Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Sekret Mostowiaka 🧭 bajka o krasnalach (PodWrocławek I) | Felek Wafelek (PFW_044)

Transcript

Sekret Mostowiaka 🧭 bajka o krasnalach (PodWrocławek I) | Felek Wafelek (PFW_044) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:00
Cześć tu ratkowski dziś mam dla was opowieść wyjątkową, bo
0:04
powstała dzięki patronom łukaszowi rafałowi i filipowi,
0:09
którzy postawili felkowi największe kakao.
0:13
To właśnie dzięki nim możecie przenieść się do ich rodzinnego
0:16
miasta Wrocławia, gdzie krasnale, mosty i tajemnice
0:20
splatają się w jedną słodko magiczno detektywistyczną
0:24
historię. Felek wafelek i podwrocławek
0:29
sekret mostowiaka wszystko zaczyna się od różowego pyłu,
0:34
który pojawia się tam, gdzie znikają krasnale czy felak i
0:38
ekipa odkryją, dokąd prowadzi ten brokatowy trop i co ma
0:42
wspólnego solidarek? Walczący z tajemniczą windą?
0:45
Usiądźcie wygodnie, poprawcie krasnoludowe czapeczki i
0:48
nastawcie uszy, bo właśnie zaczyna się opowieść, w której
0:52
radość miasta. Zależy od kilku małych krasnali
0:56
i jednej czekoladowej głowy. Pełnej pomysłów.
1:00
Jeżeli felek stał się już znajomym głosem w waszym domu,
1:04
zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę, to dla nas
1:07
najmilszy sygnał, by opowiadać dalej, a jeśli chcecie wesprzeć
1:11
przygody felka, możecie postawić mu symboliczne kakao na
1:15
patronite. Ten mały gest daje nam wielką
1:18
moc do tworzenia kolejnych historii na czekoladowym tropie
1:22
link znajdziecie w opisie, dziękuję, że jesteście częścią
1:26
tego świata. Wrocław pachniał tego dnia jak
1:29
ciepłe gofry z wanilią, a może to tylko felek wafelek tak to
1:33
czuł. Słońce odbijało się w Odrze, a
1:36
na most grunwaldzki maszerowały dzieci z mapkami krasnali w
1:40
rękach. Felek stanął przy barierce
1:43
rozprostował czekoladowe nogi i westchnął z zachwytem.
1:47
Ach, co za miasto mruknął, zerkając na wieżę, tramwaje i
1:51
kawiarenki, z których unosił się słodki zapach, kakao, mosty,
1:56
rzeki, ludzie i ponad 1000 krasnali w całym mieście, co
2:01
dopiero prawdziwa armia, prawie jak bombonierka zapakowana
2:04
czekoladkami aż po same brzegi. Tuż obok słychać było tu pod
2:09
małych butów trójka dzieci z mapką zatrzymała się obok niego.
2:14
Najstarszy chłopiec pięcioletni Łukasz miał poważną minę i
2:17
notatnik w ręku. Szukamy krasnala, matematyka,
2:22
mostowiaka i siwka oznajmił z naukowym tonem.
2:25
Podobno stoją właśnie tutaj przy okolicy mostu grunwaldzkiego.
2:30
A ja będę pierwszym, którego znajdzie zawołał Rafał.
2:34
Trzylatek o wiecznie rozbieganych nogach.
2:37
Kto znajdzie ten dostaje lizaka w rękach Łukasza spoczywał
2:41
pluszowy pies husky. To devant powiedział chłopiec z
2:46
dumą, pokazując maskotkę felkowi pomaga mi znajdować wszystkie
2:50
ukryte tropy, ma nos do przygód. Z plecaka Rafała wystawała
2:55
brązowa głowa pudla. A to jest kajka dodał z
3:00
uśmiechem Rafał przechylając się, by pokazać plecak ma nosa
3:03
do kłopotów, ale zawsze wywącha coś ciekawego.
3:06
Oba psiaki wyglądały jak gotowe do akcji w wózku spał najmłodszy
3:11
Braciszek Filip, kilkumiesięczny brat, który potrafił tylko mówić
3:16
Google, ale i tak wyglądał jakby wszystko rozumiał.
3:20
Felek przyglądał się z uśmiechem.
3:23
Czekoladowa siła na problemy działa powiedział półgłosem i
3:27
podszedł do nich Łukasz zmrużył. Oczy jak prawdziwy detektyw.
3:32
A ty kim jesteś? Felek wafelek, czekoladowy
3:36
podróżnik, poszukiwacz smaków, tropiciel zagadek i entuzjasta
3:41
mostów. Rafał parsknął śmiechem,
3:44
czekoladowy podróżnik. A czy czekolada się nie topi na
3:48
słońcu? Kiedy jest potrzeba, czekolada
3:51
daje radę odparł felek i mrugnął.
3:54
W tym momencie przejechał tramwaj, a na jego burcie
3:57
widniał napis, uśmiechnij się to Wrocław, dzieci i felex
4:02
spojrzeli po sobie i wszyscy się uśmiechnęli.
4:05
Z drugiej strony rzeki rozległ się dźwięk dzwonu.
4:08
Mewy krążyły nad mostem, a wiatr szumiał.
4:11
Wśród kabli miasto wyglądało jak scena z bajki, pełne ruchu,
4:17
kolorów i tajemnic. Łukasz spojrzał uważnie na mapkę
4:21
marszcząc brwi jak prawdziwy detektyw.
4:24
Matematyk powinien być tutaj na murku przy placu grunwaldzkim
4:28
oznajmił z powagą. Stoi dzień wśród swoich ksiąg
4:32
algebry, analizy geometrii i logiki.
4:35
Krasnal mostowiak jest po drugiej stronie głównej ulicy na
4:39
filarze mostu dodał. Przesuwając palcem po mapce, a
4:44
siwek trochę dalej, na wybrzeżu Stanisława Wyspiańskiego, z
4:49
trąbką w dłoni, podobno potrafi zagwizdać najtrudniejsze nuty
4:53
świata. Felek odparł z miną znawcy.
4:57
Wspaniale to co wyprawa po krasnale.
5:00
Tak zawołali jednocześnie chłopcy.
5:03
Filipek mruknął Google, co oznaczało mniej więcej też idę.
5:11
I tak zaczęła się ich wspólna przygoda.
5:14
Niewinna jak spacer po moście, a skończy się no cóż na
5:19
czekoladowym tropie nigdy nie jest zwyczajnie.
5:28
Dzieci i felek ruszyli w stronę murku przy placu grunwaldzkim.
5:32
Tramwaje dzwoniłyrowerzyści przemykali obok a z kawiarni
5:37
unosił się zapach czekolady z cynamonem.
5:40
Tu zawołał Łukasz, wskazując palcem tu powinien stać krasnal
5:44
matematyk. Felek pochylił się nisko, aż
5:48
jego wafelkowa czapeczka zsunęła się na oczy na murku nie było
5:52
nic, tylko delikatny brokatowy pył, który mienił się w słońcu
5:57
jak cukierki z wróżkowego talerzyka.
6:00
A gdzie on się podział? Zdziwił się Rafał.
6:03
Może poszedł na zakupy, krasnale nie robią zakupów mruknął Łukasz
6:09
one trwają na swoich miejscach od zawsze.
6:14
Albo dodał Rafał z powagą ktoś go zabrał do naprawy.
6:20
A może wtrącił felek z błyskiem w oku, sam się naprawił i
6:24
poszedł na czekoladę. Dzieci parsknęły śmiechem i
6:27
ruszyły dalej na drugą stronę ulicy w stronę filaru, gdzie
6:31
mieszkał mostowiak. Ale i jego nie było.
6:40
Tu też tylko ten sam proszek krzyknął Rafał, nabierając go
6:44
ostrożnie na palec. Brokatowe drobinki zawirowały na
6:47
wietrze i zatańczyły wokół nich jak miniaturowe ogniki.
6:51
Chłopcy spojrzeli po sobie z niedowierzaniem.
6:54
To robi się dziwne. Mruknął Łukasz 2 krasnale w
6:59
pobliżu mostu nie mogły zniknąć, tak po prostu lekko zniechęceni.
7:03
Ruszyli jeszcze dalej na Wybrzeże Stanisława
7:06
Wyspiańskiego, gdzie miał stać siwek z trąbką w dłoni i znowu
7:12
pusto zamiast krasnala. Kilka odcisków butów i ten sam
7:17
tajemniczy pył. Łukasz uniósł mapkę.
7:21
To niemożliwe, żeby 3 krasnale zniknęły naraz.
7:25
Felek kucnął powąchał pył i mruknął z detektywistyczną
7:29
powagą. Na czekoladowym tropie coś tu
7:33
pachnie słodkim sekretem. Chłopcy zamilkli na moment.
7:42
Wiatr uniósł kilka drobinek, które połyskiwały nad ich
7:46
głowami jak małe gwiazdy. Trzeba to sprawdzić powiedział w
7:50
końcu Łukasz. Może solidarek walczący coś wie
7:54
to ten po drugiej stronie rzeki prawda?
7:57
Upewnił się felek tak potwierdził Łukasz stoi przy
8:01
ulicy mostowej, pilnuje wszystkiego.
8:04
Felek rozciągnął czekoladowe ramiona, jak przed wielką misją.
8:09
No to w drogę, kiedy jest potrzeba nawet wafel daje radę.
8:14
Dzieci roześmiały się i ruszyły przez most.
8:17
Nie wiedziały jeszcze, że każdy ich krok prowadzi w stronę
8:20
tajemnicy, która odmieni całe miasto.
8:26
Po drugiej stronie mostu, tuż przy ulicy mostowej stał
8:30
solidarek walczący jeden z najsłynniejszych wrocławskich
8:34
krasnali. Miał czapeczkę przekrzywioną,
8:36
jakby od wiatru i minę, która mówiła, nic mnie nie złamie w
8:41
dłoni dzierżył butelkę gotową do rzutu, jakby czekał na sygnał do
8:45
walki. Felek i dzieci przyśpieszyli
8:47
kroku, to on szepnął Łukasz z przejęciem.
8:52
Symbol odwagi i wolności. Mama mówiła, że zawsze stoi tu i
8:56
pilnuje wszystkiego. Zatrzymali się kilka metrów
8:59
dalej, starając się nie spłoszyć krasnala.
9:02
Rafał wciągnął powietrze i wtedy zobaczyli coś, co sprawiło, że
9:07
wszystkim otworzyły się usta ze zdumienia.
9:10
Solidarek się poruszył. Najpierw poprawił swój pasek,
9:15
potem zrobił 2 łyki ze swojej butelki.
9:18
Następnie wyjął z kieszeni małą sakiewkę i rozsypał z niej wokół
9:22
siebie garść znajomego brokatowego proszku.
9:25
Iskierki zatańczyły w powietrzu wirując wokół jego stóp jak
9:29
różowa mgiełka w słońcu wyglądały jak drobinki magii,
9:33
które znały jakiś sekret, lecz nie chciały go zdradzić.
9:37
On żyje szepnął Rafał. Aż mu się oczy zaświeciły cicho.
9:43
Krzepnął, Łukasz. Sn zobaczcie.
9:46
Krasnale rozejrzał się dookoła, jakby chciał sprawdzić, czy nikt
9:50
go nie obserwuje. Po chwili ruszył w stronę
9:53
Kamiennej wieży mostu mur, który jeszcze przed chwilą przypominał
9:57
zwykłą układankę z kamiennych bloków, rozświetlił się
10:01
delikatnym blaskiem. Z jego powierzchni wyłoniły się
10:05
miniaturowe drzwiczki, półokrągłe ze złotą klamką.
10:10
Solidarek spojrzał przez ramię, uniósł dłoń w geście powitania i
10:15
zniknął za drzwiami. Czy on właśnie uciekł przez
10:19
ścianę? Zdziwił się Rafał.
10:22
Nie uciekł poprawił felek z błyskiem w oku.
10:26
On poszedł tam, gdzie inne krasnale.
10:29
To musi być przejście do ich świata i zanim ktokolwiek zdążył
10:32
go powstrzymać, felek wskoczył na metalową poręcz i zjechał po
10:38
niej jak po róże z czekolady błyszcząc w słońcu niczym słodki
10:42
akrobata. Felku, poczekaj woła Łukasz,
10:46
biegnąc za nim. Rafał próbował wspiąć się na
10:49
barierkę, lecz przejeżdżającyrowerzysta
10:52
zadzwonił głośno dzwonkiem, więc chłopiec uskoczył na bok
10:56
wybuchając śmiechem. Felek zatrzymał się przy murze
11:00
dokładnie tam, gdzie przed chwilą zniknął.
11:02
Krasnal. Drzwiczki wciąż lśniły złotym
11:05
światłem, ale powoli zaczynały się zamykać.
11:08
Szybko zawołał, zaraz zniknie przejście.
11:12
Dzieci zbiegły po schodkach i dopadły miejsca, gdzie wciąż
11:16
unosił się w powietrzu. Ten sam słodki pył na ziemi
11:20
leżała mała sakiewka z resztkami proszku identycznego jak ten,
11:24
który widzieli wcześniej Łukasz podniósł ją ostrożnie.
11:28
To musiała mu wypaść. Albo powiedział felek z
11:33
tajemniczym uśmiechem. Zostawił ją dla nas.
11:37
Powietrze pachniało cynamonem i czymś jeszcze słodyczą,
11:41
ciekawością i przygodą, która dopiero miała się zacząć.
11:46
Felek spojrzał na ścianę, gdzie drzwiczki zniknęły w kamieniu.
11:51
Czasami powiedział cicho drzwi do przygody otwierają się tylko
11:55
raz. Dzieci spojrzały po sobie z
11:58
szeroko otwartymi oczami wiedziały już, że nie ma
12:01
odwrotu. Wszyscy wpatrywali się w
12:04
sakiewkę z proszkiem, którą Łukasz trzymał w dłoni.
12:08
Łukasz uniósł sakiewkę do światła, brokatowy proszek
12:12
mienił się wszystkimi kolorami, różowym, złotym zielonkawym i
12:16
odrobinę czekoladowym. Musimy sprawdzić, jak działa
12:21
powiedział z powagą pięciolatka, który właśnie podjął
12:24
najważniejszą decyzję dnia i zanim ktokolwiek zdążył
12:28
zaprotestować. Wysypał odrobinę prof.
12:31
Wku na rękę. Apsik.
12:34
Kichnął tak głośno, że echo poniosło się pomoście.
12:39
Agu za rechotał wesoły Filip w wózku, nad którym brokatowe
12:43
okruszki zatańczyły jak gwiazdy nocą na niebie różowy tył wzbił
12:49
się w powietrze i opadł na wszystkich na felka Łukasza,
12:53
Rafała Filipa, nawet na divata i kajkę.
12:57
Przez chwilę panowała Cisza, a potem zaczęło się coś zupełnie
13:01
niesamowitego. Ee felku spytał Rafał, czemu ja
13:07
mam wrażenie, że most jest coraz większy?
13:12
To nie most rośnie. To my się kurczymy zawołał
13:16
Łukasz, a jego głos zabrzmiał jak z maleńkiego megafonu i
13:20
chciała zaczęły się zmniejszać sentyment po centymetrze.
13:24
Buty kurczyły się do zabawkowych rozmiarów.
13:27
Plecak Rafała spadł na ziemię, a czapka Łukasza stała się większa
13:31
od jego głowy. W mgnieniu oka dzieci zmalały
13:34
tak, że mogłyby wejść do pudełka po butach.
13:37
O rety. Zaśmiał się Rafał z trudem
13:40
utrzymując równowagę. Patrz, mam mini ręce.
13:45
Ich ubrania zaczęły się zmieniać, jakby ktoś rysował po
13:48
nich nowy wzór. Na chłopcach pojawiły się
13:51
krasnalowe kubraczki w różnych kolorach Łukasza otoczył
13:55
błękitny blask. Na jego ramieniu pojawiło się
13:58
pióro i mini notatnik Rafała spowił, pomarańczowy wir, a na
14:04
jego głowie wyrosła czapka z małym wiatraczkiem, który
14:07
obracał się przy każdym śmiechu. Filip, choć najmłodszy zaczął
14:12
cicho gaworzyć, a wokół niego zamigotały literki układające
14:16
się w literę gie na śliniaku. Hej, zawołał Rafał, wyglądam jak
14:22
krasnal z wesołego miasteczka. Felek spojrzał na siebie i
14:27
zdębiał, zamiast maleć, zaczął rosnąć.
14:31
Przez chwilę miał wrażenie, że stanie się gigantycznym felkiem
14:34
nad Odrą. Jego czekoladowe nogi wydłużyły
14:37
się wafelkowa czapeczka zsunęła na plecy, a głos odbił się echem
14:42
od wieży mostu. O nie, ja rosnę krzyknął z
14:47
przerażeniem. Ale po chwili ciało felka
14:50
zaczęło spowrotem maleć, tym razem łagodnie aż stał się
14:55
czekoladowym krasnalem z połyskującą, wafelkową,
14:58
czapeczką i maleńką torbą na plecach.
15:01
Ów westchnął otrzepuje się z resztek pyłu.
15:06
Kruszę się, lecz nie poddaje. To była intensywna przemiana.
15:12
Chłopcy roześmiali się spoglądając na siebie nawzajem,
15:16
ich nowe krasnalowe kubraczki połyskiwały w słońcu jak
15:19
kolorowe cukierki, każdy inny, każdy wyjątkowy.
15:24
Każdy z nich, oprócz wyjątkowego stroju, miał także plakietkę z
15:27
nowym krasnal. Owym imieniem Łukasz pierwszy
15:30
przyjrzał się swojemu strojowi. Ej, mam pióro i notes zawołał
15:35
otwierając maleńki zeszycik, który sam zapisywał litery, gdy
15:39
tylko o czymś pomyślał. Felek uśmiechnął się szeroko.
15:43
Pisarczyk powiedział z uznaniem idealne imię dla kogoś, kto
15:47
zapisuje przygody świata. Rafał w tym czasie kręcił głową,
15:51
bo jego nowa czapka wirowała na jej czubku obracał się mały
15:56
wiatraczek, który poruszał się przy każdym jego śmiechu, ale
16:00
ekstra zaśmiał się chłopiec. Czuję się jak krasnal,
16:04
helikopter nie byle jaki. Poprawił felek to wirniczek.
16:09
Mistrz ruchu i dobrego humoru Filip spojrzał w dół, a jego
16:13
śliniak rozbłysną złotą literką g chłopiec klasnął w dłonie i
16:18
powiedział swoje niezastąpione Google.
16:22
No właśnie. Roześmiał się Rafał ty to guguś
16:26
najmłodszy, ale najgłośniejszy z nas wszystkich.
16:30
Wtedy Łukasz zauważył coś jeszcze na boku swojego
16:33
błękitnego kubraczka miał malutką kieszonkę, a w niej
16:38
znajomy pyszczek divata. Patrzcie, zawołał z zachwytem,
16:43
nawet divat ma miejsce. Rafał zajrzał do swojego
16:47
pomarańczowego kubraczka. Kajka też ucieszył się, ma swoją
16:52
własną kieszeń. Przy serc pluszaki wystawały z
16:55
kieszonek jak mali towarzysze, miękkie, spokojne i zupełnie
16:59
zwyczajne. Felek spojrzał na nich z
17:02
uśmiechem, dobrze, że są z nami powiedział cicho.
17:07
W każdej drużynie przyda się trochę pluszowego wsparcia.
17:12
Chłopcy przybili mu miniaturowe piątki, a echo ich śmiechu
17:16
poniosło się po moście jak dźwięk maleńkich dzwoneczków.
17:20
Nagle mury mostu zaczęły lekko drżeć.
17:23
Na kamieniach pojawiły się świetliste linie, które po
17:26
chwili ułożyły się w błyszczący napis.
17:30
Winda do podwrocławka. Z wnętrza mostu dało się słyszeć
17:35
ciche ding, jak w prawdziwej windzie drzwiczki, które
17:40
wcześniej zniknęły, znów się otworzyły migocząc kolorowym
17:43
światłem. Rafał przełknął ślinę.
17:47
To nasz przystanek. Wygląda na to odpowiedział
17:52
felek, prostując czekoladowe ramiona na czekoladowym tropie.
17:57
Winda nas zaprasza. Dzieci i felek weszli do środka.
18:03
Drzwi zamknęły się bezgłośnie, a pod nimi rozbłysła ciepła
18:07
poświata. Winda zaczęła powoli zjeżdżać w
18:11
dół w dół i jeszcze dalej w dół. Na początku było cicho.
18:17
Tylko delikatny szum przypominał oddech miasta nad nimi.
18:21
Nagle coś za trzeszczało klik klik i winda lekko się
18:26
zatrzymała. Co się dzieje?
18:29
Spytał Rafał z szeroko otwartymi oczami.
18:32
Spokojnie powiedział felek, rozglądając się.
18:36
To pewnie przystanek techniczno krasna lowy.
18:39
Nagle podłoga pod nimi zadrżała, a cała kabina zaczęła
18:43
przyspieszać. Krzyknęły dzieci, a nawet mały
18:47
guguś zapiszczał z zachwytu. Spokojnie załogo próbował
18:53
przekrzyczeć wiatr, felek to tylko nieco szybszy tryb zjazdu.
18:59
Po chwili tempo wyrównało się, a przed nimi otworzyło się ogromne
19:03
okno z przezroczystego kryształu.
19:06
Za szybą rozciągał się pod wrocławek miasto krasnali,
19:10
jakiego nikt wcześniej nie widział.
19:13
Kanały z płynącą świetlistą wodą biegły jak srebrne żyły wśród
19:17
ulic ze stropów, tuneli zwisały kryształowe kable, które
19:22
rozprowadzały miękkie światło niczym ciepły księżycowy blask.
19:26
Wokół migotały mchowek kopuły, a między nimi przemykały
19:30
miniaturowe tramwaje. Wagoniki, które poruszały się
19:33
cicho z lekkim terkotaniem na ścianach tuneli i mostków
19:38
wisiały plakaty. Każdy z krasnalowym hasłem
19:41
uśmiech to energia. Nie zapomnij być miłym radość,
19:45
równowaga. Ale tu pięknie.
19:50
Wyszeptał Łukasz przyklejony do szyby.
19:53
Jak w bajce dodał Rafał. Google potwierdził Filip, co w
20:00
jego języku znaczyło mniej więcej wow, ale jazda.
20:05
Felek stał w środku kabiny z oczami szeroko otwartymi jak
20:09
wafle po upieczeniu. Kruszę się, lecz nie poddaje,
20:14
zawołał zachwycony. Co za miasto?
20:20
Winda zwolniła, a potem zatrzymała się z miękkim ding.
20:25
Drzwi rozsunęły się, a do środka wpadł powiew ciepłego
20:29
tunelowego, ale przyjemnego powietrza przed nimi
20:33
rozpościerał się rynek pod wrocławka tętniący życiem, pełen
20:36
świateł, zapachów i maleńkich istot, które uwijały się w
20:40
pracy. Witamy na dole powiedział feleks
20:44
szelmowskim uśmiechem. Wreszcie coś słodko niezwykłego.
20:51
Kiedy wysiedli z windy, otoczył ich gwar i blask. 1000 świateł.
20:55
Korytarze z mchu i bursztynu ciągnęły się jak labirynt, a
20:59
wszędzie krzątały się krasnale. Jedne z listami, inne z
21:03
narzędziami, a jeszcze inne z uśmiechem większym od nich
21:06
samych. To jak małe miasto pod miastem
21:09
wyszepta Łukasz. Albo jak wielka fabryka dobrego
21:14
humoru dodał Rafał, zaglądając do pobliskiego okienka, gdzie
21:18
krasnale pakowały świecącą energię do słoiczków z etykietą
21:22
do Wrocławia 250 ml radości. Wśród przechodniów dzieci
21:28
rozpoznały znajome twarze. Patrzcie, wykrzyczał Łukasz to
21:33
pocztowiec z rynku nawet niesie list w ręce o i tam przy
21:37
fontannie z mlecznej pary siedzi marzyciel, ma w ręku ten sam
21:41
samolot, który trzyma na ulicy bierut owskiej.
21:45
A tam na moście to krasnal turysta jak zwykle z mapą i
21:49
aparatem dodał Rafał i no proszę, nawet solidarek jest już
21:54
na miejscu, kiwa im głową z daleka, jakby chciał powiedzieć,
21:58
widzicie, mówiłem, że warto zejść.
22:02
Zanim zdążyli się do niego zbliżyć, podszedł do nich
22:05
energiczny duet krasnali w pomarańczowych kamizelkach.
22:09
A wy co tak stoicie jak te krasnale w ogródku?
22:12
Zapytał jeden z nich, trzymając w ręku miniaturową latarkę,
22:16
jedziecie czy nie? Ale dokąd zdziwił się Rafał?
22:21
No jak to dokąd do Starego Miasta?
22:24
Zawołał drugi następna kolejka dopiero za 2 godziny, więc albo
22:28
wsiadacie albo marzniecie. Felek spojrzał na dzieci, potem
22:33
na wagonik przypominający połączenie beczki i tramwaju.
22:37
I cóż, skoro czekoladowa fala się pojawia, to trzeba na nią
22:41
wskoczyć zażartował. I wszyscy weszli do środka, a go
22:46
zawołał z Filip, wymachując rączkami.
22:49
Wagonik ruszył bezszelestnie, po błyszczących szynach,
22:53
przecinając tunele pełne świateł, iskrzących się kabli.
22:57
Po kilku minutach dojechali do największej kopuły, z której
23:00
rozchodziły się dziesiątki korytarzy, niczym żyły z
23:03
energią. Na wejściu widniał napis.
23:07
Centrala podwrocławka serce emocji miasta w środku, wśród
23:11
zębatek ekranów z błyszczących kryształów i dźwięku setek
23:16
tykających zegarków. Siedział on papa krasnal był
23:21
niski, nawet jak na krasnala, ale wyglądał jakby nosił na
23:24
barkach cały świat miał długą, srebrzystą brodę, czapkę z
23:29
naszywkami wszystkich dzielnic i oczy pełne mądrości.
23:33
Takie, które widziały już niejedno.
23:36
Witajcie mali przybysze z góry powiedział ciepłym, głębokim
23:40
głosem już wiem, kim jesteście. Widziałem jak zjeżdżaliście
23:44
windą. Widziałeś?
23:47
Zdziwił się Rafał, ale jak? Gułagu dodał filipek.
23:53
Tu wszystko widać odpowiedział papa z uśmiechem.
23:57
Cały podwrocławek to jeden wielki organizm.
24:01
Za jego plecami migotała ogromna tablica, pełna lampek wskaźników
24:07
i kolorowych rurek na środku pulsował napis, wskaźnik radości
24:12
Wrocławia 82%, 75% 72%. Papa westchnął i właśnie z tym
24:23
mamy kłopot. Podszedł do stołu, na którym
24:26
leżały mapy i notatki. Krasnale zaczęły chorować na
24:30
coś, czego nie widzieliśmy nigdy wcześniej kichot kozę śmieją się
24:35
do rozpuku, aż przestają pracować, a gdy krasnale nie
24:38
działają, Wrocław traci radość. Nawet jeżeli krasnale śmieją się
24:43
do rozpuku, bo równowaga emocjonalna Wrocławia i
24:46
podwrocławka jest zaburzona, dzieci słuchały z szeroko
24:50
otwartymi oczami. Ale dlaczego się śmieją?
24:54
Spytał Rafał. Tego właśnie nie wiemy.
24:58
Odpowiedział papa i musimy się dowiedzieć, zanim wskaźnik
25:01
spadnie do niebezpiecznie niskich poziomów.
25:05
Pokazał im mapę podzieloną na 5 kolorowych części.
25:09
Każda mieniła się innym odcieniem, a z małych rurek
25:12
płynęło światło niczym strumień emocji.
25:16
Zobaczcie tłumaczył papa, wskazując kolejne obszary.
25:20
Tu na mapie jest pod Śródmieście dzielnica naukowców i wynalazców
25:25
usprawniają działanie całego systemu, budują radary, dobroci,
25:29
sensory, smutku, a nawet czasowych.
25:33
Tutaj mamy pod fabryczną królestwo inżynierów i
25:36
budowniczych. To oni tworzą tunele i mosty
25:40
między dzielnicami. Dalej pod krzyki, gdzie pracują
25:44
emocjonalni elektrycy pilnują by sieć kabli i połączeń między
25:49
światem ludzi a nami działała bez zakłóceń.
25:52
W tej części pod psie pole mieszkają strażnicy i pomocnicy.
25:58
To tacy, którzy pomagają ludziom po cichu przytrzymują drzwi,
26:02
podsuwają zagubione skarpetki, a czasem po prostu poprawiają
26:06
komuś dzień i wreszcie. Pod miasto nasza centrala, tu
26:10
nadzorujemy przepływ emocji między Wrocławiem a pod
26:13
wrocławskiem. Papa uśmiechnął się smutno.
26:17
To wszystko działa jak najlepszy zegarek na świecie powiedział
26:21
cicho, ale kiedy choć jeden trybik się uszkodzi, cała
26:25
maszyna zaczyna zwalniać. Jakby w cieście zabrakło
26:30
odrobiny kakao, niby deser jest, ale nie ma już tej magii
26:35
westchnął felek. Papa spojrzał na niego z
26:38
uśmiechem. Mądrze powiedziane, czekoladowy
26:41
przyjacielu, tworzą się opóźnienia, awarie, a tu na dole
26:46
emocje przestają płynąć jak trzeba, a wtedy na Górze dzieją
26:51
się rzeczy, których nikt nie chce.
26:53
Ludzie smutnieją, uśmiechy gasną, a miasto traci swój
26:57
blask. Felek zamyślił się marszcząc
27:00
czekoladowe brwi. Czyli żeby Wrocław był radosnym
27:05
miastem, krasnale muszą pracować.
27:08
Dokładnie tak przytaknął papa z powagą nie ma jednego krasnala
27:13
nie ma podwrocławka nie ma pod wrocławka nie ma Wrocławia.
27:19
Na tablicy zamigotało światło, a wskaźnik znów się obniżył do
27:23
poziomu 68%. Papa zmarszczył czoło, a jego
27:27
czapka zadrżała jakby od powagi sytuacji.
27:31
Nie mam wyboru, musicie nam pomóc.
27:34
Nie ma czasu do stracenia powiedział stanowczo musicie
27:38
sprawdzić, co się dzieje w dzielnicy pod krzyki, a
27:41
właściwie Dlaczego nie odpowiadają na nasze sygnały?
27:46
Guga dodał filipek wymachując rączkami, jakby chciał
27:49
powiedzieć czekoladowe, karmelowe.
27:52
Wszystko będzie gotowe. Papa uśmiechnął się lekko.
27:56
Zgadza się mały właśnie o to chodzi.
28:00
Krasnale, radiowiec z alei karkonoskiej przestał nadawać
28:03
sygnały radości. Ciągnął papa poważnym tonem, a
28:07
właściwie całałączność z tym sektorem została przerwana.
28:10
Nie wiemy czy epidemia chichot kozy już tam dotarła, czy to
28:14
znowu jego kolejne leniwe granie w karty z telesforem z okolicy,
28:18
ale jedno jest pewne, system emocji przestaje działać.
28:23
Felek zasalutował wafelkową czapką.
28:27
Misja przyjęta ruszamy na czekoladowej fali.
28:32
Zawołał Filip wymachując rączkami.
28:35
Papa uśmiechnął się, po czym podał felkowi miniaturową mapę.
28:39
Uważajcie na rury transmisyjne, czasem śmiech, potrafi nimi
28:43
przeskakiwać szybciej niż echo. Chwilę później drużyna siedziała
28:47
w małym wagoniku kolejki krasnali, przypominającego
28:51
połączenie beczki i kopalnianego wózka, a na boku miał napis
28:56
ekspresowa linia emocjonalna numer 3.
28:59
Stacja docelowa pod krzyki. Z głośnika odezwał się głos
29:03
krasnala lektora. Proszę trzymać czapki i śmiech w
29:07
ryzach. Kolejka rusza.
29:09
Podoba mi się ten klimat zaśmiał się Rafał.
29:12
Jak w wesołym miasteczku pod ziemią.
29:15
Kolejka ruszyła przemykając przez tunele, w których błyskały
29:19
świetliste rury z pulsujący mi kolorami.
29:22
W pewnym momencie wagonik przejechał obok napisu dzielnica
29:26
pod krzyki. Zaraz po tym usłyszeli pierwsze
29:30
dźwięki, najpierw chichot, potem rechot, potem kaskada,
29:35
nieustającego donośnego śmiechu. To chyba stacja radiowca.
29:40
Powiedział Łukasz. Patrząc z niepokojem na migające
29:43
światła, kiedy wysiedli, zobaczyli coś niesamowitego.
29:48
Cała stacja radiowa była rozświetlona, migoczący mi
29:51
kolorami, a z głośników rozchodził się nieustanny,
29:54
zaraźliwy śmiech. W środku za stołem siedział
29:59
radiowiec krasnal w słuchawkach i z wielkim mikrofonem
30:03
trzymający się za brzuch ze śmiechu.
30:06
Ha ha ha. Rozlegało się w kółko na ekranie
30:12
pulsowało nadawanie na żywo pasmo niekontrolowane.
30:18
Felek podszedł ostrożnie. Radiowcu halo, przyjechaliśmy z
30:23
centrali. Zawołał, ale krasnal tylko
30:27
ryknął kolejną salwą śmiechu i uderzył głową o blat z radości.
30:32
Chyba się prześmiał szepnął Rafał.
30:35
On kompletnie zwariował ze śmiechu dodał.
30:39
Łukasz, przytrzymując zwisające przewody, ale ten pulpit wygląda
30:43
jak konsola w grze. Może damy radę go naprawić?
30:47
Łukasz natychmiast otworzył swój mini notatnik.
30:50
Potrzebujemy 3 rzeczy, prądu, sygnału i planu.
30:55
Rafał przełączniki, ja zajmę się mikrofonem.
30:59
A gu dorzucił Filip stukając rączką w guzik, który akurat
31:03
migał na różowo. No to do dzieła zawołał felek
31:07
czekoladowa drużyna czekoladowe myślenie.
31:11
Dzieci rzuciły się do pracy, Rafał obracał gałkami jak
31:15
operator statku kosmicznego, Łukasz podłączał kable, notując
31:19
każdą zmianę światła i dźwięku. Felek w tym czasie otworzył
31:23
panel serwisowy przy biurku radiowca.
31:26
Jeszcze chwila. Mruknął, kręcąc śrubką i powinno
31:30
być po problemie. Iskry posypały się jak
31:33
fajerwerki na moment wszystko zamilkło śmiech ucichł lampki
31:39
przygasły, a w głośnikach zapadła Cisza.
31:42
Udało się szepnął Łukasz, chyba tak odpowiedział felek
31:47
nasłuchując, halo, centrala? Tu felek wafelek, odbiór.
31:51
Wyniki zaskrzeczały coś zaszumiało i nagle pośród
31:55
trzasków dało się usłyszeć znajomy głos papy krasnala
31:59
stłumiony urywany jakby nadawany z daleka.
32:04
Tu centrala felku ratujcie się kto może epidemia, chichot kozy
32:09
dotarła do nas nie wracajcie pod żadnym pozorem sygnał stawał się
32:14
coraz bardziej przerywany, musicie uratować podwrocławek
32:20
liczymy na was. Sygnał zaniku.
32:26
Krzyknął felek do mikrofonu papa, słyszysz nas?
32:31
Zamiast odpowiedzi z głośników popłynął znowu śmiech.
32:35
Tym razem zniekształcony, absurdalny śmiech setek głosów
32:39
nakładających się na siebie felek spojrzał na dzieci, ich
32:43
twarze oświetlało szalone pulsowanie kolorów.
32:47
To nie jest zwykła awaria wyszeptał.
32:51
Coś rozśmiesza, miasto do łez i bólu brzucha.
32:55
Felek spojrzał na dzieci, które ściskały się z debatem i kajką w
32:59
ramionach. Krusza się, lecz nie poddaje
33:03
wyszeptał. A jak mawiał profesor pstryczek,
33:08
gdy świat się śmieje bez powodu trzeba mu dodać szczyptę sensu,
33:12
jak cukru do gorzkiego kakao, światła za migotały wskaźnik
33:17
radości Wrocławia spadł do 60%. I tak kończy się pierwsza.
33:23
Część historii felka wafelka i podwrocławka felek i dzieci
33:29
odkryli tajemnicze miasto pod Wrocławiem spotkali papę
33:32
krasnala, a wskaźnik radości niebezpiecznie spadł do 60%.
33:37
Czy uda im się zatrzymać chichot kozę zanim epidemia rozniesie
33:40
się dalej? O tym dowiecie się w drugiej
33:43
części felek wafelek i podwrocławek różowa Mgła Jeszcze
33:48
raz ogromne podziękowania dla patronów Łukasza Rafała i
33:53
Filipa, którzy nie tylko wsparli felka, ale też stali się
33:57
bohaterami tej historii. To dzięki wam powstała opowieść
34:01
o mieście, w którym magia i uśmiech naprawdę żyją pod
34:05
ziemią. Dziękuję wszystkim, którzy.
34:09
Wspierają felka i pomagają tworzyć kolejne czekoladowe
34:13
przygody. A jeśli chcesz, by twoje dziecko
34:16
też zostało bohaterem bajki, zajrzyj na patronajta na
34:20
czekoladowym tropie do usłyszenia.