45
  SPEAKER_00: Λίγηγισμική στη ζωή, ακόμα και αν δεν καταφέρουμε τον πρώτο μα στόχο και καταφέρουμε τον δεύτερο, το τρίτο, τον πέπτο.
• 22:55
  SPEAKER_00: Γι' αυτό κάτι έχει να μα πει και ίσω τελικά ο παίρνο στόχο, να πάμε καλύτερο και από τον πρώτο.
• 22:59
  SPEAKER_00: Να μα ⁇ ικανοποιήσει περισσότερο.
• 23:01
  SPEAKER_00: Έτσι.
• 23:02
  SPEAKER_00: Άρα, θετική σκέψη, σίγουρα να κάνουν στο διάβασμά του διαλύματα για να μπορούν και να ανατροφοδοτούνται και να ηρεμούν, να κάνουν μικρέ σκησούλε χαλάρωσε, να ηρεμούν το μυαλό του, με όμορφε ⁇ εικόνε, να κάνουν αναπνωέ διαφραγματικέ, οι οποίε υπάρχουν και στο διαδίκτυο για να δουν τον τρόπο δηλαδή να αντισκάνουν, που επηρεάζουν το κεντρικό νευρικό σύστημα και αποφορτίζουν και έχουν μια άμεση ανταπόκληση δηλαδή στο άγχο των παιδιών, το οποίο η αλήθεια είναι ότι το άγχο μπλοκάρει και τι γνωστικέ λειτουργίε που τι θέλουμε ενεργέ όταν γράφουμε ένα διαγωνισμό και πόσο μάλλον πανελίξει και την αντίληψη, και την προσοχή και τη συγκέντρωση και τη μάθηση και τη μνήμη και ούτε κάθε εξή.
• 23:47
  SPEAKER_00: Αλλά το άγχο μα δεν μα αφήνει, εκλογίζει αυτέ τι λειτουργίε.
• 23:53
  SPEAKER_00: Είναι θέλουμε ένα blackout στον εγκέφαλο, να κατεβαίνει ο διακόπτη του ρεύματο.
• 23:59
  SPEAKER_00: Και με μια μικρή άσκηση χαλάρωση και με δυο τρει διαφραγματικέ αναπνοέ μπορούμε να δώσουμε λίγο χώρο στον εαυτό μα να πάρει μια ανάστα και να πάει παρακάτω ενδυναμμένο και αποφορτισμένο.
• 24:14
  SPEAKER_00: Βέβαια να έχουμε διαβάσει έτσι.
• 24:16
  SPEAKER_00: Δηλαδή εννοείται ότι έχει προηγηθεί συστηματική μελέτη, η οποία θέλει τον κόπο τη και θέλει και την προσπαθιά τη.
• 24:24
  SPEAKER_00: Ένα μαθητήριο θα κάνει κάποιε ασκήσει χαλάρω και θα μπορέσει να προσπαθεί να συγκεντρώσει πάνω από το τετράδιο των πανελίων.
• 24:31
  SPEAKER_00: Αν δεν έχει σωστή προετοιμασία δεν έχει αποτέλεσμα, εννοείται.
• 24:35
  SPEAKER_01: Το πράγμα νομίζω το καταλαβαίνουμε.
• 24:36
  SPEAKER_01: Δεν νομίζω ήταν και τόσο ενχωμένο αυτό ο μαθητή, αν δεν έχει παραγωγή.
• 24:41
  SPEAKER_01: Πολύ σωστά το λέει.
• 24:44
  SPEAKER_01: Αλλά εγώ θεωρώ σε κάθε περίπτωση να σα πω την αλήθεια ότι εμεί συγγενεί πρέπει να είμαστε παρόντε, όπω και να έχει.
• 24:50
  SPEAKER_01: Και η αξία ενό πεδιού με τι επανελήγνωση σίγουρα δεν εξαρτάται από κανένα βαθμό, θα έλεγα εγώ.
• 24:56
  SPEAKER_01: Μα είπατε πολύ ευχαριστικά πράγματα όσον αφορά το πώ διαχειρίζεται ο έφυχο του άγχου του ενώ επανεργήνων, αλλά και γενικά σε μια δύσκολη κατάσταση.
• 25:08
  SPEAKER_01: Και σε περίπτωση που δεν βρείτε το στόχο του τι μπορεί να κάνει.
• 25:14
  SPEAKER_01: Οι γονεί από την πλευρά, το θέλω να μα παίρνει έτσι φτάνουν λίγο στο πλήσω.
• 25:18
  SPEAKER_01: Η συζήτηση μα είναι ανεξανε και σα ακόμα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά πρέπει να βάλουμε και μια αναπελπάια.
• 25:26
  SPEAKER_01: Οι γονεί χρήματα, πώ δυσκολεύονται να διαχειριστούν όλη αυτή την πίεση γιατί βλέπω γονεί που πηγαίνουν και έξω από τα εξαρτικά κέντρα.
• 25:34
  SPEAKER_01: Με την ημέρα των ενεργειών.
• 25:36
  SPEAKER_01: Πώ διαχείριζονται, τι πρέπει να πούμε σε αυτού του γονεί που είναι φυσολογικό θεωρό να έχουν άγχο, αλλά νομίζω πω πρέπει να υπάρχει και ένα όριο και μήπω πρέπει και αυτοί να ζητήσουν κάποια βοήθεια να δουν κάτι κάποιο αλλιώ λίγο την πραγματικότητα.
• 25:51
  SPEAKER_00: Εάν θέλουν το καλύτερο των παιδιών του, αν δηλαδή για τα παιδιά του, εύχονται και ελπίζουν και προσεύονται για το καλύτερο.
• 26:00
  SPEAKER_00: Φαντάζομαι ότι θα μα ακούσουν και θα μπορέσουν να εφαρμόσουν ποια οδηγεία τώρα.
• 26:06
  SPEAKER_00: Το άγχο του γονιού είναι μεταδοτικό.
• 26:09
  SPEAKER_00: Δηλαδή, περνάει από το γονιό στο παιδί, το ρουφάει το έχει πράτη ο έρθει, ο υποψήφιο των πανελιών και το αναπαράγει.
• 26:17
  SPEAKER_00: Αυτό και μόνο είναι εξαιρετικά βαρύ για το γωνιό.
• 26:20
  SPEAKER_00: Δηλαδή, ο ίδιο ⁇ να ευθύνεται για το άγχο του παιδιού του έφτω και μένα μέσω τρόπο.
• 26:25
  SPEAKER_00: Γιατί όντω, σε μια οικογένεια όπου το άγχο περισέβει και ο γονιό δεν έχει την αυτοκυριαρχία, την αυτοπιδαρχία, την αίσθηση ελέγχου του εαυτού του, πώ περιμένει το παιδί του, δηλαδή να μπορέσει να ρυθμίσει τα συναισθήματά του, πότε σε μια τόσο στρεσογόνα στιγμή πάνω από το τετράτη των πανελώνια.
• 26:46
  SPEAKER_00: Άρα αυτέ τι φανάσει, θα τι πάρει ο γονιό, θα μιλήσει λίγο με τον εαυτό του, θα πει ότι εγώ είμαι ο ενήλικα και εγώ έχω τη συγκροτημένη σκέψη.
• 26:57
  SPEAKER_00: Θα πρέπει να αφήσω το παιδί μου ελεύθερο, να του δείξω ότι το εμπιστεύομαι, γιατί η εμπιστοσύνη χτίζει και την αυτοεκίνηση και θα είναι αποτέλεσμα και την καλύτερη επίδοση στα μαθήματα.
• 27:09
  SPEAKER_00: Γιατί αυτό που πιστεύει στον εαυτό του και πατάει για τα πόδια του στη γη και έχει κάνει και τη σωστή προετοιμασία, όπω είπαμε, θα χράσει.
• 27:15
  SPEAKER_00: Εκείνο που τα ποδαράκια του λυγίζουν και τρέμουν.
• 27:18
  SPEAKER_00: Βεβαίω και υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα και διαβασμένο να είναι να κάνει λάθο αποσεξία και άλλου είδου.
• 27:26
  SPEAKER_00: Αν λοιπόν ο γονιό ο ίδιο, δείχνει, γιε μου, η κόρη μου, τη κατέρα μου, σου έχω εμπιστοσύνη, θα τα πάει μια χαρά.
• 27:34
  SPEAKER_00: Έτσι, αν χρειαστεί μπορεί να περάσω κι εγώ μια βόλτα από το σχολείο, αλλά δεν ανάγκη να κρέμω από τα κάγκελα.
• 27:40
  SPEAKER_00: Αν συνομίζει ότι η δική μου παρουσίαση θα σε βοηθήσει ή θα είναι α πούμε η αίσθηση ότι είμαι από κάτω και αυτό σε ενδειναμών, οκ.
• 27:50
  SPEAKER_00: Αλλά φυσικά και η εικόνα του γωνιού, ο οποίο αναγωνίω κρέμεται από τα κάγκελα και συζητά για το παιδί του και έχει αυτή τη μόνιμη ανησυχία που είναι βέβαια κατανοητή, αλλά δεν είναι βοηθητική.
• 28:05
  SPEAKER_00: Προσθέει βάρρο, προσθέτ φορτίο.
• 28:07
  SPEAKER_00: Εσικόνεί το παιδί, αυτή τη στιγμή, για παράδειγμα 20 κιλά.
• 28:10
  SPEAKER_00: Να τα κάνουμε 30 ή να τα κάνουμε 10.
• 28:13
  SPEAKER_00: Να τα κάνουμε 0 κιλά.
• 28:15
  SPEAKER_00: Αυτό θέλουμε.
• 28:16
  SPEAKER_00: Δεν θέλουμε να το προσθέσουμε και ένα άλλο φορτίο.
• 28:19
  SPEAKER_00: Επομένω, οι γωνί είναι ενήλκε.
• 28:21
  SPEAKER_00: Τα παιδιά, ό,τι και να κάνουν τα φυσικά μα, θα τα κατανοήσουμε και θα τα δικαιολογήσουμε γιατί η ανελικότητα, όπω είπαμε, είναι μια περίοδο τη ζωή του ανθρώπου, η οποία έχει τόσο έντονε αλλαγέ και έχει μια ευχαριστώτητα, μια ευβαλωτό.
• 28:36
  SPEAKER_00: Αλλά εμεί που είμαστε ενήλκε.
• 28:39
  SPEAKER_00: Ο εγκέφαλό μα ολοκλήρωσε την ανάπτυξη του.
• 28:43
  SPEAKER_00: Και βάσει περιπτώσει έχουμε διενήσει και μια διαδρομή ζωή.
• 28:48
  SPEAKER_00: Α βάλουμε λίγο φένο στον εαυτό μα και καταπύγουμε τον δικό μα παρομιτισμό να είμαστε ένα βήμα μπροστά από τα παιδιά.
• 28:56
  SPEAKER_00: Χώ να αναπνεύσουμε.
• 28:58
  SPEAKER_00: Κυριοεκτικά και μεταφορά.
• 29:00
  SPEAKER_01: Ακριβώ.
• 29:00
  SPEAKER_01: Και δεν νομίζω τώρα ότι μιλάμε μόνο για παιδιά που δίνουν πανελληνίε, το άγνωστο, υπάρχει σε όλε τι τάξει.
• 29:06
  SPEAKER_01: Εγώ έχω συναστραφεί και μεγωνίε που αγώνονται για παιδιά που πάνε γυμνά.
• 29:13
  SPEAKER_00: Βέβαια.
• 29:15
  SPEAKER_00: Και τα δημοτικά και ακόμα και τα δημοτικά και ανχόρωνται μπορεί να μην έχουν εξετάσει από τη μια τάξη στην άλλη, αλλά ανχόνονται με τα διάφορα τετράση ή πολλέ φορέ, όταν τελειώνοντα το δημοτικό δόση του εξετάσει τώρα είτε για τα πυραματικά, είτε για τα ονάσια που δίναμε.
• 29:32
  SPEAKER_00: Και εκεί αρχόνονται και τα μικρούκα που περνάμε και βαθμίδα εκπαίδευση από την πρωτοβάθμινο ή στη δευτεροβάθεια.
• 29:39
  SPEAKER_00: Βεβαίω, αλλά πείτε μου σα παρακαλώ πάρα πολύ ποιο είναι το μέγιστο χρέο του γωνιού.
• 29:45
  SPEAKER_00: Μεγάλη ερώτηση.
• 29:47
  SPEAKER_00: Δεν είναι ένα κομμάτι του χρέου του.
• 29:49
  SPEAKER_00: Δεν είναι να εκπαιδεύσει το παιδί του, να είναι ανθεκτικό να αντέχει τι δυσκολίε τη ζωή και να βγαίνει προ τα παλικάρι για τα κορίτσια μια γενία κοπέλα.
• 30:02
  SPEAKER_00: Δεν είναι το μέγιστο χρέο του γωνιού να του δώσει τα απαραίτητα εφόπια από αξίε, από αρχέ, από αντιλήψει, να είναι πολύ σωστά, τα όσα λέμε και στι καθημερινέ μα κουβέντε, αλλά κυρίω στα σκούρα, στα δύσκολα, εκεί που πραγματικά μετριέται ο καθένα μα στην εσωτερική του επάρκεια.
• 30:24
  SPEAKER_00: Μιώσει δηλαδή γκούτι να νιώσει ότι είναι αρκετά καλό.
• 30:28
  SPEAKER_00: Εκεί δεν θα πρέπει το παιδί του πραγματικά να μπορεί να ανταποκρίνεται στην δυσκολία και να προχωράει με ένα τρόπο ο οποίο να είναι αποτελεσματικό.
• 30:38
  SPEAKER_00: Αυτό δεν το καταφέρνει ένα γονιό, εάν δεν επιτρέπει στο παιδί του να μεγαλώσει και να κάνει τα λάθη του και τα λάθη του παιδιού του, είτε είναι στι εξετάσει, είτε σε οποιαδήποτε στιγμή τη ζωή, να παραμείνει ψήφρο χωρί έντονη κριτική και χωρί φυσικά ένα αίσθημα μηδενισμό ότι δεν αξίζει τίποτα γιατί δεν έφερε 19.
• 31:01
  SPEAKER_00: Μιλάμε τώρα.
• 31:02
  SPEAKER_00: Παρέχει να εκκατάσει, καταλαβαίνουμε πω ο άσχημε.
• 31:05
  SPEAKER_00: Ένα γονιό ο οποίο θα δείξει στο παιδί του ότι αξίζει ό,τι και να φέρει, αλλά εδώ είναι η ζωή για να προσπαθήσουμε για το καλύτερο.
• 31:14
  SPEAKER_00: Είναι ένα γονιό, ο οποίο έχει μια συγκρότηση, έχει δηλαδή μια αυτοπιθαρχία.
• 31:19
  SPEAKER_00: ρυθμίζει το ίδιο στα συνεστήματα του δύσκολο.
• 31:22
  SPEAKER_01: Άρα, εμεί ο γονή πρέπει, σε πρώτη φάση, να το δουλέψουμε και να δώσουμε στα παιδιά να καταλάβουν ότι είμαστε εκεί, είμαστε εδώ, τα ακούμε, τα βλέπουμε, είμαστε μαζί του και δεν έχει μαγειράξιά του βαθμού.
• 31:34
  SPEAKER_01: Εγώ επαναλαμβάνω για την αξία του βαθμού.
• 31:36
  SPEAKER_01: Τελευταία ερώτηση, πριν θα σα αποχαιρετήσω.
• 31:40
  SPEAKER_01: Αν είχατε αυτή τη στιγμή ανέφευγω μπροστά σα ή αν ένα έφυγο μα ακούει στη συζήτησή μα και νιώθει μόνο του, νιώθει πιεσμένο, νιώθ λίγο χαμένο, ποιο είναι το μήνυμα που θα θέλετε να του στείλετε, να το κρατήσει.
• 31:52
  SPEAKER_00: Μπορεί και να του έλεγα πόσο σε δουλεύω.
• 31:56
  SPEAKER_00: Παρά το ότι ξέρω ότι περνάτε δύσκολο τα εφησύμα και μα το λέω λίγο αστευμενοι τώρα αυτό έτσι.
• 32:02
  SPEAKER_00: Αλλά η ευθεία ενότητα είναι τόσο σπουδαία.
• 32:07
  SPEAKER_00: Θα του έλεγα ότι να χαρίσει να απολαύσει τη ζωή σου.
• 32:10
  SPEAKER_00: Υπάρχουν υπέροχα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο, να ταξιέψει, να γνωρίζει ανθρώπου, να σχετιστή, θα πληγωθεί, ναι.
• 32:18
  SPEAKER_00: Αλλά είναι σημαντικό να μαθαίνει κάθε φορά από τα όσα άρχισα σου συμβαίνουν και να τα μετατρέπει σε θετικέ εμπειρίε και να προχωρά με δύναμη και με αποφασιστικότητα.
• 32:30
  SPEAKER_00: Θα του έλεγα ότι όπω ένα Αφριτή πηγαίνει σε μια μεγάλη αφηρητική διοργάνωση σε μια ολυμπιάδα και μπορεί να είναι σε φόρμα μπορεί και να μην είναι.
• 32:39
  SPEAKER_00: Θα δώσει όμω τον καλύτερο το εαυτό δεν σημαίνει ότι θα πάρει μετάλληλο.
• 32:43
  SPEAKER_00: Έτσι δεν είναι.
• 32:44
  SPEAKER_00: Έτσι και ο υποψήφιο θα πάει να δώσει τον αγώνα του, να είναι συνεπεί με τον εαυτό του, να αισθάνεται ότι έδωσε το καλύτερο και πραγματικά αυτό φτάνει όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα.
• 32:56
  SPEAKER_00: Ο άνθρωπο μετριέται με όλη τη διαδρομή τη ζωή του.
• 33:00
  SPEAKER_00: Όχι με σημεία έστω και κονικά, όπω είναι η πανελίτε, αλλά σε όλη την πορεία τη ζωή μα.
• 33:07
  SPEAKER_00: Πραγματικά βρισκόμαστε σε πολλέ δοκιμασίε.
• 33:10
  SPEAKER_00: Συμποσία έχει όταν έχουμε τον εαυτό μα απέναντι μέσα μα τον έχουμε, αλλά και το περιπτώσει το λέω συμβολικά.
• 33:17
  SPEAKER_00: Όταν έχουμε τον εαυτό μα απέναντι και συνομιλούμε μαζί του να μιλάμε με ένα ύφο αποδοχή και υποστήριξη, θα να είναι ο καλύτερο μα φίλο.
• 33:27
  SPEAKER_00: Και όχι σαν είναι ένα που τον βάζουμε στο εδόλιο του κατηγορούμένου και τον καταδικάζουμε.
• 33:33
  SPEAKER_01: Από έτσι.
• 33:34
  SPEAKER_01: Ναι, ναι, κάπω έτσι θα του μιλήσω.
• 33:36
  SPEAKER_01: Από το μήνυμα που μα στείλετε, τα τελευταία σα λόγια ειδικά και ξαναλείω ότι εμεί συγγεί ⁇ δεν πρέπει να λειτουργούμε ω δικαστέ, μια που αναφερθεί κάτε σε όρο έτσι δικαστικό.
• 33:46
  SPEAKER_01: Λοιπόν, κυρία Μαρία Παναγιοτάκη, ευχαριστώ πάρα πολύ για την συζήτηση.
• 33:51
  SPEAKER_01: Ανοίξαμε ένα πραγματικά πολύ σημαντικό, πολύ αναδείξαμε ένα πολύ σημαντικό και ένα πολύ κρίσιμο θέμα.
• 33:58
  SPEAKER_01: Να ακούμε τα παιδιά μα, πώ πραγματικά ακούμε τα παιδιά μα πριν να είναι αργά.
• 34:02
  SPEAKER_01: Και όποιο βρίσκονται.
• 34:04
  SPEAKER_01: Έτσι.
• 34:06
  SPEAKER_00: Ακριβώ, και εγώ σα ευχαριστώ πάρα πολύ για την όμορφα και θέση με κουβέντα μα είστε καλά.
• 34:11
  SPEAKER_01: Να είστε καλά, θα χαρώ πολύ να τα ξαναπούμε και πολύ χαρά.
• 34:16
  SPEAKER_01: Να είστε καλά και ευχαριστούμε που είστε μαζί μα μέχρι το επόμενο podcast, να προσέξετε τον εαυτό σα και του γύρω σα, αλλά και να του το δείχνετε.
• 34:24
  SPEAKER_01: Γεια σα.