Latest / Nie-winna Sztuka / 98. Vivian Maier. Niania, która zmieniła historię fotografii

Transcript

98. Vivian Maier. Niania, która zmieniła historię fotografii · Nie-winna Sztuka

0:00
Cześć, Witam was w kolejnym niewinnym odcinku dzisiaj
0:03
opowiem wam o Niani, która zmieniła historię fotografii.
0:07
Przynajmniej tak została wykreowana czy opisana i powiem
0:11
wam, że poza znajomymi oczywiście, którzy są
0:14
fotografami przebywaniu, gdzieś tam na wernisażach no i krótkim,
0:18
nastoletnim romansie z analogami, kiedy jeszcze no
0:22
klisze nie kosztowało tyle, co moje życie tak naprawdę zbyt
0:26
wiele z fotografią, czy bardziej może z jej historią nie miałam
0:30
wspólnego? Oczywiście znają jakieś tam
0:32
kultowe nazwiska typu czy Helmut Newton, ale ta lista jest dosyć
0:37
skromna w porównaniu z artystami wizualnymi, o których wam
0:41
zazwyczaj opowiadam w niewinnej sztuce, ale ostatnio się to
0:46
zmieniło, ponieważ miałam kilka inspirujących rozmów z pewną
0:50
fanką fotografii i zaczęłam intensywnie zagłębiać się w
0:54
temat. No i natknęłam się na książkę
0:57
pod tytułem Vivien majer niania, która zmieniła historię
1:00
fotografii. Oczywiście, jak zwykle okazało
1:03
się, że Jestem jedyną osobą w moim gronie.
1:06
Ma ostatnią, która nie miała pojęcia o tej niezwykłej
1:09
historii, no ale bywa, bo już nadrobiłam.
1:12
Przeczytałam książkę, dlatego stwierdziłam, że muszę się z
1:16
wami tym podzielić, no bo była to zaskakująca i niesamowita
1:20
podróż i wiem też, że istnieje film pod tytułem szukając Mayer,
1:26
ale w Polsce nie jest dostępny nigdzie.
1:29
Poza tym tak czy siak ja wolę czytać książki, ale to już
1:32
wszyscy wiemy, no że kinoman ze mnie jest dosyć marny.
1:37
Chociaż też to nadrabiam ostatnio no, ale w tej książce
1:41
są też nawiązania i źródła od pana, który stworzył film.
1:45
Także widzicie, nic nas nie ominie tego akurat możecie być
1:49
pewni. No bo wiecie chyba to, co takie
1:53
najbardziej przyciągające do historii Vivien to fakt, że
1:57
bardzo mało o niej wiemy i ta historia jest dosyć świeża, bo
2:01
ona chyba zmarła w roku 2009 jest wiele niewiadomych, wiele
2:06
niedopowiedzeń tam są naprawdę bardzo różne, dziwne rzeczy,
2:11
które się wydarzyły. A wiadomo, że no taka otoczka
2:14
tylko dodaje pikanterii do całej sztuki, a ja bardzo lubię, kiedy
2:17
sztuka nie jest tylko o sztuce, ale też o życiu danego artysty.
2:22
Zacznę od początku, inaczej niż wszyscy, czyli nie od tego, jak
2:26
znaleziono jej pracy i zaczęto ją odkrywać jako fotografkę.
2:30
Tylko kim była majer, bo jej przodkowie przybyli do Nowego
2:35
Jorku, co tym bardziej mi się podoba.
2:37
Mówię, że to jest moje miejsce na Ziemi, w skrócie, żeby no
2:41
własnie zanudzać dzieciństwem czy genealogią.
2:43
Ale matka win Marii była tragiczną postacią.
2:47
Ona wyszła za mąż za czar psa, którego bardzo szybko zostawiła
2:53
i odcięła zarówno Vivien i Brata od całej rodziny, od strony ojca
2:57
i podobno Charles mówił, że jego żona jest bardzo leniwa, że jest
3:03
kłótliwa i w ogóle, że udaje wielce dystyngowaną damę, mimo
3:07
że jest po prostu dziewczyną ze wsi za tą mari nazywała go
3:11
pijakiem i pomiędzy wierszami, które gdzieś tam wyczytałam w
3:16
książce. Mogę również stwierdzić, że
3:19
uważała go za pipę, która nie potrafi utrzymać swojej własnej
3:24
rodziny, czyli tak jak widzicie. Nic dziwnego, że ich małżeństwo
3:27
skończyło się szybciej niż się zaczęło.
3:30
Nie mogę powiedzieć, czy lepiej, czy nie, bo zaraz no wiecie, ale
3:36
to nie miałoby większego znaczenia, gdyby nie okazało
3:39
się, że życie z matką i z bratem to będzie jedno wielkie piekło
3:43
dla młodej Vivien. Tylko tutaj wtrącę małą
3:45
dygresję, bo poszukiwania konotacji takich rodzinnych były
3:49
koszmarem dla ludzi, którzy zajęli się tą historią.
3:52
Ponieważ tamte papiery i te akty urodzenia, małżeństwa wszystkie
3:57
były dziwnie fałszowane i żeby jakby znaleźć w ogóle jakieś
4:00
powiązania, to trzeba było się grubo nagimnastykować.
4:04
I ta autorka książki an Marks pisze o tym wszystkim od
4:07
początku, naprawdę z ogromną pasją, że czyta się to wszystko
4:12
przyjemnie i szybko. No ja nie mogłam się oderwać
4:16
przynajmniej na początku. Ja tylko wspominam wam tak
4:20
pokrótce, bo ja, no nie będę się zagłębiała.
4:23
Naprawdę jest cała historia każdego członka rodziny.
4:27
Próbowałam, jakby pomijać niektóre fragmenty czy
4:31
rozdziały, albo po prostu się nie dało, bo jakby jedno
4:34
wydarzenie wychodziło z drugiego także.
4:36
No pójście na łatwiznę nie było mi dane tym razem, ale no,
4:41
wracając do wiwie, jej brat wracając do Wiezien, jej brat, a
4:45
jej brat był łobuzem, on Palił trawkę, grał w jakimś będzie był
4:49
w poprawczaku, jak wyszedł, no to wcale nie było lepiej.
4:53
Podobno w ogóle musiała robić wszystko w domu, mimo że
4:57
mieszkała tam też matka. Bo jako młoda dziewczynka tak
5:01
naprawdę traktowana była przez matkę i przez Brata jako pomoc
5:04
domowa. Taka darmowa, a nie członek
5:07
rodziny i po latach się okazało, że te wszystkie traumy no były
5:12
spowodowane też traumami matki, bo ona była chora psychicznie,
5:17
była mocno w ogóle zaburzona i lekarka, która badała tę sprawę,
5:21
powiedziała, że prawdopodobnie Marii cierpiała na problemy z
5:25
tożsamością i te problemy były no jakby związane tym.
5:30
Że w dzieciństwie została porzucona przez rodziców.
5:34
Ona miała objawy psychozy schizofrenii.
5:37
Była bardzo narcystyczna, praktycznie nie miała żadnej
5:41
empatii, była arogancka i szukała uwagi.
5:44
No i to w książce jest konkretnie rozwinięte, bo jej
5:47
matka Juvin zaszła w ciążę. Jak była nastolatką, chyba miała
5:51
17 lat, a jej partner no też młodziak stwierdził, że on się w
5:57
ogóle na to nie pisze, że to nie jest jego dziecko, to nie jest
5:59
jego problem. No więc Marii.
6:02
A była bękartem, na co oczywiście wkurzali się rodzice.
6:06
No bo wyobraźcie sobie taki mezalians w tamtych czasach tak,
6:09
no nie do pomyślenia. No i ta cała historia tej babci,
6:13
czyli juin Matki Marii, była taka, że ona wyjechała z
6:17
Francji. No bo stamtąd pochodzili do
6:19
juesej, żeby zarobić na to dziecku w teorii, ale w sumie ta
6:24
mari została sama z dziadkami i dopiero mając 17 lat dołączyła
6:30
do matki w Nowym Jorku, więc ona praktycznie nie znała tej swojej
6:33
matki. No bo wychowywali ją dziadkowie.
6:36
Strasznie nieprzyjemna historia. No ale za to babcia Justin
6:39
potrafiła się ustawić, bo ona pracowała dla najbogatszych
6:43
członków nowojorskiej socjety, więc wiem, miała to po niej, bo
6:47
jej matka. No to do pracy poszła dopiero
6:49
chyba w wieku 40 lat. No i tak jak mówiłam te traumy z
6:53
pokolenia na pokolenie były przekazywane.
6:55
No bo Mari też porzuciła w końcu Vivien i wyobraźcie sobie, to
6:59
jest w ogóle niesamowita historia, bo została sama.
7:05
Bez matki, bez brata, bez jakiegokolwiek opiekuna w wieku
7:08
14 lat w Nowym Jorku dosłownie i dlatego wspomniałam o tej babci,
7:14
której się dobrze wiodło, no bo ona jakby to nie jest do końca
7:18
tam powiedziane i wyjaśnione, ale z tego, co ja zrozumiałam,
7:21
no to ta babcia była jakąś guwernantką właśnie obracającą
7:25
się w no takich elitach, więc poprzez znajomości z innymi
7:30
guwernantka mi szczególnie z jedną, ona gdzieś tam
7:33
nadzorowała te wnuczkę, która sama została.
7:36
No bo ona się kontaktowała z taką guwernantką, która
7:38
mieszkała w tej samej kamienicy. Co WI wiem w tamtym czasie, no
7:42
także już mamy nakreśloną mniej więcej sytuację rodzinną, więc
7:46
możemy lecieć dalej, bo w tamtym momencie vivian w ogóle nie
7:51
chodziła do szkoły. No bo jej matka najwidoczniej
7:53
stwierdziła, że no to nie ma jakiegoś większego znaczenia,
7:57
więc nawet jej nie posłała do tej szkoły, jakby do mnie mam,
8:00
że wolała, żeby po prostu jej córka zajmowała się domem, więc
8:05
postanowiła jako zaradna młoda dama.
8:07
Gdzieś tam po tej swojej babci sama się zająć swoją edukacją.
8:11
No i tak zaczęła chodzić do kina zaczęła bardzo dużo czytać gazet
8:15
i książek. No bo wiecie, żeby nauczyć się
8:16
tego poprawnego angielskiego, bo jednak sporą część życia
8:20
spędziła urodziny we Francji, więc ten angielski kulał i w
8:24
książce jest to ujęte, że podobno wykształcenie wiwie to
8:29
takie samoistne. Nie różniło się od tego, które
8:33
jakieś dzieciaki pobierały na drodze formalnej edukacji, także
8:37
może na tamte czasy faktycznie było to wystarczające.
8:41
A tutaj po prostu najważniejszy jest fakt, że ona sama bardzo
8:44
chciała się uczyć, no i wzięła swój los we własne ręce.
8:47
Mimo tego, że nie miała kontaktu ani z ojcem, ani z matką.
8:51
I kiedy miała 24 lata, zmarła jej babcia Juvin.
8:55
No i Vivian postanowiła, że skoro rodzina całe życie miała
8:58
ją gdzieś, no to chociaż należy jej się spadek po tej babci i w
9:03
1950 roku popłynęła sobie statkiem do Francji, do tej
9:06
rodziny, by sprzedać posiadłość babci, którą właśnie babcia jej
9:10
przepisała. No i w miejscowości, która
9:13
nazywa się szop psor, zaczęła robić pierwsze zdjęcia jakimś
9:18
takim bardzo prostym aparatem skrzynkowy M taką się nazywał.
9:23
Dodam tylko, że ona miała styczność z fotografią, no bo
9:27
jej matka też miała jakiś bardzo p.
9:30
Prosty model aparatu więc no nie było to takie zbyt popularne w
9:35
tamtych czasach i też pewnie jak na kobietę.
9:39
No ale prawda jest taka, że pewnie właśnie w tym momencie
9:43
tam w tej Francji odkryła swoją pasję do fotografii, no bo miała
9:46
jednak czas. Miała tam jakieś pieniądze i ona
9:49
uczyła się wtedy wywoływania filmów w zakładzie
9:53
fotograficznym mu takiego msie amade Simon i on był bardzo
9:58
fajnym panem, który ją nauczył właśnie wywoływać te zdjęcia,
10:01
robić odbitki. Tam jest też to dokładnie
10:03
określone. To były odbitki 6 X 9 cm,
10:06
cokolwiek to w ogóle oznacza. No ale wie więc została w tej
10:12
wiosce narok, więc to jest ciekawe, ponieważ no jej
10:16
pierwsze zdjęcia to było takie dokładne studiowanie okolicy.
10:21
Ona robiła bardzo wiele pejzaży, no trzeba przyznać, że było to
10:25
malownicze miejsce, które możemy sobie pooglądać na tych
10:28
zdjęciach. No i w ogóle przez to żona
10:30
została na rok aż tam, no to mamy całą serię pejzaży z tych
10:34
samych miejsc, ale o różnych porach roku.
10:37
No i widać, że jeszcze jakby ona nie miała określonego tematu w
10:41
tamtym momencie, który ją najbardziej jarał.
10:44
No i było też widać, że nie ma jakieś większej wprawy.
10:47
Ona po prostu fotografowała codzienność, ale ewidentnie z
10:51
myślą artystyczną, że nie były to takie.
10:53
Wiecie, zatrzymane chwile tylko do albumu rodzinnego.
10:57
No ale pomińmy już te francje, bo mniej jednak najbardziej
11:02
interesuje czas, w którym ona zaczęła swoją historię z
11:06
fotografowaniem w Nowym Jorku. Sama podobno mówiła, że Nowy
11:09
Jork jest jej ulubionym miejscem na ziemi.
11:11
Więc widzicie, mamy chociaż jedną rzecz wspólną z wiwie.
11:16
Ona wtedy zatrudniła się jako niania, bo to no tak naprawdę
11:21
pozwalało jej pracować z dziećmi i mieć dużo czasu na
11:23
fotografowanie. Chociaż domniemam, że było to
11:26
też związane z faktem, że jako niania miała gdzie spać i
11:30
dostawała jedzenie, więc no to rozwiązywało jej problem
11:33
porzucenia przez rodzinę. No i słuchajcie też nie ma co
11:38
ukrywać, że jakby ona miała pracując z dziećmi w
11:41
cudzysłowie, dużo czasu na to, żeby fotografować to miasto.
11:46
Kto był w Nowym Jorku wie, że jest to no niewyczerpalne źródło
11:50
kadrów i ona na początku skupiała się na architekturze na
11:54
jakiś tam mostach, konstrukcjach na torach tej kolejki
11:58
nadziemnej. No i oczywiście na drapacz
12:01
chmur, które gdzieś tam błyszczały w słońcu oczywiście
12:05
też fotografowała wszystko. Czyli jakieś tam kwiaty, śmieci
12:09
czy obdrapane Kamienice. Ona skupiała się wtedy na
12:13
teksturze na symetrii. Jakby tej symetrii było naprawdę
12:16
dużo w tak różnorodnym architektonicznie mieście, ale
12:20
nie ma co ukrywać, że to element jakby człowieka nadaje zdjęciom
12:25
życia. I kiedy Vivien właśnie dostała
12:27
swoją pierwszą pracę jako niania na long Island, to robiła wiele
12:32
portretów i to skrajnych. Wiecie, no z long Island jest
12:35
kawałek do Nowego Jorku, więc była trochę tam jakby.
12:38
Zatrzymana, zamknięta tak domniemam nie było tak łatwo się
12:42
wydostać jak teraz, no bo zobaczcie.
12:44
Z jednej strony ona fotografowała te bogate, dobrze
12:48
sytuowane dzieci, gdzieś tam w ogrodach takich idealnie
12:52
przystrzyżony przez ogrodników wyprasowanych tych białych
12:56
sukieneczkach, a z drugiej strony portretowa dzieci jest
13:00
niższych grup społecznych w jakiś tam skromniejszych
13:02
ubrankach, no i z brudnymi buziami i w książce.
13:06
Dużo jest o tym, że wiwie zazwyczaj w swoim patrzeniu na
13:10
świat stawiała. Jakby stawała po stronie
13:12
słabszego, biedniejszego. Nie wiem, czy to było dla niej
13:15
ciekawsze, jakby ona bardzo mocno też identyfikowała się z
13:19
klasą robotniczą, mimo że żyła na jakby łączeniu tych 2
13:24
światów. No bo z jednej strony nie
13:26
pochodziła z bogatej rodziny, ale jednak dla takich pracowała,
13:30
więc jej poziom życia zazwyczaj był no naprawdę bardzo dobry,
13:34
tak samo jak jej babcia. Wcześniej ta yudin potrafiła
13:39
zbudować sobie sieć kontaktów. No, dzięki którym mogła poznawać
13:44
ciekawych ludzi i miejsca, którym potem mogła robić
13:46
zdjęcia. I między innymi właśnie dzięki
13:49
tym swoim bogatym pracodawcom. A wiadomo, że kontakty są
13:53
istotne. No zresztą do dzisiaj.
13:55
No i na przykład już w latach pięćdziesiątych wywieram była
13:58
trochę taką falangę, ponieważ w pięćdziesiątym drugim roku
14:02
wybrała się do moment, czyli do mi zoomów Modern art na wystawę
14:06
5 Francuskich fotografów i to tutaj zrobiła zdjęcie pierwszej
14:10
znanej osobie z nowojorskiej bohemy.
14:13
Czyli naszemu drogiemu królowi surrealizmu, Salvadora dalem mu
14:18
pamiętacie pewnie, że dali mieszkał swego czasu w Nowym
14:22
Jorku z galą. No i on tam urządzał tam różne
14:25
orgietki, inne pseudo artystyczne happeningi, ale co
14:29
do wiwie, No to mam na myśli taką fangirl dlatego, że ona
14:32
miała taki etap w swoim życiu. Żona polowała na tych znanych
14:36
ludzi, gdzieś tam w centrum właśnie manhattanu, ale co do
14:40
zdjęcia Salvadora, no to jest ciekawe, bo ona uchwyciła go od
14:43
dołu. On patrzył na wprost w obiektyw
14:47
no nie ma co ukrywać, że ten wąs dodawał surrealizmu i to jest
14:51
podobno zabieg, który to takie fotografowanie od dołu, który
14:57
robiono by uwydatnić męskość i prezencję tego mężczyzny.
15:02
No i w książce to zdjęcie daleko, jakby sparowane jest z
15:05
podobnym ułożeniem portretu, ale kubańskiego pracownika, no,
15:10
który wydaje się jakby tak samo męski władczy reprezentatywny.
15:15
Mimo że jest pracownikiem fizycznym.
15:17
Jakby tutaj wiecie, no skrajność dali i pan kubańczyk.
15:21
To jest interesujące, bowiem często robiła właśnie skrajnie
15:25
różne sytuacje, ale zamknięte w tym samym kadrze.
15:28
I wiecie, no biedni kontra bogaci bardzo znany motyw, ale
15:34
też nie wiemy, czy taki był jej zamysł, bo przecież no nie ona
15:38
tworzyła te serie, które możemy teraz oglądać na wystawach, bo
15:42
zrobiono to po śmierci. No ale w sumie brzmi bardzo
15:45
logicznie, skoro. Miała jakiś zamysł na tę swoją
15:48
fotografię, ale muszę przyznać, że no zdecydowanie jest to
15:52
ciekawe przedstawienie tego samego tematu, tylko z
15:55
perspektywy ludzi z różnych grup społecznych.
15:58
I właśnie kiedy ona zamieszkała na Manhattanie już po tym long
16:01
Island oczywiście jako niania, to w końcu miała tych skrajności
16:06
na pęczki. No i jest taka seria panów z
16:10
socjety w pięknych, wypełnionych płaszcza w kapelutku w
16:14
cylindrach. Widać, że tam hajs się zgadza i
16:17
one są zestawione ze zdjęciami brudnych, bezdomnych.
16:21
Piąty gdzieś tam na ławkach czy zaułkach uliczek miasta, które
16:25
nigdy nie śpi, chociaż ci bezdomni tam często spali.
16:28
No i takie kontrasty możemy dojrzeć tak naprawdę w każdym
16:31
miejscu na Ziemi, więc nie jest to nic odkrywczego, ale na pewno
16:35
jest to mocno wymowne. No jest to temat, który zawsze
16:38
gdzieś tam poruszy. Większą część odbiorców, no i
16:42
robi wrażenie. Wiecie?
16:43
No w takich sytuacjach, kiedy człowiek zmaga się z
16:46
bezdomnością, jest na skraju, no to ciężko nie stwierdzić, że
16:50
Vivien mocno naruszała ich. Prywatność bez względu, czy było
16:54
im wszystko jedno, czy byli pijani, czy spali, czy nie.
16:57
No robiła to co prawda w celach artystycznych, no ale jednak
17:01
może być tu jakiś zgrzyt moralny, prawda?
17:04
I ona tak działa przez całe życie.
17:06
Ja nie wiem czy to jest taka domena fotografów, czy to
17:08
bardziej jakiś się właśnie reporterów.
17:10
No ale tutaj nawiązując do reportaży, bo ewidentnie jakby
17:15
odkryła swoją duszę reporterki takiej nieustraszonej no i z
17:19
racji, że tak naprawdę mamy tylko jakieś strzępki
17:22
informacji, no to nie wiem. Ile razy ktoś ją opieprzył za
17:26
to, że pozwalała sobie na za dużo i że za blisko wchodziła
17:30
jakby z tym obiektywem komuś w życie i wydaje mi się, że
17:35
właśnie praca Niani mam dawała jej dużą swobodę, bo nie
17:38
siedziała w biurze czy sklepie, tylko mogłaś dziećmi i całymi
17:42
dniami Spacerować po mieście i przy okazji robić zdjęcia.
17:46
Nie wiem, czy to też brak wykształcenia.
17:48
Miał na to jakiś wpływ. Możliwe że tak, ale zdecydowanie
17:52
dobrze wykorzystywała ten czas w pracy.
17:54
Takim wiecie, work. Już balans i jej powiedzmy
17:58
pierwszym zleceniem na sesję Portretową było zlecenie od jej
18:02
nowych koleżanek sióstr randa. Co to był rok pięćdziesiąty
18:06
pierwszy i ona wzięła sobie 3 siostry na dach kamienicy w
18:10
Nowym Jorku i każdą przedstawiła w inny sposób tak, by oddać ich
18:15
charakter. Tak to jest ujęte w książce, a
18:18
że już trochę znała tej dziewczyny?
18:20
No bo jakąś tam miały więź, no to nie było to jakąś zbytnio
18:23
trudne. No i Sofii została przedstawiona
18:26
jako żartownisia, cokolwiek to znaczy.
18:29
Anna jako taka nieśmiała dziewczyna, a beatris jako
18:33
modelka to jest mało istotne, bo jednak taka interpretacja, którą
18:37
wam przedstawiłam i którą przedstawia książka, moim
18:40
zdaniem jest dosyć prostacka. No ale coś trzeba było napisać,
18:44
żeby zapełnić te arkusze. Więc i z wami się tym dzielę.
18:49
Myślę, że rzadko w ogóle jakikolwiek fotograf sobie
18:51
myśli, że o marikę przedstawia jako żartownisia szumi jako
18:55
nieśmiałą dziewoję. No nie przesadzajmy, łapiesz
18:58
moment, nawet jak robisz zdjęcia portretowe.
19:02
No ale koniec marudzenia, bo to co najciekawsze to wspomnienia
19:06
jednej właśnie z sióstr, która opisała, jak zapamiętała, bo tak
19:11
naprawdę wszyscy, którzy wypowiadali się na temat Vivien,
19:15
praktycznie nic o niej nie wiedzieli, bo przez całą książkę
19:18
przewija się właśnie taka narracja, że rodzina czy tam
19:21
rodziny, u których pracowała, czy osoby, które ją znały,
19:25
opowiadały, że wiwie nigdy o sobie nie mówiła, że była zimna,
19:28
nie lubiła dotyku drugiego człowieka.
19:31
Możliwe, że robiła to z premedytacją, bo.
19:33
Może myślała, że no nie wiem, ludzie nie będą wobec niej
19:37
przychylni, nie zatrudnią jej, jak opowie o chorej psychicznie,
19:40
matce o ojcu alkoholiku i traumatycznym dzieciństwie.
19:44
W każdym razie ta siostra mówiła o tym, że wiwie nigdy się nie
19:48
całowała na powitanie, nawet nie ściskała dłoni, nie przytulała
19:52
się, że była dziwna, ale bardzo miła i uprzejma, ale ona w ogóle
19:56
chwilę po tej sesji, mimo że dopowiedzmy się przyjaźniła albo
20:00
zadawała z tymi dziewczynami od jakiegoś czasu i bywała u nich w
20:04
domu na obiadach znała. Rodziców ona zerwała z całą
20:07
rodziną, kontakt nie mówiąc nic i nawet się nie żegnając trochę
20:12
jak to czytałam inne podobne historie z jej życia.
20:16
To miałam wrażenie, że ona jakby wchodziła w te płytkie bądź co
20:19
bądź się tak relacje z ludźmi, ale tylko po to, żeby trochę ich
20:23
poznać i móc ich sfotografować, ale to takie moje odczucie i to,
20:29
co mnie tak najbardziej zachwyca w jej fotografii, to
20:32
zdecydowanie są reportaże i takie kolekcjonowanie kadrów i.
20:36
Tematów dnia codziennego i ona miała niezwykłe oko do łapania
20:42
momentów jest wiele na to przykładów, bo to, co ciekawe w
20:45
tej książce, to właśnie opisy jej życiorysu, do których
20:49
dołączone są zdjęcia, co jest no oczywiste, ale jest ich naprawdę
20:53
bardzo dużo i wypowiada się tutaj nie tylko autorka książki,
20:58
ale też psychologowie czy fotografowie.
21:00
Jacyś ludzie z branży i często są jakieś opisy sugerujące, co
21:06
może przedstawiać zdjęcie pod względem jakiejś tam metafory.
21:10
Ale tak czy siak fajnie jest po prostu czytać o momencie i
21:14
widzieć go obok na kartce, nie zawsze sugerując się tym, co oni
21:17
tam piszą typu, że przedstawiła te daną siostrę jako żartownisie
21:25
absurdalne i Vivien bardzo chętnie chodziła tam, gdzie coś
21:29
się działo. Gdzie na przykład policja
21:31
aresztowała jakieś przestępców albo w miejsca wypadków czy
21:35
zbrodni jest nawet powiedziane, że w jej kolekcji jest
21:39
przynajmniej jedno zdjęcie zwłok.
21:41
Ale ja ja go jeszcze nie widziałam, no ale jest wiele
21:44
innych zdjęć, które przedstawiają jakieś tam
21:47
sąsiedzkie awantury, więc wyobraźcie sobie kobietę w
21:51
garsonce, w która czekam na idealny kadr, podczas gdy 2
21:56
sąsiadów skacze sobie do oczu. No a jednak te aparaty nie miało
22:00
wielkiego zbliżenia, więc pewnie musiało to wyglądać dosyć
22:03
komicznie z boku. Szkoda, że jej nikt nie zrobił
22:07
wtedy zdjęcia, no ale dowiedziałam się, że wtedy
22:11
najbardziej znanym fotografem. Ulicznym był niejaki wigier no i
22:15
ewidentnie jak zobaczyłam, co ten wygiety tworzył, WI więc się
22:19
nim inspirowała. Na przykład właśnie przy tego
22:22
typu reportażach używała wiecie takiego ostrego światła z lampy
22:27
błyskowej i jakby muszę dodać, że lampa błyskowa wtedy to było
22:32
jakieś niewiarygodne przedsięwzięcie.
22:34
Ona musiała to wszystko trzymać, jakieś kabelki, baterie,
22:37
wymienne, żarówki, więc nie było to takie łatwe latać sobie z tym
22:41
wszystkim pomieści i szukając pijaków i morderców.
22:45
Jeszcze gdzieś tam przy okazji, no ale robią wrażenie te
22:48
zdjęcia. I właśnie dzięki tym wszystkim
22:51
wątkom kryminalnym, które momentami są wręcz wyrwane
22:54
niczym z kadru z filmu Nua z takim wiecie, no gangsterskim
22:58
rysem widzimy, że wie no nie obawiała się niczego kobietom.
23:03
Wtedy nie wypadało wiele, ale no nie wypadało też, jakby
23:08
interesować się takimi rzeczami. No ale myślę, że też dla wielu
23:12
kobiet było to zwyczajnie przerażające gdzieś tam biegać w
23:15
takie niebezpieczne. Rejony, ale nie dla ona jak
23:19
wielokrotnie podkreśla autorka tej książki, uwielbiała naruszać
23:24
prywatność i przestrzeń innych ludzi.
23:27
No ale to w tym przypadku dobrze, że Vivien nie wahała się
23:30
wchodzić ludziom, aparatem w życie.
23:32
No bo chociaż mamy co oglądać, ale pomijając w ogóle wątki
23:36
kryminalne, to cała ta uliczna fotoreporterka to jest czysta
23:40
autentyczność. To jest taka mieszanka klas, raz
23:45
statusów genów no i chyba to co najciekawsze i zazwyczaj
23:49
przykuwa uwagę. No to jednak są te relacje.
23:52
Między ludźmi, których spotykała gdzieś tam tak naprawdę na
23:58
chwilę tylko w swoim życiu i są na przykład zdjęcia kobiet ze
24:03
Środkowego Manhattanu, które są, no niesamowite, bo na przykład
24:07
jest tam taka starsza babeczka. Nie generalnie to są starsze
24:11
eleganckie Kobiety w jakichś tam futrach, walkach, perłach.
24:15
Widać, że majętne i na tych zdjęciach od razu bije od nich
24:19
siła taka niesamowita godność, ale też wrażliwość i świadomość.
24:24
To, jakie są wspaniałe, jest tam taka babeczka, która stojąc
24:28
bokiem patrzy w obiektyw i ona ma na sobie Futro i woalkę, a
24:33
jej zmarszczki na czole one układają się w takie same fale,
24:36
jak układa się materiał na tym futrze, no robi wrażenie.
24:41
Chyba zdanie, które będę powtarzała.
24:44
No ale obok jak zwykle jest kontra, ponieważ jakby koło tych
24:50
dobrze sytuowanych pań nagle widzimy kontrast, jakim właśnie
24:54
lubiła bawić się. I więc, czyli Kobiety z klasy
24:57
robotniczej, które gdzieś tam siedzą na tych weranda
25:00
ławeczkach czy schodach w tych nowojorskich kamienicach w
25:04
jakiejś tam gorszej dzielnicy i tutaj dziś ciekawa rzecz, bo te
25:08
Kobiety zdają się przynajmniej na zdjęciach.
25:11
Bardziej takie nieufne wobec fotografki w porównaniu z tymi
25:15
bogatymi paniami w perłach, co tak czy siak nie przeszkadzało.
25:19
Wiem uchwycić ich piękna. Wiecie mam na myśli tutaj no coś
25:24
więcej niż takie zewnętrzne piękno taką pewną mądrość i
25:27
wyjątkowość. Jaką ma każdy człowiek, bez
25:30
względu na pochodzenie. Czy mieszka sobie na środkowym
25:34
Manhattanie, czy gdzieś na raper i Sait, albo które były złymi
25:39
dzielnicami, gdzie teraz to są dzielnice bardzo bogatych ludzi.
25:43
Zresztą ja mieszkałam na AP. West side właśnie na riverside
25:48
Bulwar, a wiem mieszkała swego czasu na riverside.
25:55
Rodeo chyba czy Drive, bo w każdym razie to było dokładnie
25:58
to samo miejsce, gdzie jak mieszkałam, to ona sobie tam
26:00
chodziła i robiła zdjęcia mega to jest magiczne, taka dygresja,
26:07
że też tam kręcono, masz wiadomość, a ja bardzo lubię ten
26:12
film. No dobra, nieważne jakby
26:15
wracając do tych przedstawień i kontrastów, no to wydaje mi się,
26:18
że jest to ciekawe zjawisko. No bo podczas czytania całej tej
26:22
książki dowiaduje się, że wien była wypruta wręcz z uczuć i nie
26:27
okazywała empatię. Tak samo jak jej matka.
26:30
Ona stroniła od ludzi, jakby nie przebywała z nimi wtedy, kiedy
26:33
nie musiała. Zazwyczaj przebywała robiąc im
26:35
zdjęcia. No ale jednak na jej zdjęciach
26:38
totalnie ja przynajmniej odczuwam tą emocjonalność, jakby
26:42
takie zrozumienie wrażliwości może takiego ludzkiego bytu albo
26:48
ludzkiej natury może tak to lepiej brzmi.
26:51
To jest interesujące. No musicie przyznać i wiecie, no
26:54
nie jest to oczywiste, bo ile zdjęć wy widzieliście, które są
26:58
dobrze wykonane gdzieś tam pod względem technicznym.
27:01
No albo w ciekawym miejscu z pięknymi, no wręcz idealnymi
27:04
ludźmi, ale są złe i nijakie. No pewnie setki za to jest tyle
27:10
pojedynczych kadrów opisujących, jakby czyjąś historię, którą
27:14
każdy z nas może zrozumieć i zinterpretować na swój sposób
27:18
coś niesamowitego. No w życiu bym nie pomyślała, że
27:21
fotografia może mnie zachwycać, no ostatnio dzieje się to coraz
27:26
częściej, więc tym bardziej fotografia, która pokazuje
27:30
autentyczność i autentyczne życie ludzi.
27:33
Którzy gdzieś tam żyli sobie spokojnie w latach
27:36
pięćdziesiątych jest ciekawa dla mnie przynajmniej, bo jest tutaj
27:41
taka. Mega mieszanka kulturowa,
27:44
rasowa, jak wymówiłam jakby odrębność tych ludzi, ale też
27:49
jest pokazana radość i taka. Jest niektórych momentów, no,
27:55
ale też Wspólnota i wszystko, jakby te wszystkie rzeczy, które
27:59
wymieniłam, składają się na ludzkie życie.
28:02
Zwykłe, codzienne ludzkie życie. Ona pokazuje też przyjaźń i
28:06
zażyłość pomiędzy dziećmi, co jest niesamowicie urocze.
28:10
No bo one są takie niewinne. Pokazuje też miłość w każdym
28:14
wieku i w każdej klasie. Wiem, że dużo tych klasach, no
28:17
ale takie było były czasy, że te klasy miały znaczenie, czy też
28:22
rasa miała znaczenie. I skupia się na niuansach takich
28:26
małych gestach jest w tym pewnego rodzaju taka intymność,
28:30
której może nie spodziewamy się, patrząc na zdjęcia obcych ludzi
28:34
na ulicy. No i w książce są różne
28:37
przykłady, które mają nam jakby namacalnie pokazać te wszystkie
28:41
emocje i różnice dam wam oczywiście przykład, a ja też
28:45
powrzucam kilka najciekawszych. Moim zdaniem zdjęć na
28:47
Instagrama, żebyście mogli sobie zobaczyć, ale no radzę wam też
28:50
sobie je pooglądać po podcaście czy w trakcie podcastu.
28:55
Jest takie zdjęcie młodego chłopaka, który jest pucybutem
28:58
nota bene do dzisiaj tacy pracują na przykład gdzieś na
29:01
Grand Central szykujące. Kto w ogóle czyści buty tych
29:05
czasach? No ale ten chłopiec jest Czarny
29:08
aż ruje buty młodemu białemu nastolatkowi albo inne, na
29:13
którym jest bezdomny, czy też jakiś po prostu upity mężczyzna,
29:17
który śpi sobie w drzwiach i to jest bardzo fajne zdjęcie,
29:21
dlatego że w kadrze widać tylko jego tułów i nogi, a ta głowa
29:24
jest schowana w ogóle jakby w ścianie jakby.
29:26
W drzwiach więc ciekawie to wygląda, ale jest też pan, który
29:32
idzie przez ulicę manhattanu i on ma na sobie marynarkę.
29:36
Kapelusz bardzo elegancki, no ale nie ma spodnie, ma tylko
29:39
majty, a obok idzie po prostu pan w garniturze pełnym, który
29:43
rzuca mu takie przelotne, beznamiętne spojrzenia.
29:46
No i jak ja to czytałam i sobie oglądałam to zdjęć.
29:48
No to mówię typowy Nowy Jork, no bo już wtedy nikt się nie
29:52
przejmował, jakby odmienność ciami z jakich do dzisiaj słynie
29:57
to miasto. Dobra, ale słuchajcie.
29:59
Ja mam kolejną dygresję, bo to jest Nowy Jork, więc mam takie
30:02
wspomnienie. Jedno w wielu, jakby z czasów,
30:06
kiedy mieszkałam w Nowym Jorku, bo siedzieliśmy sobie na pizzy
30:10
na brooklinie z kamilą i nagle zaczęła grać muzyka.
30:14
Nic dziwnego wiadomo, że tam jest głośno.
30:17
No ale ja wstałam od stolika, no bo to były moje jakieś tam
30:20
pierwsze tygodnie w Nowym Jorku. Kamile to tam już nic nie
30:24
ruszało, tylko jadło sobie pizzę.
30:26
No i patrzę, a tam pan w długich, kręconych, pięknych
30:30
włosach w stroju kąpielowym w jednorożce chyba jakaś tęcza.
30:35
Coś takiego kolorowego. On miał tylko to jest strój na
30:37
sobie, no i on tańczy i śpiewa i się wygina.
30:40
Ja mówię matko Boska, no wspaniałe miasto, no i ludzie tą
30:44
sobie razem z nim tańczyli kamerowani go, no i ostatnio
30:48
widziałam go na TIK toku i się okazało, że to jest jakaś bardzo
30:51
znana postać w Nowym Jorku. No niesamowity, wspaniały mam,
30:55
mam go też nagranego gdzieś w subwayu, jak tańczył z muzykami,
31:01
bo potem bardzo często go spotykam, szczególnie właśnie na
31:03
tej trasie na bruk, więc jak widzicie takie sceny, to jest
31:07
norma w mieście. W którym zdjęcie robiła nasza
31:11
bohaterka? Myślę, że jakby teraz w tych
31:14
obecnych czasach mieszkała w Nowym Jorku, to też bym miała no
31:18
aparat pełny roboty w każdym razie, dobra, trochę mnie
31:22
rozbawił ten pan, ale jest wspaniałe.
31:25
Wiem cały czas używała swojego ulubionego aparatu.
31:29
Chyba to był średnio forma towym z tego, co wiem, zapytałam się
31:33
szumi, no bo ona się zna i ten aparat nazywał się Rollei FLEX i
31:39
potem już w przyszłości ona miała cały zestaw.
31:41
Jakąś fajną kolejkę, wiecie jedzą zna chyba najdroższych
31:44
aparatów na świecie? Tyle wiem.
31:46
Podobno często zmieniała aparaty, bo bardzo szybko je
31:50
niszczyła, więc nie było sensu nawet ich naprawiać albo czekać,
31:55
aż zostaną naprawione. A propos tego role i flexa, no
31:59
to ja wiem, że ten średni format pozwalał jej na fajne.
32:03
Potem kadrowanie przy obróbce przy wywoływaniu chyba zdjęć,
32:07
ale też wypowiadali się jacyś znawcy, którzy mówili, że to
32:10
było bardzo skomplikowane, żeby robić aż tak perfekcyjne.
32:13
Kadry, jakie ona robiła więc bardzo dobrze, technicznie się
32:16
znała, bo ten ekranik w cudzysłowie ekranik no, bo to
32:20
był analog. Był odwrócony, więc musiała
32:23
naprawdę mieć niezłą wprawę. No ale jakby chyba nas nie
32:26
dziwi, że ona bawiła się sprzętem.
32:28
Sami możecie w ogóle sprawdzić, jakim ja się nie znam, więc nie
32:31
chcę wprowadzać was w błąd. No ale jest inna rzecz już
32:36
pomijając te aparaty, bo ona powiedziała coś no bardzo
32:40
frapujący zdanie. Najlepszy wiek to 28 lat, jesteś
32:45
wystarczająco dorosła. By znać zasady i trzymać się z
32:48
daleka od kłopotów. Masz energię młodości, jesteś
32:51
wolna od zobowiązań i możesz odkrywać mnie po prostu ten
32:56
fragment, że jesteś wystarczająco dorosła, by
33:00
trzymać się od kłopotów, jakby w wieku 28 lat.
33:03
Nadal to jest grube bajlando. No no, ale witka sobie z tego
33:08
korzystała zamiast wiecie gdzieś tam imprez studiów.
33:11
No to on odkrywałam miasto i ćwiczyła sobie robienie zdjęć.
33:15
Nie miała męża, wychowywała dzieci, to prawda, no ale nie
33:18
swoje. Więc tym lepiej dla niej i dla
33:20
jej czasu. Zaczęła też bawić się kolorowymi
33:23
kliszami oszczędnie. No bo były dużo droższe niż te
33:27
czarno białe. Ale przyznam, że jednak Jestem
33:30
fanką jej czarno białych zdjęć. Te kolorowe w większości nie
33:33
mają już tej takiej magii niedopowiedzenia, a tutaj
33:37
wtrącę, bo zapomniałam powiedzieć Wam o istotnym
33:40
fakcie, że ona zazwyczaj przez całe swoje życie robiła jedno
33:47
zdjęcie jednemu kadrowiczki, że nie robiła tak.
33:49
Wiecie, my teraz tak trochę bezmyślnie.
33:51
Ee robimy zdjęcia, miałem kilkanaście zdjęć jednemu
33:55
obiektowi, a wtedy trzeba było jednak to przemyśleć.
33:58
No bo klisza jest wymagająca. Plus jak chodzisz po mieście
34:02
Szumi mówiła, że ten średni format ma chyba tylko 12 klatek,
34:06
no to też trzeba to oszczędzać nie tylko ze względu na finanse,
34:09
więc to było niesamowite, bo jest bardzo mało zdjęć, które
34:12
ona powtórzyła, że zazwyczaj jeżeli były wykadrowane w różny
34:15
sposób, to w momencie, kiedy ona sobie je wywoływała i gdzieś
34:19
tam, potem sama w cudzysłowie fotoshop.
34:23
No, ale właśnie w tym czasie ona też zapoznaje się z taką
34:26
fotograficzną socjety tą Nowego Jorku, bo okazuje się, że jest
34:31
tam bardzo dużo fotografów i fotograf Ek.
34:33
Co ciekawe, znajduje też sobie ciemnie, w której wywołuje swoje
34:38
zdjęcia i korzysta z usług takiej pani fotograf, którą
34:41
ceni. To prawda, ale jednak w listach
34:44
do jakiegoś tam w cudzysłowie przyjaciela opowiada, że w
34:49
calutkim Nowym Jorku nie ma tak dobrej pracowni fotografii jak
34:54
we Francji. No nie, nie będę się kłóciła,
34:56
ale faktycznie Francuzi słyną jednak z klasy Z miłości do
35:00
jakości. Amerykanie troszkę mniej.
35:02
No i tak no, bo jednak wszyscy znamy jej historię w sensie ci,
35:07
którzy się orientują jako Kobiety, która robiła te zdjęcia
35:11
dla własnej przyjemności jako hobby nie, a nie żeby zaistnieć
35:15
jako fotografka, ale prawda jest inna, bo prawda jest taka, że
35:19
ona miała Plan i go realizowała przez jakiś czas robiła zdjęcia
35:23
takie typowo pocztówkowe, które mogła sprzedawać właśnie stąd
35:27
ten list do tego przyjaciela. Z Francji, bo ona chciała, żeby
35:30
on jej drukował. Te pocztówki wysyłał tylko to w
35:32
ogóle było nieopłacalne. No ale też robiła przecież
35:36
zdjęcia tych przestępców czy awanturników, które miała gdzieś
35:39
tam w planach sprzedawać jako reportaże do na przykład New
35:42
York Timesa. Ona robiła również zdjęcia
35:45
rodzinom, u których pracowała, chociaż nie ma dowodów zapłaty,
35:49
to dostawała za nie wynagrodzenie, tylko po prostu
35:52
nie wiemy, ile wiecie. No pewnie nie chciała
35:55
odprowadzać podatku, prawda? No ale jedyne do czego się
35:58
dogrzebałam, to fakt, że był. Czas, kiedy swoje zdjęcia
36:02
sprzedawała za uwaga 1 $, rozumiecie?
36:06
Myślę, że w latach pięćdziesiątych to nadal była
36:08
bardzo mała kwota. Ja ostatnio z jaśminy
36:11
sprawdzałam ceny jakiś przaśnych fotografów, to odbitki chodziły
36:14
po kilkaset do kilku 1000 $, jacyś nieznani w ogóle
36:18
fotografowie ze strasznymi zdjęciami także, no niezła
36:23
zmiana, ale też pisała do mnie Paula i mówiła, że ona nie może
36:27
znaleźć obecnych cen, za jakie są sprzedawane te prace.
36:32
I ja po szybkim riserczu zobaczyłam, że kwoty są pomiędzy
36:36
1500 $, ale one dochodzą nawet do 10000 $ za jedną odbitkę.
36:43
Także. No trzeba przyznać, że to są
36:45
ogromne kwoty. Wiem, nie wiem, czy byłaby
36:48
zachwycona. Zapewne tak, ale jeszcze co do
36:50
finansów to myślę, że było to mega wygodne, pracując jakby dla
36:54
kogoś będąc nianią, bo ona miała tak jak wam mówiłam zapewnione
36:58
mieszkanie, jedzenie, no i pensje także mogła wszystko
37:01
wydawać na swoją pasję nie udawała jakby cierpiętnicy, jak
37:05
nasi artyści z MON mantr, których nie było stać na zupę,
37:09
ale na winko i dla już tak no, ale dobra, bo zbaczam z tematu,
37:13
bo. Słuchajcie, jest takie zdjęcie,
37:16
które ona zrobiła w pięćdziesiątym czwartym roku i
37:18
mnie absolutnie zachwyciło. Jest na nim kobieta, przepiękna,
37:23
eteryczna, no wygląda jak gwiazda filmowa.
37:26
Ma ciemne włosy, idealny makijaż stoi na tle nowojorskiej
37:30
biblioteki, gdzieś tam prawdopodobnie na pasach, bo
37:33
zdjęcie jest zrobione przez Vivien, jakby która siedziała w
37:37
autobusie. Rozumiecie zrobić takie zdjęcie
37:41
w autobusie jakby z autobusu analogiem?
37:45
To jest niewyobrażalne. Chodzi mi o ostrość.
37:47
Już nie wspomnę w ogóle o ten kadr, no robienie zdjęć
37:50
analogiem to jest hardcore, a ruszają w poruszającym się
37:54
pojeździe. To już w ogóle tak sugerują
37:58
osoby, które się zajmują fotografią, dlatego, że na dole
38:00
jest jakby taka belka, która sugeruje, że ona siedzi w tym
38:03
autobusie, co dodaje moim zdaniem takiej fajnej
38:05
przestrzenności, jakby jest taka mała bariera pomiędzy nami
38:09
odbiorcami, a właśnie tą pięknością z tych z tej
38:13
biblioteki nowojorskiej. No ale jeżeli chodzi o zachwyty,
38:16
no to jest ich sporo. Jej dorobku, ale do tego jeszcze
38:20
chyba przejdę tak jakby naturalnie, bo teraz chcę
38:25
jeszcze nawiązać do tego momentu, w którym ona była, bo
38:28
ona zaczęła robić albo patrzyć na ludzi w inny sposób, a
38:32
mianowicie od tyłu jest sporo w ogóle kadrów, gdzie tak naprawdę
38:36
widzimy tylko ich plecy, ręce, szyję, jakieś piękne fryzury i
38:41
to są takie niesamowite niuanse i takie ciasne kadry.
38:44
A ja bardzo lubię ciasne kadry. Ciekawe w ogóle z czego to
38:48
wynika bo. Na pewno nie ze wstydu, bo ona
38:51
wątpię, by się wstydziła robić te zdjęcia na wprost, że ci
38:53
ludzie ją widzieli. No bo już kilka lat robiła
38:56
zdjęcia. W książce też tak ładnie ujmują
38:59
te wszystkie zdjęcia jako pejzaże miejskie.
39:02
Bardzo mi się podoba. To porównanie, chyba że ja źle
39:05
Odczytałam, ale nazywajmy te portrety też pejzażami
39:08
miejskimi. Podoba mi się dlatego, że jest
39:11
to nie dosłowne, jak wiele jej ujęć, więc pasuje i w ogóle
39:16
takie prześlizgnie wanie się przez jej zdjęcia i te poboczne.
39:21
Historie życiowe po kolei to jest ciekawa rzecz, bo nie dość,
39:25
że widać ogromny postęp w znajomości.
39:28
No jakby fotografie od strony technicznej, to jeszcze można
39:31
zaobserwować, czym w danym momencie ona się zachwycała i to
39:35
jest niesamowite, bo też w tamtym momencie zaczęła robić
39:39
własne odbicia, autoportrety i niektóre z nich pewnie znacie,
39:43
jak ona stoi z aparatem i robi zdjęcie w jakiś jakiś tam
39:46
lustrzanej tafli, ale mnie bardziej zaskoczyły, zwróciły
39:49
moją uwagę te, które na przykład robiła w tosterze.
39:53
Albo w lusterku samochodu, albo cienie o matko boska cienie były
39:57
świetne. Przez lata będzie się, jakby za
40:00
nimi chowała. Tak mogę to ująć w zależności od
40:02
stanu psychicznego, w jakim się znajdzie, bo z tego, co
40:05
wywnioskowałam, to kiedy była w złym okresie swojego życia, to
40:09
często się nie pokazywała przed obiektywem nie robiła swoich
40:12
autoportretów. Kiedyś też po odejściu z
40:15
najważniejszych dla niej rodziny, dla której pracowała,
40:18
to było widać, jak cierpiała, że zakończyła ten pewien etap w
40:23
swoim życiu i te autoportrety były takie bardzo dramatyczne i
40:27
ciemne. Gdzieś tam na tle wiecie jakiś
40:30
gazet albo ciemnych zaułków. No i w pięćdziesiątym piątym
40:35
roku ona wybrała się do mojego ulubionego muzeum, znowu do
40:40
muzeów Modern art, w którym była wystawa fotograficzna pod
40:43
tytułem De Family of Men, bo na tej wystawie skupiano się na
40:49
częściach ciała. To jest istotne, bo słuchajcie,
40:51
bo oni skupiali się na gestach. Tam było kilka, chyba 1000 w
40:56
ogóle zdjęć oni fotografowali tych ludzi właśnie od tyłu, czy
41:01
wykorzystując jakieś lustra? Więc to wszystko, co ona dopiero
41:04
zaczęła odkrywać, a może właśnie robiła to, inspirując się tą
41:08
konkretną wystawą, bo wiem, że ona lubiła wracać na wystawy,
41:12
które ją zaintrygowały, więc wydaje mi się, że bardziej tak
41:14
to wyglądała, że tam dostrzegła po prostu takie nietypowe i
41:19
niesztampowe kadrowanie i wprowadziła to też do swojej
41:22
fotografii. Ona też w tym czasie zaczęła
41:25
robić sporo aranżowanych sesji, co jest rzadkością akurat w jej
41:29
kolekcjach. No bo zazwyczaj jest to bardziej
41:31
spontaniczna, gdzieś tam właśnie reporterka.
41:34
Ale ona te aranżowane sesje robiła, jak to ujmuje książka
41:38
atrakcyjnej Niani. Czaicie, że ktoś sprowadza was
41:41
do takiego określenia? Nawet nie podali imienia, tylko
41:45
nazywają atrakcyjną. Pewnie jakby książkę napisał
41:50
facet, to byłoby jeszcze ciekawiej.
41:52
Chodzi mi po prostu o to, że mogli ją nazwać piękną powabną,
41:56
niezwykłą, ale atrakcyjne od razu w ogóle ma taką narrację,
42:00
mocno przedmiotową. Moim zdaniem oczywiście jak
42:03
zwykle, no w każdym razie te zdjęcia są głównie w kolorze w
42:07
różnych miejscach i aranżacja. Jaki faktycznie ta kobieta była
42:11
piękna, to prawda. Zdjęcia też były piękne, ale
42:14
bardziej wiecie co ciekawi mnie to, czego w książce nie ma, bo
42:18
jak wiecie zazwyczaj w historii, kiedy artysta skupia się tak
42:22
intensywnie na jednej osobie i poświęca jej tyle czasu, no to
42:27
możemy nazwać ją muzą, a bardzo często, jak nie zawsze taka muza
42:33
staje się też mu bliska, więc Jestem ciekawa, czy łączyło je
42:37
coś więcej, no ale nie mogły na przykład o tym powiedzieć.
42:41
No bo jednak związek 2 kobiet do dzisiaj wzbudza wiele dziwnych
42:47
emocji. I nie zrozumcie mnie źle, bo
42:49
pewnie nie jest tak zawsze, a propos tych móz, ale jakbym sama
42:54
miała zachwycać się pięknem, jakieś Kobiety czy osoby, która
42:58
tak zaprzątała, by mi większość czasu w moich myślach.
43:01
No to jednak jest to wręcz przekonana, że nie byłaby ona
43:04
jedynie modelką. No, ale tego pewnie się już
43:08
nigdy nie dowiemy. Wiem zresztą, jak wam
43:11
powiedziałam, unikała zobowiązań, w ogóle unikała
43:14
relacji nie tylko miłosnych, ale jakichkolwiek na.
43:18
Dzieci w jednej rodzinie, w której pracowała, opisywały
43:21
takie dziwne sceny, gdzie na przykład ich ojciec, porządek,
43:25
normalny facet, on się zdenerwował, bo tam wymuszała w
43:28
dziecko jedzenie tak bardzo brzydki sposób i on wtedy
43:33
uderzył ręką w stół, żeby przystała, a Vivien zareagowała
43:37
tak jakby no nader mocno nie i przestraszona w ogóle uciekła do
43:40
swojego pokoju. Ona nie lubiła, jak jej dotykali
43:43
szczególnie mężczyźni i nawet jak pracodawca miał mają, no nie
43:46
wiem, miał jej coś podać jakąś kopertę z listem albo jakąś to
43:52
ona prosiła. Żeby najpierw odstawił to nad
43:54
stół i ona sobie wtedy z tego stołu weźmie daną rzecz, żeby
43:58
absolutnie nie dotknęli się rękoma.
44:02
Jest w ogóle też taka sugestia, że może to wynikać z jakiejś
44:06
traumy. W dzieciństwie mogła na przykład
44:09
być molestowana albo skrzywdzona w podobny sposób, co faktycznie
44:13
jest możliwe, bo mało wiemy z czasów jej dzieciństwa i
44:17
ponieważ w całej jej historii nie ma ani jednej historii
44:20
miłosnej, to jest chyba pierwszy podcast z taką sytuacją.
44:24
Nawet jakiegoś zalążka wręcz zawsze była ona opisywana jako
44:28
taka, a jako wręcz niechlujna czy męska, co jest zwodnicze, bo
44:34
ona zawsze była elegancko ubrana w bardzo dobre, jakby jakościowo
44:39
ciuchy, bo na tym mi zależało na jakości.
44:42
Nie ilości temu też poświęcała, poświęcone jest, jakby cały
44:46
rozdział i tutaj był ciekawy fragment dotyczący jej na
44:49
przykład pielęgnacji, że ona myła włosy octem i Smarowała
44:53
Cerę Wazeliną. Zresztą włosy też.
44:56
Więc wiele dzieci się wstydziło z nią wychodzić na miasto, no bo
44:59
miała tłustą twarz i tłuste włosy.
45:01
I nawet jak miała na sobie drogie ubrania.
45:03
No to raczej te stylówki były bliższe bezdomnym niż panią ze
45:08
środkowego Manhattanu w futrach i w perłach.
45:11
No ale wspominają, że wręcz ona odstraszała swoim wyglądem.
45:15
Mówiono nawet o niej, że jest nieatrakcyjna w.
45:20
W przeciwieństwie do tej niani rozumiecie w ogóle, co za
45:22
absurd, bo była wysoka, bo miała szersze bary i smarowała sobie
45:27
cienie pod oczami. W ogóle kto takie rzeczy
45:30
wypisuje w książce głupota, jakby ta atrakcyjność była tak
45:33
istotna dla całej historii jej fotograficznej drogi nie bez
45:38
sensu, no ale dobra, możemy zrozumieć to także miało to
45:41
jakoś uwypuklić. To jak ona różniła się od ludzi,
45:44
z którymi przebywała, że ona się odgradza aparatem i swoją
45:48
postawą i wyglądem od całego świata.
45:52
Już niech będzie taka interpretacja, no, ale jest też
45:56
wiele wątków, które gdzieś tam mi się podobają, bo nie ma tutaj
45:59
tylko opisu życiorysu czy pracy, ale są wiecie na przykład
46:04
wspominki, co lubiła jeść jakieś tam osobiste smaczki, które
46:09
często są pomijane, więc opowiadano właśnie o tym
46:13
smarowaniu wazeliną o tym, jakie buty nosiła.
46:15
Nawet jest zdjęcie jej butów, że podobno nosiła rozmiar 46 i nie
46:20
wiadomo, czy miała taką wielką stopę, czy po prostu wybrała ten
46:23
męski model, bo był wygodną. No ja tam w ogóle nosiła aż się
46:27
dziury. Porobiły, no także ciekawe to
46:29
było, jakie rzeczy, czytałeś aparaty lubiła gdzieś tam mieć w
46:33
swojej kolekcji? Fajna odskocznia i zawsze trochę
46:36
bliżej można poznać Vivien. I chociaż jest coś innego
46:41
ciekawszego, bo ona miała swoje ciemne strony, Uważajcie, no
46:44
bohaterka, która ma ciemne strony, bo okazało się, że we
46:49
wszystkich rodzinach, w jakich była, a było ich sporo, no to na
46:53
stosowała przemoc wobec dzieci. To taką konkretną i psychiczną i
46:57
fizyczną. I nie wiem, czy rodzice o tym
46:59
wiedzieli, bo uważali ją za kompetentną z tego, co mówili.
47:03
Ale no dzieci w latach pięćdziesiątych jednak chyba
47:08
inaczej podchodziły do mówienia o przemocy.
47:10
Był inny poziom. Z cudzysłowie oczywiście
47:12
szacunku do dorosłego. Wiecie, że po prostu nie o
47:15
wszystkim się mówiło dorosłym, więc jest to i niepokojące i
47:18
niedopuszczalne. No i bardzo się cieszę, że już
47:21
skończyły się te czasy, w których dawanie klapsów no nie
47:25
było problemem. No ale nie jest to podcast
47:27
parentingowy. Moi drodzy wiem, że macie rozum
47:30
i sami to wiecie, ale musiałam o tym wspomnieć, no ale co do
47:34
rodzin to trochę skłamałam, bo była jedna jedyna rodzina, w
47:37
której ona czuła się jak w domu, w której nie biła dzieci, a
47:41
wręcz kochała je jak swoje, bo w innych rodzinach to tak średnio.
47:45
Nawet lubiła te dzieci i zwierzęta i członków rodziny, bo
47:49
ona zamieszkała w Chicago. Urodziny Gens Burgundów i
47:53
wychowywała tam trójkę chłopców. Są nawet zachowane jakieś firmy
47:56
z archiwum rodzinnego i listy, w których w ogóle jakby, z których
48:01
wiemy, że pierwszy raz czuła się jak w domu, że kochała te
48:05
dzieci, że miała instynkt macierzyński, że jadła normalnie
48:08
posiłki z rodziną, a nie gdzieś tam ze służbą.
48:11
I tutaj nie będę was zanudzać rodzinnymi perypetiami, bo tam
48:16
nie ma co opowiadać. Możecie sobie przeczytać, ale
48:19
chwilkę tak. Jakby przed pracą u tej rodziny
48:22
już na wiele lat ona udała się w podróż do elei, którą opisała.
48:27
Tak, Los Angeles to bardzo nieciekawe miejsce, nie miasto,
48:31
ale zwykła dziura. No i z dobrych źródeł.
48:34
Wiem, że do dzisiaj się tam nic nie zmieniło, bo najciekawsze,
48:39
co tam możecie zobaczyć, to są wystawy sztuki szarą Stone
48:43
Charlie seron, startująca ludzi no i Pedro Pascal wracający
48:49
siłki w koszulce lakersów. To tyle no ale z tą tej
48:53
wycieczki jest na przykład wiele zdjęć sióstr zakonnych, ale są
48:57
przedstawione totalnie inaczej niż byśmy mogli się spodziewać.
49:01
Nie jako przedstawicielki w Boga, bo one są przedstawione
49:05
całkowicie, jakby wykonując świeckie czynności.
49:09
Czyli wiecie jakiś tam sen rzemyczka ploteczki, pływanie
49:13
statkiem, gdzieś tam opalanie się.
49:16
Tutaj też ważną rzeczą jest fakt, że nigdy nie była
49:19
wierząca. Dlatego wam o tym wspominam.
49:22
Ona miała, że tak powiem. Ubieralne, a może nawet i
49:25
bardziej lewicowe poglądy, więc u nas stroniła totalnie od
49:30
religii, zwłaszcza katolickiej, była też za powszechnym dostępem
49:35
do antykoncepcji i do aborcji, więc tu taka ciekawostka, ale
49:39
wiecie, ona na dodatek byłaby świetną lampa dziarą, prawda?
49:42
Bo wychowywała obce dzieci, więc to wszystko sprawiło, że no
49:45
obecnie ludzie nazywają ją feministką.
49:48
Czy taka tak się określała, to nie wiemy.
49:52
No ale tak czy siak jest to ciekawe.
49:55
Ona miała swoje zasady moje drodze, po prostu którym była
49:57
wierna. No bicie dzieci i pogarda wobec
50:00
Kościoła to mam więcej dodać, no dobra, ale ten czas w Kalifornii
50:04
był niesamowity, bo to to jest za konicy to była nuda, ale
50:08
wiecie, gdzie ona się wybrała? 17 lipca otwarto pierwszy w
50:12
historii Disneyland matko Boska, no to jest niewiarygodne, ile
50:16
ona miała tych swoich pierwszych razów.
50:18
Wspaniały czasy, te lata pięćdziesiąte no i ten
50:22
Disneyland otwarto wy anaheim. A właśnie w Kalifornii
50:26
chciałabym powiedzieć, w Kalifornii porobiła tam kilka
50:31
fot w kolorze. No bo pewnie jakby ten
50:34
Disneyland lepiej prezentował się w kolorze.
50:37
No bo był niezwykłym kolorowym miejscem, ale nic ciekawego tam
50:40
nie zrobiła, więc nawet nie chciałabym się skupiać, tylko
50:42
chciałam wam powiedzieć, że była jako jedna z pierwszych w
50:45
disneylandzie. No z rodziną też już jak potem z
50:49
nimi zamieszkała, to wybrali się na florydę i wspominam o tym
50:53
tylko w kontekście jednego zdjęcia.
50:56
Bo Matko Boska jakbym miała wybrać jedno, które wsadziłabym
51:02
do folderu zachwytów. To byłoby właśnie ono w
51:06
pięćdziesiątym siódmym roku, więc wybrała się pewnej nocy,
51:10
będąc w Miami na samotny spacer, podczas którego zrobiła tylko
51:15
jedno zdjęcie i na nim jest taka eteryczna kobieta w białej
51:20
eleganckiej sukni na ramionach ma no takie bolerko futrzane i
51:25
na fotografii jakby otoczona jest mrokiem nocy.
51:29
Wyłaniają się gdzieś tam latarnie z tyłu, gdzieś właśnie
51:34
w oddali widać może Księżyc jakiś samochód przejeżdżający.
51:39
No, ale coś niesamowitego. Jak się na to patrzy, jest
51:42
trochę rozmazane. Jest takie, jakby ta kobieta.
51:44
Nie wiadomo, skąd się tam pojawiła i ja się nie znam na
51:48
fotografii, ale znam oczywiście te wszelkie jakby niuanse
51:52
związane z kadrowaniem z głębią światową jakieś podstawy
51:55
techniczne. Ale tutaj właśnie w przypadku
51:57
tej fotografii. No to całkowicie zdaje się na
52:00
odczuwanie, czy mi się to podoba czy nie, czy na mnie jakoś
52:04
działa, czy mnie rusza? Fajnie, fajna odmiana i tutaj
52:08
przeskoczymy do podróży dookoła świata, bo wiw wzięła sobie pół
52:13
roku urlopu. I wyjechała Azja Afryka Europa
52:18
ona pisała listy tam do całej rodziny.
52:20
Do każdego chłopca osobno, więc miała z nimi kontakt.
52:23
No ale nie o tym tylko chciałam o tej podróży, bo ten statek
52:26
płynął tak na Filipiny, do Hongkongu, Tajlandii, Malezji,
52:30
Singapuru, Indii, Jemenu, tam, gdzie Egiptu i Włoch.
52:36
Przyznacie, że brzmi niesamowicie, no ale dzisiaj
52:40
opowiadałam o tej podróży szumowskiej, która musi
52:43
wysłuchiwać moich przemyśleń. Kiedy czytam coś nowego, albo
52:46
robię podcast. No i rozmawiałyśmy generalnie o
52:49
zdjęciach, bo jednak szumi z fotografką, więc to jest inny
52:52
poziom znajomości, wrażliwości, ale ja jej powiedziałam, że te
52:56
zdjęcia tak naprawdę ona przez te pół roku stworzyła 5000
53:01
zdjęć. Ale one mnie absolutnie nie
53:04
ruszają. Według mnie to jest najmniej
53:06
interesująca seria, mimo tego, że no są tam egzotyczne kadry.
53:11
Ludzie jakby jest to dużo bardziej egzotyczne w porównaniu
53:14
z reportażu z Nowego Jorku. To są jakieś takie nijakie takie
53:19
oczywiste są to portrety. Wiecie, no lokalsów w apelu
53:23
Tkach nic nadzwyczajnego, ale wydaje mi się, że mogło być to
53:28
spowodowane tym, że miała ograniczony czas, że wysiadali w
53:31
jednym porcie cyk cyk cyk jakaś wiecie kokos do wypicia zdjęcie
53:35
i wracają, no i ona chciała to wszystko uchwycić, no ale w
53:39
Nowym Jorku jednak te kadry wręcz wpadały jej poty Trzewiki
53:44
wychodzone prawda miała dużo więcej czasu, by wyszukać czegoś
53:48
niesamowitego. No jedyne co mnie zaciekawiło,
53:51
to w sumie były 2 portrety samej, ale to nie ona je robiła
53:55
najwidoczniej komuś przekazała aparat, żeby zrobił jej na
53:58
pamiątkę na pamiątkę zdjęcie, bo ona tam stoi taka mega
54:03
zrelaksowana, uśmiechnięta, wyluzowana jak jak nie ona na
54:07
tych swoich wcześniejszych auto portretach no nas podróży
54:11
wróciła prosto do roboty po pół roku wiecie wakacji, no ale była
54:16
zrelaksowana i bardzo dumna z siebie, że spełniła.
54:19
Swoje chyba jedno z największych marzeń i mieszkając w Chicago
54:23
już nie polowała tak na gwiazdy jak w Nowym Jorku.
54:28
Tam tak naprawdę wymieniłam wam tylko daleko.
54:30
Było ich dużo więcej, ale ja ich nie znam, bo to są stare czasy w
54:34
Chicago. Ona polowała na polityków i
54:37
pamiętacie, jak wam mówiłam przed chwilą, że ona miała wiele
54:39
pierwszych razów. No to jest coś w ogóle nie do
54:43
opisania, bo ona była świadkiem tylu historycznych wydarzeń, no
54:46
dali w Nowym Jorku, a pierwsze Disneyland czy właśnie jak w
54:49
przypadku tym, czyli w 1960 roku, ona uwieczniła kandydatów
54:54
na P. Prezydenta i na przykład samego
54:57
JFKA Kennediego miała też zdjęcie Nixona rozpustnika, co
55:01
nie odpisał na jej list. Czy była też tam pani Roosevelt,
55:06
tej pan Roosevelt? Nie niesamowita w ogóle
55:10
śmietanka i Nowy Jork i Chicago chyba bardzo dobrze jej robiły.
55:15
A teraz takie nudy, tylko Trumpa ewentualnie można spotkać, no
55:20
ale wiem, że już długo na dole. No ale przypomina mi się jeszcze
55:23
jedna historia. Jak już chłopcy z rodziny
55:26
dorośli, co było strasznym przeżyciem dla, bo wydawało się
55:31
z tych jakiś jej tam zapisków, jakby ona znalazła swój dom i
55:35
jakby to był pierwszy i ostatni jedyny tak naprawdę dom, w jakim
55:40
mieszkała, no nie miała wyjścia. Trochę więc znalazła pracę
55:45
również w Chicago, innej rodziny.
55:47
Jej podopieczną była wtedy taka pulchniutka, dziewczynka i mówię
55:51
to specjalnie normalnie, bo w ogóle o tym nie wspominała, ale
55:55
jest takie zdjęcie, które oczywiście zrobiła Inger, czyli
55:59
ta dziewczynka siedzi zapłakana na ławce, a zaniosą 3 piękne
56:03
chude Blond blond, włosy po prostu dziewczynki, które się z
56:07
niej śmieją i jakby znając stronę tej inger, która się
56:10
wypowiadała, wiemy, że Vivien była bezwzględna, bo zamiast
56:14
jakby ją pocieszyć czy wesprzeć, jak robi każdy normalny
56:17
człowiek, to ona. Robiła jej zdjęcia w tak
56:20
dramatycznej dla dziecka sytuacji, ale no wróciła do tego
56:25
trybu sprzed chłopców. Nie gdzie znowu była nieczuła
56:27
dla swoich podopiecznych. Zresztą ta inger opowiadała już
56:30
jako dorosła kobieta, że jej niania robiła wiele
56:33
niebezpiecznych i niedobrych dla dziecka rzeczy, że zabrała ją na
56:37
jakiś protest pod pretekstem, że ma zobaczyć, że protesty są
56:41
pokojowe albo że mogą takie być. No to jest nieprawda nie, bo
56:45
jakby nigdy nie wiesz, co się może wydarzyć w takim tłumie
56:48
komentowała też wagę dziewczynki.
56:50
I mimo tego, że jej wypominała, że jest gruba, to też wymuszała
56:53
w nią jedzenie, aż do wymiotów. Ee, nie wiem, no były też
56:59
historie, że ona czytała jej na dobranoc jakieś historie, które
57:03
zawsze kończyły się śmiercią czy morderstwem i robiła różne takie
57:06
właśnie rzeczy, które były nieodpowiedzialne, że nie
57:08
powinna tak wychowywać tej dziewczynki.
57:11
Jeszcze mi się notabene przypomniała historia, że gdzieś
57:14
właśnie w tym okresie upadło jakieś dziecko na na na drogę
57:19
rozbiło sobie, skwasiły nos i tam wszyscy ludzie się rzucili
57:23
do pomocy, a Inger po prostu zaczęła robić zdjęcia, nawet się
57:27
nie przejmują. Także.
57:29
No nie była to taka idealna niania jak wszyscy myśleli.
57:34
To już widzicie? To też nie jest aż tak istotne
57:37
nie, bo tutaj głównie chodzi o fotografie, no ale ja chcę wam
57:40
przybliżyć po prostu całą postać i może jakiś tam ten sznyt
57:45
psychologiczny ci, którzy się interesują czy znają, to sobie
57:48
wyciągnął z tych opisów. Bo w końcu, kiedy dziewczynka
57:53
dorosła, to jeszcze mi się przypomniało, że Vivien bardzo
57:57
się wkurzała, bo ta dziewczynka miała papugę i ona była
57:59
strasznie głośna. A ja to bardzo dobrze rozumiem.
58:02
Bardzo szumi będzie wiedziała, dlaczego.
58:04
I ona w ogóle zabiła tę papugę, no także to musiałam tak
58:10
wtrącić. No ale kiedy ta już dziewczynka
58:13
dorosła, to wiem musiała zacząć normalne życie, którego nigdy
58:17
nie doświadczyła. Miała jeszcze kilka jakichś tam
58:20
prac jako niania, ale już one nie były tak długoterminowe, bo
58:23
na zazwyczaj siedziała bardzo długo z tymi dziećmi, aż one
58:25
gdzieś tam wyrosły. No i na sam koniec, kiedy już
58:29
była za stara na bycie nianią, to ona zaczęła opiekować się
58:32
jakąś starszą panią. No bo była młodsza od tej
58:36
starszej pani, no i wtedy to był taki chyba przyjemny okres dla
58:40
Vivien, ponieważ pewnie miała mniej roboty z tą starszą panią
58:44
i ona sobie zaczęła intensywnie chodzić do kina.
58:48
Poznała, poznała nawet tam młodych ludzi, z którymi wdawała
58:51
się w interesujące rozmowy o filmie.
58:53
Oni właśnie potem to potwierdzali.
58:55
Podobno ona była chodzącą encyklopedię kina.
58:58
Nawet chadzała na film Andiego Warhola, czego akurat jej
59:01
współczuje. Jak słuchaliście podcastu
59:05
Dowiecie dlaczego no dużo czytała korzystała w ogóle z
59:09
wszelkich atrakcji wy trznego miasta.
59:11
Tam był taki opis, że ona w jeden dzień potrafiła zrobić
59:13
więcej ciekawych rzeczy niż ludzie w tydzień czy miesiąc,
59:16
którzy mieszkali w Chicago. No w każdym razie ze starszą
59:19
panią mieszkała aż do czasu, kiedy ta starsza pani odeszła,
59:22
więc wisien musiała przejść na emeryturę.
59:25
Jeszcze pozwolono jej tam pół roku pomieszkać w tym domu tej
59:28
starszej pani, żeby jakoś znalazła.
59:31
Wiecie dla siebie jakieś miejsce, no i w końcu się
59:34
wyprowadziła. No ale co dalej moi drodzy, bo
59:37
potem to już jest równia pochyła.
59:40
Zaczęła być zbieraczem i to jest jakieś zaburzenie, chyba
59:46
psychiczne i w książce jest cała analiza całego rozdziału.
59:50
Dlaczego i z czego to wynikało? Robiła nadal oczywiście zdjęcia,
59:54
ale już coraz mniej. No i była coraz starsza dziwa
59:59
ciała nie miała nikogo, tam sąsiedzi ją kojarzyli, chcieli
1:00:03
ją zagadywać, ale ona nie chciała w ogóle mieć żadnego
1:00:06
kontaktu. Z innym człowiekiem, jak wiecie
1:00:10
z historii, ona nawet nigdy nie miała własnego mieszkania, bo
1:00:13
zawsze u kogoś jednak mieszkała. Nie miała przyjaciół, tylko tych
1:00:17
właśnie młodzieniaszków. Gdzieś tam z jakiś filmów ówek,
1:00:20
więc nadal chodziła ulicami, robiła zdjęcia czy po prostu
1:00:24
spacerowała, mieszkała w jakiejś obskurnej norze, otoczona tymi
1:00:27
wszystkimi rzeczami, jakie przez lata zbierała tam nie tylko były
1:00:31
zdjęcia, były też gazety, książki, Pełno było pierdółek,
1:00:34
bo ona też to fotografowała, dlatego stąd to wiemy.
1:00:38
Miała kilka magazynów. Takich wiecie, w których się
1:00:42
trzyma swoje rzeczy. Zresztą ona za te magazyny nie
1:00:46
płaciła, mimo że miała pieniądze, bo w tej książce jest
1:00:50
też całe wyliczenie, ile ona miała pieniędzy w a ile długu i
1:00:55
miała bardzo dużo pieniędzy w porównaniu ten dług wynosi chyba
1:00:57
2000 $. No gdzie no na koncie miała
1:01:02
chyba z 4 plus jakieś inne rzeczy.
1:01:04
To jest nieistotne, bo te rozdziały w ogóle pomijałam, bo
1:01:06
one mnie absolutnie nie interesowały, bo bym chciała,
1:01:09
żebyśmy troszkę inaczej zapamiętali.
1:01:11
Wiem, no tutaj tylko muszę przyznać, że no i koniec
1:01:14
historii jest dosyć tragiczny i samotny, ale to już wiecie i
1:01:18
historia tak naprawdę zatoczyła koło tak jak matka miała
1:01:21
problemy psychiczne. Została sama, mimo że przez całe
1:01:24
życie jednak otaczała się tyloma ludźmi.
1:01:27
No 1000 zrobiła zdjęcia, zachowując je na zawsze.
1:01:31
Wy tym pojedynczym kadrze zmarła w wieku 83 lat w roku 2009, a
1:01:39
jej prochy właśnie rozsypano w ogrodzie, gdzie wraz z tymi
1:01:43
chłopcami, z którymi których wychowywała, których kochała,
1:01:47
zbierali sobie poziomki. To oni właśnie zrobili jakąś tam
1:01:50
prywatną ceremonię, rozsypując jej prochy, więc miły gest, że.
1:01:56
Jednak były osoby, które ją faktycznie prawdziwie kochały i
1:02:02
historię Mayer jakby z kadrów i wycinków jej życia znamy dzięki
1:02:08
panu maluchowi, który kupił zdjęcia nieznany i właśnie w
1:02:13
2007 roku fotografki, no i oraz oczywiście autorce tej książki
1:02:18
Ann Marks, która zabrała się za dotarcie do wszystkich możliwych
1:02:23
faktów z życia Vivien i skrzętnie powtarzała, że nie
1:02:26
było to. Łatwe i jak o tym przeczytałam,
1:02:31
to od razu powiedziałam, szumi, że to jest strasznie
1:02:34
niesamowite, a rzecz, że znajdujesz kartony wydaje
1:02:38
rzeczywiście pieniądze na nie, ale to są kartony starych zdjęć.
1:02:41
Nie masz pojęcia, kto jest autorem, jaki musisz mieć
1:02:44
instynkt i samozaparcie, by w ogóle drążyć ten temat,
1:02:49
prowadzić takiego swego rodzaju śledztwo.
1:02:52
No i w końcu opisać jej całą historię.
1:02:54
No bo tutaj jest opisana książka.
1:02:56
Powstał też film. Sama bym tak chciała kiedyś
1:03:00
przeprowadzić takie art śledztwo.
1:03:02
No mam nadzieję, że się kiedyś uda i Jestem też ciekawa, czy wy
1:03:06
słyszeliście w ogóle o majer. Myślę, że bardzo dużo z was,
1:03:10
jednak tak, ale mam nadzieję, że też wielu nie i mimo wszystko
1:03:13
mam nadzieję, że wam się podobał ten podcast.
1:03:16
Nadal polecam wam przeczytać tę książkę, bo naprawdę jakby.
1:03:22
Skróciłam tak jak mogłam, ale jest w niej wiele pominiętych
1:03:25
wątków. No albo obejrzeć film.
1:03:27
Jak go znajdziecie, to oczywiście proszę mi podesłać,
1:03:29
gdzie można go obejrzeć i powiem wam co do książki.
1:03:34
Czytało się łatwo cała historia oczywiście wciągała jedyny
1:03:38
zarzut. Mam do tego do autorki.
1:03:40
Po pierwsze, że ona cały czas powtarzała te same frazesy te
1:03:45
same oczywiste fakty, skoro wspomniała o nich raz albo 2 na
1:03:49
początku, no to naprawdę nie trzeba ich powtarzać.
1:03:52
Co rozdział? No bo jakby wiem, że wiwie miała
1:03:56
problemy z relacjami. Czy doświadczyła traumy?
1:03:59
Ja czytałam to przed sekundą także.
1:04:01
No pamiętam wiecie o co chodzi. No i plus ja uważam, bo to jest
1:04:06
wydawnictwo znak, że znak ma jedne z najpiękniej wydanych
1:04:10
książek w Polsce. No ale w tym przypadku bardzo mi
1:04:14
się nie podoba fakt, że tekst jest nadrukowany na śliskim
1:04:18
kredowym papierze. To jest jakiś koszmar, bo odbija
1:04:21
się od niego światło. Czy to sztuczne, czy to dzienne?
1:04:25
Ja wiem, że dla was to może być w ogóle.
1:04:27
Jakiś banał i dlaczego o tym wspominam?
1:04:29
Ale ja nigdy nie czytałam książki na takim śliskim
1:04:32
papierze i już wiem, że to jest największa zbrodnia, bo cały
1:04:36
czas wam się odbija światło. To jest irytujące.
1:04:40
No ale tak czy siak naprawdę warto przeczytać sobie te
1:04:43
pozycje jest przyjemna czy nawet wziąć gdzieś na wakacje?
1:04:48
No nawet jeżeli przez słuchaliście ten podcast, to
1:04:50
naprawdę myślę, że jeszcze wiele możecie wyciągnąć z tej książki
1:04:55
oven majer. Na koniec przeczytam wam jak
1:04:58
susan sontag. Opisała fotografkę, robiąc
1:05:02
zdjęcie. Stykamy się ze śmiertelnością,
1:05:05
kruchością, przemija nością ludzi i rzeczy.
1:05:08
Właśnie dlatego, że wybieramy jakąś chwilę, wykraczamy ją i
1:05:11
zamrażamy. Wszystkie zdjęcia stanowią
1:05:13
świadectwo nieubłagane ego przemijania, piękne.
1:05:17
Moim zdaniem więc chciałam się z wami tym podzielić.
1:05:21
Także zachęcam was do zagłębienia się w fotografii,
1:05:24
żeby po prostu sobie pooglądać jej kadry.
1:05:27
Dajcie mi jak zwykle znać, co sądzicie.
1:05:31
O historii jak zwykle wznoszę za was moi niewinni słuchacze za
1:05:36
moich wspaniałych niewinnych patronów, no i za wszystkich,
1:05:41
którzy są fanami D. Dobrego kadrowania codzienności
1:05:47
chil sic. Także do usłyszenia już niedługo
1:05:53
w kolej. Na jakiś tam czwartek, pa?