Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Gorzki Trop 🤎 Bajka dla dzieci o smakach (Pierniczki 2) | Felek Wafelek (PFW_061)

Transcript

Gorzki Trop 🤎 Bajka dla dzieci o smakach (Pierniczki 2) | Felek Wafelek (PFW_061) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:00
Pamiętacie gdzie skończyliśmy na torach piernikowej kolei W
0:04
ciemności z gorzkim wiatrem we włosach i felkiem, który powoli
0:09
twardniał pod warstwą gorzkiej polewy.
0:12
Gorzka gertruda stała na szynach z armią chochlików, a lokomotywa
0:17
Express ani drgnie, bo tory skleiły się gorzkim syropem.
0:22
Dziś wracamy do pierniklandii i sprawy przyspieszą, bo gabrysia
0:27
i Miłosz muszą dotrzeć do piernikowego Poznania rozwiązać
0:31
zagadkę koziołków, stanąć twarzą w twarz z gertrudą i zdążyć do
0:36
Wrocławia, zanim pierś zgaśnie na dobre.
0:40
Słuchacie felek, wafelek i piernikowa gra, część druga
0:44
gorzki trop. Czy Miłosz wymyśli jak ruszyć z
0:48
miejsca? Czy gabrysia zobaczy coś, czego
0:51
nikt inny nie widzi? I co tak naprawdę kryje się za
0:55
gorzką maską? Gertrudy poprawcie wafelkowe
0:59
czapeczki, złapcie kubek gorącego kakao.
1:02
Przygotujcie bilety do kontroli, bo ta lokomotywa zaraz odjeżdża
1:08
na czekoladowym tropie. Zaczynamy.
1:12
Jeżeli felek stał się już znajomym głosem w waszym domu,
1:15
zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę.
1:18
To dla nas najmilszy sygnał, by opowiadać dalej, a jeśli chcecie
1:22
wesprzeć przygody felka, możecie postawić mu symboliczne kakao na
1:26
patronite. Ten mały gest daje nam wielką
1:30
moc do tworzenia kolejnych historii na czekoladowym tropie
1:34
link znajdziecie w opisie, dziękuję, że jesteście częścią
1:37
tego świata. Polewa na felku utwardniała
1:42
gorzka ciemna warstwa pokrywała już jego czekoladowe ramiona
1:46
pierś połowę wafelkowej czapeczki i prawie całą twarz.
1:50
Tylko oczy jeszcze błyszczały spod ciemnej skorupy jak 2
1:54
czekoladowe reflektory w tunelu wyglądał jak posąg, który ktoś
1:59
zaczął zalewać ciemną czekoladą, ale taką, w której nie było ani
2:03
grama słodyczy, tylko gorycz gruba i ciężka jak cement.
2:09
Kruszę się, lecz nie poddaje wycedził felek przez zaciśnięte
2:14
zęby, próbując poruszyć palcami palce nie odpowiadały.
2:19
Gabrysia działała pierwsza, podbiegła do felka i
2:23
zaczęłaścierać po lewe dłonią tak jakściera się błoto z buta
2:26
albo śnieg z szyby, ale dłoń ześlizgnęła się po gorzkiej
2:30
powierzchni, jak po mokrym szkle polewa była gładka, twarda i
2:35
zimna, nie dawała się ruszyć, nie idzie krzyknęła, jest jak
2:40
kamień. Laki rzucił się na pomoc, wielki
2:45
pies dopadł felka i zaczął gorliwie lizać polewe z jego
2:49
ramienia jednoliźnie przecie drugie trzecie i cofnął się
2:54
gwałtownie kręcąc łbem i parska jąc z obrzydzeniem.
2:59
Wysunął język na bok prychał kręcił się w kółko, jakby
3:03
właśnie polizał cytrynę zanurzoną w kawie bez cukru wor
3:09
co w psim języku oznaczało mniej więcej, nigdy więcej po raz
3:13
drugi to smakuje jak Koniec świata.
3:17
Laki zostaw, zawołał Miłosz to za gorzkie nawet dla ciebie.
3:23
Pierniczek z ramienia miłosza próbował podważyć polewe swoimi
3:26
maleniutki mi łapkami, ale to było jak skrobanie w skałę
3:30
wykałaczką. Gabrysia patrzyła na gertrudę,
3:33
która wciąż stała na torach nieruchoma jak cień z
3:37
chochlikami wiercącymi się u jej stóp nic nie robiła, nic nie
3:42
mówiła, po prostu stała i czekała.
3:47
Miłosz nie patrzył na gertrudę, Miłosz patrzą na tryb serca.
3:53
Złoty trybik serduszko leżał na ławce tam gdzie gabrysia go
3:57
odłożyła, ciepły, lekko pulsujący.
4:02
I Miłosz przypomniał sobie coś, co zauważył w labiryncie.
4:06
Kiedy gabrysia dotknęła trybem ścian, ciepło roztopiło gorzki
4:11
syrop, ciepło, ciepło, topi gorycz.
4:16
Tnt krzyknął Miłosz. Wszyscy na niego spojrzeli
4:21
gabrysia pierni, ś pierniczek nawet laki, które akurat
4:24
próbował wypluć resztki gorzkiego smaku z pyska.
4:29
Co pisnęła piernik chowając się za szyję gabrysi chcesz nas
4:34
wysadzić? CNT.
4:38
Gabrysia cofnęła się o krok. O Jezus Mariusz Miłosz, to są
4:42
dzieci. Laki rzucił się pod ławkę z
4:45
zaskomlenie MI zakrył nos łapami.
4:49
Nie takie tnt Miłosz zamachał rękami tnt to znaczy tryb na
4:56
tory, tryb na tory gabi przyłóż tryb serca do szyn, ciepło stopi
5:03
gorzki syrop. Przez chwilę wszyscy patrzyli na
5:07
niego, potem pierniczek podniósł maleniutką łapkę i powiedział z
5:11
uznaniem dobrze pomyślane, trochę przerażające, ale niezłe.
5:18
Gabrysia nie czekała dłużej, chwyciła tryb ciepły, pulsujący
5:23
i wyskoczyła z wagonu prosto na piernikowy nasyp laki za nią
5:28
szczekając jak alarm. Miłosz wyskoczył z drugiej
5:31
strony i pobiegł do felka, który stał jak czekoladowy posąg przy
5:36
oknie. Felku trzymaj się krzyknął,
5:39
łapiąc za krawędź polewy na jego ramieniu i ciągnąc z całej siły.
5:44
Polewa chrupnęła pękła i odsłoniła czekoladową rękę pod
5:49
spodem. Ała mruknął felek, ale działa
5:56
łam dalej. Gabrysia przyklęknęła przy
5:59
szynach gorzki syrop pokrywał cynamonowe szyny jak ciemna
6:04
kleista glazura, gęsty, twardy, zimny.
6:10
Przyłożyła tryb łup bzium fala ciepła rozlała się po szynach
6:16
jak oddech na zimną szybę. Gorzki syrop zaczął mięk.
6:25
By ktoś narysował ciepłemścieżkę na zamarzniętym jeziorze, ale
6:29
tylko na kilkadziesiąt metrów. Potem syrop znów był twardy.
6:35
Nie starczy na całą trasę krzyknęła gabrysia.
6:39
Pan pieczony wychylił się z kabiny, zmierzył wzrokiem
6:42
stopiony odcinek i kiwnął głową. Kawałek wolny, reszta w kisielu
6:48
wsiadajcie migiem pędzimy do celu.
6:51
Kto się spóźni ten tu nocuje, a tu licho po nocy harcuje.
6:57
Wszyscy do wagonu ryknął Miłosz szybko.
7:02
Gabrysia wpakowała się do środka z trybem laki, wskoczył za nią
7:06
piernik i pierniczek przyczepili się do oparcia ławki.
7:09
Felek z połową polewy obłamanej drugą połową wciąż trzeszcząc są
7:14
na jego ciele, zatoczył się do wagonu, łamiąc gorzkie kawałki z
7:19
siebie. Jak suche liście.
7:21
Pan pieczony nie czekał gwizdek. Lokomotywa ruszyła z rykiem i od
7:27
razu zaczęła driftować koła trafiły na resztkę gorzkiego
7:31
syropu i zamiast toczyć się prosto, zaczęły ślizgać się na
7:35
boki. Cały wagon przechylił się w
7:38
lewo, potem w prawo iskry pryskały spod kół jak
7:42
pomarańczowe gwiazdy, a cynamonowe szyny skrzypiały
7:45
protestem. Trzymajcie się, ryknął pan
7:49
pieczony, kręcąc kołem sterowym jak kierownicą rajdówki.
7:53
Skrypt lokomotywa zakręciła na syropie tak ostro, że laki
7:58
przeleciał przez cały wagon i wylądował na poduszce.
8:02
Z miną psa, który właśnie postanowił, że nigdy więcej nie
8:06
wsiądzie do pociągu. Gabrysia złapała się ławki,
8:10
Miłosz złapał się gabrysi pierniczek złapał się miłosza
8:14
piernik złapała się pierniczka felek złapał się w wafelkowej
8:18
czapeczki, bo to jedyne, co mu zostało potem koła trafiły na
8:23
stopiony odcinek mokre, ciepłe szyny i lokomotywa wystrzeliła
8:28
do przodu jak z procy i wtedy chochliki zaatakowały.
8:32
Nie czekały, nie prosiły o pozwolenie, nie pukały do drzwi
8:37
wskakiwały na wagony jak koty na płot, jak wiewiórki na drzewo,
8:40
jak deszcz na parasol. Z dachów stuk, stuk, stuk z
8:46
boków, łup z nasypu hop, hop hop.
8:50
Łapały się piernikowych okiennic wspinały po ścianach wdzierały
8:55
przez każdą szczelinę, którą znalazły.
8:58
Ich krzywe uśmiechy błyszczały W ciemności jak ogryski cytryn.
9:04
Mamy gości. Wrzasnął felek i to nie
9:07
zaproszonych laki krzyknął Miłosz laki nie potrzebował
9:12
zaproszenia. Wielki pies poderwał się z
9:15
poduszki, zapominając o całej traumie z driftu i rzucił się do
9:19
ostatniego wagonu z warknięciem, które sprawiło, że 3 chochliki z
9:23
przerażenia spadły z dachu jak porzeczki z krzaka.
9:27
Wow. Gabrysia chwyciła poduszkę z
9:31
piernikowego siedzenia wielką, miękką, pachnącą, cynamonem i
9:37
zamachnęła się jak tenisistka. Chochlik poleciał przez okno,
9:42
kręcąc się w powietrzu, jak mały gorzki bączek.
9:46
Miłosz złapał drugą poduszkę, bach, trzeci chochlik wylądował
9:51
na nasypie z cichym. Oj czwarty próbował wpleść przez
9:55
szyberdach pierniś kopnęła go, maleniutką piernikową nóżką i
10:00
chochlik spadł z zaskoczonym ała.
10:04
Pierniczek zamykał okna klik klik klik swoimi maleniutki mi
10:09
łapkami obracając zasuwki z lukru z precyzją zegarmistrza.
10:14
Felek stał w środku wagonu i obłamywał z siebie gorzką
10:18
polewę, kawałek po kawałku chrupk łup, jakby ściągał
10:24
pancerz, który ktoś na niego nałożył bez pytania.
10:27
Ha sapnął strącając ostatni kawałek z wafelkowej czapeczki
10:33
wiedziałem, że czekolada jest twardsza od goryczki lokomotywa
10:37
mkła syrop pod kołami chlupiał, potem chrupał potem kiedy
10:42
skończył się stopiony odcinek znów zaczął kleić, ale pociąg
10:47
miał już rozpęd. Pan pieczony wrzucił najwyższy
10:50
bieg, a raczej najgorętszy piec i lokomotywa przerwała się przez
10:55
ostatnią warstwę gorzkiego syropu z trzaskiem.
10:59
Jak lodołamacz przez cienki lód za nimi chochliki zostały na
11:04
nasypie. Małe ciemne, z krzywymi
11:06
uśmiechami, które powoli opadały.
11:10
Gabrysia odetchnęła, Miłosz odetchnął, felek odetchnął i
11:15
odłamał jeszcze jeden kawałeczek po lewy spod kapelusza.
11:19
Udało się szepnęła piernik z ramienia gabrysi, ale jej głos
11:24
brzmiał cienko cieniej niż wcześniej i lukrowe serduszko na
11:29
jej brzuchu. Pulsowało wolniej piernikowy
11:32
Poznań wyłonił się z tunelu jak tort urodzinowy, na który ktoś
11:36
zapomniał włożyć świeczki. Piękny, ale przygasły.
11:41
Ulice z lukru kiedyś pewnie błyszczące jak lustra teraz
11:45
miały matowy odcień starego cukru, pudru, kamieniczki z
11:49
ciasta imbirowego stały pochylone jakby były zmęczone.
11:52
Na latarniach z goździków nie paliły się ognie, tylko
11:55
delikatnie tlił się dym, pachnący korzenie i smutno.
11:59
Ale rynek rynek piernikowego Poznania był czymś wielki, plac
12:05
piernikowego bruku otoczony kamieniczkami z lukru i
12:09
wieżyczkami z wafelków na środku fontanna z karmelu, która dawno
12:14
przestała tryskać, a przy fontannie 2 wielkie piernikowe
12:19
koziołki, żywe piernikowe koziołki.
12:22
Każdy wysoki na 2 m. Z rogami z cynamonowej kory
12:27
oczami z orzechów laskowych i kopytkami z lukru, które stukały
12:30
o bruk z dźwiękiem jak porcelanowe filiżanki.
12:35
Co godzinę trykały się rogami dokładnie jak prawdziwe
12:38
poznańskie koziołki na ratuszu, tylko że te były z ciasta i
12:43
miały charaktery. Stójcie powiedział niski,
12:47
stanowczy głos przed nimi stał pierniko lód w czapce z lukru i
12:52
z mapą z ciasta zwiniętą pod pachą.
12:55
Był trochę wyższy od pozostałych, miał odważne
12:58
spojrzenie i sposób stania, który mówił, znam każdy
13:01
zakamarek tego miasta i nie boję się żadnego.
13:05
Miłosz zamarł. Artur krzyknął, Artur to ja
13:10
Miłosz. Pierniko lud w lukrowej czapce,
13:15
zmierzył go wzrokiem od stóp do głowy ani cienia rozpoznania.
13:20
Nie znam żadnego miłosza. Powiedział, spokojnie, Jestem
13:24
zwiadowca piernikowy pierwszej klasy, ale widzę dzielnego
13:28
podróżnika, a to wystarczy. Miłosz otworzył usta.
13:33
Zamknął, otworzył znowu. O jezusiu szepnął.
13:39
On mnie nie poznaje. Felek położył miłoszowi
13:44
czekoladową dłoń na ramieniu. W tym świecie mają swoje role.
13:49
Powiedział cicho. Nie pamiętają waszego świata,
13:53
ale to wciąż on, Miłosz. Popatrz jak stoi, jak się
13:58
rozgląda, widzisz? Miłosz spojrzał i zobaczył ten
14:03
sam sposób marszczenia brwi. Ta sama pewność w oczach.
14:08
Artur, ale w piernikowej wersji i bez wspólnych wspomnień.
14:13
Dobra powiedział Miłosz przełykając.
14:16
Dziwne uczucie w gardle, to gdzie jest tryb rozumu?
14:20
Artur zwiadowca wskazał na wieżę za koziołkami wysoką, wąską
14:25
budowlę z piernikowego ciasta z drzwiami z ciemnej czekolady.
14:30
Tam w wieży trybów, ale nikt nie wchodzi bez rozwiązania zagadki
14:34
rogów to prawo koziołków. A kto pilnuje bramy?
14:40
Zapytał felek. Artur wskazał za siebie przy
14:44
bramie wieży stali 2 identyczni, piernikowi strażnicy.
14:48
Jeden po lewej, jeden po prawej, ta sama twarz te same lukrowe
14:53
oczy te same czapki z kruszonki nie do odróżnienia.
14:59
Miłosz zamrugał. Maciej Michał.
15:03
Strażnicy spojrzeli na niego jednocześnie ten sam wyraz
15:07
twarzy. Ten sam ruch głowy identycznie
15:11
jak 2 pierniczki z tej samej formy nie do odróżnienia.
15:16
Nie znamy żadnego Macieja ani Michała.
15:19
Powiedzieli chórem, potem jeden dodał.
15:23
Ja zawsze mówię prawdę a drugi, a ja mówię, że on kłamie albo
15:28
żartuje sam nie wiem. Miłosz pokręcił głową z
15:34
niedowierzaniem. O jezu to zagadka logiczna jak z
15:38
szachów 2 piony jeden chroni, drugi blokuje.
15:43
Felek uśmiechnął się pod wafelkowym nosem tym uśmiechem,
15:47
który wyglądał jak lukrowa kreska narysowana na
15:49
czekoladowej twarzy. Twój ruch odparł i poprawił
15:53
swoją wafelkową czapeczkę. Miłosz podszedł do strażników,
15:58
stanął przed nimi mały chłopak, naprzeciwko 2 identycznych
16:03
piernikowych olbrzymów i zmierzył ich wzrokiem.
16:06
Jakby ustawiał figury na szachownicy.
16:09
Dobra powiedział jedno pytanie. Odwrócił się do strażnika po
16:15
lewej i zapytał. Gdybym zapytał jego wskazał na
16:19
drugiego, czy brama za tobą jest bezpieczna, co by odpowiedział
16:24
strażnik po lewej zamrugał? Popatrzył na brata, potem
16:28
spowrotem na miłosza. On by powiedział, że nie jest
16:33
bezpieczna. Miłosz uśmiechnął się ten
16:37
uśmiech, który u sześciolatka wygląda jak u kogoś, kto właśnie
16:40
wygrał partię w 5 ruchach. To znaczy, że jest bezpieczna,
16:45
bo jeśli ty mówisz prawdę, to on by skłamał i powiedział nie, a
16:49
jeśli ty kłamiesz, to on mówi prawdę, ale ty przekręcasz jego
16:54
odpowiedź i też wychodzi, nie. Tak czy siak odpowiedź jest
16:58
odwrócona, czyli brama za tobą jest bezpieczna.
17:03
Strażnicy spojrzeli po sobie ten po prawej, ten, który żartował
17:08
parsknął cichym i cofnął się o krok.
17:12
Niezły mruknął z szacunkiem, bardzo niezły potwierdził ten po
17:17
lewej brama się otworzyła felek klasnął czekoladowymi dłoni, ha
17:23
szach i mat na piernikowej szachownicy robi wrażenie, a
17:28
teraz koziołki czekają. Koziołki podeszły bliżej ich
17:34
cynamonowe rogi błyszczały w przy gasły m świetle
17:37
piernikowego Poznania jak cynamon posypany na pianę
17:40
cappuccino. A kopytka z lukru stukały o bruk
17:44
z rytmem, który przypominał bicie serca tylko wolniejsze,
17:48
smutniejsze jakby piernik landia miała puls i ten puls słabu
17:55
koziołek po lewej nieco większy z drobnymi lukrowymi gwiazdkami
17:59
na rogach, pochylił głowę i zapytał głosem głębokim, jak
18:03
miód w beczce. Czego potrzebuje piernik, żeby
18:06
być prawdziwy? Przed nimi otworzyły się 3
18:11
bramy. Pierwsza z białego lukru,
18:14
lśniąca, słodka, jakby ktoś wycisnął na nią całą tubkę
18:18
cukrowej, masy nad nią napis słodycz, druga z ciemnego
18:24
imbiru, korzenna, ciepła pachnąca.
18:27
Tak mocno, że laki kichną nad nią korzenie trzecia.
18:33
Z ciemnobrązowego prawie czarnego ciasta, szorstka,
18:37
gorzka jak kawa, do której nie dolano ani kropli mleka nad nią
18:42
gorycz. Miłosz stał między nimi i myślał
18:47
większość ludzi, wybrałaby słodycz, bo pierniki są słodkie,
18:51
prawda? To oczywiste.
18:53
To proste, ale Miłosz grał w szachy, a w szachach oczywisty
18:59
ruch to często pułapka. Mruknął, krzyżując ręce na
19:04
piersi. Gdybym wybrał słodycz, to byłoby
19:07
za łatwe korzenie. Też niecałe rozwiązanie, gorycz,
19:12
nikt by tego nie wybrał. A co jeśli?
19:16
Gabrysia stanęła obok niego zerknęła na 3 bramy, a potem jak
19:21
zawsze robiła, gdy miała pomysł, który wydawał jej się zbyt
19:24
szalony, żeby powiedzieć go głośno, przysunęła się do
19:28
miłosza i szepnęła mu na ucho jedno krótkie słowo.
19:34
Miłosz słuchał i coś kliknęło jak ostatni element puzzla,
19:38
który sam był już w drodze, ale potrzebował lekkiego pchnięcia.
19:43
Jego oczy się rozszerzyły. Zwariowałaś?
19:47
Powiedział. Potem poprawił się to znaczy
19:51
geniusz. Nie podszedł do żadnej bramy,
19:54
stanął między nimi dokładnie pośrodku, w miejscu, gdzie
19:58
trzyścieżki się spotykały tam, gdzie nie było bramy, gdzie był
20:03
tylko pusty kawałek piernikowej ściany w szachach powiedział
20:08
Miłosz. Patrząc na koziołki z taką
20:10
pewnością jakby stał przy szachownicy i widział 3 ruchy do
20:14
przodu i jest coś, co nazywa się ruch, którego nie ma na planszy.
20:19
Nie bierzesz żadnej figury, nie atakujesz, stawiasz swojego
20:23
króla, tam, gdzie nikt się go nie spodziewał i wygrywasz.
20:28
Wyprostował się. Prawdziwy piernik potrzebuje
20:31
wszystkich smaków razem słodkiego, korzennego i
20:35
gorzkiego bez jednego nie jest prawdziwy, jest tylko ciastem,
20:41
Cisza. Koziołki spojrzały na siebie,
20:44
potem pochyliły głowy i trytkowały się rogami truk
20:50
ściana między bramami, ta pusta, pozornie zwykła ściana pękła.
20:55
Szczelina rozeszła się od góry do dołu, jak zamek błyskawiczny
20:59
w kurtce i otworzyła przejście, którego wcześniej nie było.
21:04
Zanim Wieża trybów. Felek gwizdnął z podziwem, są
21:10
kogoś zrobionego z czekolady brzmiało jak cichy chrup.
21:14
Oho, nie wybrali żadnych drzwi. I właśnie dlatego drzwi się
21:19
otworzyły. Pokiwał wafelkową głową z
21:22
uznaniem wniosek, czasem najlepsza odpowiedź to ta,
21:27
której nie ma na liście słodkie myślenie to rozwiązanie, ale
21:31
dopiero kiedy połączycie je z goryczką i korzonkami robi się
21:35
naprawdę smacznie. A wy wierzy na kamiennym
21:39
postumencie zanyżu tryb rozumu. Srebrny trybik w kształcie
21:45
gwiazdy mniejszy niż złoty, ale błyszczący jak fachowa odpowiedź
21:49
na dobre pytanie. Miłosz podszedł i podniósł go
21:54
srebrny metal był chłodny, ale nie zimny.
21:58
Raczej jak chłodna strona poduszki w gorącą noc,
22:01
przyjemny, klarowny. 2 strzech powiedział Miłosz.
22:08
Gabrysia uśmiechnęła się do niego ciepło szepnęła.
22:12
Widzisz razem działa lepiej, a Miłosz, choć stratedzy tego nie
22:17
robią, pokiwał głową i uśmiechnął się z powrotem.
22:22
Wyszli z wieży trybów z 2 trybami w dłoniach, złotym i
22:27
srebrnym i poczuciem, że są bliżej celu niż kiedykolwiek.
22:32
I wtedy zobaczyli ją gertruda stała na środku rynku
22:36
piernikowego Poznania niejako cień na ścianie, niejako głos z
22:41
ciemności. Stała realna, wysoka ciemno
22:45
piernikowa i wyglądała jak ktoś, kto nie spał od bardzo dawna.
22:51
Piernikowa Korona na jej głowie wciąż była pęknięta.
22:55
Fartuch z gorzkiej czekolady miał przetarcia na łokciach
22:58
jakby wycierała nim łzy, a oczy duże, ciemne z orzechów
23:04
laskowych nie błyszczały złośliwością.
23:07
Błyszczały zmęczeniem. Wokół niej na bruku siedziały
23:12
chochliki, ale nie tańczyły, nie podskakiwały, nie wierciły się,
23:18
siedziały cicho skulone z głowami opartymi na kolanach.
23:23
Jakby im też było smutno. Felek stanął przed gertrudą
23:29
wyprostował się, choć nadal miał tu i ówdzie resztkę gorzkiej
23:33
polewy za uchem i zapytał głosem spokojnym, ale nieustępliwym.
23:39
Dlaczego wyrywasz tryby z własnego młyna, skoro wiesz, że
23:43
bez nich piernik landia umiera? Gertruda patrzyła na niego
23:47
długo, jej dłonie ciemne z gorzkim pyłem na palcach,
23:52
zacisnęły się na fartuchu, a potem powiedziała gorzką prawdę,
23:57
bo tylko taką znała. Bo piernik landia zawsze żyła
24:02
beze mnie. Głos miała twardy, ale nie
24:06
wściekły, raczej taki, jaki ma ktoś, kto powtarzał sobie te
24:10
słowa tak wiele razy, że przestał przy nich płakać.
24:14
Głos jak gorzka czekolada, taka którą dorośli nazywają
24:19
wyrafinowaną, a dzieci nazywają ble.
24:23
Słodycz miała imię ciągnęła fan fary pieśni święta na jej cześć
24:30
agorycz gorycz miała ciszę, ciemny kąt przy komorze, który
24:36
nikt nie odwiedzał, nikt nie upiegł piernika i nie powiedział
24:40
jaki wspaniały, gorzki smak. Nikt nigdy.
24:45
Ani razu. Felek milczał, Miłosz milczał,
24:52
laki leżał przy nodze gabrysi i nie ruszał się.
24:56
I wtedy gabrysia, pięcioletnia gabrysia, najmłodsza w drużynie
25:00
ta, która czuła się za mała, spojrzała na gertrudę i
25:04
powiedziała cicho. To smutne, nieprawdaż?
25:08
Gertruda drgnęła, jakby ktoś stuknął w ścianę, za którą coś
25:12
się ukrywało i ta ściana na jedną sekundę stała się
25:16
przezroczysta. Jej oczy z wilgotnia oły usta
25:20
zadrżały i wypowiedziała słowa, które nie były gorzkie, były
25:25
kruche. Ja ja nie chciałam, żeby to tak.
25:31
Przerwała na chwilę. Miało być inaczej, chciałam
25:35
tylko, żeby ktoś zauważył, żeby choć raz choć jeden raz.
25:41
I przez tę jedną chwilę jedną cichą pękniętą chwilę gabrysia
25:46
zobaczyła to, czego nie widział nikt inny gertruda nie była
25:51
wściekła. Nie była potężna, była
25:54
przerażona sprawy, zaszły za daleko dalej niż planowała i
25:59
teraz stała pośrodku rynku gasnącego świata i nie wiedziała
26:03
jak to cofnąć. Ale chwila minęła.
26:08
Gertruda wyprostowała się, maska wróciła na miejsce, trochę
26:12
krzywo, trochę na siłę, jak pęknięta Korona na głowie.
26:17
Smutne powtórzyła głosem, który znów był twardy.
26:22
To jest gorzkie i właśnie o to chodzi.
26:25
Odwróciła się gorzki pył, wzniósł się wokół niej jak
26:29
płaszcz ciemny, korzenny, gęsty i zniknęła.
26:35
Chochliki po dreptały za nią cicho skulone ze spuszczonymi
26:40
głowami. Cisza na rynku.
26:43
Felek patrzył w miejsce, gdzie stała gertruda, potem powiedział
26:47
coś, co gabrysia zapamiętała na zawsze.
26:51
Wniosek, kto mówi gorzką prawdę, zwykle sam ma najwięcej do
26:55
przełknięcia. Musimy jechać teraz.
27:00
Felek powiedział to tonem, którego nikt wcześniej u niego
27:03
nie słyszał, nie było w nim zabawy, nie było lekkości, było
27:08
coś, co w czekoladowym mentorze brzmiało jak skrzypnięcie
27:12
drzewa, które zaczyna się chylić.
27:15
Bo pierniś. Pierś bledła.
27:19
Gabrysia trzymała ją w dłoniach i czuła to maskotka, która
27:24
jeszcze rano była ciepła i ruchliwa.
27:26
Teraz leżała na jej ręce lekka jak suchy liść lukrowe oczka,
27:31
kiedyś błyszczące jak krople miodu, teraz były matowe
27:35
serduszko na jej brzuchu ledwo pulsowało jak zegarek, któremu
27:39
kończy się bateria. Pierniś szepnęła gabrysia,
27:45
słyszysz mnie? Słyszę odpowiedziała pierniś,
27:49
ale głos miała cienki jak nitka z lukru.
27:53
Jeszcze słyszę. Pierniczek na ramieniu miłosza
27:58
wyglądał niewiele lepiej nie mówił, tylko trzymał się
28:02
kurczowo kołnierza i mrugał powoli jakby każde mrugnięcie
28:07
kosztowało go wysiłek. Trzeci tryb jest we Wrocławiu
28:11
powiedział felek. W podziemiach pod piernik owca.
28:15
Miłosz zmarszczył brwi. Pod co?
28:20
Pod piernik owiec powtórzył felek podziemne miasto
28:24
piernikowych krasnali. Każde wielkie miasto ma swój
28:28
sekret pod ziemią. Mrugnął Wrocław na przykład ma
28:32
podwrocławek dobrze znam to miejsce, krasnale, tunele,
28:36
maszyny, wielka podziemna operacja, o której większość
28:40
ludzi nie ma pojęcia, a podpiernikowiec to jego
28:43
piernikowy odpowiednik. Jeśli gdzieś schowano tryb
28:46
odwagi, to właśnie tam w najgłębszym najciemniejszym
28:51
miejscu pod ziemią. Skąd wiesz takie rzeczy?
28:54
Zapytała gabrysia. Felek poprawił czapeczkę z
28:58
lekkim uśmiechem, niejedno kakao się wypiło.
29:02
Niejedną przygodę się przeżyło. Nie ma czasu na pogaduszki.
29:06
Musimy zdążyć. Artur zwiadowca stał przy
29:09
bramie, wierzy i patrzył na nich ze spokojem.
29:12
Kogoś, kto widział wiele piernikowych burz.
29:16
Lokomotywa czeka na piernikowych ratajach powiedział powodzenia
29:20
podróżnicy, niech szyny pod wami będą czyste.
29:25
Miłosz spojrzał na niego i przez chwilę miał wrażenie, że Artur
29:29
prawie go rozpoznaje. Prawie jak echo wspomnienia,
29:33
które nie zdążyło się uformować, ale moment minął biegli.
29:38
Przez lukrowe uliczki piernikowego Poznania obok
29:41
fontanny z wyschniętego karmelu, pod łukiem z cynamonowej kory
29:46
prosto na dworzec lokomotywa Express stała na peronie z
29:50
cynamonowym kominem, z którego ciągną się dym pachnący
29:53
goździkami i niepokojem. Pan pieczony czekał w kabinie.
29:58
Wrocław wzywa, nie ma co zwlekać, sprzedajcie prędko, bo
30:02
piernik nie lubi czekać. Kto się spóźni los, kto zdąży.
30:07
Boss. Wsiedli, ale zanim pan pieczony
30:11
ruszył, Miłosz podszedł do kabiny maszynisty.
30:15
Pokaż mi mapę trasy powiedział. Pan pieczony zamrugał rodzynkowy
30:20
mi oczami. Chłopcze, to nie pora na
30:24
zwiedzanie trasy. Nie zwiedzam planuje powiedział
30:29
Miłosz tonem, który nawet u sześciolatka brzmiał, jak ktoś,
30:32
kto wie, co robi. Jaka jest najszybsza droga do
30:36
pod piernik owca? Pan pieczony rozłożył mapę z
30:39
ciasta popękaną wyblakłą, ale czytelną 2 trasy, jedna dłuższa,
30:46
jaśniejsza przez naziemne wiadukty.
30:49
Druga krótsza, ale ciemniejsza przez głębokie tunele.
30:55
Miłosz przesunął palcem po ciemniejszej trasie.
30:58
Tędy szybciej o połowę. Ale tunele gorzkiego szlaku są
31:02
niebezpieczne. Pan pieczony pokręcił głową
31:06
ciemne jak wnętrze pudełka czekoladek, z którego ktoś zjadł
31:09
wszystkie jasne syropka pies z sufitu, szyny węższe, a
31:13
widoczność piernik nie ma czasu na dłuższą trasę powiedział.
31:18
Miłość cicho spojrzał na gabrysie, która trzymała
31:21
gasającą maskotkę. Jedziemy krótszą.
31:26
Pan pieczony patrzył na niego przez chwilę, potem kiwnął głową
31:30
z szacunkiem. Ruszamy krótką trasą w głębokim
31:35
rok. Trzymajcie się mocno jedzie
31:37
piernikowy smog. Drzwi zamknęły się z cichym
31:41
kliknięciem gwizdek i lokomotywa ruszyła, ale tym razem jazda nie
31:46
była wesoła. Nie była szalona, ani zabawna.
31:50
Była desperacka. Tunele były ciemniejsze niż te
31:54
między mycielin a Poznaniem ciemne jak wnętrze pudełka
31:57
czekoladek, z którego ktoś zjadł wszystkie jasne i zostawił tylko
32:02
te gorzkie na samym dnie. Szyny węższe z sufitu kapał
32:06
gorzki syrop, ciemne krople, które spadały na dach wagonu z
32:10
cichym pack pak. Jakby ktoś pisał, może smutnych
32:14
listów na maszynie do pisania. Lokomotywa mkła przez zasłony
32:18
gorzkiego pyłu, które wisiały w tunelach jak szare zasłony.
32:22
Pan pieczony kręcił kołem sterowym z zaciśniętymi zębami i
32:26
mruczałrymy, których nikt nie rozumiał, bo były za ciche i za
32:30
szybkie. Gabrysia siedziała spierniś w
32:33
dłoniach i nie mówiła nic tylko trzymała i czekała i liczyła ile
32:40
światła jeszcze zostało w lukrowych oczkach jej
32:42
przyjaciółki. Piernikowy Wrocław wyłonił się z
32:46
tunelu jak stare zdjęcie, na którym ktoś przekręcił kontrast.
32:50
Piękny, ale zamierający. Lukrowe mosty nad rzekami z
32:55
syropu straciły blask i wyglądały jak pożółkłe kartki z
32:59
książki wieżyczki z wafelków pochyliły się pod ciężarem
33:03
gorzkiego pyłu, który osiadał na dachach jak ciemny śnieg, a
33:07
krasnale. Piernikowe krasnale Wrocławia.
33:12
Te małe, sprytne stworzenia, które w zdrowej pierniklandii
33:16
pewnie biegały po ulicach jak miniaturowe wiry energii.
33:19
Teraz siedziały nieruchomo na mostkach na ławkach przy
33:23
fontannach, jak cukierki w puszce, które czekają, aż ktoś
33:27
zdejmie wieczko, ale nikt nie zdejmuje bez słodyczy, nie miały
33:32
siły się ruszać. Wyglądają jak zaczął Miłosz, jak
33:37
maskotki, które nie słyszą dokończyła gabrysia cicho.
33:42
I wtedy usłyszeli głos. Hej, Witam przy wejściu do
33:47
tunelu prowadzącego w dół do podziemi podpiernikowca stała
33:52
piernikowa postać niewysoka w czapce z lukru z oczami z
33:57
orzechów laskowych i uśmiechem, który ledwo trzymał się na
34:00
twarzy, jakby uśmiechanie się kosztowało ją ostatnie rezerwy
34:04
energii. Piernikowa przewodniczka jedyny
34:09
krasnal w piernikowym Wrocławiu, który jeszcze się ruszał.
34:14
Gabrysia zamrugała otworzyła usta i o mały włos nie krzyknęła
34:19
kala, bo ta piernikowa postać wyglądała dokładnie jak jej
34:23
najlepsza koleżanka ze Wrocławia.
34:25
Ten sam sposób stania te same oczy, ten sam lekki przechył
34:30
głowy, ale gabrysia pamiętała, co stało się z Arturem i ugryzła
34:35
się w język. Jestem piernikowa przewodniczka
34:40
powiedziała postać podchodząc bliżej ostatnia, która jeszcze
34:44
się rusza w tym mieście. Spojrzała na gabrysie i nagle
34:48
zmrużyła oczy, jakby przez mgłę zobaczyła coś znajomego.
34:54
Mam dziwne uczucie, że cię skądś znam, ale nie wiem skąd.
34:59
I ja gabrysia zawahała się, bo stała przed kimś, kto wyglądał
35:04
jak kala mówił prawie jak kala, ale nie pamiętał gabrysi.
35:09
Nie znamy się, powiedziała cicho, ale możesz mi mówić gabi.
35:15
Przewodniczka kiwnęła głową. A mnie mów cala, tak mnie tu
35:20
nazywają. Przez chwilę wyglądała jakby coś
35:24
jej świtało jak echo melodii, którą kiedyś słyszała, ale nie
35:28
pamięta skąd. Potem wzruszyła ramionami.
35:32
Chodźcie pod piernik owiec czeka, ale muszę was ostrzec.
35:37
Wejście jest zablokowane. Prowadziła ich przez ciemne
35:41
puste uliczki piernikowego Wrocławia.
35:44
Laki szedł cicho, nawet on wieczny optymista z mokrym nosem
35:49
nie próbował niczego lizać. Coś w powietrzu, ta gęsta gorzka
35:54
Cisza działa nawet na psy. Dotarli do wejścia i zobaczyli
36:01
mur. Niezwykły mur, mur z gorzkiego
36:05
syropu, najgrubszy najciemniejszy, najtwardszy,
36:08
jaki widzieli, wyglądał jak ściana z onyksu, ani pęknięcia,
36:13
ani szczeliny twardy jak kamień ciemny jak noc bez gwiazd,
36:18
pachnący goryczą tak intensywnie, że oczy szczypały.
36:21
Miłosz stanął przed nim. Pomyślał, policzył,
36:26
przeanalizował tak jak analizował każdy problem.
36:29
Od początku tej przygody. Zapukał w murkę ciami puk, puk,
36:34
puk, słuchając czy gdzieś brzmi pusto, przesunął dłonią po
36:39
powierzchni, szukając pęknięcia, nierówności czegokolwiek,
36:44
obszedł mur dookoła metr po metrze, licząc kroki, mierząc
36:49
grubość sprawdzając czy na dole albo na Górze syrop jest
36:53
cieńszy. Nic nic i Jeszcze raz nic.
36:59
Gdybyśmy mieli dźwignie albo kwas albo choćby twardy orzech
37:04
do rozbijania mruknął. Felek szedł wzdłuż muru z
37:09
drugiej strony. Solidny potwierdził.
37:13
Ani ryski, ani szczeliny. To nie jest mur do obejścia.
37:18
Miłosz próbował Jeszcze raz przyłożył tryb serca do muru jak
37:22
do szyn wcześniej. Ciepło rozeszło się po
37:25
powierzchni i nic mur nawet nie drgnął.
37:30
Syrop był za gęsty, za twardy, za głęboki, jakby ktoś zamknął w
37:35
nim nie tylko wejście, ale cały smutek pierniklandii.
37:41
Miłosz opuścił tryb stał jak szachista, który przeanalizował
37:45
wszystkie warianty i żaden nie prowadzi do wygranej i
37:49
powiedział coś, co kosztowało go więcej niż wszystkie zagadki
37:53
tego dnia. Bo to nie było przyznanie się do
37:55
porażki, to było coś trudniejszego, zrozumienie, że
37:59
ktoś inny potrafi coś, czego on nie potrafi.
38:04
Tu logika nie pomoże powiedział Miłosz.
38:06
Cicho patrzył na mur, potem na gabrysie i dodał jeszcze ciszej.
38:13
Tu trzeba czegoś, co nie jest w mojej głowie.
38:18
Gabrysia stała przy murze i trzymała pierniś, ale pierniś
38:22
nie była już pierś lukrowe oczka, które jeszcze rano
38:26
mrugały i błyszczały. Teraz były matowe jak kamyczki.
38:30
Serduszko na brzuchu nie pulsowało nie świeciło.
38:34
Było ciemne i zimne, jakby ktoś zdmuchnął z niego ostatnią
38:38
iskierkę. Gabi.
38:42
Szepnęła piernicz głosem tak cichym, że gabrysia musiała
38:45
przyłożyć maskotkę do ucha, żeby usłyszeć, Jestem szepnęła z
38:50
powrotem i Jestem tu. Nie dam rady powiedziała pierś
38:56
słodycz jest za daleko. I zgasła.
39:01
Tak po prostu bez wybuchu, bez dramatu lukrowe oczka zamknęły
39:07
się powoli jak u kogoś kto zasypia i nie wie czy się
39:10
obudzi. Serduszko przestało świecić
39:14
ciało pierniczka ciepłe jeszcze przed chwilą stało się chłodne,
39:18
lekkie puste pierniś stała się głuchą maskotką gabrysia
39:25
przyciągnęła ją do piersi. Pierniś powiedziała nic.
39:30
Pierniś, słyszysz mnie? Nic.
39:35
Cisza. Taka Cisza, jaką słyszy dziecko,
39:38
kiedy mówi do ukochanej maskotki i ta maskotka nie odpowiada.
39:43
Miłosz stał obok trzymał pierniczka, który drżał na jego
39:47
dłoni, jak listeczek na wietrze blady gasający z oczkami, które
39:53
walczyły, żeby zostać otwarte. Pierniczku w.
39:57
Szepnął Miłosz. Trzymaj się.
40:01
Próbuje odpowiedział pierniczek, ale głos miał jak szelest.
40:06
Felek stał między nimi. Nie mówił, nie szukał sprytnego
40:10
rozwiązania, nierymował stał i patrzył na gabrysie z głuchą
40:16
maskotką przy sercu na miłosza zgasającym, pierniczkiem na
40:20
dłoni i jego pralinkowe serce biło boleśnie cicho, a potem z
40:26
głębi podziemi z zagorzkiego muru doszedł głos nie złośliwy,
40:32
nie triumfalny. Smutny.
40:35
Widzicie? Powiedziała gertruda.
40:38
Tak wygląda świat, w którym jednego smaku brakuje.
40:42
Teraz rozumiecie? Nikt nie odpowiedział, a
40:46
gertruda dodała ciszej jakby do siebie, jakby nie wiedziała, że
40:51
ktoś słucha. Ja też nie chciałam, żeby tak.
40:57
Słowa zawisły w gorzkim powietrzu jak dym po zgaszonej
41:01
świecy. Cisza.
41:04
Laki położył się przy nodze gabrysi i zaskomlał cicho
41:08
bezradnie jak pies, który wie, że coś jest bardzo nie tak, ale
41:12
nie wie jak pomóc. Kala stała z boku z opuszczonymi
41:16
rękami. Miłosz patrzył na mur na
41:21
pierniczka na gabrysie. I czuł coś, czego logika nie
41:26
potrafiła rozwiązać bezsilność. A potem gabrysia podniosła głowę
41:32
powoli spierniś głuchą i cichą jej oczy błyszczały, błyszczały
41:39
determinacją, przycisnęła piernik do serca mocno tak
41:44
mocno, jakby ciepłem własnych rąk mogła zastąpić całą słodycz
41:49
pierniklandii. Nie wierzę powiedziała głośno, a
41:54
potem szepnęła coś na łóżko do maskotki cicho, ale pewnie.
41:59
Nie wierzę, że zgasłaś śpisz, po prostu śpisz i ja cię obudzę.
42:07
Pierniś nie odpowiedziała, ale gabrysia i to było dziwne i
42:11
piękne i trudne do wytłumaczenia, poczuła pod
42:15
palcami coś. Nie, puls, nie ciepło, raczej
42:20
wspomnienie ciepła, jakby pierniś gdzieś głęboko w środku,
42:25
pod warstwą ciszy i goryczki jeszcze czekała.
42:29
Gabrysia patrzyła na mur z gorzkiego syropu i już
42:32
wiedziała, co musi zrobić. I tu zatrzymujemy się.
42:37
Wiem, że to był trudny moment. Pierniś piernikowa przyjaciółka
42:42
gabrysi, ta, która czuła emocje i mówiła tu, ktoś jest smutny,
42:46
zgasła, stała się głuchą maskotką, która nie słyszy i nie
42:51
odpowiada. Ale chcę wam powiedzieć coś
42:54
ważnego, zwłaszcza jeśli ktoś z was teraz trzyma swoją własną
42:57
maskotkę trochę mocniej niż zwykle w piernikowej przygodzie
43:01
nie ma smutnych zakończeń, są tylko odważne przejścia do
43:06
następnego rozdziału. A pierniś.
43:10
Nie zniknęła. Piernik czeka, czeka na coś, co
43:15
tylko gabrysia może zrobić i obiecuję wam gabrysia zrobi coś
43:21
niesamowitego, coś, czego nikt się nie spodziewa, bo odwaga nie
43:27
zawsze musi hałasować. Czasem jest cicha jak krok
43:32
zrobiony mimo drżenia kolan. A czasem wygląda po prostu jak
43:37
wyciągnięta do kogoś ręka. A gertruda.
43:41
Gertruda nie świętuje, choć jest smutna, bo chciała tylko, żeby
43:45
ktoś ją zauważył, a teraz świat gaśnie i nie wie jak to
43:49
naprawić. I wiecie co, myślę, że to czyni
43:53
ją bardziej ludzką niż większość złoczyńców w bajkach, bo kto z
43:59
nas nigdy nie zrobił czegoś głupiego, żeby ktoś na niego
44:02
spojrzał? Co zrobi gabrysia przed murem z
44:05
gorzkiego syropu? Czy felek znajdzie w sobie siłę
44:09
na ostatni odcinek i co stanie się, gdy dzieci odkryją, że
44:14
pokonanie gertrudy nie jest odpowiedzią, bo gertruda nie
44:19
jest wrogiem? Odpowiedzi w ostatniej części
44:23
tej przygody felek wafelek i piernikowa gra czwarty składnik.
44:29
I obiecuję będzie ciepło na czekoladowym tropie do
44:33
usłyszenia.