Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Echo Legendy ⛰️ bajka dla dzieci (Skrytka II) | Felek Wafelek (PFW_042)

Transcript

Echo Legendy ⛰️ bajka dla dzieci (Skrytka II) | Felek Wafelek (PFW_042) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

• 0:00
  Cześć tu radkowski dzisiaj wracamy prosto pod Tatry w samo
• 0:04
  serce przygody, która zaczęła się zupełnie niewinnie od
• 0:08
  zwykłego biwaku. Mapki narysowanej przez aleksa i
• 0:12
  jednego tajemniczego zejścia ze szlaku.
• 0:15
  Jeśli słuchaliście części pierwszej, wiecie już, że trop
• 0:19
  felka Alexa i dzielnej ledy zaprowadził ich prosto do
• 0:22
  jaskini tej nieodkrytej pełnej malunków.
• 0:27
  I starego zbójnickiego skarbu. I wiecie też, że kiedy tylko go
• 0:32
  odnaleźli, świat nagle zgasł, a jaskinia zatrzasnęła się za nimi
• 0:37
  jak powieść zamknięta w połowie rozdziału przed wami?
• 0:41
  Dalsza część historii felek wafelek i skrytka jaśka echo
• 0:45
  legendy. Czas dokończyć tę opowieść i
• 0:48
  Odkryć prawdę ukrytą w cieniu teatr.
• 0:52
  Usiądźcie wygodnie, poprawcie skarpetki i zapalcie pochodnie
• 0:56
  wyobraźni, bo za chwilę wchodzimy do środka tej
• 0:59
  historii. Zaczynamy.
• 1:02
  Jeżeli felek stał się już znajomym głosem w waszym domu,
• 1:05
  zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę, to dla nas
• 1:09
  najmilszy sygnał, by opowiadać dalej.
• 1:12
  A jeśli chcecie wesprzeć przygody felka, możecie postawić
• 1:15
  mu symboliczne kakao na patronite.
• 1:18
  Ten mały gest daje nam wielką moc do tworzenia kolejnych
• 1:21
  historii na czekoladowym tropie link znajdziecie w opisie.
• 1:26
  Dziękuję, że jesteście częścią tego świata.
• 1:29
  Tatry milczały nawet wiatr, który zwykle szumi między
• 1:33
  świerkami jakby zapomniał jak się oddycha.
• 1:36
  A w głębi jaskini tej, której nie było na żadnej mapie, trójka
• 1:41
  małych odkrywców czekała na pierwszy znak, że los nie
• 1:45
  zostawił ich samych. Aleks felek, wafelek i leda
• 1:48
  znaleźli się tam przez przypadek, albo może przez
• 1:51
  historię, która od dawna czekała, żeby ktoś ją znów
• 1:54
  odkrył za nimi niczym zasłonięta.
• 1:57
  Kurtyna runęła. Kamienna płyta przejście
• 2:00
  zniknęło, światło zgasło. Jaskinia stała się cicha jak
• 2:05
  sekret, którego nikt nie chciał zdradzić.
• 2:08
  Przez chwilę nie było nic ani światła, ani kształtów.
• 2:13
  Tylko oddechy aleksa felka i ledy odbijające się od
• 2:17
  kamiennych ścian, jak zagubione ptaki.
• 2:21
  Jaskinia była teraz jak zamknięta skrzynia.
• 2:24
  Świat na zewnątrz istniał tylko w pamięci.
• 2:27
  Aleks pierwszy wyrwał się z tego bezruchu.
• 2:29
  Serce waliło mu jak młot, ale w głowie włączył się tryb
• 2:33
  przetrwania. Tryb, który nie był mu obcy.
• 2:37
  Dobra szepnął bardziej do siebie niż do innych.
• 2:41
  Najpierw oddychanie, potem myślenie, potem działanie.
• 2:46
  A ja dodaję od siebie Zero paniki, bo panika to jak zbyt
• 2:50
  gorzka czekolada mówił felek. Niektórym pasuje, ale większości
• 2:55
  robi ble. Spróbował sięgnąć po plecak,
• 2:59
  który zawsze miał na ramieniu, poszukał pasków.
• 3:02
  Lewą ręką prawą. Nic.
• 3:06
  Zrobił pół obrót, dotknął kamienia ziemi własnej bluzy.
• 3:13
  Nie ma. Wydusił cicho.
• 3:16
  Plecak spadł. Kiedy płyta się osunęła, musiał
• 3:19
  zostać po drugiej stronie. Przez chwilę w jego głosie
• 3:23
  zabrzmiała nuta paniki, cały jego niezniszczalny ekwipunek,
• 3:28
  latarka zapasowa, mała apteczka, sznurki, notes, baterie zniknął
• 3:33
  tak po prostu za kamienną ścianą.
• 3:37
  Felek przełknął głośno i spróbował wlać w tę ciemność,
• 3:41
  choć odrobinę humoru. No cóż, mruknął wygląda na to,
• 3:46
  że zostaliśmy tylko z tym, co mamy w głowach, a głowy mamy
• 3:51
  całkiem nieźle wyposażone czekoladowa siła na problemy
• 3:55
  działa. Aleks wciągnął powietrze
• 3:59
  głębiej, to brzmiało trochę jak przypomnienie, nie jesteśmy
• 4:03
  całkiem bezbronni, przesunął dłonią po pasku spodni i nagle
• 4:09
  poczuł znajomy kształt. Krzesiwo wyszeptał, mam krzesiwo
• 4:16
  chociaż tyle. W sprzączce jego paska ukryty
• 4:19
  był mały metalowy gadżet, który dostał od rodziców na święta.
• 4:24
  Na wszelki wypadek, ale używaj tylko z głową powtarzała mama,
• 4:29
  więc teraz zdecydowanie była pora z głową felku.
• 4:33
  Musimy zebrać materiały na pochodnie taką prawdziwą,
• 4:36
  idealną na warunki w jaskini powiedział aleks.
• 4:40
  Ostrożnie badając dłonią podłoże felek zamrugał W ciemności, a
• 4:45
  jego czekoladowe policzki aż błysnęły od determinacji.
• 4:49
  Słowo pochodnia brzmi jak Plan, a Plan to już pół wyjścia
• 4:54
  oznajmił. Z energią kruszę się, lecz nie
• 4:57
  poddaje leda, jakby słysząc komendę, od razu przeszła w tryb
• 5:01
  akcja uniosła nos, zaczęła węszyć, szukać, stukać łapą we
• 5:06
  wszystko, co mogło pomóc. Aleks przesunął dłonią po ziemi
• 5:11
  i trafił na coś lekkiego, ale mocnego.
• 5:13
  To były deseczki ze starej skrzynki.
• 5:16
  Wysuszone tak idealnie, jakby czekały na tę chwilę.
• 5:20
  Mamy trzonek wyszeptał z ulgą. Felek w tym czasie szukał
• 5:25
  jakiegokolwiek kawałka szmatki, ale materiał znaleziony przy
• 5:29
  drewnianych beczkach rozsypywał się w palcach jak wafelek w
• 5:32
  upale. To nie wytrzyma nawet jednego
• 5:36
  puf ocenił felek. Aleks zawahał się tylko chwile,
• 5:41
  sięgnął do szyi, rozwiązał swoją chustę ulubioną niebieską symbol
• 5:46
  każdej jego wyprawy. Trudno rzeczy są po to, żeby
• 5:51
  pomagały powiedział cicho, ale stanowczo owinął deseczkę
• 5:55
  chustą, mocując ją tam, gdzie kiedyś tkwiła stara szmata.
• 6:00
  Felek znalazł w beczkach stare bryłki żywicy.
• 6:03
  O to się zdecydowanie nada ogłosił z dumą idealne do
• 6:08
  podkręcenia płomienia. Przycisnęli żywicę do materiału,
• 6:12
  a aleks przygotował podpałkę z cienkich drzazg.
• 6:16
  No dobra szepnął skrobiąc krzesiwem o metalową klamrę.
• 6:20
  Raz 2. Iskra poszła w świat musnęła
• 6:26
  chustę. Materiał zajęła najpierw cienka
• 6:29
  nitka światła, a potem ciepły, równy płomień rozlał się po
• 6:33
  pochodni. Jaskinia rozbłysła, jakby ktoś
• 6:36
  zapalił w niej małe słońce. Felek uniósł brodę z dumą.
• 6:40
  O tak to jest dopiero prawdziwa pochodnia ekspedycyjna.
• 6:44
  Model alex 5000 ogłosił. Dobra robota powiedział alex, a
• 6:50
  jego głos był już dużo spokojniejszy.
• 6:54
  Mamy światło, teraz znajdźmy drogę, mały płomień odbijał się
• 6:58
  w kryształkach w ścianach, tworząc setki miniaturowych
• 7:01
  gwiazd. Jaskinia przestała być czarną
• 7:04
  dziurą, a stała się znowu miejscem, chociaż było ono wciąż
• 7:08
  trochę tajemnicze. W tej samej chwili, kiedy ogień
• 7:11
  zapalił się na dobre krótkofalówka, którą aleks miał
• 7:14
  przypiętą do pasa, dobiegł głośny trzask.
• 7:18
  Pip. Halo.
• 7:21
  Słaby głos przebił się przez zakłócenia.
• 7:24
  Tu obóz aleks felku odbiór. Aleks prawie podskoczył to
• 7:31
  dzieci powiedział z ulgą i chyba.
• 7:36
  Opiekunowie. Nacisnął przycisk krótkofalówki.
• 7:41
  Tu aleks jesteśmy swe. Sygnał nagle przerwał.
• 7:46
  U nas wszystko w znów trzask, szum, urwany głos.
• 7:52
  Odbiór. Zapadła chwila pełna trzasków.
• 7:56
  Dopiero po kilku sekundach przebił się głos opiekuna
• 8:00
  urywany, ale pełen ulgi i napięcia.
• 8:03
  Aleks słyszymy cię. Znowu szum.
• 8:08
  Macie zostać w miejscu? Sygnał drżał, jakby jaskinia
• 8:15
  wciągała go w siebie, a fale radiowe odbijały się od kamieni
• 8:19
  i traciły siłę. U nas wszystko zaraz stracimy
• 8:26
  zasięg. Potem zapadła Cisza tylko
• 8:30
  trzaski tylko echo. Aleks opuścił krótkofalówkę.
• 8:36
  Mimo słabości sygnału ulga wypłynęła mu na twarz.
• 8:40
  Są w obozie, rodzice też wiedzą, że żyjemy.
• 8:44
  Felek kiwnął głową spokojnie. Oczywiście, że wiedzą, mieliśmy
• 8:49
  kontakt, to najważniejsze. Topr też został zawiadomiony.
• 8:54
  A poza tym uniósł palec. Po pierwsze mamy mnie po drugie,
• 9:00
  mamy led, po trzecie mamy Tatry a Tatry jak już kogoś wpuszczą
• 9:06
  do swojej jaskini to raczej nie po to, żeby go tam zostawić na
• 9:09
  zawsze. Leda, jakby potwierdzając te
• 9:13
  słowa, ruszyła powoli przed siebie węszyła przy ścianach
• 9:17
  nasłuchiwała powiewów. Aleks wyprostował się, poprawił
• 9:22
  pochodnie w dłoni i powiedział spokojnie, dobra, mamy ogień,
• 9:27
  mamy psa ratownika, teraz musimy znaleźć jakieś wyjście, albo
• 9:32
  chociaż wskazówkę. Światło pochodni kołysało się
• 9:36
  miękko odsłaniając zakamarki jaskini jak strony starej
• 9:41
  księgi. Powietrze pachniało żywicą pyłem
• 9:45
  i czymś pradawnym. Aleks ruszył, pierwszy trzymał
• 9:49
  pochodnie pewnie, choć dłonie miał lekko drżące od zmęczenia
• 9:54
  albo od emocji. Felek dreptał tuż obok aleda
• 9:57
  prowadziła ich nosem, co chwila, zatrzymując się i zerkając w
• 10:01
  stronę kamiennych ścian. I właśnie wtedy jakby jaskinia
• 10:05
  czekała na ten moment zaczęły dziać się pechowe rzeczy.
• 10:10
  Najpierw współpracy odmówiła latarka przy pasku aleksa.
• 10:14
  Crick zgasła, dziwne przecież była naładowana mruknął.
• 10:21
  Potem zerwał się pasek od jego kurtki, jakby był przetarty,
• 10:25
  pstryk krótkofalówka zamrugała na czerwono zapiszczała 2 razy i
• 10:30
  umilkła. Halo, halo?
• 10:34
  Próbował aleks, ale urządzenie nie reagowało poziom baterii 0%.
• 10:41
  Och, nie lubię takich dźwięków. Jęknął felek to brzmi jak
• 10:45
  początek kakao apokalipsy. Pochodnia na moment przygasła,
• 10:50
  jakby dostała zadyszki w tym samym czasie aleks potknął się o
• 10:54
  kamień i prawie poleciał na twarz.
• 10:57
  Ała. Ała razy 2 zawołał felek, bo
• 11:01
  przy okazji dostał w czoło odpryskiem gruzu.
• 11:04
  Leda zatrzymała się i zamer dała ogonem niepewnie.
• 11:08
  Po chwili straciła trop. Pierwszy raz od początku
• 11:12
  jaskini. Aleks przycisnął dłoń do
• 11:15
  kieszeni, w której spoczywał srebrny fragment.
• 11:19
  Co jest? Wszystko się psuje naraz.
• 11:23
  Felek spojrzał na niego z szeroko otwartymi oczami.
• 11:27
  Aleks. Ja nie chcę nic mówić, ale.
• 11:31
  To chyba pech. Czekoladowo gigantyczny pech.
• 11:36
  Kopiec zamilkł. Patrzę na migającą pochodnie na
• 11:40
  swoją zerwaną kurtkę na krótkofalówkę bez energii.
• 11:44
  Jaskinia milczała. Jakby czekała, aż sami połączą
• 11:48
  kropki. Słuchaj, to wszystko zaczęło się
• 11:53
  w momencie, kiedy weszliśmy do komnaty ze skarbami.
• 11:57
  Nie dość, że musieliśmy aktywować pułapkę, to chyba
• 12:00
  jeszcze wywołaliśmy pecha z jaskini.
• 12:03
  Felek kiwnął powoli głową. Wiesz, w starych historiach
• 12:07
  zawsze był jakiś znak. Klątwa, przestroga coś co
• 12:11
  mówiło, hej człowieku, nie ruszaj tego, bo to nie twoje, a
• 12:15
  tu wszystko krzyczy jak jak czajnik, który za długo stoi na
• 12:19
  ogniu. Aleks przełknął ślinę, w głębi
• 12:22
  jaskini coś zaszeleściło, a w jego kieszeni srebrny widelec
• 12:27
  był nagle jak ciężki kamień. Kamień, który chcesz zabrać do
• 12:31
  domu, ale nie wiesz, czy naprawdę jest ci potrzebny leda
• 12:34
  zawarciała delikatnie. Nie groźnie, tylko ostrzegawczo.
• 12:39
  Potem wykonała coś co aleks już dobrze znał ruch głową w jedną
• 12:44
  stronę, krótkie spojrzenie, westchnienie.
• 12:48
  Chodźcie za mną aleks skinął głową.
• 12:51
  Masz rację leda, chyba musimy wrócić tam, gdzie wszystko się
• 12:55
  zaczęło. Do malunków zawołał felek i aż
• 13:00
  podskoczył, jakby właśnie ogłosił początek misji
• 13:02
  specjalnej. Tam musi być wskazówka.
• 13:05
  Jaskinie nigdy nie rysują niczego przypadkiem.
• 13:09
  Leda prowadziła ich między kamieniami zwinnym krokiem,
• 13:13
  wyznaczając trasę, a felek, trzymając się blisko aleksa
• 13:17
  mamrotał pod nosem. Klątwa, nie klątwa, jeśli ta
• 13:21
  jaskinia chce nam zaś powiedzieć, to my zaraz to
• 13:24
  rozszyfrujemy. Po kilku minutach dotarli z
• 13:28
  powrotem do ściany z malowidłem. W świetle pochodni wyglądała
• 13:31
  inaczej, jakby czekała aż ktoś wreszcie popatrzy na nią
• 13:35
  uważniej. Aleks uniósł pochodnie wyżej
• 13:39
  dobra wracamy do początku, coś tu przeoczyliśmy, a malunek 3
• 13:44
  sceny 3 symbole 3 historie splecione w jedną, jakby
• 13:49
  poruszył się delikatnie w tańcu cieni.
• 13:51
  Felek stanął obok aleksa. Ręce miał oparte na
• 13:54
  czekoladowych waflobioderkach. No dobrze, mruknął czas na
• 14:00
  operację, słodki detektyw, zaczynamy od początku leda
• 14:04
  usiadła tuż przy nich ogon owinięty wokół łap, patrzyła na
• 14:09
  obrazy tak uważnie, jakby rozumiała każde pociągnięcie
• 14:12
  starożytnego węgla. Alex skierował światło na
• 14:16
  pierwszy rysunek 3 zbójników. 3 kotliki pełne błyszczących
• 14:21
  kropek, uniesiona ręka, kobieta w chuście wyraźna, mocniej
• 14:26
  zaznaczona niż reszta, a nad kotlikami zygzak.
• 14:30
  Wcześniej czuli w tym ciepło, teraz coś mroziło.
• 14:34
  Aleks przełknął ślinę. Felku ten zygzak to nie jest
• 14:40
  para z gorącej zupy. Felek pokiwał głową powoli jak
• 14:44
  profesor historii czekoladologii.
• 14:47
  A kobieta ta z grubszą kreską nie wygląda jak gospodyni, która
• 14:52
  częstuje gości makaronem. Obaj spojrzeli na siebie
• 14:55
  jednocześnie. To chyba czarownica wyrzucił
• 14:59
  aleks. Tak zdecydowanie czarownica
• 15:03
  powtórzył felek. Taka góralska, co robi ziołowe
• 15:06
  mieszanki zaklęcia i różne bajery napary.
• 15:10
  Zrobił wymowny gest palcami, jakby mieszał niewidzialny
• 15:14
  garnek. Aleks wskazał na uniesioną rękę
• 15:16
  zbójnika. A to to nie było, zapraszam na
• 15:21
  obiad, to jest ślubowanie przysięga.
• 15:25
  Felek odsunął się o krok, aż stuknął obcasem swojego bucika w
• 15:29
  kamień. Czyli oni tu przysięgali, że
• 15:33
  skarb ma stąd nie wyjść nigdy, że nikt nie może go zabrać dla
• 15:38
  siebie. Zygzak nad kociołkami migotał w
• 15:41
  świetle jakby potwierdzał tę myśl.
• 15:44
  Leda wydała z siebie ciche ów jak pies, który właśnie pojął
• 15:49
  coś bardzo poważnego. Aleks przesunął pochodnie w bok.
• 15:53
  Ten sam Góral, co wcześniej pochylony nad kotlikiem, wyciąga
• 15:58
  go zanim 3 symbole, przekreślona owca przekreślony snop zboża i
• 16:04
  Czarny obłoczek. Felek aż wciągnął powietrze.
• 16:09
  No dobra. Teraz wygląda to jak prawdziwa
• 16:13
  Katastrofa. To nie jest, poradzimy sobie bez
• 16:16
  owiec. To jest owce, uciekły, zboże
• 16:20
  padło, a potem spadł jeszcze mały Czarny deszcz.
• 16:24
  Aleks dodał miękko. Czyli nieszczęścia zaczęły się
• 16:29
  dokładnie wtedy, kiedy ktoś zabrał skarb.
• 16:32
  Zastanowił się chwilę, a potem dotknął dłonią własnej kieszeni
• 16:36
  tej z ozdobą. Tak jak u nas.
• 16:40
  Felek spojrzał na niego poważnie?
• 16:42
  Tak poważnie, że nawet jego czekolada przestała błyszczeć od
• 16:46
  humoru. Gaśnięcie latarek zerwany pasek
• 16:50
  radio które zamilkło aleks to było jak łańcuch pecha wcale nie
• 16:56
  przypadek. Leda pisnęła krótko jak pies,
• 17:00
  który widzi, że ktoś właśnie odkrył coś ważnego, ale jeszcze
• 17:03
  nie chce się przyznać, światło pochodni przesunęło się na
• 17:07
  trzeci rysunek. Ten sam Góral odnosił kociołki
• 17:10
  na swoje miejsce słońce kłos, który znówrósł owca
• 17:16
  nieprzekreślona. Aleks wypowiedział cicho.
• 17:21
  To nie jest po prostu dobrze mu się zrobiło.
• 17:26
  To jest odwrócenie pecha. Felek klasnął w dłonie.
• 17:36
  O tak jak w bajkach oddajesz to co nie było twoje i nagle bum
• 17:42
  wszystko wraca do normy, owce wracają, zboże rośnie, a czarne
• 17:46
  chmurki odlatują na urlop. Ostrożnie wskazał pochodnią na
• 17:52
  drobne znaczki pod malunkiem. A to to wcale nie są dekoracje
• 17:57
  to wygląda jak instrukcja, jakby starzy górale chcieli
• 18:02
  powiedzieć, zdejmij pech, odzyskaj spokój.
• 18:07
  Aleks wziął głębszy oddech felku wszystko zaczęło się psuć
• 18:11
  dopiero wtedy, gdy to zabrałem. Wyjął powoli z kieszeni srebrną
• 18:16
  ozdobę. Jej metal błysnął w świetle
• 18:18
  pochodni jak mała zimna gwiazdka.
• 18:22
  Chciałem pokazać ją innym, udowodnić wszystkim, że to my
• 18:25
  znaleźliśmy prawdziwy skarb. A teraz przez to jesteśmy w
• 18:30
  pułapce, felek położył mu rękę na ramieniu czekoladową, ale
• 18:35
  bardzo poważną. Aleks najwięksi odkrywcy to ci,
• 18:40
  którzy wiedzą, że nie każdy skarb musi trafić na wystawę.
• 18:44
  Czasem bohaterem jest ktoś, kto zataja znalezisko po to, żeby
• 18:48
  historia została bezpieczna. Aleks uniósł wzrok, zrozumiał.
• 18:55
  Musimy to oddać powiedział. Felek uśmiechnął się ciepło.
• 19:00
  Słodkie myślenie, mój drogi właśnie tego nam trzeba było.
• 19:05
  Leda wstała zamachała ogonem i ruszyła w stronę komnaty ze
• 19:09
  skarbami, jakby jaskinia sama powiedziała, no dobrze,
• 19:13
  dzieciaki zobaczyliście prawdę teraz zróbcie to co trzeba.
• 19:17
  Komnata ze skarbami była cicha, płomyk pochodni drżał, jakby sam
• 19:22
  nie wiedział czy ma świecić jaśniej czy zgasnąć.
• 19:26
  Aleks zatrzymał się tuż przed półką z kociołkami.
• 19:30
  W dłoni wciąż trzymał srebrny widelec misterny, staranny,
• 19:35
  piękny, taki, który mógłby trafić do muzeum na wystawę do
• 19:40
  książki. Do jego zeszytu odkryć felek
• 19:43
  stanął obok niego cicho, bez swoich zwykłych wafelkowych
• 19:48
  żartów. Lida siedziała za nimi idealnie,
• 19:51
  nieruchoma jak prawdziwy pies. Przewodnik pilnujący poważnej
• 19:55
  ceremonii. Aleks podniósł ozdobę, wstrzymał
• 19:59
  oddech, a jaskinia jakby czekała.
• 20:02
  No dobra, powiedział powoli prawie szeptem.
• 20:07
  To nie moje. I nie nasze.
• 20:10
  To ich. Zrobił krok do przodu.
• 20:14
  Felek dodał tylko serce silniejsze niż błyskotki.
• 20:18
  Aleks zawsze. Aleks położył ozdobę tam, gdzie
• 20:23
  wcześniej spoczywała dokładnie precyzyjnie, tak jak na malunku.
• 20:28
  Jak zrobił to Góral w trzeciej scenie?
• 20:32
  Przez sekundę nie wydarzyło się nic.
• 20:35
  A potem. Najpierw płomień pochodni uniósł
• 20:39
  się wyżej o pół dłoni, jakby ktoś dmuchnął na niego lekko z
• 20:43
  wdzięcznością, potem powietrze, dotąd gęste i nieruchome zaczęło
• 20:48
  płynąć delikatnie równo w jednym kierunku jak oddech.
• 20:55
  Ale nie byle jaki oddech, oddech, góry.
• 20:59
  Aleks aż poczuł jak włosy na karku mu drgnęły.
• 21:03
  Felku wy szeptał ona nas prowadzi?
• 21:08
  Felek uniósł pochodnie wyżej jej płomień przechylał się w jednym
• 21:12
  kierunku, jakby zapraszał do tańca.
• 21:16
  No proszę zawołał w pół szeptem, felek wróciła.
• 21:20
  Równowaga taka góralsko magiczna, na czekoladowej fali.
• 21:25
  Wszystko się ocali. Mówiłem.
• 21:28
  Ruszyli trójką aleks pochodnią. Felek z odwagą większą niż jego
• 21:33
  rozmiar, ale da z nosem wycelowanym na kierunek wiatru.
• 21:38
  Tunel był wąski jak szczelina między 2 kartkami starej księgi.
• 21:42
  Alex musiał iść bokiem, felek bokiem i na palcach by nie
• 21:47
  ukruszyć wafelka o wystające skały, ale da przyciskała się
• 21:51
  tak cicho jakby urodziła się w jaskiniach q bejostie aleksa
• 21:55
  rzucała ciepłe światło, które tańczyło po ścianach i
• 21:59
  odsłaniało to, czego nie było widać wcześniej mikrorysy w
• 22:03
  skale błyszczące minerały, ślady dawnych narzędzi, a nawet coś,
• 22:08
  co wyglądało jak odcisk palców z bardzo dawnych czasów.
• 22:12
  Ale tu pięknie wyszeptał felek jak w galaktyce.
• 22:17
  Galaktyce pod reglami aleks przyklęknął przyłożył dłoń do
• 22:20
  kamieni. Poczuł coraz silniejszy powiewy
• 22:23
  wiatru. Przepływ powietrza się wzmaga,
• 22:27
  to znaczy, że gdzieś przed nami powietrze wchodzi, a gdzieś
• 22:31
  wychodzi wniosek. Jeden tunel musi mieć drugi
• 22:35
  koniec. Czyli mają wyjście awaryjne?
• 22:39
  Zawołał felek. Prawdziwi zbójnicy nigdy nie
• 22:42
  robili jaskiń z jednym wejściem, no bo jak to uciekać, gdy nagle
• 22:46
  ktoś krzyknie halo kontrola skarbów?
• 22:50
  Aleks roześmiał się pierwszy raz od dawna.
• 22:53
  Tak naprawdę tak dobre kryjówki mają zawsze Plan BICI, czasem d.
• 22:59
  Felek wskoczył na kamień jak przewodnik.
• 23:02
  A my mamy Plan FF jak felek wafelek.
• 23:08
  Chwilę potem tunel z jaskini nagle się otworzył, jakby ktoś
• 23:12
  rozsunął zasłonę stali na skalnej półce wysoko.
• 23:18
  Przed nimi rozpościerała się Dolina.
• 23:20
  Cała w granatowym świetle zachodzącego słońca wiatr był tu
• 23:25
  silniejszy i pachniał świerkiem oraz wieczornym chłodem.
• 23:29
  Gdzieś daleko daleko błysnęła metalowa latarnia, nagle
• 23:34
  krótkofalówka w ręku Alexa, zasyczała dźwiękiem, który aż
• 23:37
  zatrzymał im serca. Tu topr bijorn gotowy.
• 23:42
  Szukamy was odbiór. A potem Cisza.
• 23:49
  Padła bateria westchnął aleks. Teraz już naprawdę.
• 23:54
  Ale nim zdążył się zmartwić. Leda postawiła uszy i
• 23:58
  zaszczekała krótko ostro jak psie alarm.
• 24:02
  Felek poderwał głowę. Oho, leda coś wyczuła pieski tak
• 24:08
  mają, widzą i słyszą więcej niż ludzie i czekoladowe wafle.
• 24:14
  Aleks przyklęknął obok niej. Jeśli bjorn nas szuka,
• 24:19
  potrzebuje kierunku. Musimy im dać jakoś znać, że tu
• 24:22
  jesteśmy, a krótkofalówka właśnie wydała z siebie ostatnie
• 24:26
  tchnienie i wtedy felek, aż klapnął dłonią w czekoladowe
• 24:30
  czoło, ale po co my się martwimy z sygnałem, skoro mamy psią
• 24:34
  super technologię z epoki zbójników?
• 24:38
  Aleks popatrzał na felka z lekkim zdziwieniem.
• 24:41
  Super technologie zapytał, no pewnie chyba dalej masz w
• 24:46
  kieszeni w spodniach gwizdek ekstra ultra psiej
• 24:49
  częstotliwości. No jasne, odparł aleks wyjął
• 24:53
  gwizdek. Czuł jak chłód kości przesuwa mu
• 24:57
  się po palcach, przystawił do ust.
• 25:00
  Lida gotowa zapytał. Leda stanęła obok niego jak
• 25:05
  profesjonalistka z ogonem wycelowanym w niebo i nosem
• 25:08
  wciągającym każdy powiew. To teraz aleks nabrał powietrza.
• 25:14
  Próbujemy. Gwizdnął, ale nic nie usłyszeli.
• 25:20
  Nic oprócz ciszy. Ale leda aż podskoczyła jak
• 25:24
  sprężynka. Oparła się łapami o kamień i
• 25:27
  zaszczekała w jedno konkretne miejsce w wąski przesmyk między
• 25:32
  skałami prowadzący w dół półki działa felek.
• 25:36
  Wyskoczył w górę jak wafelek stostera, ona słyszy, to znaczy,
• 25:40
  że bjorn też usłyszy. Aleks gwizdnął drugi raz, lida
• 25:45
  znów zaszczekała w dół. Za trzecim razem odpowiedź
• 25:49
  przyszła na początku echo, potem kilka stuków jak kamienie
• 25:54
  poruszane łapami, a w końcu głębokie pewne szczeknięcie
• 25:59
  takie, które każdy pies ratownik rozpoznaje natychmiast.
• 26:03
  Leda zapiszczała z radości, aż musiała okręcić się wokół
• 26:07
  własnego ogona. To on szepnął aleks to bjorn.
• 26:14
  Po chwili zmroku wąskiej szczeliny wypadła potężna
• 26:17
  sylwetka owczarka holenderskiego, Czarny, skupiony
• 26:22
  z lampką przy obroży i uprzężą topr.
• 26:26
  Biorn pędził ku nim, jakby sam wiatr go prowadził.
• 26:30
  Najpierw podbiegł do lidy, szturchnął ją nosem,
• 26:34
  odpowiedziała mu krótkim szczekiem, a potem oboje
• 26:37
  spojrzeli na aleksa i felka. Dokładnie tak samo poważnie, jak
• 26:41
  ratownicy na akcji, bo psy wiedziały.
• 26:46
  A zaraz za biornym pojawili się ludzie.
• 26:49
  Czerwony kurtki czołówki głosy odbijające się po skałach.
• 26:54
  Alex felku zawołał przewodnik psa tutaj jesteście ratownik
• 27:00
  Tomasz przeskoczył głaz, podbiegł bliżej i zatrzymał się
• 27:04
  rozglądając. No pięknie westchnął, ale w jego
• 27:09
  głosie była ulga. Chyba odkryliście skrytkę jaśka
• 27:13
  z kościelisko, aleks zmarszczył brwi.
• 27:16
  Skrytka jaśka. Ratownik rozejrzał się po
• 27:19
  wejściu jaskini po skałach, po nich 3.
• 27:23
  To miejsce owiane legendą. Moja rodzina zna tę historię od
• 27:27
  dawna. Kucnął przy nich i mówił dalej
• 27:30
  cicho, tak jak opowiada się bajkę, którą lepiej zrozumie się
• 27:35
  dopiero następnego dnia. Dawno temu zaczął Tomasz po
• 27:40
  Tatrach chodzili zbójnicy. Ale nie tacy co krzywdzili
• 27:43
  ludzi, bardziej strażnicy swoich gór.
• 27:48
  Chowali skarby tylko dla swojej Kompanii.
• 27:51
  Nikt nie miał brać ich dla siebie.
• 27:53
  To była ich przysięga. Żeby nikt nie kombinował mówił
• 27:58
  dalej. Poprosili czarownicę z
• 28:00
  gubałówki, żeby zabezpieczyła skarb okaziła garczki ziołami i
• 28:05
  powiedziała, że kto je sam wykopie, tego spotka
• 28:08
  nieszczęście. Felek przełknął głośno.
• 28:12
  U brzmi jak mega pechowa przyprawa.
• 28:15
  No i był taki jasiek z kościelisko kontynuował
• 28:19
  ratownik. Lata szukał tej kryjówki, aż w
• 28:22
  końcu znalazł, ale zamiast zostawić skarb spokoju zabrał.
• 28:28
  Aleks znał już dalszą część, widział ją na malunkach.
• 28:32
  I szeptem dokończył. I wtedy wszystko zaczęło mu się
• 28:36
  psuć zwierzęta, plony, jedzenie. Tomasz skinął głową.
• 28:42
  Tak, dopóki nie odniósł skarbu z powrotem i wtedy wszystko się
• 28:47
  naprawiło. Wiesz, aleks są skarby, których
• 28:50
  się nie zabiera, bo nie są dla nas.
• 28:53
  Są dla historii, dla pamięci. Bjorn szturchnął, aleksa
• 28:58
  łagodnie w kolano lida przytuliła się do felka.
• 29:02
  No dobrze młodzi odkrywcy czas wracać, jesteście już bezpieczni
• 29:06
  i to przede wszystkim dzięki sobie.
• 29:09
  Tomasz ponownie kucnął tak, by być z nimi na jednej wysokości i
• 29:13
  mówił dalej spokojnie, ale naprawdę poważnie.
• 29:17
  I aleks, wiesz, że zachowałeś się dokładnie tak, jak uczy się
• 29:20
  dorosłych w górach. Chłopiec uniósł oczy zaskoczony.
• 29:25
  Po pierwsze od razu dałeś znać przez krótkofalówkę, że coś się
• 29:29
  dzieje. To była świetna decyzja.
• 29:32
  Po drugie, kiedy sygnał zaczął zanikać, nie ruszyliście na
• 29:36
  oślep, zostaliście w jednym miejscu.
• 29:39
  Po trzecie, miałeś gwizdek i użyłeś go tak, jak trzeba.
• 29:43
  Dzięki temu lida zareagowała, a bjorn mógł was namierzyć, a po
• 29:48
  czwarte to uśmiechnął się szerzej.
• 29:51
  Potrafiłeś słuchać swojego psa. To najważniejsza rzecz w
• 29:55
  ratownictwie. Tomasz spojrzał na led, która
• 29:58
  siedziała dumna jak medal. Leda wykonała kawał świetnej
• 30:03
  roboty, ale pies może działać tylko wtedy, kiedy człowiek
• 30:07
  zachowuje spokój i myśli jasno, ty to zrobiłeś.
• 30:11
  Po chwili spojrzał na felka, najpierw z niedowierzaniem,
• 30:15
  potem z szacunkiem i może trochę dzięki temu małemu niezwykłemu
• 30:20
  druhowi, bo nie każdy potrafi tak dobrze trzymać nerwy na
• 30:23
  wodzy, kiedy robi się ciemno. Felek zrobił minę pełną dumy,
• 30:32
  wypinając czekoladową pierś i poprawił dumnie swoją wafelkową
• 30:36
  czapeczkę. Służę czekoladową pomocą w
• 30:39
  każdej górskiej sprawie ratownicy ustawili się do
• 30:43
  wyjścia. Psy poprowadziły drogę, a aleks
• 30:46
  trzymając pochodnie zerknął ostatni raz na wnętrze jaskini i
• 30:51
  zrozumiał wszystko. Noc w Tatrach była już spokojna,
• 30:55
  kiedy wrócili do obozu. Ratownicy rozstawiali sprzęt,
• 30:59
  opiekunowie szeptali coś z ulgą, a ognisko trzaskało tak jakby
• 31:03
  samo chciało powiedzieć dobrze, że jesteście.
• 31:08
  Aleks siedział chwilę w milczeniu, głaszcząc lede po
• 31:10
  karku. Felek usiadł obok i patrzył na
• 31:14
  płomienie, które odbijały się w jego czekoladowych oczach jak
• 31:17
  małe gwiazdki. Wiesz, aleks zaczął cicho.
• 31:22
  Nie każdy skarb trzeba zabierać. Czasem największy skarb to to,
• 31:26
  że wracasz z przygody z tymi, z którymi ją zacząłeś.
• 31:30
  Aleks kiwnął powoli głową. I że potrafisz zrobić to, co
• 31:34
  trzeba, nawet jeśli nikt o tym nie przeczyta w żadnej gazecie
• 31:39
  felek uśmiechnął się szeroko dokładnie, a po drugie prawdziwi
• 31:43
  bohaterowie świecą w środku, nawet bez srebra, złota i
• 31:47
  błyszczących kropek. Nad tatrami powiał lekki, ciepły
• 31:51
  wiatr, jakby góry chciały wyszeptać dobrze zrobiliście, a
• 31:56
  ogień trzaskał dalej zupełnie jakby przytakiwał.
• 32:02
  I to już koniec naszej Tatrzańskiej wyprawy.
• 32:05
  Felek, aleks, ile da wrócili do obozu bez błyskotek, bez skarbów
• 32:11
  i bez dowodów na legendę, ale z czymś o wiele ważniejszym z
• 32:16
  mądrością, że nie wszystko co znajdziemy jest po to, by to
• 32:21
  zabrać. Czasem największa odwaga to ta
• 32:24
  cicha zrobić to co właściwe, nawet jeśli nikt tego nie
• 32:29
  zobaczy. Ta opowieść przypomina też o
• 32:31
  czymś jeszcze, że w górach najważniejsze jest
• 32:34
  bezpieczeństwo, kontakt, radiowy, gwizdek, pies,
• 32:38
  ratownik, zdrowy rozsądek i słuchanie przewodników.
• 32:43
  To nie dodatki do przygody, ale jej fundament.
• 32:47
  Bo Tatry potrafią być piękne, ale wymagają szacunku i mądrych
• 32:52
  decyzji. Jeśli ta przygoda poruszyła was
• 32:57
  choć odrobinę, pamiętajcie, że powstała dzięki patronom
• 33:01
  aleksowi i jego mamie oli z Warszawy.
• 33:04
  Dziękuję wam raz jeszcze za gorące kakao, inspiracje i za
• 33:08
  to, że ta historia mogła powstać właśnie w takim kształcie.
• 33:12
  A wam słuchacze wspólnie z felkiem życzymy jednego, abyście
• 33:17
  zawsze wracali z każdej wyprawy tej prawdziwej i tej
• 33:20
  wyobrażonej. Razem z tymi, którzy są dla was
• 33:23
  najważniejsi. Do usłyszenia w kolejnej
• 33:27
  przygodzie felka wafelka.