Latest / Nie-winna Sztuka / 132. "Wschód słońca na zachodzie". Koji Kamoji, Yoshio Nakajima i Keiji Uematsu.

Transcript

132. "Wschód słońca na zachodzie". Koji Kamoji, Yoshio Nakajima i Keiji Uematsu. · Nie-winna Sztuka

0:00
Cześć. Witam was w kolejnym niewinnym
0:02
odcinku. Ja nazywam się marika szwali
0:04
dzisiaj moje drogie i moi drodzy opowiem wam o nowej wystawie w
0:09
muzeum Narodowym we Wrocławiu, a właściwie w jego oddziale w
0:13
pawilonie 4 kopuł wystawa 3 japońskich artystów, którzy
0:17
łącznie mają 254 lata pod tytułem wschód słońca na
0:23
zachodzie. Ja nie wiem, czy ktoś
0:25
kiedykolwiek wam przedstawiał artystów w ten sposób, ale.
0:28
Co mogę rzec? No zostałam zaproszona na
0:31
wernisaż w ramach współpracy z Muzeum Narodowym we Wrocławiu,
0:35
żeby stworzyć dla nas odcinek i bawiłam się wspaniale.
0:38
No bo takie art. Delegacje to zawsze jest moja
0:41
ulubiona forma pracy, więc no chyba nikogo to nie dziwi i
0:45
zastanawiałam się, jak wam o tym opowiedzieć, czy.
0:48
Jak wyglądał ten dzień premiery? Czy po prostu opisać każde
0:52
działo? Po kolei, ale stwierdziłam
0:55
jednak, że zrobię to tak jak zawsze.
0:57
Czyli zacznę od początku. Cała trójka artystów urodziła
1:01
się w Japonii, tam też się uczyli, ale w pewnym momencie
1:05
wyjechali do Europy i zanim opowiem wam o powodach, no bo
1:09
wszyscy mieli takie same, to muszę opowiedzieć wam o każdym z
1:13
osobna. Zacznę od artysty, który nazywa
1:15
się kodzika modi jego. Wielu z was wydaje mi się, że
1:20
może kojarzyć, ponieważ koji od 67 lat mieszka w Polsce, więc
1:25
jest częścią polskiej sceny artystycznej.
1:28
Już w sumie od lat sześćdziesiątych
1:30
siedemdziesiątych tak naprawdę już wtedy stawał się częścią
1:34
naszej awangardy i to jest niesamowite, bo cogi, mając 24
1:38
lata, przyjechał do Polski na stałe i tak jak w tytule wystawy
1:42
stwierdził, że połączy swoją sztuką wschód z Zachodem.
1:46
Piękne no ale po drugiej wojnie światowej w Japonii naprawdę
1:50
wiele się zmieniło. Wiecie, demokratyzacja państwa,
1:53
reforma systemu edukacji przede wszystkim otwarcie właśnie na
1:57
zachód. To jest kluczem tak naprawdę
1:59
dzisiejszego odcinka. Dzięki temu wielu młodych ludzi
2:02
związanych ze sztuką miało szansę na wymiany na
2:05
rezydenturę, na przykład w Europie.
2:08
Wiecie, w obecnych czasach to jest totalnie inna sytuacja, bo
2:11
jest pełno wspaniałych wymian dla na przykład studentów,
2:15
szczególnie, że jesteśmy w Unii Europejskiej.
2:17
Więc proszę was, korzystajcie, no ale prawda jest taka, że
2:20
właśnie w tamtych latach i w Europie i w Stanach bardzo dużo
2:25
się działo, jeżeli chodzi o takie poletko artystyczne, no i
2:28
zazwyczaj wszyscy artyści, młodzi, kreatywni ludzie, kiedy
2:33
była okazja. No to jednak wybywali do naszego
2:36
ulubionego rozpustnego Paryża czy do Nowego Jorku.
2:40
Wiecie, no jak pojawia się taka szansa.
2:43
To trzeba na pełnej ją wykorzystać.
2:47
Ale co zaskoczył wszystkich, bo wybrał Polskę konkretnie
2:51
Warszawę i dlatego to jest bardzo wyjątkowa historia i od
2:54
niej zaczynam, bo wiecie, Polska wtedy była odgrodzona od
2:59
zachodniej Europy taką polityczną żelazną kurtyną, więc
3:04
no jednak nie było to wymarzone miejsce, bo u nas nie było
3:08
takich art. Przełomów jak w Paryżu czy w
3:10
Nowym Jorku i pewnie już się zastanawiacie, dlaczego on to
3:14
zrobił? Ja wam już mówię spokojnie, no
3:16
po to się tutaj. Wybraliśmy rodzina koziego była
3:20
od dawna związana z naszym pięknym krajem i jak ja o tym
3:25
czytałam, wiecie kiedy byłam w pociągu, jechałam do Wrocławia,
3:28
no to chciałam się jak najlepiej przygotować na ten wernisaż.
3:32
No to ja nie mogłam uwierzyć w ogóle, że to jest tak ciekawe i
3:37
tak mocno połączone z Polską, bo koji miał wujka, który nazywał
3:42
się. Nie znam japońskiego, ale
3:44
powiedzmy, że riochu u meda i ten wuj był buddyjskim mnichem.
3:50
Już jest kul, prawda? No i w latach dwudziestych
3:53
dwudziestego wieku jego marzeniem było studiować
3:56
filozofię Europejską w Berlinie. On postanowił spełnić to
4:00
marzenie, ponieważ życie jest krótkie i kiedy płynął statkiem
4:04
do Europy. No też były trudniejsze czasy,
4:07
jeżeli chodzi o przemieszczanie, no to on na tym statku poznał
4:10
Polaka, który wracał z Syberii i był to Stanisław michowski,
4:16
który był poetą, ale też oficerem i wiecie.
4:20
No tak jak w podróży. Według mnie jedną z
4:23
najciekawszych części każdej. Jest właśnie poznawanie ludzi,
4:27
którzy bardzo często potem zostają w naszym życiu już na
4:31
zawsze. No ja na to mówię nie przypadki,
4:33
że tak po prostu miało być i Stanisław zaprosił wujka mnicha
4:37
do siebie do Warszawy. To jest absolutnie randomowa
4:41
rzecz, no bo często to jest, no i wpadnij, wpadnij, nigdy ktoś
4:45
nie wpada, albo wpada na chwilę, ale no to zaproszenie zmieniło
4:50
wszystko. Naprawdę w życiu tego wujka
4:53
mnicha, ale nie tylko jego, bo potem też w życiu kolejnych
4:56
członków jego rodziny. I tak się wszystko potoczyło, że
5:00
wujek mnich zamieszkał w Warszawie na 18 lat.
5:04
On wyjechał dopiero z Polski, kiedy wybuchła druga wojna
5:07
światowa. W trzydziestym dziewiątym roku
5:09
właśnie u nas. Ale no przez te wszystkie lata
5:13
20 prawie lat, no to miał wspaniałe życie.
5:16
Był pierwszym lektorem japońskiego na Uniwersytecie
5:19
warszawskim. Rozumiecie co to w ogóle jest za
5:22
historia, ile byśmy nie planowali swojego życia?
5:26
Wiecie tak bardzo konkretnie, to i tak.
5:29
Przy nas zaskoczy w najmniej oczekiwany sposób wspaniałe to
5:32
jest, no i co prawda wujek u meda po wojnie już nie mógł
5:37
wrócić do Polski a chciał, ale całe swoje życie był związany z
5:41
naszą piękną ojczyzną. Wydaje mi się, że przez tyle lat
5:44
mieszkania w jakimś miejscu no ono staje się twoim kolejnym
5:49
domem i on też się zaprzyjaźnił. Oczywiście z wieloma ludźmi, ale
5:53
tutaj muszę wam wtrącić taką art ploteczkę.
5:56
Prawdziwą ploteczkę, bo on psiapsił się z samym konstantym
6:01
ildefonsem, gałczyńskim i leopoldem stawem.
6:05
Konkretna bołemka nie rozumiecie, płyniesz sobie
6:08
statkiem do Berlina i nagle pyk jesteś w Polsce i w ogóle
6:12
stajesz się ważną osobą i bujasz się z najważniejszymi ikonami
6:16
swoich czasów ekstra. Wiecie, to jest dopiero początek
6:20
podcastu, a ja już Jestem zachwycona, że mogę poznawać
6:23
takie ciekawe ciekawostki, o których Jestem wręcz pewna, że
6:26
no nigdy bym się nie dowiedziała, gdybym nie została
6:29
zaproszona do Wrocławia na tę wystawę.
6:32
No i fakt, że cogj spędzając czas z wujkiem, słyszał piękne
6:36
opowieści o Polsce, przyczyniły się do tego, że sam wybrał
6:39
Warszawy. Jego wujek nawet powiedział
6:42
tutaj taki Cytat, zapisałam Polacy potrafią lepiej docenić
6:45
pracę i sztukę innych ludzi, więc bardzo ładnie się
6:48
wypowiadał o Polakach, no i te kilka czynników przeważyło
6:52
szalę. No i ja to bardzo dobrze
6:54
rozumiem, bo jak byłam młodsza to słuchając opowieści na
6:58
przykład moich przyjaciół, którzy podjęli totalnie inny
7:03
schemat życia niż niż ja i większość ludzi, bo bardzo dużo
7:06
podróżowali od zawsze na zawsze do teraz.
7:09
Jakby wiecie, prawie cały świat zwiedzili, no jak opowiadali mi
7:12
o tych miejscach. W których byli?
7:15
No to ja też marzyłam, żeby je kiedyś odwiedzić, bo czasami
7:18
patrzenie na świat przez pryzmat doświadczenie osób, które są nam
7:22
bliskie, sprawia, że sami chcemy tego doświadczyć.
7:26
No wiem, że powinna mówić za siebie, ale wiecie o co mi
7:28
chodzi, bo ja też pamiętam, jak poznawałam ludzi z najdalszych
7:32
zakątków świata i myślałam, jakby to było, gdybym mogła ich
7:36
tam kiedyś odwiedzić, a teraz żyjemy w najlepszym momencie
7:40
istnienia świata. No jako Polacy mamy naprawdę
7:43
mocny paszport. Jesteśmy w Unii Europejskiej,
7:46
więc wiele granic jest dla nas totalnie otwartych.
7:49
Możemy zwiedzać cały świat już, no nie z takim strachem jak
7:54
kiedyś, w poszukiwaniu lepszego życia, jak na przykład robił to
7:57
mój tata fill, kiedy granice były zamknięte i wiecie, dojazd
8:01
do fill do Niemiec? Fill zajmował mu na przykład
8:05
kilkanaście godzin, bo stał w tych ształach na granicach byli
8:08
wszyscy trzepani. Tylko po prostu teraz możemy to
8:11
robić z czystej przyjemności i ciekawości, więc no dla mnie to
8:16
jest fill, cudowny moment. Naprawdę w każdym razie, bo jak
8:20
zwykle już zboczyłam z tematu w pięćdziesiątym ósmym roku
8:24
ukończył studia w Tokio, a potem przyjechał studiować no do
8:29
Polski w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
8:32
Dyplom, który robił na koniec swojej edukacji.
8:35
Wiecie wszyscy, my, którzy studiowaliśmy na uczelniach
8:38
artystycznych, to to musimy napisać i licencjat magisterkę,
8:41
ale też zrobić dyplom artystyczny, czyli to, co jest
8:44
najciekawsze, ten jego dyplom bardzo.
8:48
Zainteresował art. Środowisko więc zaczęły pojawiać
8:51
się różne propozycje wystaw. Nie będę nam tutaj ich
8:54
wymieniać. No bo mamy jeszcze 2 artystów
8:56
przed nami, więc to jest totalnie bez sensu.
8:58
Chcę, żebyście tak ogólnie poznali dzisiaj historię każdego
9:02
z nich, no i ich sztukę przede wszystkim, bo jak odwiedzicie
9:06
wystawę, to będzie łatwiej i przyjemnie ją oglądać.
9:09
Logiczne. Wiecie, że ja zawsze lubię być
9:11
przygotowana, jeżeli chodzi o wystawy, bo lepiej wiedzieć niż
9:15
nie i dla mnie w ogóle zarys. Trafi danego artysty, bardzo
9:20
ułatwia obcowanie ze sztuką i teraz po tych nie wiem. 3 czy 4
9:24
latach prowadzenia, a nie widnej sztuki, to w ogóle jest dla mnie
9:27
zabawne, ale ja bardzo często wam powtarzam te frazesy.
9:29
No ale moi drodzy, no tak jest taka jest, prawda?
9:33
Muszę czasami po biadolić nie i oglądając wywiady skodge, czy
9:38
rozmawiając z nim na wystawie, czy po prostu go obserwując
9:42
przez te kilka godzin odniosłam wrażenie, że jest bardzo skromny
9:46
i cichy. Oczywiście bardzo sympatyczny,
9:48
bardzo kulturalny, no i tak naprawdę jedyny, z którym mogłam
9:52
porozmawiać po polsku, co było naprawdę mega przyjemne, no bo
9:55
kozi mówi normalnie po polsku. Wiecie w pełni nawet jak do
10:01
niego podeszłam, zagadać to przedstawił mi swojego wnuka
10:04
takiego malutkiego uroczego, który sobie stał i pokazywał nam
10:07
autko. W każdym razie kolejny raz
10:10
odbiegam od tematu, ale chciałam o tym wspomnieć, bo serio koge
10:15
bardzo mało mówi i kiedy opowiadał na przykład o henryku
10:18
staszewskim artyście, który tworzył, no powiedzmy, tak w
10:22
dużym skrócie, abstrakcję geometryczną to powiedział pewną
10:25
ciekawą anegdotę, którą wam tutaj przytoczę.
10:28
Starzewski zawsze miał przy sobie takie małe karteczki, a na
10:32
nich spisane różne swoje myśli, rozdawał je nam.
10:35
To był jego sposób rozmowy, kiedy z kimś rozmawiasz, to
10:38
później. Tego nie pamiętasz, ale kiedy
10:41
dostajesz taką kartkę i przeczytasz później zapisane na
10:44
niej myśli po raz kolejny, to bardziej się zastanawiasz.
10:47
To bardzo mądra i dobra metoda głębszej rozmowy czy wymiany
10:51
myśli i wiecie co trzeba wypróbować?
10:55
Taką metodę? To jest świetny pomysł.
10:57
Ja osobiście zawsze zapisuję swoje myśli, czy pomysły w
11:01
notatkach, żeby mi nie uciekły. Lubię do nich wracać albo
11:05
zaczynać rozmowę. Na ten temat, który sobie
11:08
zapisałam z konkretną osobą, bo często tak robisz, zapisuję jak
11:11
potem się spotkam z tą osobą albo do niej wysyłam wiadomość.
11:15
Bo w natłoku dnia codziennego i tego, co dzieje się teraz na
11:19
świecie, jak bardzo jesteśmy przy bodźce owani, jak wiele też
11:21
złych informacji do nas trafia. Ja wolę jednak sobie to wszystko
11:26
zapisywać, żeby nie zapomnieć. Wiecie w tym wieku?
11:31
No to jest przydatne, ale słuchajcie, bo opowiem wam o
11:34
kilku jego pracach z wystawy. Oczywiście no o tych, które mnie
11:38
najbardziej poruszyły, a nie o wszystkich.
11:41
No bo myślę, że to jest najbardziej logiczne zagranie z
11:44
mojej strony pierwsza nosi tytuł przeciąg, są to powieszone w
11:49
szeregu, powiedzmy takie kawałki delikatnego papieru.
11:53
Chusteczki wiecie jak się na przykład rozrywa chusteczkę na
11:56
kilka warstw, no to ta jest tylko taka jedna wręcz
11:59
transparentna. Dokładnie jest to bibuła
12:01
japońska, ale tutaj tak wam chce, po prostu to
12:04
zwizualizować, no i w środku każdej jest wydarty otwór i one
12:09
są zawieszone w powietrzu, na czarnych nitkach.
12:12
Jedna za drugą w takimrządku, więc jak stoimy naprzeciwko, to
12:18
z tych dziur tworzy się tunel. Wstawia oczywiście wam zdjęcie
12:21
na Instagrama i do ark newslettera, żebyście mogli je
12:24
zobaczyć. Albo zobaczycie je jak udacie
12:27
się do Muzeum Narodowego we Wrocławiu.
12:30
No i kiedy stałam naprzeciwko, no to jedna przenikała się z
12:34
drugą. Też czasami jak ktoś stał po
12:37
drugiej stronie to mu machałam, a kiedy patrzyłam z boku, bo też
12:41
pięknie wyglądały, no to cienie rzucały się na podłogę i ścianę.
12:46
Naprawdę to była piękna praca, bardzo prosta, ale miała w sobie
12:51
coś totalnie niesamowitego, ale dopiero jak już spacerowałam po
12:57
praktycznie opustoszałej przestrzeni na sam koniec
13:00
wernisażu z kają, która. Pracuje w muzeum.
13:03
To ona powiedziała mi, że zanim wiecie wszystko było ustawione.
13:08
Jeszcze nie było tutaj barierek to cogi przechodząc koło nich
13:12
koło tych chusteczek wprawiał je w ruch i ja jak to usłyszałam to
13:16
musiałam sama tak zrobić i tak szybko przeszłam, żeby zobaczyć
13:20
ten efekt i to było magiczne. Naprawdę przeszłam i odwróciłam
13:24
się więc też wam polecam jak będziecie tam.
13:28
Zwiedzę i ja w ogóle mocno zwracam uwagę na oświetlenie w
13:33
muzeach i galeriach i też dobrze o tym wiecie i uważam, że
13:37
niewiele miejsc w Polsce robi to naprawdę dobrze w porównaniu do
13:41
wielu muzeów, w których byłam w różnych miejscach w Europie czy
13:46
gdzieś w ogóle na świecie. Ale pawilon 4 kopuł oczarował
13:50
światłem. Naprawdę więc był to taki
13:52
dodatkowy zachwyt dla mnie i może to nie było zamierzoną
13:57
częścią wystawy? Nie wiem.
13:59
Wątpić, że nie było, bo tam wszystko było dopięte na ostatni
14:04
guziczek, ale tak wiele prac dodatkowo nabierało innego
14:08
wymiaru. Dzięki grze cieni.
14:10
Ja Jestem ciekawa czy. Inni ludzie, którzy byli w ten
14:14
sam dzień co ja też na to zwracali uwagę i też jeszcze
14:17
tylko powiem, że ostatni raz gdzie aż tak pięknie to światło
14:21
i cień mnie zaskoczyło. To był chyba Paryż, no nie ma co
14:26
ukrywać stolica sztuki, gdzie każda nawet najmniejsza
14:29
galeryjka dba o takie niuanse. W każdym razie kolejna praca
14:34
bardzo mocna, to jest po prostu kawałek sklejki.
14:38
Jak ja przechodziłam sobie pomiędzy tymi pracami no to ona
14:41
tak od razu dziwnie mnie do siebie przyciągnęła.
14:45
Znacie to uczucie? No tak, bardzo często jest w
14:47
galerii. Ja Jestem osobą, która ufa
14:49
swojej intuicji. To jest bardzo minimalistyczna
14:53
praca, więc dopiero jak do niej podeszłam, to mogłam zobaczyć,
14:57
co było tam napisane. Praca nosi tytuł, samotność i w
15:02
te tablice taką no drewnianą sklejkę.
15:05
Wpięte były kolorowe pineski, ale dosłownie kilka ich było i
15:09
koło nich wypisane. Po kolei były zdania po polsku.
15:13
Straciłem pracę i dom, nikt mi nie pomógł.
15:17
Nie jadłem przez 5 dni, chce umrzeć.
15:20
Chciałem z kimś porozmawiać. Nie widzę powodu, by żyć nie
15:24
umieraj. Na dole tej sklejki było
15:27
napisane cienkopisem 30000 popełnia samobójstwo w każdym
15:32
roku 20000 dzwoni po pomoc. Każdego dnia Japonia 2012 rok i
15:38
podchodząc do tej pracy, ja nie wiedziałam, że ona będzie o
15:42
samobójstwie, a przecież wiadomo, że Japonia to jest
15:45
kraj, który przez lata miał z tym ogromny problem, bo teraz z
15:49
każdym rokiem na szczęście statystyki są.
15:52
Fill no coraz mniejsze, w sensie już nie są takie wysokie i
15:57
Japonia nie jest nawet w pierwszej dziesiątce.
15:59
W tych statystykach. Na szczęście co nie zmienia
16:02
faktu, że w języku japońskim jest wiele określeń związanych z
16:05
tym problemem i ja wiem, że to jest trochę, no nie wiem, ja tak
16:10
lubię drążyć. Jeżeli czytam o sztuce, ja sobie
16:12
po prostu fill stwierdziłam, że może i was to zaciekawi, bo
16:16
takie słowa to jest karoshi, czyli śmierć z przepracowania.
16:20
Powstało fill to powiedzenie tak naprawdę przez taką nieludzką
16:24
presję. A propos wyników w szkole czy
16:27
zbyt długich godzin fill w pracy?
16:29
Hikikomori, czyli zjawisko, że ludzie się izolują od
16:33
społeczeństwa nawet przez wiele lat w ogóle nie wychodzą z domu,
16:36
więc powstało takie słowo, a wiemy, że czasy, w których teraz
16:40
żyjemy bardzo mocno, no przykładają się do pogłębiania
16:44
tej samotności, jest taki mocny kult jednostki, mocne
16:48
indywidualizm. No na każdym rogu możemy tego
16:52
tak naprawdę doświadczyć, a w Japonii to już działo się dużo
16:55
dużo wcześniej. No i właśnie w Japonii nadal
16:58
niestety wstydem jest chodzenie. Terapię, szukanie jakiejkolwiek
17:02
pomocy. Ja nigdy tego nie zrozumiem, że
17:05
coś może być wstydem, co ma nam pomóc.
17:08
No tak, naprawdę nie tylko w Japonii, no ale tutaj daje ten
17:11
przykład, no bo ta wystawa kręci się wokół japońskich artystów i
17:16
wydaje mi się, że to jest bardzo smutny aspekt, szczególnie
17:19
patrząc na to, jak ludzkość się rozwija.
17:22
Pod wieloma względami nikt nie powinien.
17:26
Wstydzić się swoich problemów, no ale też od razu myśląc o tym,
17:30
przychodzi mi na myśl. Najbardziej znany Las czyli Las
17:34
samobójców oki gara, o którym krąży mnóstwo legend.
17:39
Ja sama widziałam wiele lat temu i nawet też ostatnio vlogi firmy
17:44
na ten temat, no bo to zawsze wiecie, jest bardzo
17:47
przyciągający i kontrowersyjny temat.
17:49
No i taka chora rozpoznawalność tego lasu przyszła po powieści
17:52
kuroid jukai autorstwa sejcho matsumato, w której bohaterowie
17:57
popełniają samobójstwo właśnie w tym konkretnym lesie.
18:01
No i przez lata po prostu ludzie, którzy.
18:03
Chcieli skończyć ze swoim życiem.
18:04
Jechali konkretnie tam, bo ten Las jest taki bardzo, jakby to
18:09
powiedzieć jest tak w nim cicho, jest gęsty o, jest bardzo dużo
18:14
drzew w nim, więc jak nie pójdziesz szlakiem, tylko
18:18
skręcisz gdzieś w nieodpowiednią stronę, to bardzo często to
18:21
ciało nigdy nie zostaje znalezione i teraz już w
18:24
obecnych czasach są normalnie szlaki oznaczone, żeby.
18:28
Się nie zgubić, bo ludzie tam też chodzą na spacery,
18:31
aczkolwiek wielu blogerów z obecnych czasów jak tam było to.
18:36
Mieli gęsią skórkę, więc wydaje mi się, że to jest też taka.
18:41
Legenda po prostu tego lasu, że czujesz się niepewnie, wiedząc,
18:44
jak dużo ludzi zginęło w tym miejscu i że przychodzili tu
18:48
właśnie w ostatnim momencie. Kiedy chcieli już zakończyć
18:53
swoje życie, no, przerażająca i nawet jeżeli nikt nie zobaczy
18:56
nic niepokojącego, no to nadal to uczucie jest takie bardzo nie
19:01
niewygodne. Wiecie tak jak powiedziałam,
19:03
teraz już jest dużo lepiej, ponieważ rząd Japonii po prostu
19:06
wziął się za ten problem. Otwarto linie wsparcia
19:10
psychologicznego, edukują młodych ludzi w szkołach,
19:14
ograniczono nadgodziny w pracy, ale też stworzyli bardzo dużo
19:18
kampanii społecznych, o zdrowiu psychicznym i powiem szczerze,
19:21
że w każdym kraju. Jakie powinny być, bo do dzisiaj
19:23
przecież słyszę na przykład takie pierdoły, że o depresja to
19:27
nie choroba, idź na spacer to ci przejdzie.
19:29
No to jest niewiarygodne. Dwudziesty pierwszy wiek,
19:32
najbardziej rozwinięta cywilizacja w historii, a takie
19:35
brednie nadal komuś przechodzą przez usta.
19:38
W każdym razie dzięki temu, że właśnie Japonia się tym
19:42
zainteresowała. No to liczba samobójstw spadła z
19:46
34000 rocznie w 2003 roku. Do około 19 w ostatnich latach
19:53
19000. Oczywiście więc to jest ogromna
19:55
liczba, kiedy ja poruszam takie ważne społeczne tematy, to
20:00
zawsze dodaję w opisie numery do linii wsparcia.
20:04
Uważam, że to jest naprawdę istotna sprawa, że akurat ktoś
20:07
może potrzebować tego numeru. Oczywiście możemy go
20:11
wygooglować, ale uważam, że tak powinno się robić, więc.
20:16
To też co jest pocieszające, to fakt, że takie działania mają
20:19
sens. Po to jest pomoc, nie żebyśmy z
20:22
niej mogli skorzystać. No i na wystawie wschód słońca
20:25
na zachodzie. Jest dużo więcej prac, jego te 2
20:29
po prostu najmocniej zapadły mi w serce.
20:32
Jak mam być szczera? No to były prace, o których będę
20:36
myślała bardzo bardzo, bardzo długo i jedna jest taka
20:41
delikatna, wręcz chwilowa, a druga tak prosta, a ciężka w
20:45
odbiorze to są też rzeczy, które na które ja zwracam uwagę już po
20:50
tylu latach, kiedy siedzę w tej sztuce całkiem inaczej niż na
20:55
samym początku, chociaż akurat niewygodne, ciężkie.
20:58
Tematy od zawsze były dla mnie dużo bardziej ciekawe boże, ale
21:04
poważnie zabrzmiałam, ale wiecie, ja sobie siedzę, ciemno,
21:08
świecę się palą, więc wiele refleksji przychodzi do głowy.
21:13
Prace corjiego dla mnie to była esencja minimalizmu i spokoju,
21:18
wszystko w takich mono barwach z dosłownie no czasami maluteńki
21:22
im bejbi akcentem kolorystycznym, o ile w ogóle
21:25
gdzieś go wstawił, zazwyczaj była to pineska i wyobraźcie
21:29
sobie mnie, bo ja sobie chodziłam po tej wystawie był
21:32
tłum ludzi, hałas ogromny od rozmów od śmiechów od szumów,
21:37
który odbijał się od jednej do drugiej ściany, ale ja
21:41
momentalnie patrząc na te. Sztuki się wyłączałam.
21:45
Naprawdę kiedy patrzyłam na dzieła jego to mogłam tylko na
21:50
nich się skupić. One były bardzo kojące,
21:52
minimalistyczne, naprawdę piękne i też dodam nie zawsze
21:56
zrozumiałe, ale też nie zawsze muszą być zrozumiałe, dobrze,
22:00
ale kolejnym artystą jest przeciwieństwo zdecydowanie
22:04
cojego. To jest artysta josio na kajma
22:07
dosłownie. Moim zdaniem najbardziej barwny
22:10
artysta z całej trójki, ale ja nie mówię tylko o charakterze
22:14
czy o sztuce. Ja mówię o nim samym, bo on był
22:16
cały upaśćany farbą. W tym momencie, kiedy ja go
22:19
poznawałam, kolorowo farbą farbą.
22:22
No ale dobra, jak oglądaliście moje stories wernisażu, to
22:25
wiecie dokładnie, o czym ja mówię, jak nie, to pamiętajcie,
22:29
że wszystkie zawsze są zapisane na moim Instagramie w relacjach
22:33
wyróżnionych. Tam macie każdą moją podróż
22:36
artystyczną, tam jest tylko o sztuce.
22:37
Wszystko tam jest każda wystawa, na której ja kiedykolwiek byłam,
22:41
jak już tworzyłam niewinną sztukę, więc zobaczcie, bo ja,
22:45
no ja kocham to robić i prowadzić cały storytelling i
22:49
robię to tak, jakbyście wy tam byli ze mną, a nie tylko wiecie,
22:52
no wstawiam kilka ładnych zdjęć z wystawy, nie, nie, nie tam
22:55
macie całą historię od początku do końca, jak naprawdę uwielbiam
22:58
to robić tak, że. Polecam, że jak byliście to
23:01
zobaczyli, bo warto, bo jest to inne przeżycie.
23:04
Tutaj w podcaście oczywiście jest wszystko dokładnie takie
23:08
całe mięcho mogę się rozgadać, a to bardzo lubię, a tam po prostu
23:12
jest wizualnie to ugryzione zazwyczaj bardzo zabawnie moim
23:16
zdaniem no nie wiem czy mogę tak mówić, ale no to można mówić, że
23:20
jest się zabawnym, czasami wracając do kolorowego yosio on
23:24
mieszka teraz w Szwecji. Generalnie w Europie od 60 lat i
23:28
znalazłam z nim Wywiad, w którym opowiadał, jak zaczęła się jego
23:32
historia ze sztuką po prostu. Od zawsze czuł, że sztuka jest
23:37
częścią jego istnienia i jest częścią jego ciała i wiedział,
23:41
że chce zostać artystą albo na początku po prostu malarzem.
23:45
Historia jego dorastania też jest interesująca, bo w wieku
23:49
kilku lat prawie utonął w strumieniu.
23:51
Jego rodzice stwierdzili, że to jest znak i josio powinien
23:55
zostać mnichem i poświęcić się religii.
23:58
No ale on jednak miał inne plany, ponieważ pewnego dnia w
24:02
jego ręce wpadła książka z obrazami wincenta van gogha.
24:06
I wincent wywarł na nim tak ogromne wrażenie, że młody
24:10
josio, używając prostych środków, które po prostu miał do
24:13
dyspozycji, zaczął malować tak po prostu od ręki.
24:17
I mimo, że no była wielka bieda w domu, to wszyscy o siebie
24:21
dbali, nawet pomagali jakimś tam ubogim krewnym, którzy mieli
24:25
jeszcze mniej, a myślę, że to jest ważna wartość, albo też
24:30
ważne wartości, które są nam naturalnie wpajane od
24:33
najmłodszych lat. Po prostu przez taką.
24:36
Obserwację na przykład swoich rodziców czy innych członków
24:39
rodziny. A to też potem czuć w człowieku
24:42
w dorosłym człowieku i wieku 6 lat już ją poszedł do szkoły,
24:47
był bardzo nieśmiałym chłopcem. Gdybyście go teraz poznali, to
24:51
byście nigdy nie powiedzieli w ogóle, że słowo nieśmiałość
24:55
jakkolwiek pasuje w jego istnieniu, jakby nie ma opcji,
24:59
żeby połączyć słowo jego jego imię.
25:02
Josh jo znieśmiałością, ale wtedy było inaczej.
25:07
Bo kiedy kończył lekcje, on wracał do domu i w zaciszu po
25:09
prostu swojego pokoiku skupiał się na rysowaniu na malowaniu.
25:14
Używał też fajnie, bo gliny na przykład zamiast farb olejnych
25:17
pewnie po prostu nie mieli pieniędzy na farbę, chciał
25:20
próbować naśladować fakturę grubych warstw farby i tak mi
25:25
się wydaje, że. Ta bieda w tamtym momencie też
25:29
mogła bardziej rozwinąć jego kreatywność.
25:32
No bo widzicie chciał, żeby to wyglądało jak obraz olejny, no
25:35
ale nie miał dostępu do farb. Oczywiście też wiecie jak to
25:39
często bywa jego rodzice nawet by nie pomyśleli, że jego miłość
25:44
do sztuki może być poważna. No wiele dzieci lubi sobie coś
25:47
tam bazgrać, bo no do dzisiaj ten zawód artysta jest raczej.
25:54
Traktowany jako taki wymysł. Czy forma hobby niż ambitne
25:59
zajęcie oni chcieli po prostu, żeby ich syn został mnichem i
26:03
koniec, więc w wieku 14 lat postanowił, a miał chyba tylko
26:09
wybór, że albo mógł fill pomagać rodzicom, albo wyjechać do
26:13
Brazylii za fansalać, żeby zarobić pieniądze na rodzinę,
26:16
ale on uciekł do Tokio, po prostu uciekł do Tokio.
26:20
Fill chciał zostać artystą i on wiedział, że zrobi wszystko, by
26:23
zrealizować Plan. Bardzo odważnie jak na tak
26:27
młodego człowieka 14 lat. W ogóle wiecie, w wieku 14 lat
26:32
to jeszcze fajnie jak mamunia przyniesie obiad i albo
26:35
przytuli. Ja tak ja sobie po prostu
26:37
czytając tego biografię wyobrażałam on w tym Tokio był
26:41
całkowicie sam, on tam nie pojechał do żadnej ciotki z
26:44
żadnym kolegą, on musiał sam się utrzymać, więc podejmował się
26:48
wielu prac, często nielegalnych, bo był nieletni bardzo ciężkich,
26:53
a nawet i niebezpiecznych no. I dopiero po pół roku znalazł
26:57
taką pracę konkretną, stałą w jakimś zakładzie z obróbką
27:01
metali bodajże. No i to pozwoliło mu na
27:04
opłacenie szkoły wieczorowej mega ambitny, prawda?
27:08
On miał 14 lat, a naprawdę skrzętnie obmyślił sobie Plan na
27:12
życie. Jakby Plan całego działania.
27:14
Więc no to był bardzo sprytny chłopak już wtedy, jak miał 17
27:18
lat, to zaczął interesować się sztuką uliczną i poznał dużo
27:22
artystów z ruchów. Luksus.
27:25
Ja przyznaję, że nigdy nie słyszałam o tym ruchu, a
27:27
powinnam, ale też uważam, że właśnie od tego jest niewinna
27:31
sztuka, żebyśmy wszyscy razem. Odkrywali zakątki świata sztuki,
27:36
prawda? Jeszcze wiele lat edukacji przed
27:38
nami, moi drodzy, pewnie nigdy się w życiu nie nauczymy
27:41
wszystkiego, bo w tym luksusie jest wiele grubych nazwisk,
27:44
które do niego należały, ale najbardziej kul i niespodziewana
27:48
w tym zestawieniu dla mnie jest sama yoko ono, mhm.
27:53
Jako ono jest szalona. Bardzo nietypowa był też George
27:58
Mathieu, francuski malarz i jeden z twórców abstrakcji gestu
28:01
był john cage, który był amerykańskim kompozytorem.
28:05
Jednym z najbardziej w ogóle wpływowych twórców muzyki
28:08
eksperymentalnej. To on na przykład wprowadził
28:11
przypadek i ciszę do muzyki, co brzmi bardzo zagadkowo dla
28:14
takiego laika muzycznego jak ja, ale wiecie, że ja lubię takie
28:18
randomowe ciekawostki, tak jak z galileuszem przy ostatnim
28:21
odcinku. Potem na liście mam jeszcze
28:23
Roberta roisenberga, czyli amerykańskiego artystę, który
28:27
łączył malarstwo, rzeźbę no i przedmioty codziennego użytku,
28:31
czyli na przykład łączył gazety, ubrania, zdjęcia.
28:34
Wiecie wtedy w Stanach właśnie amerykańscy artyści w tym
28:36
klimacie tworzyli, ale biografia yosio jest tak fascynująca i
28:42
bardzo obszerna, więc ja tutaj muszę się skupić po prostu na
28:46
tym, jak on się dostał do Europy, bo historia jest
28:49
niewiarygodna. Niczym jakby została wyrwana z
28:52
dzienników salvadora dalego, bo w sześćdziesiątym czwartym roku
28:56
dostał oficjalne zaproszenie do Europy.
28:59
Mógł tam studiować, bo to, co jest ważne, każdy z dzisiejszych
29:02
artystów, o których wam opowiadam.
29:04
No to oni legalnie do tej Europy przybyli każdy po prostu jako
29:09
artysta zaproszony z jakiejś tam fundacji uczelni.
29:13
Wiecie o co chodzi? No i oczywiście, że yoshio,
29:16
który chciał zostać wielkim artystą, postanowił skorzystać z
29:19
tego zaproszenia. Ale totalnie na swoich zasadach,
29:23
czyli kup przygodzie. No bo wiecie co on zrobił?
29:27
Postanowił, że z Azji dostanie się do Europy autostopem.
29:31
Szaleństwo o szaleństwo, nie szaleństwo, bo wyobraźcie sobie
29:36
ile on poznał ludzi po drodze. Ile miał przygód, po prostu to
29:40
na całe życie w nim zostanie i na pewno odbiło się na jego
29:44
sztuce w trakcie tej podróży, w którą no nie wszyscy wierzą z
29:48
tego, co słyszałam w kuluarach. No ale nimi się nie przejmujemy
29:53
yosio zarabiał sprzedając po prostu swoje szkice, ale też
29:57
śpiewał tradycyjne japońskie pieśni.
29:59
No bo w ten sposób mógł zarobić sobie na jedzenie, może na
30:03
nocleg zajęło mu to wszystko 7 miesięcy.
30:07
No i wtedy finalnie dotarł do rotterdamu.
30:10
A tam zaczął studiować na asp. Został też zaproszony do
30:14
pracowni hunder was sera. Nie wiem jak to się czyta.
30:19
To było już niemiecku, Hunter, wasa i tam poznał dobra, tu
30:25
jest, tu jest epicko lucio fontannę, cza idzie, ja kocham
30:29
lucio fontannę ludzie więc no nie, no to jest ja kocham,
30:34
kocham sztukę, kocham historię sztuki.
30:36
Był też asystentem właśnie Roberta roisenberga, który wtedy
30:39
tworzył happeningi podczas biennale w Wenecji, więc już
30:42
naprawdę. Yy, uznanym był twórcą to wtedy
30:47
pod rotterdamem też josio zorganizował swoją pierwszą
30:50
indywidualną wystawę w Europie, a rok później został wyddalony z
30:57
Holandii, bo zrobił happening na który nie miał pozwolenia.
31:01
No i on wiecie, on tam potem znowu podróżował tym autostopem.
31:05
On chyba bardzo lubił tego stopa.
31:06
Ja się nie dziwię, chociaż ja bym się nie odważyła, no ale.
31:10
Inne czasy no Jestem kobietą, ale on tam jeździł przez Niemcy
31:12
zachodnie, wpadł też do kopenhagi, tam znalazł pracę,
31:16
żeby sobie dorobić jakoś i to drukarz, więc jakby kolejnej
31:19
rzeczy się nauczył. No i w siedemdziesiątym drugim
31:22
już się został zaproszony też na dokumenta.
31:27
W kassel, gdzie zrealizował taki projekt z mandalami pies aj
31:33
mandala to był wspólny performens z ju taką matusawą ja
31:38
wam tu czytam te nazwiska bo wiem, że jest bardzo dużo fanów
31:42
sztuki japońskiej i ja wiem, że jest dużo osób tak myślę którzy
31:46
mnie słuchają i mają większe pojęcie generalnie o o Japonii.
31:51
Ja to wiecie, wystarczy mi, że z Japonii jest jajo i ku sama nie
31:54
no żartuję, no ale w każdym razie wiem, że może wam się to
31:57
przydać. No i tak jak wam powiedziałam
31:59
teraz mieszka w Szwecji, na wystawie była też jego wnuczka,
32:03
która mieszka w Tokio, która zajmuje się jego socialami, więc
32:07
tak naprawdę to jest jedyny artysta z tej całej trójki,
32:10
gdzie możecie pooglądać jak wygląda jego praca, jest dużo
32:13
materiałów o nim. Jak wygląda jego studio.
32:16
Się świetne jest jego studio. To jest taki Chaos jak on,
32:19
wszędzie są książki, szkice, jakieś jakieś dziwne rzeźby,
32:22
wszystko jest kolorowe, ufa flane farbą, fantastyczna
32:25
sprawa. No i na wystawie w muzeum
32:28
Narodowym we Wrocławiu, w pawilonie 4 kopu jest naprawdę
32:32
bardzo dużo prac już jego, ale wydaje mi się, że musicie
32:37
wiedzieć, jak to wszystko się zaczęło, bo ja tutaj specjalnie
32:42
nie idę od początku, bo chcę, żebyście poznali tych artystów
32:45
jak najlepiej, ale. Chcę wam trochę poopowiadać jak
32:48
ten wernisaż w ogóle wypadł, bo to było niesamowite.
32:52
Pierwsza ogromna sala, czyli dziedziniec pawilonu.
32:56
Ja tak to nazywam, bo się okazało, że to była ostatnia
32:59
sala. Tu zaraz wam powiem, w każdym
33:01
razie my tam zaczęliśmy, ona była wypełniona dziełami josio,
33:07
który tworzył je właśnie jak przyleciał do Polski totalnie na
33:10
żywca. Kiedy oni przygotowywali tę
33:13
wystawę, wieszali inne prace, to on po prostu tworzył.
33:17
Ty swoją sztukę niesamowite, dobra, tutaj jeszcze muszę wam
33:20
jednak wytłumaczyć, bo normalnie wystawa zaczyna się od sali, do
33:25
której ja doszłam na samym końcu dziedziniec pawilonu kończy
33:29
wystawę, więc to tak w gwoli wyjaśnienia, bo my zaczynaliśmy
33:33
od tego dziedzińca, dlatego ja myślałam, że to jest jakby
33:37
pierwsza sala, ponieważ tam, no wiecie, no był wernisaż.
33:40
Tam były te różne gadanie i był zaraz wam opowiem, tylko chodzi
33:44
o to, że. Tutaj nie sugerujcie się jakby.
33:49
Osią czasu i przemieszczania się nad ziemią wiszą jego kolorowe
33:54
obrazy na luźnych ogromnych płótnach nad naszymi głowami, a
33:58
na takich 3 bardzo długich i wąskich stołach ciągną się jego
34:02
nieskończone ilustracje o Jezus. No to była dosłownie uczta, no
34:07
bo z 3 wiecie, stołami, ale tutaj zrobię dygresję, bo dla
34:12
mnie było trochę szokiem. W pewnym momencie jakiś
34:14
pracownik gdzieś usłyszałam, że mówi do kogoś, że proszę nie
34:17
kłaść nic na stołach, bo to jest część ek.
34:21
No dla mnie to było logiczne, widziałam, że na nich leżą
34:24
rysunki. Ja w ogóle w życiu bym nie
34:27
pomyślała, że znajdzie się ktoś kto przyszedł na zaznaczam
34:31
zamkniętą imprezę na zaproszenie i on nie domyślił się, że te 3
34:35
ogromne stoły, które przechodzą przez całą w ogóle przestrzeń
34:39
galeryjną. No to, że one na nich można
34:42
postawić. Nie wiem kieliszek wina.
34:45
No takich osób było więcej, niż możecie sobie wyobrazić.
34:49
No i tak właśnie w ten sposób, pomijając już te stoły, to tak
34:54
powinien się zacząć ten cały podcast, ale mi się tak bardziej
34:58
podoba prowadzenie w ten sposób historii, bo ten wernisaż był
35:03
premierą, a wernisaże rządzą się swoimi prawami, prawda?
35:08
Długie przemówienia, podziękowania w 3 językach,
35:11
wielka pompa no. Ja wam to daruję, bo to nie jest
35:15
nic ciekawego, ale to co było absolutnie kul to jest fakt, że
35:19
na wernisażu był sam ambasador Japonii akira conno, co było
35:24
mega surrealistyczne. I swoją drogą tu mam ciekawą
35:27
ciekawostkę. Wiecie, że do ambasadora Japonii
35:30
trzeba się zwracać twoja ekscelencjo, ekstra, nie i poza
35:35
gośćmi ze świata sztuki dziennikarzami przyleciały też
35:39
rodziny wszystkich artystów i powiem tak, każdy z nich
35:43
wyglądał obłędnie. Te stylówki jakie oni mają w
35:47
ogóle poziom ubierania się, to jest niesamowite.
35:51
A och, na pewno sobie wrzucili tam jedną drugą rzecz o to
35:53
wyglądało jak z wybiegu, ale tak naprawdę to co mi się
35:57
najbardziej w nich wszystkich podobało.
35:59
To ich wielkie uśmiechy i przede wszystkim taka duma sukcesu
36:04
członka swojej rodziny. Bardzo miło się na to patrzyło.
36:09
No i po tej godzinie przemówień i podziękowań wszyscy zostali
36:13
poproszeni o podążanie za yoio, który właśnie miał otworzyć
36:17
oficjalnie wystawę swoim performansem.
36:20
Dlatego my tam zaczynaliśmy, bo to miało być totalnie inaczej
36:24
niż typowa wystawa. No ja sobie usiadłam w drugim
36:27
rzędzie, bo pierwszy zostawili dla.
36:30
Artystów ja miałam to szczęście, że przede mną siedział właśnie
36:33
josio ja mu dałam krzesełko bo było ich za mało i ja tak sobie
36:38
patrzyłam jak oni tam wszyscy przemawiali na josh jop da jego
36:42
stopy bo siedziałby z butów i on miał całe ufa flane w kolorowej
36:46
farbie to było ekstra. Ja nie wiem czemu no no ja
36:50
zwracam uwagę na takie randomowe niuanse, ale to był taki piękny
36:53
symbol fill tego jakim on jest artystą, ja się nie mogłam
36:57
doczekać aż on sn fill zrobi ten performens wtedy już wiedziałam,
37:00
że. Będzie go robił no i my
37:03
podążaliśmy oczywiście za nim on się zaczął ustawiać, a my
37:07
stanęliśmy dookoła tej wyznaczonej strefy i tylko dodam
37:11
jeszcze, że kiedy my siedzieliśmy na tych
37:14
przemówieniach, to jego asystentka malowała postać, za
37:17
którą kryła się Petra. Tam Petra to jest artystka
37:20
performance. Rozmawiałam z nią, potem sobie
37:23
już na Instagramie, bo ja wstawiałam.
37:25
No całą relację, jak wam powiedziałam też zdjęcia z
37:27
analogu, więc. Mimochodem się do mnie odezwała.
37:31
Niesamowite. W ogóle taka mnie refleksja
37:34
naszła jest, że jak łatwo łączyć się z ludźmi sztuki, w tych
37:38
czasach nie dokładnie tak samo jak miałam w Barcelonie, kiedy
37:42
spędzałam wieczory z artystami. Marina abramowicz, no bo Petra w
37:46
teorii nie jest wspominana w żadnym opisie, ale ja
37:49
postanowiłam wam o niej opowiedzieć i chętnie będę
37:53
śledziła też jej karierę. No i kaja mnie uprzedziła, że ja
37:57
mogę się spodziewać wszystkiego po tym performensie, więc też
38:00
najlepiej jak stanę trochę dalej.
38:02
Bo już się pewnie będzie chlapał mocno farbą, a tej farby się nie
38:06
da sprać z ubrania, no ale na szczęście nas oszczędził, zaczął
38:10
wydawać z siebie dźwięki, nucić, śpiewać i machać kijem.
38:15
W trakcie jego asystentka nakładała na jego ciało włosy,
38:18
twarz. Po kolei warstwy różnych farb,
38:22
różnych kolorów, tak powoli, bez pośpiechu, po prostu
38:25
dostosowując rytm do jego gestów, było naprawdę pięknie i
38:30
to było ciekawe dla mnie doświadczenie, bo performance na
38:34
na żywo tylko dla nas coś, co się już w ogóle nie powtórzy.
38:38
W tym miejscu w tym czasie i z tymi ludźmi, no.
38:42
Naprawdę mocno otwarcie to był świetny pomysł, żeby to było.
38:46
Robione na żywo, szkoda, że już się nie może przez cały całe
38:50
trwanie wystawy tam siedzieć. Wiecie i robić to każdego dnia,
38:54
no ale też chyba na tym polega sztuka, że jest taka bardzo
38:58
ulotna, no i po tym wszystkim mogliśmy pójść, pooglądać
39:01
kolejne pomieszczenia muzeum, w których były prace naszych
39:05
artystów naprawdę tam jest bardzo dużo tych pomieszczeń,
39:09
ale zanim ja wyruszyłam za resztą, to patrzyłam sobie po
39:13
prostu, jak wszyscy witają się. Z artystami dają im kwiaty,
39:17
rozmawiają no nie wiem, ja nie lubię takie rzeczy obserwować.
39:21
Sama oczywiście to też skorzystałam z okazji, skoro już
39:25
byłam na miejscu sobie porozmawiałam z nimi.
39:28
Nie z wszystkimi naraz, bo oni byli porozstawiani, ale po
39:31
prostu ja miałam ze sobą moje aparaty analogowe, więc chciałam
39:36
się zapytać czy mogę im porobić portrety, bo ja wam chyba
39:39
jeszcze tego nie mówiłam, to jak jak jesteście tylko słuchaczami
39:45
a nie obserwujecie mnie na Instagramie, no to ja od powrotu
39:48
z Barcelony, gdzie na marinkę abramowicz kupiłam jednorazowy
39:52
aparat, nie wiedzieć czemu to było przeznaczenie.
39:56
No to ja się zakochałam. To jest miłość od pierwszego
39:59
wejrzenia w marinie wiadomo od lat, ale.
40:03
W fotografii analogowej ja teraz od tego czasu wszystko
40:06
dokumentuje na kliszy. To jest naprawdę myślałam, że to
40:08
będzie romans, a to jest jednak chyba miłość życia.
40:11
Niektóre wywołane zdjęcia z wystawy już wstawiłam na
40:15
Instagramie, więc zobaczcie sobie te z yoshi.
40:18
Oczywiście są najbardziej szalone i kolorowe, bo on ma w
40:21
sobie tyle energii, że te kolory przy nim bledną, ale wychodzą
40:26
dobrze na zdjęciach, no ale dla mnie to jest taka wspaniała
40:29
pamiątka, jakiś taki mały wkład w dokumentację historii sztuki.
40:33
Ja tak to sobie wymyśliłam tak o tym właśnie myślę i moja
40:37
słuchaczka agnes też ilustratorka zażartowała, że
40:40
kiedyś powinnam stworzyć z nich taki album na stolik kawowy.
40:45
Ja sobie pomyślałam, że to jest świetny pomysł.
40:47
Mhm, jak uzbieram całą kolekcję. No zdjęcia ze wszystkich wystaw
40:52
na których byłam i z artystami których poznałam mhm, myślę, że
40:58
to jest. Dziękuję za ten pomysł, bo do do
41:01
zrealizowania totalnie jak już się nauczę robić na zdjęcia.
41:05
W każdym razie moi drodzy, no ale widzicie troszkę jest taki
41:08
chaosik, ale wcale nie, bo to jest wszystko zaplanowane.
41:11
Ale to jest tak jak na tej wystawie dużo się dzieje.
41:14
Wiecie no, dużo bodźców, gdzie trzeba się mocno skupić i tak
41:20
sobie pomyślałam, że o tych jakiś prywatnych rozmowach z
41:22
artystami to może nie wiem. Opowiem moim patronom wart
41:25
newsletterze. Cała trójka to są niezwykłe
41:29
postacie, no ale dobra, bo zanim pójdziemy dalej oglądać sztukę,
41:34
jeszcze opowiem wam dalej o tym życiorysie josio, bo jeszcze nie
41:37
skończyłam. A to jest istotne, żebyście
41:40
mieli wgląd we wszystko w siedemdziesiątym drugim roku
41:44
został jednym z założycieli centrum sztuki ub.
41:47
Doda w takiej baby wiosce gdzieś na południu Szwecji.
41:52
No i w tamtych czasach setki artystów z całego świata
41:55
przyjeżdżało tam. No do tej miejscowości oni mogli
41:59
sobie tworzyć brać udział w projektach, wystawach czy w
42:02
performance. Ach i z tego co ja wiem to
42:05
bardzo dużo Polaków tam przybywało i też nigdy już nie
42:08
wracali do Polski. No jak to się mówi trzeba
42:13
korzystać z okazji, prawda też to co mi się bardzo podoba to,
42:17
że yoshio kocha naturę, kocha życie i tak jak wam.
42:21
Wspominałam tego wczesne prace bardzo często związane były z
42:24
tematem zagrożeń. Generalnie ziemi mam tu na myśli
42:28
taki szybki rozwój konsumpcjonizmu.
42:30
W latach sześćdziesiątych od tego się wszystko zaczęło, który
42:34
jak już niestety wiemy jest zgubny i rozwala naszą piękną
42:37
planetę szybciej niż kiedykolwiek przez te
42:40
niebezpieczne toksyczne chińskie badziewia, których nikt nie
42:44
potrzebuje. Nie wiem, jak można w ogóle z
42:46
pełną świadomością bez wstydu kupować coś.
42:49
Na temu czy na aliexpress naprawdę tego nie rozumiem, bo
42:52
to też dodatkowo przyczynia się do no wspierania też
42:56
współczesnego niewolnictwa. No ale dobra, nie odpalam się
43:00
josio od zawsze wiedział, że chce kreować świat po swojemu.
43:04
Obejrzałam z nim pewien Wywiad, z którego aż wypisałam Cytat i w
43:10
ogóle no Wywiad był po japońsku, ale na szczęście z angielskimi
43:13
napisami. Ale super się słuchało.
43:16
Wiecie w oryginalnym jego języku, kiedy krzyczy z głębi
43:19
swojego brzucha podczas moich performansów, to tak jakbym
43:23
patrzył na siebie z różnych perspektyw.
43:25
Kocham naturę, zachwycam się nią górami, pięknymi ludźmi.
43:29
Rzucam się na głęboką wodę i robię to, co lubię.
43:32
Robię to bez zastanowienia, bez pytań, bo uważam, że to po
43:36
prostu natura człowieka nie przyjmuje się, jak skończy się
43:40
dane, dzieło czy performance. Po prostu sztuka to po prostu
43:45
chwila moment, kiedy mam zły humor, to często tworzę coś, co
43:49
finalnie mi się nie podoba. Wtedy zamykam oczy i po prostu
43:53
goes the flow wtedy wszystko, co stworzyłam.
43:56
Staje się bardziej jasne i mocniejsze momenty.
43:58
Olśnienia następują niespodziewanie w trakcie
44:01
tworzenia czegoś nieciekawego albo kiepskiego.
44:04
Moim zdaniem chcę żyć, chce jeść.
44:07
Chcę być głośny. Chcę zawrzeć wszystkie historie,
44:10
które mnie doprowadziły. Do tego momentu.
44:13
Jestem ciekaw, gdzie to wszystko mnie zaprowadzi.
44:16
Nie ma konkretnego powodu, dla którego tworzę pewne rzeczy.
44:19
Chcę być wolne w tym tworzeniu. Fajne no.
44:23
I tak jak ja na przykład nie lubię cytatów, ale akurat wy.
44:27
Ujęciu artysty. Dla mnie zawsze są ciekawe nie,
44:30
bo to są jego myśli. Zazwyczaj bardzo ciekawie
44:33
skonstruowane, więc lubię tutaj wplatać te cytaty, ale praca,
44:39
która zdecydowanie była takim najbardziej przyciągającym i
44:43
głównym. Według mnie elementem wystawy
44:46
ogólnie znajduje się, powiedzmy w samym centrum muzeum na
44:50
środku, w taki obój wnęce na białej ścianie widać czerwone
44:54
rozpryski farby. Które joszy malował przed
44:57
otwarciem wystawy właśnie też w formie performansu, ale tam po
45:01
prostu oni prywatnie nagrywali to do telewizji, no i na samym
45:05
środku na linach zwisają szkicowniki dużo naprawdę dużo
45:11
szkicowników, które poruszają się delikatnie przy każdym ruchu
45:15
nas oglądających. Każdy szkicownik też jest
45:18
zapełniony jego rysunkami, które można sobie oglądać, tylko
45:22
najpierw trzeba ubrać białe rękawiczki, żeby niczego nie
45:25
zniszczyć. No i pod tą instalacją rozsypane
45:28
są kręgi soli, wydaje mi się. Tak tutaj śmiem domniemać, żeby
45:33
chronić nas przed czymś, albo go albo jego sztukę.
45:37
No ja ja ja tak to widziałam i w momencie jak podeszłam żeby
45:41
pooglądać te instalacje, żeby się zagłębić w te szkicowniki no
45:47
to nagle już jo nie wiadomo skąd wskoczył do środka tych książek
45:51
pomiędzy te linki i zaczął śpiewać się w jedne to było
45:55
niektórzy się odsunęli, żeby jakby zrobić mu miejsce, a inni
45:58
wręcz przeciwnie po prostu dalej oglądali te.
46:01
Wyniki no bo nikt sobie przy tym nie przeszkadzał i wydaje mi
46:05
się, że ja chyba nigdy nie byłam świadkiem takiej interakcji na
46:09
wernisażach, więc bardzo mi się to podobało.
46:13
Wiecie, że no ja to zawsze lubię jak coś się dzieje na konkretnie
46:17
jak jest głośno, a już jo ma taką charyzmę, że przyciąga do
46:21
siebie ludzi, więc i performance ta instalacja były moimi
46:25
ulubionymi jego dziełami i też chodząc w ogóle.
46:29
Po po wystawie z każdego kącika gdzieś tam dochodził mnie jego
46:33
głos, gdzie śpiewał świetnie. Tak jak reszta artystów po
46:36
prostu sobie gdzieś tam się przechadzała.
46:38
Rozmawiała czasami z kimś, czy ze swoją rodziną taki josio po
46:42
prostu non stop wchodził w jakiś kontakt z osobami, które
46:46
odwiedziły te wystawę. Naprawdę chyba nie byłam nigdy w
46:51
takim momencie. No bo Marine abramowicz to
46:52
totalnie coś innego, nie walka. Neroticapic było przemyślane,
46:56
zaaranżowane, ale ciekawe, bardzo ciekawe, no i też jak
47:00
jeżeli chodzi o yoshio, no to tam w ostatniej sali można było
47:03
pooglądać jego dla mnie ostatniej sali.
47:06
No i się dobra, nieistotne. W jednej sal można było
47:09
pooglądać jego zdjęcia z młodości i plakaty z różnych
47:12
happeningów. Jeden był taki piękny, z jego
47:14
buzią wyglądał totalnie sito drukowo chyba fioletowo żółty,
47:17
coś w tym stylu, więc też nie przegapcie tamtego miejsca i tam
47:22
na tam jakby wrogu jest schowana taka wnęka i tam puszczają film
47:26
z yoshio, który wiele osób po prostu nie zauważyło i pomijali.
47:30
No dobrze, to teraz już czas na ostatniego artystę, który nazywa
47:34
się kei GUM macu. Jest artysta, który po studiach
47:39
został nauczycielem w podstawówce i technikum, ale no
47:42
równolegle też tworzył swoją sztukę, robił rzeźby, więc tak
47:46
naprawdę jak wielu czynnych artystów miał stałą pracę, która
47:49
pozwalała mu na robienie swojej sztuki po godzinach.
47:52
I tak samo jak w przypadku poprzednich panów.
47:55
Cage nie wybrał Paryża czy Nowego Jorku, tylko Niemcy, a
48:00
dokładnie duzel dorf został zaproszony do udziału w biennale
48:03
w Kioto, tam w siedemdziesiątym czwartym roku i nawet otrzymał.
48:07
Wtedy nagrodę, a jednym z warunków jej przyznania była
48:12
gotowość wyjazdu za granicę. Ciekawe prawda?
48:15
Po prostu jak wiele osób jest w stanie poświęcić całe swoje
48:20
życie, żeby się przeprowadzić na Koniec świata?
48:22
Myślę, że bez względu na czasy zawsze jest to odważna decyzja.
48:28
Dla mnie zawsze też jest bardzo imponujące, jak ktoś potrafi
48:32
nagle tak. Radykalnie zmienić swoje życie,
48:34
no ale w imię tego co kocha najbardziej.
48:38
I ja mam taki fragment wywiadu sky jim, chciałabym wam go
48:42
przeczytać, bo to jest takie ogólne, żebyśmy go troszkę
48:45
lepiej poznali, kiedy w siedemdziesiątym piątym roku
48:48
zdecydowałem się wyjechać za granicę, zastanawiałem się,
48:51
dokąd powinienem się udać. Krajem, który najbardziej mnie
48:55
interesował i poruszał w tamtym czasie były Niemcy w
48:58
siedemdziesiątym drugim roku odbyła się tam wystawa
49:01
dokumenta, której kuratorem był harald.
49:05
Siema. Tak, Niemcy były najciekawsze,
49:08
Nowy Jork jest zbyt dużej, zbyt trudny.
49:10
Tak właśnie myślałem. Początkowo nie interesował mnie
49:13
też Paryż, no bo on teraz też bywa często w Paryżu.
49:17
No nieważne, uznałem, że lepiej będzie wyjechać do kraju, który
49:20
zmienia się najbardziej, więc zdecydowałem się na Niemcy.
49:24
Zastanawiałem się więc, dokąd w Niemczech powinienem się udać, a
49:27
w tym czasie w siedemdziesiątym czwartym moje prace były
49:30
prezentowane. Na zbiorowej wystawie w
49:33
dusseldorfie dowiedziałem się, że jest tam również Akademia
49:36
sztuki. Pomyślałem więc, że pojadę do
49:38
miasta, w którym dzieje się najwięcej.
49:40
Chciałem pojechać tam, gdzie są po prostu interesujące artyści,
49:44
dlatego wybrałem. Diesel, torf nie wiem, no jak ja
49:48
bym miała do wyboru Paryż Nowy Jork a diesel dorf to myślę
49:52
żebym dokonała innego wyboru, ale tutaj widać, że się
49:55
opłaciło. No i ja na wystawie też
49:57
oczywiście rozmawiałam z Kate i niestety no on nie mówi dobrze
50:02
po angielsku, więc była to najbardziej urocza rozmowa na
50:06
świecie i muszę się zastanowić czy wam o niej powiedzieć czy
50:09
nie, bo ja popłakałam się ze śmiechu, więc jak postanowię to
50:13
powiem wam. Na koniec, ale stylówka też miał
50:17
świetną oludzie. No to wszystko możecie zobaczyć
50:20
u mnie na zdjęciach. Na wystawie były jego rzeźby
50:24
małe. Jak na jego możliwości, bo te,
50:29
które umieszcza w przestrzeni publicznej, mogłabym określić
50:32
naszym ulubionym stwierdzeniem, czyli do swoich rzeźb.
50:36
On wykorzystuje różne metale, kamienie, drewno, szkło, wodę,
50:40
światło. No on łączy je w takie
50:43
geometryczne formy i powiem, że są bardzo fantazyjne.
50:47
Nie łączy to profesjonalne i mimo, że one są mniejsze, to
50:50
nadal nie są maluteńkie. Wiecie, one są wyższe niż
50:53
człowiek i one naprawdę robią wrażenie.
50:56
Jak na nie patrzyłam to miałam wrażenie, że łamią prawa
51:00
grawitacji i się okazało, że się nie myliłam, potem jak już
51:04
zagłębiałam się w jego biografię jedna stoi właśnie w tej dużej
51:09
sali naprzeciwko tej instalacji josio ze szkicownikami.
51:14
Jest cała miedziana ale. Ona jest piękna.
51:17
Wiecie, ja tak dookoła ją obchodziłam.
51:19
Patrzyłam jak ten kształt się zmienia, ale oczywiście
51:22
zwróciłam uwagę tak samo jak w przypadku cordiego i tych jego
51:27
instalacji papierowych, że tam była taka magia światła.
51:30
No w sumie cienia, który tworzył odrębne dzieło sztuki na ziemi.
51:35
No piękne to było, więc też spójrzcie na takie niuanse,
51:39
potem była praca, w której duży miedziany stożek oparty był o
51:44
ścianę. Ale ten stożek tym wiecie, no
51:47
stożek to on się rozszerza w pewnym momencie, ale tym
51:50
cienkim. Czu beczkiem on stał na kamieniu
51:53
i potem rozszerzał się właśnie w górę i opierał się o ścianę.
51:56
Świetne są te jego rzeźby, naprawdę robią wrażenie, jak
52:00
oglądałam sobie w internecie inne jego dzieła.
52:03
Tokio te bigger is better. No to mam nadzieję, że teraz jak
52:08
gdzieś będę podróżowała i zobaczę właśnie gdzieś na dworze
52:11
taką rzeźbę, to już będę wiedziała, że jest ona autorstwa
52:16
KGU amatsu. Mhm, człowiek się uczy całe
52:19
życie. I w ogóle to wiecie, takie
52:22
połączenie gładki, odbijającej światło miedzi, z tym szorstkim
52:26
prawdziwym kamieniem wow, kamień w jego pracach reprezentuje
52:32
naturalny porządek świata, bo on interesował się siłami, które
52:36
działają w naturze, szczególnie właśnie grawitacją, ciężarem i
52:39
równowagą. I to bardzo mocno widać w jego
52:43
pracach. Jak już potem chodziłam, to
52:45
wiedziałam, które są. Jego bardzo łatwo ich wszystkich
52:49
rozróżnić. Oczywiście tak jak powiedziałam,
52:51
ja opisuję tylko po kilka prac, bo każdy z artystów miał sporo
52:57
część całego swojego dorobku artystycznego, ale powiem wam,
53:01
że to też jest fajne, że tam był cały przekrój wszystkich lat ich
53:05
tworzenia, a każdy z panów ma tam 80 90 lat.
53:10
Mhm, więc naprawdę była to spora kolekcja.
53:13
Fotografie caij jego. Tam były też jakieś chyba fazy
53:17
światła, one tak mniemało interesowały, nie robiły nam
53:21
niewielkiego wrażenia. Ja Jestem pewna, że po prostu
53:25
każdy znajdzie tam coś dla siebie.
53:27
To jest w ogóle esencja chodzenia po muzeum, że nie
53:30
trzeba wszystkiego, tylko to, co nas naprawdę za interesuje, ale
53:35
praca cage'ego, która wyłoniła się z ostatnich dla mnie drzwi,
53:40
a dla was pierwszych, bo tamtędy się wchodzi na tę wystawę
53:43
oficjalnie teraz już od 1 marca. To dopiero było przeżycie.
53:48
Dla mnie to był taki artystyczny deser, ale najpierw przeczytam
53:52
wam opis tej pracy, stojąc przed wodospadem o dwudziestometrowej
53:58
szerokości i siedmio metrowej wysokości.
54:01
Byłem zdumiony przemiana rzeki, która dotychczas płynęła
54:04
spokojnie. Postanowiłem z tego stworzyć
54:07
dzieło woda, która pokrywa 70% powierzchni ziemi.
54:12
Forma grawitacji. Woda jako kształt ziemi
54:15
spadająca woda wznosząca się, woda poziome i pionowe spadanie
54:20
i bezruch. Jak dałem stworzyć pole
54:23
grawitacyjne, objawiające się poprzez ludzką relację z naturą.
54:27
Mhm i teraz, jak już znacie kontekst artysty, to ja wam
54:32
opowiem to z mojej perspektywy, bo to było naprawdę niesamowite
54:35
przeżycie, wchodząc przez te wielkie drzwi.
54:38
Nagle usłyszałam głośny szum, no wręcz huk, a moim oczom ukazał
54:43
się wodospad. No ja tam odebrałam, że to jest
54:45
wodospad, mogła być rzeka, woda po prostu.
54:49
Nieprawdziwa to było w formie wideo w formie filmu.
54:52
I ten film był wyświetlany na 2 ścianach.
54:56
Najpierw przeszłam koło niego, potem stanęłam na końcu sali,
55:00
żeby objąć jakby całe to dzieło wzrokiem.
55:03
No i na końcu sobie usiadłam na samym środku sali, nie
55:07
przejmując się ludźmi, tam bardzo mało osób gdzieś stało
55:10
sobie z boku i zamknęłam oczy po prostu, żeby wsłuchać się w
55:17
dźwięki i zaczęłam potem patrzeć to, no to było naprawdę takie.
55:21
Niesamowite przeżycie dla mnie, bo w pewnym momencie wzbierała
55:26
woda i wtedy dopiero zaczynało być głośno.
55:30
Naprawdę czułam się jakbym była pod wodospadem, ale jak chwilę
55:34
dłużej tam pobyłam, to ten dźwięk zaczął być coraz bardziej
55:39
cichy i spokojny. Ja poczekałam sobie, byłam w tej
55:43
sali, po prostu czekałam, aż minie kilka cykli, żeby zobaczyć
55:47
jak to wygląda. Fantastyczna praca.
55:50
Naprawdę wiecie, ona dla mnie ta praca była taka otulająca trochę
55:54
niepokojąca i nieprzewidywalna, dokładnie dokładnie tak jak
55:59
rwąca woda rzeki czy wodospadu i też jako forma sztuki
56:04
zachwycała, bo wielka głośna, no tworzy to wszystko, taki klimat
56:09
tam też w sali panował półmrok, ludzie stali dosłownie gdzieś z
56:13
boku albo przechodzili, siedziały 2 panie sobie na
56:16
ławeczce. Ale też w wyroku naprzeciwko
56:19
były takie 2 bardzo grube 2 grube płyty ze szkła ułożone na
56:25
kamieniach. Wiecie no, wyobraźcie sobie
56:28
delikatne, mimo że grube, delikatne, błyszczące tafle
56:34
szkła na szorstkich kamieniach, no i tak sobie pomyślałam te
56:39
patrząc na tych 3 różnych artystów.
56:42
Ja Jestem pewna, że każdy z was powiedziałby, że moim ulubionym
56:46
będzie yoshio, bo jest głośny kolor.
56:48
To spontaniczny, ale przyznam, że pod względem sztuki
56:53
najbardziej chyba zainteresował mnie właśnie kei od wodospadu,
56:57
bo ten wodospad to chyba jest moje ulubione działo z tej całej
57:01
wystawy. Oczywiście, to wiecie, nie są
57:03
żadne zawody, to nie jest żaden ranking i w każdym znalazłam
57:06
coś, co zostanie we mnie na zawsze.
57:09
Dlatego też opowiadałam wam o moich ulubionych dziełach.
57:12
No bo każdy z nich jest nietypowy, wyjątkowy,
57:16
niesamowity. Jeżeli chodzi o ich własną
57:19
sztukę, dla mnie też było to ciekawe przeżycie, bo ja nie
57:22
znałam ich biografii wcześniej ja tylko trochę poczytałam,
57:26
wiecie, no do podcastu teraz się bardzo mocno przygotowałam, więc
57:30
to było dla mnie fascynujące, bo to byli artyści, których o
57:34
których nic nie wiedziałam, więc to szukanie to było naprawdę
57:38
mocne kopanie, bo zazwyczaj mówię jednak o artystach, którzy
57:42
są super znani, wiecie? Od lat są na kartach historii
57:46
sztuki. No i na początku jak tam
57:49
przechadzałam się po tej wystawie?
57:51
Nagrywałam właśnie dla was materiał na na na stories to
57:55
myślałam sobie i mówiłam wam wtedy do kamery, tego nie
57:57
wstawiłam, że kurczę, no wernisaż nie jest dobrym
58:01
pomysłem, żeby zbierać informacje do podcastu.
58:03
No bo tak jak wspomniałam każdy wernisaż rządzi się pewnymi
58:07
regułami, czyli to są rozmowy, ludzie, winko, a sztuka zawsze
58:11
spada gdzieś na ostatni Plan, tak jest i nikt mi nawet tutaj
58:15
nie wmówi, że nie, ale w tym przypadku.
58:17
Otoczona ludźmi, którzy kochają sztuka przede wszystkim
58:20
artystami, z którymi można było porozmawiać, których można było
58:24
obserwować i brać ten czynny udział w performance your.
58:28
No to była magia. Mhm i od teraz już nigdy nie
58:33
odmówię zaproszenia na wernisaż jak to ma tak wyglądać to am in.
58:39
No też kolejna refleksja, ale przez ten czas prowadzenia
58:42
niewinnej sztuki teraz leci czwarty rok bodajże wiele się we
58:46
mnie cały czas zmienia, przecież ja w tamtym roku brałam udział w
58:50
performensie Marine abramowicz to.
58:54
To naprawdę ja miałam podobne odczucia, było to coś
58:56
nierealnego dla mnie, że ja mogę być częścią jej performansu,
59:01
żeby w ogóle na żywo obserwować, jak powstaje sztuka i w życiu
59:05
bym nie pomyślała, że będę mogła sobie.
59:07
No też z mariną porozmawiać, czy zrobić z nią Wywiad.
59:10
No dobra, ale to nie o to chodzi.
59:11
Po prostu też to jest kolejny element, który doszedł w moim
59:16
odczuwaniu sztuki. Nie, czyli rozmowy z artystami
59:19
takie na żywo, że w ogóle mam taką możliwość i tu było bardzo
59:24
podobnie. Znaczy dokładnie tak samo to tu
59:27
wspominam marinę, no bo zawsze jeżeli chodzi o performens to ja
59:29
odnoszę się do mariny. Abramowicz to jest królowa
59:31
performance'u i na pewno dzięki niej wszystkim przeżyciom
59:36
informacjom. Ja do performansu podchodzę
59:39
totalnie inaczej, generalnie w ogóle do różnych odłamów sztuki
59:45
podchodzę inaczej, bo mam już większą wiedzę, więcej widziałam
59:48
i też widzę, że zmienia się właśnie moje odczuwanie, więc
59:52
ten wernisaż we Wrocławiu sprawił, że stałam się jeszcze
59:56
bardziej taka głodna tych doświadczeń.
59:58
Wiecie co mam na myśli prawda? Bo dla mnie nie liczy się nic
1:00:03
poza tym doświadczeniem w danej chwili.
1:00:06
Ja naprawdę się odcinam, ja Jestem w tym wszystkim na 100% i
1:00:09
przyjmuję dokładnie tak jak jest.
1:00:12
Ja nie stoję, nie biadole, nie marudzę, tylko ja Jestem
1:00:15
pochłonięta dokładnie tym co chce mi pokazać przekazać
1:00:19
artysta, ale no też tak jak powiedziałam to są różne odłamy
1:00:23
tego bycia podczas wystawy czy wernisażu, że ja lubię sobie
1:00:27
przystanąć z boczku, poobserwować ludzi, patrzeć jak
1:00:30
oni reagują na sztukę, jak oni się zachowują.
1:00:33
Lubię też do nich zagadać po pożartować.
1:00:36
No znacie mnie już trochę, no to ja tak zawsze robię jak Jestem
1:00:39
gdzieś na. Jakiejś wystawie, no bo.
1:00:41
No fajnie jest poznawać ludzi po prostu i ich wiecie, myśli mówię
1:00:47
o tym, to nie jest biadolenia i dygresja, tylko dla mnie
1:00:50
wszystkie te elementy składają się na całe doświadczenie, nie
1:00:53
tylko ja nie po prostu. Ja nie idę do muzeum, żeby
1:00:56
oglądać sobie obraz albo jakieś dzieło sztuki.
1:00:59
Dla mnie to jest pełne doświadczenie i chodząc właśnie
1:01:02
wtedy po tym muzeum Narodowym we Wrocławiu w trakcie wernisażu
1:01:06
myślałam sobie to, chciałam wam powiedzieć, że.
1:01:09
Jak dobrze, że wy zobaczycie dopiero tę wystawę na spokojnie,
1:01:13
bez tłumów. Wiecie, po po tym szalonym
1:01:16
wernisażu to była taka moja luźna myśl, którą rzuciłam, no
1:01:20
bo było na tak dużo bodźców, że ja stwierdziłam, że kurczę, ja
1:01:23
nie wiem, czy ja coś wyciągnę dla siebie do tego podcastu.
1:01:27
Ale teraz jak wam opowiadam, to myślę, że no właśnie nie, że to
1:01:32
bardzo podniosłe wydarzenie było głośne, było intensywne, w
1:01:36
trakcie którego właśnie jak wam mówiłam z odległych sal gdzieś
1:01:39
dobiegał śpiew josio sprawiło, że no to nabrało innego wymiaru.
1:01:44
Dla mnie dlatego wam o tym opowiadam, bo chciałabym,
1:01:47
żebyście tutaj, chociaż przez ten podcast mogli poczuć tę moją
1:01:51
energię. No bo.
1:01:53
Widzicie, jaka Jestem tutaj nabuzowana.
1:01:55
Ja mam tak dobry humor jak ja mówię o sztuce i o tej wystawie,
1:01:59
no słyszycie, mam nadzieję szczerze, że wpadniecie na tę
1:02:03
wystawę i że wam się spodoba. Czekam w ogóle na wasze
1:02:06
wiadomości po, bo już wam przyznam, że ja dostałam kilka
1:02:10
wiadomości dlatego, że oficjalna premiera była 1 marca, a mamy.
1:02:15
12 marca, więc moi słuchacze z Wrocławia czy lady fox
1:02:21
przyjechała specjalnie do znajomej i poszły sobie na te
1:02:25
wystawę, więc mam nadzieję też, że ten podcast wam ułatwi
1:02:29
odczuwanie i zrozumienie niektórych elementów są ludzie,
1:02:33
którzy lubią spontanicznie oglądać daną wystawę.
1:02:36
Wiecie, że ja lubię być przygotowana po prostu i wy też,
1:02:41
skoro słuchacie. Mojego art biadolenia to jest
1:02:44
wspaniałe, naprawdę też jak się ze mną dzielicie, jak piszecie
1:02:48
do mnie i wysyłacie mi w ogóle zdjęcia z różnych miejsc, bo po
1:02:52
pierwsze jak wysyłacie mi zdjęcie z danej wystawy, na
1:02:54
której ja też byłam, no to możemy sobie podyskutować.
1:02:58
A ja lubię dyskutować z wami, a po drugie jak jesteście w
1:03:01
miejscu, w którym ja na przykład nigdy nie byłam, a też dużo osób
1:03:05
mi tak wysyła, bo wiecie, że ja to lubię.
1:03:07
No to ja się czuję, jakbyście mnie zabierali na art.
1:03:09
Wycieczkę wysyłacie mi zdjęcia, opisujecie albo nagrywacie
1:03:13
wiadomość, jak tam było, co było wspaniałego.
1:03:15
Ja zawsze mam trochę pytań, więc błagam, róbcie to, bo wtedy ja
1:03:19
sobie więcej podróżuję z wami dzięki wam na przykład ostatnio
1:03:23
mój patron Maciek, który dużo podróżuje to jest jego zawód.
1:03:28
No to on zawsze jest gdzieś tam na końcu świata i on za każdym
1:03:30
razem wysyła mi zdjęcie pięknego muzeum albo dzieła naszych
1:03:35
ulubionych artystów czy artystek.
1:03:36
Ostatnio to była jajo i kusama, więc ja bardzo dziękuję za to.
1:03:40
No to jest, to jest wspaniała sprawa.
1:03:43
Ja naprawdę mam takie, ja nie mam, że o Jezus ktoś jest.
1:03:45
No super wakacjach nie dajcie mi tego co łąca i tej sztuki dobra,
1:03:51
teraz lekkie wyciszenie kończymy powolutku, bo na koniec.
1:03:57
Ostatni raz któryś już z rzędu poszłam przejść się po wystawie,
1:04:02
kiedy naprawdę muzeum było już totalnie puste, ludzie wrócili
1:04:05
do domów do swoich zajęć. Artyści poszli gdzieś tam na
1:04:09
sushi. Nie było nikogo wokół mnie,
1:04:11
tylko była ze mną kaja, która jak wspominałam pracuje w muzeum
1:04:16
i ostatni raz ze mną obejrzała każdą z sal.
1:04:19
Wiecie, kaja współtworzyła. Tę wystawę, więc poopowiadała mi
1:04:24
o dziełach poopowiadała mi jak pracowało się z artystami, co
1:04:28
było wspaniałe i bardzo ci za to dziękuję kaju naprawdę ja też
1:04:33
mogłam jej zadać kilka pytań, żeby mi rozwiała wątpliwości i w
1:04:38
tamtym momencie stwierdziłam też powiedziałam o tym Kairze ile
1:04:41
ludzi, tyle zachwytów i każdy zwraca na coś innego uwagę i dla
1:04:46
mnie to jest totalnie najciekawsze, że.
1:04:49
No pomyślcie czy to nie jest wspaniałe, że wszyscy jesteśmy
1:04:52
tak różni, a jednak każdy z nas może doceniać sztukę i się nią
1:04:56
ekscytować we własny sposób, bez narzuconego klucza, jak jak się
1:05:01
po prostu zachowywać, jak ją interpretować.
1:05:03
Dokładnie tak samo jest z naszymi artystami, bo i cogi i
1:05:07
yosio ikei oni pochodzą z Japonii, urodzili się w podobnym
1:05:11
momencie wielkich zmian w swoim kraju.
1:05:15
Które tam zachodziły bardzo intensywnie każdy z nich
1:05:18
zamieszkał finalnie w Europie, a jednak mimo tego samego
1:05:22
backgroundu tych samych wierzeń i podobnego wykształcenia
1:05:25
wychowania. Sztuka każdego z nich się bardzo
1:05:29
mocno różni od siebie i to moim zdaniem jest wymowne i Jestem
1:05:34
pewna, że jak będziecie chodzić po wystawie, to momentalnie
1:05:37
będziecie wiedzieć, które dzieło należy, do którego artysty bez
1:05:41
czytania podpisów, ale już po niewinnym odcinku.
1:05:44
I też pomyślałam, żeby już nie. Czyli tak patetycznie to jeszcze
1:05:48
jedna zabawna historia. Na koniec jednak, którą wam
1:05:51
obiecałam króciutka, bo jak rozmawiałam z kagim jego żoną,
1:05:57
piękni ludzie i zewnętrznie i wewnętrznie cały czas
1:06:00
uśmiechnięci, otwarci, no to nie mówili tak dobrze po angielsku i
1:06:06
w pewnym momencie bardzo patriotycznie.
1:06:08
Po już poważnych pytaniach. Zapytałam się ich właśnie po
1:06:12
angielsku, jaka jest ich ulubiona potrawa w Polsce?
1:06:16
No bo wiedziałam, że już od kilku dni są w Polsce, więc też
1:06:19
byłam pewna, że jedli trochę polskich pyszności, które się
1:06:23
mocno różnią od tych japońskich. I wiecie co oni mi
1:06:26
odpowiedzieli, że wczoraj byli na panoramie racławickiej.
1:06:32
To była taka w ogóle surrealistyczna scena, jeśli nie
1:06:36
mogłam zaśmiać, tylko fajnie, fajnie.
1:06:39
Ja jeszcze nie byłam, bo ja nie Jestem z Wrocław.
1:06:41
Ja ja myślałam, że nie wiem, powiedzą, że jedli bigos albo
1:06:45
pierogi, ale byli na panoramie racławickiej.
1:06:50
No przyznacie, że to jest śmieszne.
1:06:51
No za każdym razem jak o tym myślę to się chichram i to też
1:06:54
był kolejny moment na refleksję dla mnie, bo mimo, że pochodzimy
1:07:00
z całkowicie innych kultur, nie znamy naszych wzajemnych
1:07:04
ojczystych języków. No bo ja nie znam japońskiego,
1:07:06
nie znają polskiego i ja i oni popełniamy błędy po angielsku,
1:07:10
który powinien być językiem. Wiecie, w którym można się
1:07:13
dogadać prawie. Na całym świecie to jednak sama
1:07:18
energia drugiego człowieka jako dobroć, jego otwartość na drugą
1:07:21
osobę sprawia, że możemy miło spędzić czas tak bez słów albo
1:07:25
zabawnymi niedopowiedzeniami, bo finalnie wszyscy jesteśmy po
1:07:30
prostu ludźmi i chciałabym, żebyśmy no nigdy o tym po prostu
1:07:34
nie zapominali. Boże, to to brzmi jak jakieś
1:07:36
orędzie do narodu, ale no jak słyszycie, ja mam naprawdę dobry
1:07:40
humor. Po tym wydarzeniu plus
1:07:43
codziennie świeci słońce, jest wiosna, życie jest piękne,
1:07:47
szczególnie kiedy jest w nim sztuka.
1:07:49
I na koniec jeszcze małe wtrącenie skulu arów bohemy
1:07:53
artystycznej, bo po wernisażu udałam się do kalambura na
1:07:58
spotkanie z kilkoma moimi patronkami z martą, anią i zuzą.
1:08:01
Potem dołączyła do mnie fill, też reszta art.
1:08:04
Ekipy z Wrocławia, czyli justynka i Paweł baśnie, którzy
1:08:07
są artystami i carmen, którą możecie kojarzyć z profilu derty
1:08:11
historia i to był tak piękny wieczór w miejscu w ogóle, które
1:08:16
wyglądało jak paryskie knajpki z dwudziestego wieku.
1:08:20
Artr o Jezus, nie wiem czy byliście jak jesteście z
1:08:22
Wrocławia to na pewno znacie to miejsce, bo wszyscy mi pisali,
1:08:25
że to właśnie tam mam robić rezerwację.
1:08:28
W ogóle jak dużo moich słuchaczy tam spotkałam słuchaczek w sumie
1:08:32
konkretniej, bo no to jest artystyczne miejsce, więc no
1:08:35
ekstra to było piękny wieczór i wiecie, nie mogę wam opowiadać o
1:08:41
szczegółach, no bo to jest jednak odcinek dla Muzeum
1:08:44
Narodowego we Wrocławiu. Tutaj ma być wszystko porządnie
1:08:47
i pięknie, ale powiem tylko, że to był naprawdę wyjątkowy
1:08:51
wieczór i dostałam też. Po tym spotkaniu piękny
1:08:56
komplement, który brzmiał, uwielbiam to jak jesteś uważna
1:08:59
na ludzi. Naprawdę uważam, że to jest
1:09:01
przepiękny komplement i bardzo za niego.
1:09:04
Ee, dziękuję, ale no ja przyznaję, ja naprawdę kocham
1:09:08
ludzi w sensie no nie wszystkich, ale uwielbiam
1:09:10
rozmawiać z ludźmi, lubię poznawać ich historię, skupiam
1:09:14
się na tym, co co mówią, więc mam nadzieję, że będzie jeszcze
1:09:18
wiele okazji na takie spotkania, jak będę wpadała do różnych
1:09:22
miejsc w Polsce. No i też mam nadzieję, że
1:09:25
jeszcze wiele okazji do ciekawych rozmów z artystami.
1:09:29
Dla mnie no którzy dokładnie tak jak my kochają i życie i sztukę.
1:09:35
Dziękuję wam moje drogie moi drodzy za słuchanie mam
1:09:38
nadzieję, że podobał wam się ten dzisiejszy odcinek.
1:09:41
Wpadnijcie oczywiście na Instagram zobaczyć te relacje i
1:09:44
zdjęcia z wystawy, które robiłam analogami, bo to moja nowa
1:09:49
zajawka. Na profilu pawilonu 4 kopuł
1:09:52
macie przepiękne rolki z procesu tworzenia sztuki na wystawę,
1:09:56
rozmowy z artystami, no i przede wszystkim zapraszam was do
1:09:59
odwiedzenia wystawy pod tytułem wschód słońca na zachodzie.
1:10:03
I Jeszcze raz dziękuję muzeum narodowemu.
1:10:05
Za zaproszenie bawiłam się świetnie.
1:10:08
Jak słyszeliście, mam nadzieję, że i moi słuchacze spędzą u was
1:10:12
tak dobrze czas jak ja, a my słyszymy się już za 2 tygodnie w
1:10:17
kolejnym niewinnym odcinku, także do usłyszenia pa.