Latest / Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania / Zëri në Shkretëtirë Mateu 3:1–17
Transcript
- Zëri në shkretëtirë — Mateu 3 Vargjet kyçe: „Pendohuni, sepse mbretëria e qiejve është afër.“ (Vargu 2) „Dhe ja, një zë nga qielli tha: ‘Ky është Biri im i dashur, në të cilin jam i kënaqur.’“ (Vargu 17) Ka momente kur Perëndia duket sikur hesht për një kohë të gjatë. Por pas 400 vitesh heshtje, një zë u dëgjua në shkretëtirë: „Pendohuni, sepse mbretëria e qiejve është afër!“ Në këtë mësim nga Mateu 3, do të shohim Gjon Pagzorin, ardhjen e Mbretit dhe thirrjen që edhe sot na drejtohet: A është zemra jonë gati për Krishtin? Konteksi historik dhe kulturor Midis Mateut 2 dhe Mateut 3 ka një hapësirë prej rreth 30 vitesh. Mateu nuk thotë asgjë për fëmijërinë e Jezusit, zanatin e tij apo jetën familjare. Ai kalon drejtpërdrejt nga ikja në Egjipt tek fillimi i shërbesës publike, sepse shqetësimi i tij është Mbreti dhe Mbretëria, jo biografia. Izraeli nuk kishte dëgjuar një zë profetik të njohur për rreth 400 vjet. Fjalët e fundit të Dhjatës së Vjetër tek Malakia premtonin se një lajmëtar do të vinte përpara ditës së Zotit — pastaj heshtje. Katër shekuj me perandori që ngriheshin e brenin, me sundim të huaj dhe me pritje. Pastaj shfaqet një burrë në shkretëtirë, i veshur si Elia, dhe i gjithë kombi del për ta dëgjuar. Pagzimi i Gjonit ishte i pazakonshëm. Larjet rituale ishin të zakonshme në judaizëm, por zakonisht bëheshin nga vetë personi dhe përsëriteshin. Johebrenjtë që ktheheshin në judaizëm pagzoheshin një herë, si shenjë e hyrjes në popullin e besëlidhjes. Gjoni po pagzonte hebrenjtë, popullin e besëlidhjes, sikur ata të kishin nevojë të hynin përsëri nga fillimi. Ky është skandali: ai po i thoshte Izraelit se prejardhja e tyre nuk mjafton. Vargjet 1–4: Një zë, jo një institucion Në ato ditë erdhi Gjon Pagzori duke predikuar në shkretëtirën e Judesë. Jo në tempull, jo në Jeruzalem, por në shkretëtirë — vendi i mërgimit, i provës dhe i fillimeve të reja. Izraeli u formua në shkretëtirë, dhe tani Izraeli thirret përsëri në të. „Pendohuni, sepse mbretëria e qiejve është afër!“ Jezusi do të predikojë të njëjtën fjali tek Mateu 4:17. Pendimi nuk është shënimi i vogël në fund të mbretërisë; ai është dera. Prandaj Mateu përshkruan me qëllim veshjen dhe ushqimin e Gjonit: qime deveje, një brez lëkure, karkaleca dhe mjalte të egër. Kushdo që njihte të Dytën e Mbretërve 1:8 do të njihte menjëherë përshkrimin e Elias. Mateu po tregon se paralajmëruesi i premtuar ka ardhur. Vargjet 5–6: Kombi del Athere Jeruzalemi, e gjithë Judea dhe gjithë krahina përreth Jordanit dilnin tek ai. Përgjigjja ishte e jashtëzakonshme. Njerëzit ecnin drejt shkretëtirës për të dëgjuar një njeri pa titull, pa mbështetje institucionale dhe pa ndonjë rehati që t’u ofronte. Dritëria më e madhe e një kombi është ajo shpirtërore. Ata po pagzoheshin duke rrëfyer mëkatet e tyre. Kjo ishte shenja e pendimit të vërtetë. Ai është konkret, jo i paqartë: të gjithë jemi të papërsosur, por të emërtosh atë që është në të vërtetë gabim kërkon çiltërsi. Vargjet 7–10: Fryt, jo pemë familjare „O pjellë e nepërkave, kush ju paralajmëroi të ikni nga zemërimi që po vjen?“ Fjalët më të ashpra të Gjonit u drejtohen udhëheqësve fetarë, jo turmave. Farisenjtë dhe saducenjtë kishin ardhur për të vëzhguar një lëvizje, jo për t'u penduar brenda saj. Gjoni e pa menjëherë përmes tyre. „Jepni pra fryte të denja për pendim!“ Pendimi që nuk prodhon asgjë nuk është pendim — është keqardhje. Gjoni kërkon prova: sjellje të ndryshuara, marrëdhënie të ndryshuara, përdorim të ndryshuar të parave dhe pushtetit. Prova e një kthimi të brendshëm është një ndryshim i jashtëm. „Mos mendoni të thoni me vete: 'Ne kemi Abrahamin si atë.'“ Kjo ishte siguria e tyre; prejardhja nga Abrahami trajtohej si garanci. Gjoni e rrëzoi këtë në një fjali: Perëndia mund të nxjerrë fëmijë për Abrahamin edhe nga këta gurë. Perëndia nuk varet nga prejardhja jonë. Trashëgimia fetare nuk shpëton askënd. Pamja e sëpatës tashmë të vendosur tek rrënjët është e ashpër. Jo te degët — te rrënjët! Kjo nuk është krasitje, është një gjykim mbi të gjithë pemën nëse ajo nuk prodhon gjë. Mesazhi i Gjonit është urgjent, sepse ai beson se çasti ka ardhur me të vërtetë. Vargjet 11–12: Ai që vjen është më i fuqishëm „Ai që vjen pas meje është më i fuqishëm se unë, dhe unë nuk jam i denjë as t’i mbaj sandalet.“ Mbartja e sandalave të zotërisë ishte puna e mezuarit më të ulët në një shtëpi — një detyrë që një dishepull jude nuk ishte i detyruar ta bënte për rabinin e tij. Gjoni thotë se nuk ishte i denjë as për këtë. Predikuesi më i njohur në Izrael e bën veten të vogël. „Ai do t’ju pagzojë me Frymën e Shenjtë dhe me zjarr.“ Pagzimi i Gjonit është përgatitje; pagzimi i Jezusit është transformim. Uji mund të pastrojë vetëm pjesën e jashtme, ndërsa Fryma ndryshon atë që një person është në të vërtetë. Zjarri pastron dhe konsumon; se cili rol do të ketë varet nga përgjigja e njeriut. Lopata e hedhjes së grurit në erë e kompleton pamjen. Pas shoshitjes, bujku e hidhte grurin në ajër: gruri më i rëndë binte përsëri në lëmë, ndërsa kashta e lehtë largohej nga era. Ardhja e Mesisë sjell ndarje; neutraliteti ndaj tij nuk është një opsion. Vargjet 13–15: I pamëkatit hyn në ujë Athere Jezusi erdhi nga Galilea në Jordan tek Gjoni për t'u pagzuar prej tij. Ky është problemi i kapitullit: pagzimi i Gjonit ishte për pendim nga mëkati, por Jezusi nuk kishte mëkat. Gjoni e kuptoi menjëherë vështirësinë dhe u përpoq ta ndalonte. „Lëre tani, sepse kështu është e përshtatshme për ne të përmbushim çdo drejtësi.“ Këto janë fjalët e para të regjistruara të Jezusit tek Mateu. Ai nuk po pastrohet; ai po identifikohet. Ai hyn në ujë bashkë me njerëzit që kishin ardhur për t'u shpëtuar, duke qëndruar aty ku qëndrojnë mëkatarët. Ajo që fillon këtu në Jordan përfundon në kryq: i drejti duke marrë vendin e të padrejtvë. Vargjet 16–17: Ati flet Qiejt u hapën për të dhe ai pa Frymën e Perëndisë duke zbritur si një pëllumb. Hapja e qiejve është gjuhë profetike për Perëndinë që thyen heshtjen e tij (Isaia 64:1). Pas 400 vitesh, qielli hapet. „Ky është Biri im i dashur, në të cilin jam i kënaqur.“ Ati, Biri dhe Fryma janë të gjithë të pranishëm në një çast të vetëm. Ati shpall miratimin përpara se Jezusi të ketë predikuar një predikim, të ketë shëruar dikë ose të ketë mbledhur një dishepull. Miratimi vjen i pari; shërbesa rrjedh prej tij, jo e kundërta. Fjalët kyçe Metanoeo (të pendohesh): Fjalë për fjalë do të thotë të ndryshosh mendjen, dhe në një kuptim më të gjerë, të ndryshosh të gjithë drejtimin e jetës. Nuk është kryesisht një nocion trishtimi, por një vendim për t'u kthyer. Një person që është vetëm i trishtuar vazhdon të ecë në të njëjtën rrugë; një person që pendohet kthehet prapa. Basileia ton Ouranon (Mbretëria e qiejve): Shprehja e parapëlqyer e Mateut, e përdorur më shumë se 30 herë. Nuk do të thotë qielli si një vend ku shkojmë, por sundimi i Perëndisë që hyn në këtë botë. Mbreti ka ardhur, prandaj mbretëria është afër. Dikaiosyne (Drejtësia): Emri që qëndron pas dikaios nga mësimi 1. Këtu do të thotë gjithçka që Perëndia kërkon dhe gjithçka që Perëndia synon të përmbushë. Jezusi e përmbush atë jo duke u shmangur mëkatarëve, por duke u bashkuar me ta. Agapetos (I dashur): E njëjta fjalë e përdorur për Isakun tek Zanafilla 22 — djalin e vetëm që Abrahami donte. Fjalët e Atit në Jordan mbajnë me vete jehonën e një Ati që çon djalin e tij të dashur lart në një mal për t'u offered. Lidhja me Dhjatën e Vjetër dhe përmbushja profetike Mateu 3 përmbledh disa fije të pritshmërisë së Dhjatës së Vjetër dhe i lidh ato së bashku në një skenë të vetme në Jordan: Isaia 40:3: „Zëri i atij që bërtet në shkretëtirë: Përgatitni udhën e Zotit!“ Mateu e citon drejtpërdrejt. Tek Isaia, këto fjalë shpallin fundin e mërgimit dhe kthimin e Perëndisë tek populli i tij. Mateu i zbaton ato për Gjonin: mërgimi i heshtjes ka marrë fund. Malakia 3:1 & 4:5: Promisi për një lajmëtar të dërguar përpara dhe për kthimin e Elias përpara ditës së madhe. Veshja e Gjonit është mënyra e qetë e Mateut për të thënë se premtimi është mbajtur. Jezusi e bën këtë të qartë më vonë tek Mateu 11:14. Psalmi 2:7: „Ti je Biri im, sot të kam lindur.“ Një psalm mbretëror kurorëzimi. Zëri i Atit në pagzim është gjuhë kurorëzimi: ky është Mbreti që zë vendin e tij. Isaia 42:1: „Ja shërbëtori im, të cilin unë e mbaj, i zgjedhuri im, në të cilin shpirti im kënaqet. Kam vënë Frymën time mbi të.“ Kënga e shërbëtorit qëndron pas gjysmës së dytë të fjalëve të Atit. Mbreti dhe Shërbëtori që vuan janë i njëjti person, dhe Mateu e thotë këtë që në fillim. Këto dy identitete — Mbreti dhe Shërbëtori — do të mbeten në tension gjatë gjithë Ungjillit. Izraeli donte Mbretin; Mateu këmbëngul se mbretëria vjen përmes Shërbëtorit. Zbatimi për ne sot Pendimi është një drejtim, jo një ndjenjë. Shumë njerëz ndihen keq për mëkatin e tyre dhe nuk ndryshojnë asgjë. Gjoni këmbëngul për fryt — diçka të dukshme që nuk do të ishte aty ndryshe. Pyet veten: Çfarë ka në jetën time që duket ndryshe për shkak të asaj që pretendoj se besoj? Trashëgimia nuk është e njëjtë me besimin. Farisenjtë mbështeteshin tek Abrahami. Ne mund të mbështetemi tek një familje e krishterë, anëtarësimi në kishë, një certifikatë pagzimi apo vite të tëra pjesëmarrjeje. Asnjë nga këto nuk zëvendëson një zemër të kthyer dhe të penduar. Perëndia nuk ka nipër e mbesa. Miratimi i Atit vjen përpara punës. Jezusi dëgjoi „në të cilin jam i kënaqur“ përpara se të fillonte shërbesën e tij. Nëse Biri e mori pohimin përpara arritjeve, atëherë edhe vlera jonë nuk është diçka që e fitojmë përmes performancës. Puno nga pranimi, jo për ta fituar pranimin. Jezusi qëndroi aty ku qëndrojmë ne. Ai hyri në ujin për të cilin nuk kishte nevojë, për të qëndruar pranë njerëzve që kishin nevojë për të. Çfarëdo që po përballon, ai nuk ka qëndruar larg saj. Ky është modeli i të gjithë Ungjillit: ai zbret atje ku jemi ne. Çfarë mësojmë nga ky kapitull? Mbretëria fillon me pendimin. Si Gjoni, ashtu edhe Jezusi e hapin shërbesën e tyre me të njëjtën fjali. Nuk ka hyrje në mbretëri që anashkalon kthimin. Pendimi i vërtetë prodhon fryt. Rrëfimi emërton atë që është gabim; fryti provon se kthimi ishte i sinqertë. Gjoni nuk pranonte asnjë zëvendësim për provat. Madhështia matet nga sa poshtë je i gatshëm të zbresësh. Predikuesi më me ndikim në Izrael tha se nuk ishte i denjë t'i mbante sandalet atij që po vinte. Ultësia nuk do të thotë të mendosh më pak për veten, por të jesh vërtet i vogël përpara Krishtit. Triniteti është i pranishëm që në fillim. Biri në ujë, Fryma duke zbritur dhe Ati duke folur. Besimi i krishterë nuk është besim në një hyjni të largët, por marrëdhënie me një Perëndi që në vetvete është marrëdhënie. Paqja dhe hiri i Perëndisë qoftë me ju! Zoti ju bekoftë!