Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Kapitan Maks 🤖 Bajka dla dzieci (Dudusie I) | Felek Wafelek (PFW_053)

Transcript

Kapitan Maks 🤖 Bajka dla dzieci (Dudusie I) | Felek Wafelek (PFW_053) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:00
Wyobraź sobie, że dziś świat na chwilę przestaje działać jak
0:04
zawsze. Drzwi zamykają się za mocno albo
0:08
wcale rzeczy ślizgają się odbijają.
0:11
Jakby ktoś wyjął z nich małe hamulce albo wyłączył
0:15
grawitację, a ty masz wrażenie, że to nie jest zwykły bałagan,
0:20
tylko znak. Przed wami felek wafelek i
0:24
kraina dudusiów kapitan max. Skąd biorą się te dziwne
0:29
anomalie? Czy to przypadek, czy ktoś nimi
0:32
steruje? I co, jeśli za normalnym
0:35
działaniem domu stoją mali pomocnicy, których prawie nikt
0:40
nie zauważa, dopóki nie znikną ten odcinek powstał dzięki
0:44
patronom maksowi i tacie mateuszowi z józefinowa.
0:49
Dziękuję wam za wsparcie za zaufanie i za to, że
0:52
postawiliście felkowi kakao podróżnika na patronite.
0:56
Po którym tropy robią się wyraźniejsze, nastawcie uszy
1:01
poprawcie swoje wafelkowe czapeczki złapcie się dziś
1:04
czegoś bardzo mocno, bo dziś świat może zrobić wam psikusa na
1:09
czekoladowym tropie. Zaczynamy, jeżeli felek stał się
1:13
już znajomym głosem w waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i
1:16
zostawcie ocenę, to dla nas najmilszy sygnał, by opowiadać
1:21
dalej, a jeśli chcecie wesprzeć przygody felka, możecie postawić
1:25
mu symboliczne kakao na patro. Ten mały gest daje nam wielką
1:30
moc do tworzenia kolejnych historii na czekoladowym tropie
1:34
link znajdziecie w opisie, dziękuję, że jesteście częścią
1:37
tego świata. Las w józefinowie pachniał
1:41
wilgotnym mchem i suchymi liśćmi.
1:43
Jakby ktoś przykrył ziemię wielkim zielonym kocem.
1:47
Na dudu szlaku było cicho, tylko tu i ówdzie szeleści, ło coś pod
1:51
butem chrup chrup, a potem znów miękko jak podrywanie z igiełek
1:57
sosny. Maks szedł obok taty i co chwilę
2:01
zerkał na skraj ścieżki. Zwykle tu byli, no wszędzie na
2:07
korzeniach przy kamieniach, w kępach trawy, Czasem coś
2:11
mignęło, Czasem coś cichutko pyknęło jakby niewidzialny
2:14
paluszek dotknął świata. A dziś?
2:18
Nic. Ani jednego dudusia.
2:23
Maks zwolnił i zmarszczył brwi, jakby mu ktoś przestawił myśli o
2:27
centymetr w bok. Tato zaczął ostrożnie.
2:32
Lata poprawił pasek plecaka i rozejrzał się po drzewach, jakby
2:35
szukał wiewiórki. No co się tak rozglądasz?
2:39
Zapytał spokojnie. Bo maks zawahał się.
2:45
Bo ich nie ma. Kogo nie ma?
2:50
Maks nabrał powietrza, ale zanim zdążył odpowiedzieć zza
2:53
zakrętuścieżki wyskoczyło coś brązowo czekoladowego,
2:58
kwadratowego i uśmiechniętego, tak jakby samo słońce wzięło
3:02
udział w konkursie na najweselszą buzię.
3:05
Felek wafelek miał na głowie swoją wafelkową czapeczkę, a
3:09
jego oczy błyszczały ciekawością nogi z czekolady stukały lekko o
3:14
ubity piach. Tup tup tup, tup tup.
3:17
O dzień dobry zawołał, rozkładając ręce.
3:21
Ja tu tylko przechodzę i Jestem na czekoladowym tropie.
3:26
Maks aż się uśmiechnął, bo felek mówił to tak, jakby trop
3:29
przygody był zrobiony z kakao i posypany piankami, czyli będzie
3:33
się działo. Tata uniósł brwi czekoladowym, a
3:38
co ty tropisz felku? Felek przesunął się bliżej i
3:42
zrobił minę detektywa taką poważną, ale wciąż sympatyczną.
3:48
Różne rzeczy, zaginione okruszki, tajemnicze plamki,
3:52
czasem odpowiedzi nachylił się do maksa, a ty wyglądasz, jakbyś
3:57
też coś tropił. Maks spojrzał na ścieżkę.
4:01
Zwykle czuł tu taki mały porządek, jakby ktoś pilnował,
4:07
żeby kamyk nie uciekł z pod nogi.
4:08
W najgorszym momencie dziś ścieżka była normalna, ale
4:13
brakowało czegoś, czego nie da się zobaczyć, tylko wyczuć.
4:19
Wracamy do domu powiedział tata. Mama pewnie już szykuje obiad.
4:24
Chcesz iść z nami? Felek, aż podskoczył.
4:28
No jasne i machnął ręką, jakby odganiał nudę.
4:32
Słodko, ale z odwagą, poza tym w domu zawsze dzieje się
4:37
najwięcej. Ruszyli razem.
4:39
Las powoli przechodził w znajomeścieżki.
4:42
Między domami wiatr przestał szeleścić w koronach, a zamiast
4:46
niego słychać było odległe dźwięki gdzieś szczeknął pies
4:50
gdzieś trzasnęła furtka drzwi domu nie domknęły się normalnie,
4:55
najpierw zrobiły klap jak zawsze.
4:59
A potem jakby ktoś niewidzialny, nagle pchnął je za mocno.
5:03
Trzask. Max aż podskoczył felek
5:06
zamrugał. Tata cofnął rękę i spojrzał na
5:10
drzwi, tak jak patrzy się na śrubkę, która udaje, że jej nie
5:14
ma. No nie mruknął nowy dom, a już
5:20
coś nie działa. Jeszcze raz spróbował tym razem
5:23
delikatniej. Maks spojrzał na felka, a felek
5:28
spojrzał na maksa. Taki krótki moment jak 2 kawałki
5:31
czekolady, które rozpoznają, że w kakao brakuje mieszania.
5:37
Felek przyłożył dłoń do framugi i wyszeptał prawie do siebie na
5:42
czekoladowym tropie. Zagadka dopiero się rozkręca.
5:47
W środku było ciepło, pachniało obiadem, który jeszcze nie
5:51
zdążył stać się obiadem i czymś domowym herbatą, mydłem,
5:56
świeżością z kuchni wyszła mama, ocierając ręce wściereczkę
6:01
uśmiechnęła się od razu, gdy zobaczyła felka o proszę, kogo
6:05
my tu mamy? Jej głos brzmiał jak miękki koc,
6:09
felek wafelek. Felek ukłonił się przesadnie
6:13
elegancko. Do usług wpadłem przypadkiem
6:18
troszeczkę na milimetr. Mama roześmiała się krótko.
6:23
To chodźcie, rozbierzcie się, co wam podać, spojrzała na tatę
6:28
tobie herbatę. Poproszę odpowiedział tata wciąż
6:32
z miną. Ja jeszcze wrócę do tych drzwi.
6:35
Mama spojrzała na maksa, a ty woda czy sok?
6:40
Sok maks wypalił szybko. I wtedy mama popatrzyła na
6:45
felka, tak jakby to było oczywiste od urodzenia świata, a
6:50
dla ciebie pewnie gorące kakao. Felek rozjaśnił się cały, jakby
6:54
ktoś włączył mu światełko w środku.
6:57
No jasne i to z piankami jak mogę prosić?
7:01
Mama mrugnęła. Z piankami będzie.
7:06
Felek stanął przy blacie i wciągnął powietrze nosem jak
7:10
prawdziwy znawca. Czuję wyszeptał dramatycznie.
7:16
Że to będzie bardzo ważne kakao. Maks już chciał coś powiedzieć o
7:22
dudusiach o tym dziwnym braku o tym czymś co nie gra, ale tata
7:27
wszedł mu w słowo pół żartem, pół serio.
7:30
Jak tylko napijemy się herbaty, to ja sprawdzę te drzwi, bo to
7:34
nie może tak trzaskać to nowy dom.
7:38
Felek spojrzał na klamkę, potem na tatę, potem znów na klamkę i
7:43
nic nie powiedział, tylko jego uśmiech zrobił się odrobinę
7:47
bardziej detektywistyczny, jakby właśnie znalazł pierwszy maleńki
7:52
okruszek sprawy. Kuchnia brzęczała cichutko jak
7:55
ul. Nie od hałasu tylko od ruchu.
7:59
Mama przesuwała łyżki, wyciągała talerze, otwierała szafki i
8:03
zamykała je. A one robiły to na 100 różnych
8:06
sposobów, jakby bawiły się w zgadnij, co dziś wymyślę.
8:10
Felek siedział na krześle z nogami dyndającymi w powietrzu,
8:13
bo był przecież wafelkowo kompaktowy trzymał w dłoniach
8:17
kubek kakao, tak jak detektyw trzyma lupę z uwagą i
8:22
szacunkiem. Maks pił sok i co chwilę zerkał
8:26
na lodówkę, gdzie magnesami była przyczepiona kartka z jego
8:29
rysunkiem robota Chełm, zbroja, wielkie ramiona i dużo fajnych
8:34
gadżetów. Felek też to zauważył,
8:37
uśmiechnął się tylko odrobinę jak wynotował w głowie.
8:42
Kapitan max ma tu swoje sekrety? Mama westchnęła i od razu było
8:48
słychać, że to nie jest westchnienie z nudów, tylko z
8:51
miliona drobnych rzeczy naraz. Od rana coś jest nie tak
8:57
powiedziała. Tak jakby dom stracił swoje
9:00
mikro ustawienia. Zawahała się i dodała prościej,
9:05
jak dla kogoś, kto nie ma jeszcze prawa jazdy na
9:07
dorosłość. Wiecie, te wszystkie małe
9:11
rzeczy, które zwykle działają miękko drzwi robią klik,
9:14
szuflada sama nie strzela, a dywan nie udaje lodowiska.
9:19
Tata parsknął lekko, ale mama już była w trybie dowodów.
9:24
Podeszła do półki w salonie, gdzie stała zabawka maksa mały
9:27
samochodzik, patrz na to. Położyła samochodzik stabilnie,
9:33
normalnie prosto, a potem auto powolutku bez żadnego powodu
9:38
zaczęło zjeżdżać jak po lodzie. Ej max, aż podniósł się z
9:44
miejsca, przecież tu jest równo. Samochodzik zrobił elegancki
9:49
ślizg i zatrzymał się dopiero przy brzegu półki.
9:53
Jeszcze centymetr i byłoby pyk na podłodze.
9:59
Felek uniósł brew, a jego czekoladowe palce mocniej objęły
10:02
kubek. Świat bez hamulców.
10:06
Mruknął pod nosem bardziej do kakao niż do ludzi.
10:10
Tata machnął ręką, mama popatrzyła na niego tym
10:13
spojrzeniem, które mówiło, a nie mówiłam.
10:17
Maks nagle wypalił, a kiedy będzie obiad?
10:21
Mama rozłożyła ręce. Nie będzie dziś obiadu, bo
10:25
kuchenka przestała grzać to dziś chyba kabanosy dla wszystkich.
10:30
Tak maks wystrzelił z uśmiechem. Tata otworzył usta, żeby
10:35
powiedzieć coś w stylu, no bez przesady, ale mama dorzuciła
10:39
jeszcze jedno, a czajnik bulgocze i para leci a woda w
10:43
środku ledwo ciepła. Tata przetarł skroń.
10:49
To może jest coś nie tak z prądem?
10:53
Może a może coś większego? Mama spojrzała po nich
10:57
wszystkich. Jadę na zakupy i przy okazji
11:00
sprawdzę czy inni też mają takie dziwactwa.
11:04
Założyła kurtkę, wsunęła buty i Jeszcze raz popatrzyła na
11:07
kuchnię jak na pokój, który udaje grzeczny.
11:11
Uważajcie powiedziała wyraźnie. Dziś dom jest jakby bez hamulców
11:18
i zanim wrócę, ogarnijcie trochę ten bałagan.
11:22
Maks mruknął pod nosem. Co ta mama?
11:27
Tata uśmiechnął się krzywo. Nie przesadzaj, jakoś to będzie.
11:32
Felek nic nie mruknął, tylko spojrzał na swój kubek kakao i
11:35
całą kuchnię i zrobił tę swoją detektywistyczną minę, jakby w
11:40
głowie przesuwał małe klocki. W domu zrobiło się trochę
11:44
ciszej, jakby kuchnia też nasłuchiwała.
11:47
Mama wyszła drzwi, tym razem zamknęły się podejrzanie
11:51
normalnie, a po chwili tata chrząknął i sięgnął po pilot.
11:57
Dobra, zobaczymy co mówią w Radiu, pewnie gdzieś prąd siadł
12:00
i tyle klik. Radio odezwało się od razu z
12:06
takim tonem, jakby ktoś prowadził wiadomości z zadyszką.
12:09
Uwaga uwaga, zbieramy zgłoszenia od słuchaczy.
12:12
To nie żart. Na świecie obserwuje się dziwne
12:15
chwilowe anomalie, świat jakby stracił swoje prawa fizyki.
12:20
Posłuchajcie, co mówią słuchacze.
12:23
Tata prychną, ale już słuchał maks przysunął się bliżej Radia
12:28
felek uniósł kubek kakao i zrobił minę.
12:31
Oho, to brzmi znajomo. Pierwszy telefon prosimy, skąd
12:35
pani dzwoni i co się dzieje. Tu Halina z Poznania.
12:39
U mnie dywan raz jest jak klej, a raz jak lodowisko mąż prawie
12:44
zrobił piruet przy kanapie. Maks parsknął śmiechem piruet
12:49
powtórzył i od razu wyobraził sobie tatę w skarpetkach jak
12:53
łyżwiarza mamy kolejne zgłoszenie?
12:57
Tu Andrzej z Wisły szuflada sama odbija jak sprężyna otwieram
13:01
delikatnie a ona paw i już wszystko na podłodze.
13:06
Tata spojrzał na szafkę w kuchni, jakby ją podejrzewał o
13:09
podobne numery znów dzwoni kolejny słuchacz.
13:13
Tu Basia z Wrocławia. Kubek stoi krzywo i nie spada, a
13:17
potem nagle robi fikołka jak akrobata.
13:19
Kawa uciekła mi z blatu felek, aż przytrzymał swój kubek obiema
13:24
rękami. Kakao też by uciekło, gdyby
13:26
mogło mruknął. Tu olek z Rzeszowa łyżeczka
13:32
wyskoczyła mi z ręki jakby była mydłem, przysięgam, nigdy nie
13:36
była taka śliska. Maks zachichotał, ale tak
13:39
krótko, bo sytuacja była śmieszna i trochę niepokojąca.
13:45
Dziękujemy za zgłoszenia. To wygląda na serię losowych
13:48
anomalii. Jeśli macie kolejne, dzwońcie, a
13:51
my wracamy po krótkiej przerwie. Radio ucichło na moment w tle
13:56
weszła spokojna muzyczka. Tata od chrząknął i spróbował
14:00
wrócić do swojego racjonalnego tonu.
14:04
No dobra, pewnie jakaś awaria w sieci, chwilowe wahania nic
14:09
wielkiego ludzie mają w swojej naturze wyolbrzymianie prostych
14:12
spraw. Felek spojrzał na niego z tą
14:15
samą miną, co zawsze, gdy coś się nie zgadzało.
14:18
Detektywistyczną, cichą, czekoladowo poważną.
14:24
Muzyczka z Radia wciąż plątała w tle, ale maks już jej nie
14:28
słuchał w jego głowie to nie była żadna awaria w sieci.
14:32
To było coś, co on czuł od rana, jak drzazgę w skarpetce.
14:36
Małe rzeczy przestały się trzymać miejsca.
14:40
Maks odsunął sok, zeskoczył z krzesła i spojrzał na felka tak
14:44
poważnie, jakby miał mu przekazać tajemnice większą niż
14:48
wszystkie tajemnice w szufladzie na sztućce.
14:51
To przez dudusie. Powiedział cicho.
14:55
Ich nie ma. Tata od razu zareagował jak
14:58
tata. Maks jak przez dudusie.
15:02
Ale maks już się nakręcił, one zawsze są dodał zawsze wszędzie,
15:07
a teraz nie ma ani jednego. Felek postawił kubek kakao,
15:13
ostrożnie, jakby to była próbka z miejsca zbrodni.
15:17
Dobrze powiedział spokojnie, to sprawdźmy na czekoladowym
15:22
tropie. Maks pociągnął felka za rękę do
15:26
przedpokoju, najpierw tu pod progiem.
15:29
Kucnęli przy wejściu maks wsunął palce pod listwa, jakby szukał
15:33
ukrytej kieszeni świata. Zwykle dudu się lubiły takie
15:37
miejsca ciepłe, blisko ludzi blisko drzwi.
15:41
Mic. Przy klamkach maks poderwał się
15:46
jak sprężyna, poleciał do drzwi i przyłożył ucho do okolic
15:50
zamka, jakby tam miało być cichutkie dudu.
15:54
Felek nachylił się obok mrużąc oczy nawet dotknął klamki
15:58
powiedział pół żartem. Halo, czy wy gracie dziś w
16:02
chowanego? Maks pobiegł do salonu i
16:05
przyklęknął przy dywanie. A tu tu zawsze siedziały, żeby
16:10
nikt się nie pośliznął. Tata westchnął.
16:14
Maks, ale maks nie dał mu dokończyć.
16:18
Wybiegł na podwórko felek, zanim tata ruszył powoli, ale poszedł,
16:23
bo coś w tym wszystkim przestało być tylko dziecięcą opowieścią
16:28
na dworze było chłodno i jasno gałęzie drzew poruszały się
16:32
lekko, jakby też czegoś szukały. Maks stanął na trawie i zawołał
16:38
półgłosem tak jak się woła kogoś, kto jest blisko, ale nie
16:42
chcesz go spłoszyć. Dudu.
16:45
Zamilkł nasłuchiwał. Nic.
16:49
Powtórzył Jeszcze raz ciszej. Dudu.
16:54
Felek przychylił głowę. Dudu a co do dokładnie znaczy?
17:01
Maks odwrócił się i szepnął z dumą, że zna taki sekret.
17:05
To ich cześć. Tak się woła, kiedy chcesz, żeby
17:08
przyszły. Tata podrapał się po karku.
17:12
A one przychodziły. Maks aż sapnął.
17:17
Zawsze powiedział one, one robią wszystko i zaczął wyliczać
17:23
szybko obrazowo, jakby recytował listę najważniejszych rzeczy na
17:26
świecie, przytrzymują drzwi, żeby nie trzaskały domykają
17:31
szafki, żeby nikt nie walnął głową, dmuchają w kakao, żeby
17:34
nie parzyło podtrzymują półki z książkami, pilnują, żeby nic nie
17:40
spadło na stopę. Felek spojrzał na swój kubek
17:43
kakao, jakby nagle usłyszał echo, dmuchają w kakao.
17:49
Aha powiedział cicho to one były tymi niewidzialnymi łapkami.
17:55
Felek zrobił krok bliżej do maksa i powiedział powoli tak,
17:59
żeby to weszło do głowy jak ciepłe kakao.
18:02
Świat bez dudu siów robi się jak kakao bez mieszania na wierzchu
18:07
super a na dole gródki katastrofy.
18:11
Maks spojrzał na niego z ulgą, że ktoś wreszcie powiedział, to
18:15
tak, jak on to czuł. No powiedział dokładnie.
18:21
To gdzie one są? Jakby na potwierdzenie w pokoju
18:27
maksa coś za szurało najpierw. Potem trach, a potem drzwi szafy
18:35
otworzyły się same niedramatycznie po prostu klik i
18:40
nagle ubrania wyskoczyły jak popcorn.
18:43
Ej maks pobiegł do szafy, przecież ja tego nie ruszałem.
18:48
Tata podszedł i próbował domknąć drzwi domknął po sekundzie
18:53
drzwi, znów klik i uchyliły się jakby szafa mówiła.
18:58
Nie jednak wolę przewiew. Felek kucnął i spojrzał pod
19:02
szafę, potem na zawiasy, potem na podłogę, jakby szukał
19:05
niewidzialnych śladów, odwrócił się do maksa i taty.
19:09
Jego głos był spokojny, ale szybki jakby układał puzzle z
19:13
coraz większą liczbą kawałków. Dobra, mamy 3 rzeczy naraz, brak
19:18
dudusiów te same anomalie co w Radiu i psikusy, które rosną.
19:23
Powiedział, to nie jest pojedynczy przypadek, to jest
19:26
seria. Felek uśmiechnął się tylko
19:29
odrobinę, ale w tym uśmiechu było już więcej pracy niż żartu
19:33
na czekoladowym tropie czas rozpocząć śledztwo.
19:39
W pokoju maksa było teraz dziwnie pusto, jakby ktoś wyjął
19:42
z domu maleńkie śrubki od porządku felex stał na środku i
19:47
patrzył raz na podłogę, raz na drzwi, raz na półkę w końcu
19:52
klasnął cicho w dłonie. Dobra, skoro zniknęli
19:56
mikropomocnicy, musimy znaleźć gdzie.
20:00
Powiedział już w pełnym trybie detektywa.
20:03
Maks od razu podskoczył. Ale jak?
20:07
Felek rozejrzał się i wskazał na tablet leżący na biurku.
20:12
Jak zawsze sprytem i odrobiną technologii, która działa na
20:16
wyobraźnię. Tata stał w drzwiach pokoju
20:20
nadal zminą człowieka, który próbuje trzymać nerwy w
20:23
kieszeni. Tylko niczego nie rozwalcie
20:26
burknął. To nowy dom.
20:29
Tata pokiwał głową i wrócił do słuchania kolejnych doniesień w
20:33
Radiu. Felek kiwnął głową tak poważnie,
20:36
jakby to była najważniejsza zasada świata.
20:39
Rozumiemy, budujemy odparł podekscytowany felek.
20:45
Maks rzucił się do szuflady, mam taśmę i spinacze i o tu.
20:51
Felek wziął tablet, a maks podał taśmę do tego kilka spinaczy,
20:55
które złączyli w kształt prostokątnej ramki.
20:58
Felek przykleił ramkę na krawędziach tabletu, jakby
21:01
doklejał do niego specjalną soczewkę.
21:04
To będzie filtr wyjaśnił. Jak lupa tylko na rzeczy,
21:08
których normalnie się nie widzi. Maks zmrużył oczy.
21:13
A skąd wiesz, że zadziała? Felek wzruszył ramionami.
21:17
Nie wiem, ale to jest właśnie ten moment, kiedy podniósł palec
21:22
jak profesor, który za chwilę powie coś ważnego.
21:25
Słodkie myślenie to rozwiązanie. Maks aż się uśmiechnął, bo to
21:31
brzmiało jak hasło do tajnej bazy.
21:33
Felek stuknął w ekran i udawał, że mamy ni jak w prawdziwym
21:37
laboratorium. Kalibracja, poziom wyobraźni.
21:41
Maks wciągnął powietrze. Ustaw na maks.
21:47
No pewnie mruknął felek i przesunął palcem po ekranie,
21:50
jakby zwiększał suwak. Poziom wyobraźni maksymalnie
21:55
maks. Felek doczepił jeszcze mały
21:58
przełącznik z kawałka taśmy, na którym max napisał krzywo
22:02
flamastrem kakao. Max spojrzał z niedowierzaniem.
22:07
Po co to? Felek uśmiechnął się szeroko,
22:11
kto wie, może po drodze znajdziemy jakieś zaginione
22:14
kakao, a kakao lubi prowadzić do rozwiązań.
22:18
Max parsknął, dobra, dawaj szukamy.
22:23
Felek włączył kamerę i zaczął przesuwać tablet powoli po
22:27
pokoju, jakby skanował świat przez pierwszą sekundę nic się
22:31
nie działo, a potem ekran jakby zawirował rozmazał i wskoczył na
22:37
nową ostrość ostrość maksymalnej wyobraźni.
22:42
O maks aż przysiadł, co to jest na ekranie tabletu?
22:47
Podłoga wyglądała inaczej, jakby nałożono na nią warstwę
22:51
niewidzialnych śladów. Setki drobnych odcisków stópek,
22:56
malutkie gęste, pośpieszne i między nimi maziste smugi.
23:01
Jakby ktoś biegł w panice i zostawiał po sobie ślady
23:04
poślizgu. Felek przesunął tablet w stronę
23:08
drzwi. Ślady prowadziły dalej coraz
23:11
gęściej. One biegły wyszeptał max i to
23:17
wszystkie w jedno miejsce dopowiedział felek, a jego głos
23:20
był już zupełnie poważny. Wyszli na korytarz felek,
23:25
skanował ściany listwy, podłogę, ślady dudusiów były wszędzie jak
23:29
ruchliwa mapa. Tu skręt tu zawahanie, tu nagły
23:33
sprint. Jakby coś je goniło powiedział
23:37
max. I wtedy zobaczyli ślady zbiegły
23:41
się w jedno miejsce pod schodami.
23:44
Tam maks wskazał palcem. W ciemniejszym kącie korytarza
23:50
przy ścianie coś malutkiego drgnęło.
23:53
Maks zobaczył pierwszy felek, zobaczył na wykrywaczu mały
23:58
duduś wyglądał jak skrzyżowanie pianki, marsz malą z puchatym
24:02
muminkiem tylko miniaturowy miał wielkie oczy i łapki, które
24:07
trzęsły mu się jak galaretka na talerzyku maks przyklęknął,
24:11
dudu. Duduś podniósł łapkę i pomachał
24:15
tak szybko jakby mówił szybko szybko szybko.
24:19
Na jego piankowej twarzy można było odczytać napięcie i prośbę
24:23
o pomoc. Felek nachylił się do dudusia,
24:26
spokojnie jesteśmy, pokaż nam duduś odsunął się o krok i
24:32
dotknął ściany pod schodami. I wtedy ściana zrobiła coś,
24:37
czego ściana nie powinna robić, pękła nie jak tynk, jak ekran
24:42
telefonu, kiedy spada i robi się pajęczynka trzasnęła, cienka,
24:47
świetlista Rysa rozlała się w rozmazane kształty, po drugiej
24:51
stronie jakby za ścianą była nie ściana.
24:56
Maks wstrzymał oddech, felek podniósł tablet, jakby chciał
25:00
złapać najlepszy dowód. Duduś machnął łapką Jeszcze raz
25:04
zapraszał i przeszedł przez pęknięcie.
25:08
W tym momencie rozległ się dźwięk jak tłuczone szkło.
25:13
Rysa za falowała. Sobie tam kombinujecie, rozległo
25:19
się nagle z tyłu, tata wrócił i to w pełnym tatusiowym zestawie
25:24
w jednej ręce trzymał kabanosy, w drugiej kubek herbaty maks
25:29
odwrócił się powoli. Tato, stój zaczął, ale było za
25:34
późno w tej samej sekundzie podłoga pod schodami zrobiła
25:38
coś, co wyglądało jak mikrofala, jakby ktoś na chwilę zamienił
25:42
deskę w żelka, dywanik w korytarzu na moment stał się
25:47
galaretkowy falował, tata postawił stopę.
25:53
Powiedział tylko tyle i nastąpił klasyczny ślizg na miarę
25:57
pierwszego miejsca w ślizganiu się na galaretce tata pojechał
26:01
jak na lodzie machnął rękami, kabanosy zrobiły fr herbata nie
26:06
wylała się cudem ani kropelką, a on wpadł dokładnie w pole
26:10
pęknięcia. O nie maks wyrzucił ręce portal
26:16
zadrżał zassał powietrze jak odkurzacz, który znalazł
26:19
okruszek i wciągnął tatę jako pierwszego tata zniknął za
26:23
rozmazaną taflą. Maks spojrzał na felka, o czym
26:27
miał wielkie jak spodki. Ach, ten tata wydusił felek
26:33
nawet nie próbował żartować, nie zgubimy go powiedział krótko.
26:39
Max kiwnął głową bez wahania. Podbiegli razem do pęknięcia.
26:44
Felek złapał maksa za rękaw. Maks złapał felka za dłoń i
26:48
skoczyli tłuczone szkło. Zabrzmiało Jeszcze raz, jakby
26:52
świat zamykał za nimi drzwi, trzask.
26:55
A potem wszystko wciągnęło ich do środka.
27:00
Najpierw było tylko. Jakby ktoś wciągnął ich przez
27:05
słomkę do środka świata, potem zrobiło się jasno miękko i
27:11
dziwnie sprężyście, jakby ktoś wlał do świata piankę marsz małą
27:15
i powiedział, proszę bardzo, teraz chodzimy jak po deserze
27:19
maks wypadł pierwszy przeturlał się po czymś, co wyglądało jak
27:23
trawa, ale było milutkie jak gąbka do mycia naczyń.
27:27
Zaraz zanim wylądował felek. Czekoladowo stabilnie z tym
27:32
swoim sprytnym ciężarem, który mówił, ja się nie ślizgam bez
27:36
pozwolenia. Tata pojawił się obok z głuchym
27:40
plum i co najdziwniejsze wciąż trzymał kabanosy.
27:45
Herbaty już nie herbata, jak to herbata?
27:48
Postanowiła nie brać udziału w między światowym skoku i
27:52
zniknęła gdzieś po drodze. Gdzie my jesteśmy?
27:58
Tata sapnął patrząc na swoje dłonie jakby sprawdzał czy nadal
28:01
ma palce. Felek rozejrzał się szeroko
28:05
wokół falowały wzgórza miękkie jak pianka, kolory były
28:09
pastelowe, miętowe, waniliowe, truskawkowe domki wyglądały jak
28:15
kopce wplecione w korzenie drzew, a z niektórych wystawały
28:19
okienka jak cukierkowe okulary. I wszędzie były rzeczy, które
28:24
wyglądały naturalnie, ale jak się przyjrzeć, to miały w sobie
28:28
coś technicznego i serwisowego. Grzybki, które miały idealnie
28:33
płaskie kapelusze, jak przyciski, kamienie z nacięciami
28:36
jak pokrętła i wajchami gałęzie, które układały się jak dźwignie
28:41
i przełączniki, a wzdłuż całej krainy płynęła rzeka.
28:45
Nie była to woda. Coś jak jasny strumień energii,
28:49
lekko świecący, spokojny, równy. Świat miał własny przewód
28:55
poprowadzony środkiem natury. Maks wstał i aż pisnął z
29:00
zachwytu, mimo że serce mu waliło.
29:03
To jest to jest. No ja nie wierzę.
29:08
Kraina dudusiów. Felek przyłożył rękę do
29:12
wafelkowej czapeczki jak reporter.
29:15
Kraina dudusiów, czyli druga strona świata, taka serwisowa
29:20
techniczna o k to ma sens i wcale nie ma sensu idealnie
29:27
słodko. Tata zrobił krok i noga, zapadła
29:31
mu się delikatnie w piankową ziemię.
29:34
I ja tylko zaczął po czym urwał, bo z lewej strony rozległo się
29:39
naraz mnóstwo maleńkich głosów pi pip, tudu.
29:45
Pomoc. Zza piankowych pagórków wybiegły
29:49
dudusie były dokładnie takie jak maks.
29:52
Zawsze opowiadał tylko, że teraz w setkach puchate, piankowe,
29:57
trochę muminkowe niektóre miały czapeczki z liści, inne miały na
30:02
brzuchach śmieszne łatki jak krople kakao.
30:05
Niektóre były w kolorowe paski, ale zdecydowanie były takie, że
30:09
każdy chciałby je od razu przytulić.
30:12
Biegły w popłochu potykały się, przewracały, podnosiły i biegły
30:17
dalej. Ale najdziwniejsze było co
30:20
innego tata nagle wytrzeszczył oczy.
30:24
Czy czy wy też rozumiecie co one gadają?
30:28
Wyszeptał zdziwiony, maks aż podskoczył.
30:32
No pewnie ucieszył się. Nie zdążyli nacieszyć się
30:36
odkryciem, bo za dudusiami pojawiło się coś, co psuło cały
30:41
piankowy spokój. Cienie szybkie smużyste jakby
30:47
ktoś wziął dym i puścił w bieg mignęły między drzewami
30:51
przemknęły pod grzybkiem przyciskiem wspięły się po
30:54
kamieniu pokrętle a potem coś jak macka z cienia wyciągnęło
31:00
się w stronę uciekającego dudusia maks odruchowo ruszył,
31:04
hej, zostaw go skok maksa był szybki i odważny hop i złapał
31:10
dudusia zanim cień zdążył go musnąć.
31:13
Duduś przykleił mu się do bluzy jak pianka do palca dudu dudu
31:18
piszczał ale maks rozumiał, dziękuję, dziękuję, uciekajmy,
31:23
tata w tym czasie zobaczył, że kolejna cienista matka próbuje
31:26
owinąć się wokół 2 mniejszych dudusiu.
31:29
Nie myślał długo, tata to tata, jak trzeba to działa.
31:34
Ej krzyknął i chwycił matkę oburącz i było to dziwne
31:39
uczucie, bo cień nie był jak lina był jak zimna mgiełka,
31:43
która udaje, że jest twarda tata szarpnął, matka się wyślizgnęła,
31:49
szarpnął mocniej, matka znów mu uciekła, ale dzięki temu dudu
31:53
się przebiegły pod jego rękami i umknęły w stronę pagórków.
31:57
To się nie daje złapać. Warknął tata.
32:01
Felek po raz pierwszy w tej historii poprawił swoją
32:05
wafelkową czapeczkę i ruszył do biegu.
32:08
Jego ręce robiły ten sam ruch co zawsze, gdy miał pomysł, szybko
32:12
pewnie sprytnie. Zasada cieni powiedział biegnąc
32:17
obok nich psotniki przechodzą tylko jak cień, nie da się ich
32:21
złapać jak zwykłej postaci. Sotniki maks sapnął takie nazwę
32:27
dopóki nie powiedzą, jak się nazywają odparł felek.
32:31
A jak powiedzą to i tak im nie uwierzę się nie znów mignęły tym
32:36
razem nie zaatakowały wprost zrobiły coś gorszego psychote.
32:42
Pod nogami maksa coś za bulgotało ziemia zrobiła się
32:45
nagle śliska, uważaj, zawołał tata.
32:49
Maks prawie poleciał, ale felek w ostatniej chwili przycisnął
32:53
mały grzybek, przycisk obok ścieżki pyk i śliskość zmieniła
32:59
się wklej na sekundę dokładnie tyle, żeby maks się zatrzymał,
33:04
odzyskał równowagę i ruszył dalej.
33:07
Co to było? Krzyknął maks.
33:10
Klej puścił po sekundzie, ale ta sekunda była jak ratunek.
33:14
Tata spojrzał na felka z mieszaniną zdumienia i ulgi.
33:18
Ty naprawdę to ogarniasz? Felek prychnął w takich
33:23
momentach po prostu się wie, słodycz to nie wszystko, liczy
33:28
się spryt. Cienie znów zaszumiały.
33:32
Sz. I wtedy felek wpadł na folkową
33:37
sztuczkę, zatrzymał się na pół kroku, rozejrzał, złapał garść
33:41
białego pyłku ziemi, wyglądał jak mąka albo puder i dmuchnął w
33:46
stronę cienia, jakby chciał go posypać, żeby było widać
33:50
kształt. Aha, teraz cię mam, zawołał
33:55
pyłek poleciał i przeleciał przez cień.
33:59
Cień nawet nie drgnął, jakby był tylko brakiem światła.
34:03
Felek zamrugał. O k.
34:06
To nie działa, wzruszył ramionami i pobiegł dalej, ale
34:10
musiałem spróbować dla nauki. Maks zachichotał krótko mimo, że
34:16
było nerwowo. Właśnie wtedy wydarzyło się coś,
34:21
co ucięło śmiech jak nożyczki z boku przy szarej szczelinie
34:25
między 2 pagórkami jeden z psotników zrobił nagły zwrot
34:30
cień macka musnęła dudusia i duduś zniknął w szczelinie,
34:35
jakby wciągnęła go szara zasłona.
34:38
Nie maks krzyknął także, aż echo odbiło się od piankowych wzgórz.
34:43
Dudusie zapiszczały zbiorowo pomoc porwali, porwali tata,
34:49
ruszył za nimi, ale szczelina była jak drzwi do dymu.
34:53
Kiedy próbował podejść powietrze, zrobiło się
34:55
chłodniejsze, bardziej nerwowe, jakby ktoś wyjął pastelowe
34:59
kolory i zamienił je na szarość. Felek złapał tatę za rękaw.
35:05
Stop. Jego głos był spokojny, ale
35:08
twardy. Tam jest inne miejsce.
35:13
Maks spojrzał w dal. I zobaczył.
35:17
Za pagórkami za rzeką energii w oddali majaczył drugi świat
35:22
ciemniejszy, bardziej poszarpany, jakby ktoś go
35:25
narysował ołówkiem i mocno naciskał w tym momencie obok
35:30
nich pojawił się starszy duduś. To psotkowo wyszeptał był
35:37
większy od reszty, miał na głowie czapkę z korzenia i taką
35:40
minę jakby widział już 1000 psot i żadna go nie dziwiła, ale
35:44
każda go martwiła. Nareszcie jesteście powiedział i
35:49
spojrzał na maksa felka i tatę. Starszy duduś wskazał w stronę
35:54
mostu łączył krainę dudu, siów i psotkowo, bo tak właśnie
35:58
nazwiemy tą krainę. Most był wielki, sztywny jakby
36:03
zrobiony z landrynkowego cukru. Pod spodem płynęła rzeka
36:07
energii, a na brzegach widać było kamienie, pokrętła i
36:11
grzybki przyciski. To równomost powiedział starszy
36:15
duduś most równowagi. Maks zauważył, że most nie był
36:20
idealnie prosty, był przechylony minimalnie, ale wyraźnie
36:26
bardziej w stronę przodkowa. Most przechylił się kup sotni
36:30
kom. Ciągnął starszy duduś, dlatego
36:33
dudu się muszą ratować swój świat i nie mogą pomagać wam
36:37
ludziom w waszym domu. Tata otworzył usta.
36:42
Czyli te wszystkie anomalie u nas?
36:46
Starszy duduś kiwnął głową. Brak równowagi tutaj między
36:51
naszymi światami to psikusy tam. Jeśli to się nie zatrzyma, wasz
36:56
świat zamieni się w jedną wielką anomalię.
36:59
Maks zacisnął zęby. To musimy go wyprostować.
37:04
Tak powiedział starszy duduś, ale najpierw musimy odzyskać
37:08
wszystkich porwanych i przekonać psot miki do powrotu równowagi.
37:15
Kata spojrzał na dudusie, które wciąż uciekały i chowały się za
37:19
pagórkami. Czyli maks miałeś rację, oni
37:24
zawsze pomagali nam w domu. Powiedział ciszej, jakby nagle
37:28
zrozumiał, ile drobiazgów było tak naprawdę wielką pracą.
37:33
Felek spojrzał na most, potem na pso tkowo, potem na te wszystkie
37:38
przyciski świata. Ale jak mamy wygrać z tymi
37:42
psotnikami nie udało nam się nawet ich złapać, jak mamy
37:46
złapać cień, przydałaby nam się jakaś super moc albo coś to
37:51
pomocy maks w tym momencie przypomniał sobie coś tak nagle,
37:56
że aż podskoczył, gdybym tylko miał tutaj swoją zbroję, moją
38:01
super zbroję wypalił starszy duduś.
38:05
Uśmiechnął się tak, jakby czekał właśnie na to zdanie.
38:09
W krainie dudusiów wszystko jest możliwe.
38:12
Maks zamarł. Co czekaliśmy na ciebie,
38:17
kapitanie maksie i na was również.
38:20
Starszy duduś zrobił gest łapką. Chodźcie za mną.
38:25
Ruszyli szli między pagórkami przeskakiwali przez małe
38:29
strumyki energii. Mijali grzybki, przyciski, które
38:33
czasem same robiły pyk, jakby sprawdzały czy działają.
38:38
Dudusia prowadziły ichścieżką ukrytą w korzeniach wielkiego
38:41
drzewa i tam pod ogromnymi korzeniami było wejście do
38:46
warsztatu. Niezwykłego warsztatu to było
38:49
miejsce, gdzie natura udawała, że jest spokojna, a pod spodem
38:53
była praca. W środku świeciły miękkie lampki
38:58
jak świetliki w słoiku. Były stoły z narzędziami, które
39:01
wyglądały jak połączenie kuchni i mechaniki łyżki klucze, wałki
39:06
z podziałką, śrubki jak cukierki, sprężyny jak makaron,
39:10
wstążki maks już miał oczy jak 2 latarki, a na samym środku na
39:16
czymś co wyglądało jak piedestał z korzenia i wafla stała zbroja.
39:22
Jego zbroja robotics. Maks zaniemówił.
39:28
Zbroja była idealnie taka jak opowiadał duże ramiona, Chełm,
39:33
panele, nawet miejsce na tajny przycisk, wszystko zrobione z
39:38
materiałów, które dudu się mogły zdobyć kawałki metalu, drewna,
39:42
piankowe amortyzatory, a tu i ówdzie coś błyszczącego jak
39:46
folia po czekoladzie dudusie podbiegły bliżej i mówiły jeden
39:51
przez drugiego. Budowali, słuchali maks mówił.
39:55
My robili z pamięci z opowieści. Z zabawy.
40:01
Kapitan maks robotics gotowy. Maks zrobił krok, potem drugi
40:07
wyciągnął rękę i dotknął pancerza.
40:10
Pancerz automatycznie zareagował na jego obecność i się
40:13
aktywował. W wy to zrobiliście?
40:19
Bo ja o tym mówiłem. Wyszeptał.
40:25
Starszy duduś kiwnął głową. Kiedy się z kimś bawisz i mu
40:29
ufasz, twoje pomysły zostają w świecie.
40:32
My je zbieraliśmy, składaliśmy, bo wierzyliśmy, że do nas
40:36
przyjdziesz. Tata patrzył na to z takim
40:39
zdumieniem, że aż mu opadły ramiona.
40:43
To to to jest niemożliwe. Felek przyglądał się uważnie,
40:49
jak zawsze, kiedy coś jest piękne i podejrzanie użyteczne.
40:53
Niemożliwe to tylko słowo. Mruknął a słowa jak widać
40:58
potrafią tu dużo. Maks już chciał wskoczyć w
41:02
zbroje już prawie słyszał w głowie wr.
41:06
Start, aktywacja sprawdzanie systemów, ale zanim to
41:10
nastąpiło, zbroja wydała z siebie cichy trzask, najpierw
41:16
tr, potem bzd na jej piersi był mały panel, który wyglądał jak
41:22
radio i nagle to radio zaczęło trzeszczeć.
41:25
Jakby ktoś szeptał przez papier. Dudu du du du popłynęło z
41:31
głośnika. Dudu.
41:35
Maks zamarł, dudu się ucichły, tata zrobił krok w tył.
41:40
Aktywowana zbroja chyba przejęła sygnał dudusiów, które trafiły
41:44
do przodkowa odparł felek. Wsłuchując się w trzaski, no
41:48
pewnie maks aż podskoczył. To przecież moduł echo 7
41:53
hiperczuły tele odbiornik z anteną fazową, który łapie
41:56
mikrosygnały dudusiów tata rozłożył ręce.
42:00
Skąd ty to wiesz? Maks wzruszył ramionami w sposób
42:04
absolutnie kapitański. Bo przecież robotics to mój
42:08
projekt odparł z pewnością siebie maks szept zmienił się w
42:12
coś ostrzejszego, bardziej nerwowego jak szorowanie kredy
42:16
po tablicy, ale cichutko pso. Psa.
42:22
Sop so. Felek spojrzał na maksa, potem
42:25
na zbroje, potem na ciemny kierunek psotkowa i powiedział
42:30
cicho, pewnie tak jak mówi się, kiedy trzeba zrobić coś
42:33
odważnego, ale mądrego. Słodko, ale z odwagą teraz
42:39
zaczyna się prawdziwa robota. I tak kończy się pierwsza część
42:44
krainy dudusiów, a tak naprawdę kończy się tylko Cisza przed tym
42:48
co dalej. Kim są ci, którzy potrafią robić
42:51
psoty, nie dotykając niczego? Dlaczego równowaga nagle
42:56
przychyliła się w jedną stronę i czy da się wygrać z czymś, czego
43:01
nie da się złapać? W kolejnej części?
43:03
Sprawdzimy, dokąd naprawdę prowadzi ten trop.
43:07
Czy robotics sprawdzi się w akcji, bo od teraz ta przygoda
43:11
zaczyna się na serio? Dziękuję wszystkim, którzy
43:15
wspierają felka i pomagają tworzyć kolejne historie.
43:19
Komentując przesyłając mi kolorowanki, własne rysunki,
43:23
pomysły, a także zapraszając do przygód felka innych słuchaczy
43:28
słodko, ale z odwagą na czekoladowym tropie do
43:33
usłyszenia.