Latest / Τα podcasts του Newshub.gr / Ελένη Φτυλάκη: Μητέρα 10 παιδιών, γιαγιά 13 εγγονιών και προγιαγιά 6 δισέγγονων – Μια ζωή αφιερωμένη σε γενιές ολόκληρες

Transcript

Ελένη Φτυλάκη: Μητέρα 10 παιδιών, γιαγιά 13 εγγονιών και προγιαγιά 6 δισέγγονων – Μια ζωή αφιερωμένη σε γενιές ολόκληρες · Τα podcasts του Newshub.gr

• 0:14
  SPEAKER_02: Ένα ακόμα επεισόδιο πόσ τη σειρά κοινωνία σε πρώτο πρόσωπο με τη βάλια μπού του neushub.gr μόλι ξεκινά.
• 0:24
  SPEAKER_02: Υπάρχουν μητέρε που μεγαλώνουν παιδιά.
• 0:27
  SPEAKER_02: Αλλά υπάρχουν και μητέρε, θα έλεγα εγώ, που μεγαλώνουν ολόκληρε γενιέσ.
• 0:33
  SPEAKER_02: Στα πλαίσια τη μητέρα σήμερα έχω την τιμή και τη χαρά να φιλοξενο μια γυναίκα που η ζωή τη αποτελεί ζωντανό παράδειγμα, θα έλεγα, και αγάπη και δύναμη και αποσύνωση και αντοχή και πίσει και πολλά άλλα μπορώ να πω.
• 0:50
  SPEAKER_02: Είναι μια γυναίκα που έφερε στον κόσμο δέκα παιδιά.
• 0:56
  SPEAKER_00: Δέκα ναι.
• 0:58
  SPEAKER_02: Γίωση, κυρία Ελένη, καλώ μα ήρθατε.
• 1:01
  SPEAKER_02: Καλάκα από και άλλα πολλά, αλλά βλέπω ότι θέλετε έτσι να το ξεκινήσουμε και πολύ κανόνε.
• 1:07
  SPEAKER_00: Όχι, όχι, ούτε το κατάλαβα αυτό αγάπη μου.
• 1:10
  SPEAKER_00: Προτίσατε με πείτε μου, θέλετε.
• 1:12
  SPEAKER_02: Καλώ μα ήρθατε.
• 1:14
  SPEAKER_02: Έξω μια γυναίκα που φέρατε στον κόσμο 10 παιδιά, βιώσατε βέβαια την αυάσταση απόλυτη ενό βρέφου και μεγαλώσατε την οικογένειά σα μέσα σε πολύ δύσκολα χρόνια, με στερήσει, με κόπο, με καθημερινό αγώνα, αλλά είστε μια μάνα που σε εποχέ πολύ δύσκολε, φτώχετε, καταφέρατε να κρατήσετε όρθια την οικογένεια σα.
• 1:39
  SPEAKER_02: Και ακόμα θα έλεγα και από αυτά που ξέρω από τι πληροφορίε που κατάφερα να έχω, ακόμα και όταν ένα ζευγάρι παπούτσια γίνονων, γινόταν κάτι έτσι πολύτιμο, τα παιδιά ανακάλονταν να μοιράζονται μεταξύ του στο ένα ζευγάρι με το άλλο για να πάνε στην εκκλησία.
• 2:00
  SPEAKER_02: Σήμερα.
• 2:02
  SPEAKER_02: Οπότε η κυρία Ελένη μου, γίνατε σε πολύ νεαρίλια μητέρα, σε εποχέ πάρα πολύ δύσκολε, και θα ήθελα λίγο να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και να μου πείτε αν θυμάστε τη στιγμή που κρατήσατε για πρώτη φορά το παιδί στην αγκαλιά σα, το πρώτο σα παιδί.
• 2:23
  SPEAKER_02: Τα συναισθήματα.
• 2:25
  SPEAKER_00: Τα συνθήματα, επειδή είμαι και εγώ μικρή, στα 15 μου, στην ουσία δεν είχα καταλάβει την πόλη σαν να αντιμετωπίσω.
• 2:36
  SPEAKER_00: Αλλά όταν το πήρα αγκαλιά και το φύλαξ και νιώθω τη διστακιά του και την μυρωδιά του.
• 2:43
  SPEAKER_00: Λέω στο παιδί ταινί μου πρέπει να δώσω την αναδοχή που μου δίνει ο Θεό από το EST.
• 2:51
  SPEAKER_02: Άρα στην ουσία μεγαλώνατε μαζί με το παιδί.
• 2:55
  SPEAKER_00: Μαζί να το πρώτο, ναι.
• 2:58
  SPEAKER_00: Γιατί να σκεφτείτε, μπορώ να σα λέω, δηλαδή τώρα έω ⁇ .
• 3:02
  SPEAKER_00: Φυσικά σα ⁇ ακούμε.
• 3:04
  SPEAKER_00: Να σκεφτείτε ότι θα ήταν το μανόλι μου, που είναι τώρα 58 χρονών.
• 3:11
  SPEAKER_00: Κάτισα να τον φτιάσω.
• 3:13
  SPEAKER_00: Και τότε ήταν εγωνισμό, αλλά μου έξω στα χοράψα.
• 3:18
  SPEAKER_00: Και εγώ ξεκινήθηκα.
• 3:20
  SPEAKER_00: Και μου έπαιζε το παιδί.
• 3:22
  SPEAKER_00: Και άρχισα να κλείρω εγώ το Μορό.
• 3:26
  SPEAKER_00: Είχαμε να γείλοντα που είσαι ένα παντοπολίο, αλλά ήταν πολύ άνθρωπο, γιατί ο κεφαλέο.
• 3:32
  SPEAKER_00: Και γιατί ήστηνη παιδί μου, λέω έτσι πέραμε, όταν είχε λίγο η μαμά με τον αβράλωμα με σκοτώσουμε το βράδυ το βόμια.
• 3:40
  SPEAKER_00: Με πήρε ο άνθρωπο είχε στο τσίτο και πήγαμε στο Ικα, είσαι σπάσει το παιδί το σιγάρι του.
• 3:47
  SPEAKER_00: Γκριτικά εκεί στον αγώνα αυτό να το μεγάλωσο.
• 3:51
  SPEAKER_00: Μετά αυτό μεγάλαμε μαζί τα άλλα παιδιά.
• 3:56
  SPEAKER_00: Αυτό το πρώτο παιδί μου έδωσε μεγάλη αφορση τη βοήθεια του μεγάλωματο των ανεφασών του.
• 4:05
  SPEAKER_00: Να μου αλλάξει, να μου θα τα ίσει, όταν εγώ είχα μαζίρε μαγιά η δουλειά ή δεν ξέρω τι.
• 4:11
  SPEAKER_00: Όταν δεν ήταν βέβαια σχολείο.
• 4:14
  SPEAKER_00: Αλλά όταν ήταν σχολείο δεν μπορούσα να το απασχολήσω.
• 4:20
  SPEAKER_00: Να σκεφτείτε ότι δεν είχα ένα σπίτι να μα χωράει.
• 4:27
  SPEAKER_00: Η κουζίνα λέγω, α πούμε, δεν μπορούμε να κατασχολούμε να πάμε όλοι μαζί.
• 4:34
  SPEAKER_00: Σε έβαλα στα πρώτα παιδιά που σχολάγανε μετά στα δεύτερα και ούλτικοκατασή.
• 4:39
  SPEAKER_00: Είμαστε μαμά γιατί έτσι παιδί μου δεν μαχολογεί το σπίτι.
• 4:44
  SPEAKER_00: Ήταν δύο δατιά.
• 4:47
  SPEAKER_00: Ο Θεόσε τη δύναμη, τα μεγαλώσαμε, ήσαμε στο μεγάλο σπίτι, αλλά ο αγώνα τη ζωή παρέμενε και οι δυσκολίε.
• 4:59
  SPEAKER_02: Πολλέ δυσκολίε σίγουρα αντιμετωπίζετε κυρία Ελένη.
• 5:03
  SPEAKER_02: Και στην καθημερινότητά σα.
• 5:06
  SPEAKER_00: Στην καθημερινότητά μου και αυτό που είπατε πριν τα παπούτρια, ήταν αγίδα.
• 5:13
  SPEAKER_00: Και μέσα το ζευγάρι έβαζα τη μαμάτσα κεπτο, να τα βάλει και το άλλο παιδί να πάει να κοινωνεί.
• 5:19
  SPEAKER_00: Και αυτό γυρώταν για να πάνε και τα τρία γόνατα πρώτα που ήταν.
• 5:25
  SPEAKER_00: Ευχαριστώ όμω το Θεό που μου δίνει τη δύναμη και τα κατάφερα μέχρι τώρα.
• 5:31
  SPEAKER_00: Χάρηκα τα παιδιά μου και δοξάρω το Θεό που με βοήθειε, να τα βγάλω καλά παιδιά.
• 5:38
  SPEAKER_02: Θέλω να μου πείτε πόσα παιδιά, πόσα παιδιά γνωρίζω ότι έχετε 9.
• 5:43
  SPEAKER_02: Πόσα ενγκόνια και πόσα δισέγκο να έχετε.
• 5:46
  SPEAKER_00: 13 είναι τα εγκόνια και έξω τα δισέγκονα.
• 5:51
  SPEAKER_01: Είναι ολόκληρη η οικογένεια.
• 5:53
  SPEAKER_01: Δηλαδή και μια.
• 5:54
  SPEAKER_01: Εγγένεια εδώ.
• 5:57
  SPEAKER_01: Ναι, ναι, ναι.
• 5:58
  SPEAKER_00: Ευγάζουμε δύο τραπέζι για να κάτσουμε όλοι.
• 6:02
  SPEAKER_00: Και το σπίτι έχει καλά με το σεισμό του μεγάλο δωμάτιο.
• 6:07
  SPEAKER_00: Και προσπαθούμε να το φτιάξουμε για να τα χωράει πάλι όλα να είναι ευρωγημένε που θα κάθονται και να με τα βοηθάει δικά του θεού.
• 6:16
  SPEAKER_02: Να σα γυρίσω λίγο πίσω στα χρόνια τα δύσκολα, μου είπατε έτσι και την ιστορία με τα παπούτρια έχετε άλλε ιστορίε να μα πού που θα θέλετε έτσι να μα διηγηθείτε και θυμάστε και έχουν μείνει ανεξίλε στο μυαλό σα που δέστε δύσκολε πουχέ.
• 6:33
  SPEAKER_00: Έχω παιδί μου ότι πολλέ φορέ δυσκολεύνω να πάω τα παιδιά στον Πεντίατρο.
• 6:38
  SPEAKER_00: Δεν είχα το οικονομικό.
• 6:41
  SPEAKER_00: Περίμενα να δουλέψει ο άντρα μου να φέρει μια δραστηριότητα σπίτι.
• 6:46
  SPEAKER_00: Εγώ δεν μπορούσαμε να δουλέψω τόσα παιδιά.
• 6:49
  SPEAKER_00: Και μπορεί να αποδειξα τα παιδιά, να μεγαλώσουμε μαζί να τα πάμε στου ⁇ Ιδιαίτε εδώ έχει όχι ότι χρειαζόταν.
• 6:57
  SPEAKER_00: Και να σα ⁇ πω και κάτι άλλο, παρότι είχα δυσκολίε, έκοβα από άλλε ⁇ μεριέ ⁇ να μην θεωρούν για τα παιδιά τίποτα.
• 7:05
  SPEAKER_00: Με αυτή την ταχύτη μεγαλώσαμε τα παιδιά.
• 7:09
  SPEAKER_00: Σίγουρα δεν το θεωρώ ότι είναι έπαινο.
• 7:14
  SPEAKER_00: Το θεωρώ ότι έκανα ένα, α το πούμε έργο, α το πούμε στο Θεόρώτη εγώ για τα παιδιά μου.
• 7:24
  SPEAKER_00: Σίρωμαι σήμερα που για περάσω μου λένε οι ανθρώπιν, την ευκή μου, να έχει το 100 ζευγαριά και ξέρω τι που ο Θεό δώσε τη δύναμη και ευγκαλαστέ παιδιά.
• 7:36
  SPEAKER_00: Γιατί είμαι άλλη δεν ξέρω καταφόσω, που θα πετάνε εδώ τα πετά εκεί και δεν τα υπολογίζουμε.
• 7:44
  SPEAKER_00: Εγώ όμω παρότι ή μουε παιδί, κάτισα εκεί τα ανάθεψα με όλη την ταχτική που δίνει ο Θεό στο μυαλό του κάθε ανθρώπου.
• 7:55
  SPEAKER_02: Υπήρχε σαν κύρια Ελέγιε στιγμέ που έτσι μειώσατε λίγο ότι λυγίζετε.
• 8:03
  SPEAKER_02: Δηλαδή από πού αντιλούσατε δύναμη και τι ήταν αυτό που σα κρατούσε όρθια.
• 8:07
  SPEAKER_02: Γιατί μου περιγράψετε τώρα και πριν αυτό με την ιστορία με τα παπούτσια, πραγματικά είναι μια εικόνα συγκλονιστική και σίγουρα κρίθηκε πολλέ θυσίε.
• 8:16
  SPEAKER_02: Δηλαδή όλα αυτά τα χρόνια, όλε αυτέ τι δεκαετίε που γίνεται μαμά από τα 15 σα, πραγματικά κρύβει μια ζωή γεμάτη θυσίε.
• 8:28
  SPEAKER_02: Αφενικά θυσίε ήταν.
• 8:30
  SPEAKER_02: Γιώσατε κάποια στιγμή ότι δεν γίνεται, δεν μπορείτε άλλο, ότι λυγίζετε και σαν άνθρωπο, έχετε.
• 8:37
  SPEAKER_00: Εντάξει, το ένιωσα, αλλά δεν το πήρα μέσα μου σαν αυτό.
• 8:42
  SPEAKER_00: Γιατί αφού είχαμε τα παιδιά που χρονεί να τα μεγαλώσω.
• 8:46
  SPEAKER_00: Να τα φροντίσω όσα θέλω να σπουδάσουν, όσα δεν θέλει να βγουν σε κάποιε δουλειέ, ανταμείε τη βοήθεια του θεού βέβαια.
• 8:55
  SPEAKER_00: Και εδώ ξαφνισό, θα διαδρομήθειε καλά.
• 9:00
  SPEAKER_02: Τη δύναμη αυτή από πού την αντιπλώσατε.
• 9:03
  SPEAKER_00: Από άλλο του θεού του χάρη, και αποβλέποντα τα παιδιά μου να μεγαλώνει αξιοπρεπέστα και να ακούουν του γονεί.
• 9:12
  SPEAKER_00: Είναι αυτό που θέλουν στη ζωή.
• 9:16
  SPEAKER_02: Από το πρώτο τώρα παιδί, μέχρι το τελευταίο σα παιδί, μεσολαβούν γύρω στα 15, 16, 17 χρόνια.
• 9:25
  SPEAKER_00: Πόσα χρόνια έχω εγώ με το μεγάλο μου, 16 χρόνια διαφορά έσιο μικρό με τον πρώτο.
• 9:35
  SPEAKER_02: Ωραία.
• 9:36
  SPEAKER_02: Και πώ ήταν έτσι να μεγαλώνετε τόσο διαφορετικέ ηλικίε μαζί.
• 9:41
  SPEAKER_02: Μου είπατε στην αγμή και μεγαλύτερο, αλλά και σίγουρα θα υπήρχαν και διαφορέ και τι ακολογίε.
• 9:50
  SPEAKER_00: Παιδιά ήταν όχι μήνυθ, γιατί μα μάλισε έτσι γιατί ένα έτσι έβαζε ο μεγάλο έβαζε σε τάξη.
• 9:59
  SPEAKER_00: Αυτό το παιδί ήταν για μένα, όχι μόνο το παιδί.
• 10:03
  SPEAKER_00: Ήταν ο Θεό ο ίδιο, ήταν δεν ξέρω τι να πω.
• 10:06
  SPEAKER_00: Πώ να το εκφράσω.
• 10:08
  SPEAKER_00: Αλλά το είχα στο πλάτο.
• 10:15
  SPEAKER_00: Φρόντιζε να ταβάζει σε δουλειέ, να δουλεύουν, να μάθουν για να πιάσουν τη ζωή από το σχέδιο, για να κρατηθούν.
• 10:25
  SPEAKER_00: Και τώρα τα παιδιά δουλεύουν εδώ και ο Θεό καταβριστικά τα περισσότερα.
• 10:30
  SPEAKER_02: Άρα τα μεγαλύτερα, το μεγάλο και μετά και οι υπόλοιποι βοηθούσαν τα πιο μικρά.
• 10:36
  SPEAKER_02: Ναι.
• 10:38
  SPEAKER_00: Και μου τα άλλα σε μάνι μου τα έκταμεσε να τα κάνω και τι δεν έκανα.
• 10:44
  SPEAKER_00: Ο μεγάλο τι δεν έκανε.
• 10:47
  SPEAKER_00: Του οικοδομένε για να τελειώσει το σχολείο να συμποηρήσει, ό,τι μπορούσε.
• 10:54
  SPEAKER_02: Υπήρχε καθόλου χρόνο για εσά.
• 10:56
  SPEAKER_00: Περιμένα όχι.
• 11:00
  SPEAKER_00: Προκέσα μόνο να είμαι καθαρική, τίποτα άλλο χρόνο δεν είχα.
• 11:05
  SPEAKER_00: Ποιο θα πήγαινα στο διαδρόμω τόσα προβλήματα γιατί μου.
• 11:10
  SPEAKER_00: Εμφανήθηκε να πούμε.
• 11:11
  SPEAKER_02: Εκείμάστε, δηλαδή, σηκονόθηκαν το πρωί και βλέπετε, μετρούσατε κεφαλάκια να δείτε όλα τα παιδιά εκεί πρέπει να κάνει το μεγαλύτερο το μικρότερο πεσαί.
• 11:23
  SPEAKER_02: Δηλαδή μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση αυτό ότι μέσα σε ένα σπίτι με μικρό σχέδιο.
• 11:29
  SPEAKER_00: Οπότε έβαλα και πολλέ φορέ και ο δικό στα κρεβάτια.
• 11:34
  SPEAKER_00: Γιατί είχατε χώρο να βάλω κρεμάτια.
• 11:38
  SPEAKER_00: Δεν με χαρούσε, δεν μπορούσαμε να κάνω διαφορά, αλλά μεγαλώσαμε.
• 11:44
  SPEAKER_02: Η μικρότητα, πραγματικά σε όλο τη το μεγάλο θα έλεγα εγώ, για παρά τι κακουχίε, παρά τι αντιξότητε, μεγαλώσατε τα παιδιά σα τα ενιά παιδιά, γιατί χάσατε και ένα παιδί λίγων μηνών.
• 11:59
  SPEAKER_02: Είναι τον κόσμο που έξε τον.
• 12:02
  SPEAKER_02: Και σίγουρα δεν υπάρχουν και λόγια για μια τέτοια πόλη, πληγεί, υποθέτω πάντα στην καρδιά σα.
• 12:07
  SPEAKER_00: Κάθε γονεί που χάνει παιδί, ξέρει που να μην ταξίω για άλλο γονόζ ποτέ.
• 12:12
  SPEAKER_02: Σα άλλαξα ω άνθρωπο που ζήσατε.
• 12:16
  SPEAKER_00: Για πολύ δικάστημα ήμουν σε ένα κόσμο άλλο.
• 12:22
  SPEAKER_00: Πολύ την ώρα ήμουν στο βενδύριο γιατί ήσαξε το αναπνευτικό.
• 12:27
  SPEAKER_00: Και υπέρα που είχα τα παιδιά μου αφήσει μόνο, αλλά είχα την μαύρα ημέρα, παρόλο που ήταν αυτή τη λάθη, βοηθούσε ο μπορούσε.
• 12:38
  SPEAKER_00: Βοηθούσε.
• 12:39
  SPEAKER_00: Και είχα και αυτή την ησυχία λίγο ότι η μαγιά μου είναι έτσι, μεγαλώνε συγχρόνω σε τα κορίτσια και βοηθούσε.
• 12:50
  SPEAKER_00: Η πρώτη προπολογία μαλλιά που είναι τώρα 40 και.
• 12:57
  SPEAKER_02: Κυρία Ελλήνη, εσεί φανταζόσασταν ποτέ ότι θα κάνετε έτσι μια τόσο οικογένεια.
• 13:02
  SPEAKER_00: Ήταν επιλογή.
• 13:03
  SPEAKER_00: Κοντα πήρα τον άντρα μου, λέει ο πετερό μου.
• 13:07
  SPEAKER_00: Την ευχή μου να έσαι και να γεμίσετε του Βαρτού, βαρύρου λέγοντα το χωριό προπέτμα.
• 13:14
  SPEAKER_00: Τειλάκια.
• 13:15
  SPEAKER_00: Και του κάνω εγώ σαν βιβλίο, μα είπ έφτιαστη του παιδί.
• 13:24
  SPEAKER_02: Έγινε πράξη πραγματικά, έγινε πράξη.
• 13:26
  SPEAKER_00: Ναι, ναι.
• 13:27
  SPEAKER_00: Ναι.
• 13:28
  SPEAKER_00: Και πήγα στην αδελφή του άδεια μια φορά στο χωριό και του κάθε στο δεμάκι.
• 13:33
  SPEAKER_00: Και μου λέει καλό στην είδα εγώ τα παιδιά, πριν έχω κάνει βέβαια ελαπτατικό και τη λέω όλα είναι δικά σου.
• 13:46
  SPEAKER_00: Είπαδη μου τι είχαν αυτοί οι άνθρωποι, καταλαβαίνει που είσαι αυτήτο 10-18.
• 13:53
  SPEAKER_00: Αλλά πήγανε καλά και τιμή στα παιδιά και αυτό και το ποσό που να πάω σήμερα, μου δίδουν χαρά οι άνθρωποι με τα λόγια που μου λένε για την ανατροπή το παιδιών.
• 14:06
  SPEAKER_00: Σα ⁇ αξίζουν πολλά πολλά συχνά τη ⁇ και πέρνηση, με είσαι βάλει πάλι κατευθείαν με καλέσταν στο κέντρο εκείνο που κάνει τι ⁇ εκδηλώσει ⁇ πώ να σου πω τώρα στο πολιτικό.
• 14:20
  SPEAKER_00: Στο παλιο στην δέντηση.
• 14:23
  SPEAKER_00: Ναι, ένα με ερωτήσει, τη χάρη στα μητέρα, με τι παιχνίδια έπαιζα μικρή, λέω εγώ παιδουγα, δεν έδωξα.
• 14:33
  SPEAKER_00: Είχα τι κούκλε στη δικητένο μου κούκλα, το οποίο συμγάρα και έπαιζα μαζί του.
• 14:39
  SPEAKER_02: Τι ζωντανέ κούκλε έτσι.
• 14:41
  SPEAKER_00: Ναι.
• 14:42
  SPEAKER_00: Τιμάζει ότι τον Άρχισε τη φυλή.
• 14:47
  SPEAKER_00: Πώ μου κάνανε μετά.
• 14:49
  SPEAKER_00: Θα μου δώσαμε ένα βραβείο, έχω το βιβλίο από αυτό.
• 14:54
  SPEAKER_02: Εγώ θεωρώ το μοναδικό το κυρίεργο βραβείο είναι αυτό που λέτε ότι γίνατε μαμά 10 παιδιών.
• 15:04
  SPEAKER_02: Προσφέρατε απλό χαιρε αγάπη, ζεστά, φροντίδα.
• 15:09
  SPEAKER_02: Και είχατε και πολύ αστείρευτη δύναμη.
• 15:11
  SPEAKER_02: Η δύναμη, να τα μεγαλώσετε τα παιδιά, χρειάζεται δύναμη.
• 15:17
  SPEAKER_02: Καλού ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο βραβείο και μου αρέσει που μεταξύδεύετε και μένα σε αυτά τα χρόνια και μου λέτε και τι δυσκολίε που ζήσατε προσπαθώ λίγο να πω στο δικό σα κόσμο γιατί μου ξετηλίθηκε έτσι μια ολόκληρη ζωή και αγώνα.
• 15:33
  SPEAKER_00: Εγώ το πρωινό σκοθονόνα από ήνωση και έκανα το γάλα σε μια μεγάλη κατσαρόλα.
• 15:40
  SPEAKER_00: Το έβαζα στη μέση στο τραπέζι, γύρω γύρω τη φιτζάνε στο παιδιό και πάντα το είχα κάτι φτιάξει με τα σχέδια μου.
• 15:48
  SPEAKER_00: Η κουλουράκια, η μπισκότα ή οτιδήποτε ήταν.
• 15:51
  SPEAKER_00: Να βάλω ένα μεγάλο πιάτο στο ημέρα και να βάζω το γάλα με την κουτάλα τη φιλάνε.
• 15:59
  SPEAKER_00: Για να φάνω το πρωινό να πανε σχολείο.
• 16:04
  SPEAKER_02: Και το μεσημέρι μετά που γυρνούσα τα παιδιά, ασχολούσαν διαφορετικέ ώρε γιατί άλλα πήγανε στο Γεννάτηγο.
• 16:12
  SPEAKER_00: Τα πρώτα που ερχότησαν ότι είχα ψήσει, α πούμε, του έβαζα και τρώγανε και μετά την κατέθετό να διαβάσετε.
• 16:20
  SPEAKER_00: Μετά τα άλλα του καθεστήματο.
• 16:22
  SPEAKER_00: Και διαβάζανε.
• 16:24
  SPEAKER_00: Διαβάζανε.
• 16:25
  SPEAKER_00: Τα μεγαλύτερα βοηθούσαν τα μικρότερα.
• 16:27
  SPEAKER_02: Στο διάβαζμα.
• 16:28
  SPEAKER_00: Ναι.
• 16:30
  SPEAKER_00: Μια φορά τιμά που μου είχαμε επίση τα παιδιά ένα έμωρα ⁇ παντομπορίων.
• 16:38
  SPEAKER_00: Είσαστε όλα τα διαφάκια αυτά.
• 16:39
  SPEAKER_00: Σή λένε, και λέει και ποιο δυναδύμαμάστο να το πάρουμε εμεί.
• 16:46
  SPEAKER_00: Όταν θα τη δημιουργώ αυτή τη φάση δεν δίνουμε κανένα με σήμαται μαζί αγαπημένα.
• 16:53
  SPEAKER_00: Και μα θέλω ένα κοριτσάκι να πάρουμε αυτό και δείχνει την κατερήνα.
• 16:59
  SPEAKER_00: Μιλάμε ότι πιάσαν κοντά από το άνθρωπο έκανε βέβαια πλάκα.
• 17:05
  SPEAKER_00: Γιατί τα ήξερε γιατί στη ιστονιά.
• 17:09
  SPEAKER_00: Και το σε λέει, τι θέλετε να σου δώσω για να πάρω την κατερήνα.
• 17:14
  SPEAKER_00: Τίποτα και του θέλει, δηλαδή ο άνθρωπο ήθελε να δει τι.
• 17:18
  SPEAKER_00: Ναι, ναι, τα πήρα τα παιδιά, αλλά του δίνει μία μεγάλη κούτα σοκολάτα και διάφορα λίγο.
• 17:26
  SPEAKER_00: Όχι, να τα πάρει, δεν πεινάμε στην αδελφή μα θέροι.
• 17:31
  SPEAKER_02: Καταπληκτικό και να συγκλονίζουμε κουβοντάσει και συγκεκριμένα.
• 17:36
  SPEAKER_00: Αφού εγώ είχατε μια αυτή όντι, τον πήραν το παιδί, α πούμε, τη νύχτα και ψάχνει κούνηια του.
• 17:42
  SPEAKER_00: Μικρούει που ήταν και θα περπατούσε η επανεργαίω στο παιδί.
• 17:48
  SPEAKER_00: Κι όταν μου βγήκε πιο τογειρί, πιο αλλάξει καλή ψυχή.
• 17:55
  SPEAKER_02: Υπήρξαν έτσι στιγμέ που νιώσατε πάρα πολύ, θεωρώ πω και αυτή είναι μια στιγμή που μου περιγράψετε, άλλη στιγμένε που νιώσατε πολύ περίφανη για τα παιδιά.
• 18:04
  SPEAKER_00: Όταν ακούω να πηγαίνω στο χωριό που κάθε το μαλό μου, στι ποταμέ ή στου κουμπε, που κάνετε τα άλλα μουτα γόρια, στη γκούρε πέρα του σταθερή, που κάνουν τι άλλε μου δύο κόρε.
• 18:21
  SPEAKER_00: Τοιο είναι τώρα γειτόνι, και όσοι ξέρουν ένα στον άλλο μου λένε μπράβο, μπράβο αυτά τα παιδιά και να πάνε αγαπητά και ζουν με την αξιοπρέπειά του.
• 18:36
  SPEAKER_00: Σε να χαιρόσατε τα παιδιά σα.
• 18:38
  SPEAKER_02: Πριν πάμε λίγο στο σήμερα, μία ερώτηση από το παρελθόν πάλι.
• 18:43
  SPEAKER_02: Αν γυρίζαμε λίγο το χρόνο πίσω και σα ⁇ έλεγα αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι.
• 18:48
  SPEAKER_02: Υπήρχε κάτι που θα αλλάζετε, θα θέλετε κάτι να αλλάξετε.
• 18:52
  SPEAKER_00: Όχι.
• 18:54
  SPEAKER_00: Προσυγαινε οικογένεια, όχι! Και δεν με τα νιώνα του ότι χλησιάζει εδώ τα 15 μου.
• 19:00
  SPEAKER_00: Έκανα μια ωραία οικογένεια, τα έχω συντροφιά σήμερα όταν έχουν τα παιδιά μου.
• 19:08
  SPEAKER_00: Και αυτό με κάνει να λέω ότι θηλισα τον εαυτό μου, αλλά χελάει.
• 19:13
  SPEAKER_00: Χελάει και να έχω την υλιά του και όλα δικαιώσουν τα παιδιά.
• 19:18
  SPEAKER_02: Έχετε δημιουργήσει μια πολύ ωραία οικογένεια, μια ολόκληρη γενιά.
• 19:22
  SPEAKER_02: Βλέπετε παιδιά, βλέπετε εγγώνια, βλέπετε δισέγκονα.
• 19:28
  SPEAKER_02: Είναι απίστευτο να βλέπετε και το θα έλεγα.
• 19:31
  SPEAKER_02: Το αποτύπωμά σα σε διαφορετικέ ζωέ.
• 19:34
  SPEAKER_00: Βέβαια, όταν έχονται οι μικρέ τη Κατερίνα, μα αγαπάμε πολύ και δεν θέλω να πάτε τίποτα.
• 19:43
  SPEAKER_00: Είσαι καλύτερο τη κοσμό, την επιμόλη τη ζηάζει, θα αγαπάνε τα ενγόνια του.
• 19:49
  SPEAKER_00: Η Μαρία που είναι ξεμείνη λέει ότι ναι, αλλά κάθε μια ζυγά με τον τρόπο τη.
• 19:55
  SPEAKER_02: Φθάνοντα έτσι λίγο προ το τέλο τη συζήτηση, κυρία Ελένη, θα ήθελα να σα κάνω μια ερώτηση.
• 20:02
  SPEAKER_02: Αυτή μήνα θέλετε να δώσετε εσεί στι νέε μμάδε, στι νεότερε μαμάδε, που εξακολουθούν βέβαια να ζουν και τι διαώρε υπάρχουν δυσκολίε.
• 20:13
  SPEAKER_02: Η καθημερινότητα είναι δύσκολη, εργασία, σπίτι, παιδιά δραστηριότητε.
• 20:18
  SPEAKER_00: Είναι δύσκολο γιόλο.
• 20:20
  SPEAKER_02: Εσεί ⁇ όμω, ω μαμά που έχετε μεγαλώσει δέκα παιδιά και μάλιστα σε πολύ εξαιρετικά δύσκολε συνθήκε.
• 20:26
  SPEAKER_02: Θέλω να μου δώσετε τη δική σα συμβουλή.
• 20:29
  SPEAKER_02: Τι θα λέγατε.
• 20:30
  SPEAKER_00: Και όχι ότι ήταν δύσκολο, πολύ δύσκολα, αλλά εγώ τότε δεν δούλευε.
• 20:36
  SPEAKER_00: Είναι απασχολήσει μου στα παιδιά.
• 20:38
  SPEAKER_00: Την δουλεύω τι συνεώτε ⁇ μητέρε, αν δουλεύουν και έχουν κάποια μαμά, κάποια αρχία να του βοηθήσει εδώ.
• 20:46
  SPEAKER_00: Καλό θα είναι να του δείξει την πολύ αγάπη σε το πεδίο.
• 20:51
  SPEAKER_00: Οι αγάπη γεννή του καδύρε του κούλι του ⁇ και αυτά το βλέπουν.
• 20:56
  SPEAKER_00: Σύμφωνα με αυτέ τι αγάπη, γιατί καμιά μονάδα είναι να μην θα γραφείε τα παιδιά.
• 21:02
  SPEAKER_00: Αλλά πολλέ φορέ έχει να κοιτάξει και λίγο τον εαυτό μου, είναι δίκαιο είναι και σωτό, αλλά προτεραιότητα ή έχουν τα παιδιά.
• 21:12
  SPEAKER_00: Οπότε εσεί ⁇ θα λέγατε αγάπη, αγάπη, αν υπάρχει και γίνει βοήθεια από το περιβάλλον τη οικογένεια να βρίσκουν και χρόνο για του ⁇ εαφτούσε.
• 21:24
  SPEAKER_00: Εγώ δεν είχα ιδιαίτερη βοήθεια και τα παιδιά δεν αυξήσαμε κρατήσει.
• 21:30
  SPEAKER_02: Και οι μπαμπάδε βέβαια πρέπει να παίζουν καθοριστικό ρόλο σε όλο αυτό.
• 21:36
  SPEAKER_00: Ανάλογα, παιδί μου, το μπαμπά, γιατί όταν η πηγαίνει θα χωράσει για το μεροκάτο.
• 21:41
  SPEAKER_00: Και γύρω όλη μέρα από το σπίτι.
• 21:43
  SPEAKER_00: Και μετά έρχεσου και το βλάβη κολασμένο γιατί όσο και να είναι λίγο δύσκολο.
• 21:50
  SPEAKER_00: Ανάλογα για χαρακτήρα του κάθε ενό.
• 21:53
  SPEAKER_02: Απλά εγώ θεωρώ ότι σε μια οικογένεια και οι δύο γονεί πρέπει να έχουν ένα ερωτηρό, ο καθένα από το δικό.
• 22:00
  SPEAKER_02: Του μετερίζει από το δικό του έτσι.
• 22:03
  SPEAKER_00: Βοηθούσε για να βγάλει χρήματα βγάλει με πέρα.
• 22:09
  SPEAKER_00: Πολύ σημαντικό.
• 22:13
  SPEAKER_02: Έτσι, είχατε χωρίσει του ρόλου και είχατε χωρίσει του ρόλου.
• 22:18
  SPEAKER_00: Εναλλαγτικά, λόγω δουλειά.
• 22:20
  SPEAKER_02: Και αυτό το παράδειγμα πρέπει να ακολουθούν και οι νεότερε μητέλλε σήμερα, έτσι.
• 22:25
  SPEAKER_00: Δεν είμαι προσεθέσει το απόρριση από την Ευρωπαϊο, πρέπει να συμβάλλει και οι δύο και στα υπόλοιπα.
• 22:35
  SPEAKER_00: Συγγνώμη και μα αυτό το δείχμα.
• 22:37
  SPEAKER_02: Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.
• 22:39
  SPEAKER_02: Εγώ θέλω να σα ευχαριστή.
• 22:40
  SPEAKER_00: Να συμβάνει το ίδιο αν μπορούν και όλα τα πράγματα.
• 22:45
  SPEAKER_00: Αν δεν μπορούν η μια θέση μαμά στα παιδιά και το σπίτι και μπαμπά στο μελοκά του για να κέρδε το χρήματα.
• 22:55
  SPEAKER_00: Να ζήσει οικογένειε.
• 22:57
  SPEAKER_02: Να ζήσει οικογένεια.
• 22:59
  SPEAKER_02: Σίγουρα η μικρότερη.
• 23:02
  SPEAKER_02: Η μικρότητα απεί πληθυσία, αλλά κρύβει και πάρα πολλέ όμορφε, αμέτρητε, αστήρευτε στιγμέ αγάπη χάρα.
• 23:12
  SPEAKER_02: Που μπορεί να το νιώσει όποιο μεγαλώνει παιδιά, όποιο κάνει παιδιά.
• 23:19
  SPEAKER_02: Κυρία Ελέκαν, ευχαριστούμε πάρα πολύ που ήσαν σήμερα μαζί μα.
• 23:24
  SPEAKER_02: Η συγκίνηση ήταν διάχυτη σε όλη τη διάρκεια τη συζήτησή μα.
• 23:29
  SPEAKER_00: Να σε καλά.
• 23:30
  SPEAKER_02: Κυρίω κύριοι ήταν την ιστορία τη κυρία Ελένη, μία ιστορία που δεν είναι απλώ μσωπική διαδρομή.
• 23:36
  SPEAKER_02: Είναι μια ιστορία τη γυναίκα που έχει περάσει πολύ δύσκολα, θερήσει, απόλυε, αμέτρητε θυσίε και κατάφερε να μεγαλώσει όχι μόνο παιδιά, αλλά και γενιέ.
• 23:47
  SPEAKER_02: Εγώ θα έλεγα ότι είναι μια ζωή που κουβαλά μέσα στην έννοια τη αυθενική, την αυθεντική μάλλον έννοια τη μητρότητα.
• 23:55
  SPEAKER_02: Γιατί τελικά δεν είναι μάνα μόνο αυτή που γεννά, αλλά είναι και εκείνη που αντέχει, που προστατεύει, που θυσιάζεται, που αφήνει πίσω τη στην αγάπη, για να δώσει όμω και άλλη αγάπη, αρκετή για να φωτίσει ολόκληρε ολόκληρε οικογένειε.
• 24:13
  SPEAKER_02: Χρόνια απολάσαι όλε τι μανούλε και ιδιαίτερα εκείνε που υπήρξαν υπάρχουν και θα υπάρχουν οι σιωπηλέ ηροήδε τη ζωή μα.
• 24:22
  SPEAKER_02: Να είστε καλά μέχρι το επόμενο podcast να προσέχετε την υγεία σα.
• 24:26
  SPEAKER_02: Γεια σα.