Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Na Tropie ⛰️ bajka detektywistyczna dla dzieci (Skrytka I) | Felek Wafelek (PFW_040)

Transcript

Na Tropie ⛰️ bajka detektywistyczna dla dzieci (Skrytka I) | Felek Wafelek (PFW_040) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:00
Cześć tu ratkowski dziś zabieram was prosto pod Tatry, gdzie
0:03
powietrze pachnie żywicą borówkami i odrobiną tajemnicy.
0:08
Ten wyjątkowy odcinek powstał dzięki patronom aleksowi i jego
0:13
mamie oli z Warszawy, którzy postawili felkowi największe
0:17
gorące kakao i wspierają całą słodką wyprawę.
0:21
Dziękuję wam z całego serca przed wami historia górska.
0:26
Odważna i pełna szeptów, która tylko Tatry potrafią opowiadać
0:30
felek wafelek i skrytka jaśka. Na tropie.
0:34
Co się wydarzy, kiedy na zwykłym biwaku zaczynają dziać się
0:37
rzeczy, których nie ma na żadnej mapie i czy odwaga potrafi
0:42
świecić nawet wtedy, gdy zapada prawdziwa ciemność?
0:47
Usiądźcie wygodnie, otulcie się kocykiem i dajcie się
0:50
poprowadzić w górską noc krok po kroku śladem, który ukrywa coś
0:56
więcej niż tylko historia. Gotowi, no to zaczynamy.
1:02
Jeżeli felek stał się już znajomym głosem w waszym domu,
1:05
zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę, to dla nas
1:09
najmilszy sygnał, by opowiadać dalej.
1:12
A jeśli chcecie wesprzeć przygody felka, możecie postawić
1:15
mu symboliczne kakao na patronite.
1:18
Ten mały gest daje nam wielką moc do tworzenia kolejnych
1:21
historii na czekoladowym tropie link znajdziecie w opisie,
1:25
dziękuję, że jesteście częścią tego świata.
1:28
Tatry tego dnia wy. Tak jakby szykowały się na
1:31
własną opowieść, niebo było czyste, jakby ktoś umył je w
1:36
górskim potoku świerki szeleściły tylko wtedy, kiedy
1:40
naprawdę musiały, a w wysokich partiach można było dostrzec
1:44
maleńkie błyski. Światło odbijało się od skał,
1:47
niczym latarki, jakiegoś ukrytego przewodnika.
1:51
Bus zatrzymał się na skraju polany i wtedy.
1:55
Drzwi otworzyły się strzaskiem, a z nich wyskoczyło 6 postaci z
1:59
energią, której nawet wiatr by nie dogonił.
2:03
Aleks Michał adaś, Antek misia i madzia.
2:08
Każde z nich miało oczy szeroko otwarte, jak wtedy, gdy ktoś
2:11
pierwszy raz widzi Tatry naprawdę z bliska góry były
2:15
wielkie ogromne i wyglądały poważnie, ale jednocześnie tak
2:21
jakby mówiły, no chodźcie, sprawdźmy, czy jesteście gotowi
2:25
na przygodę. Alex pierwszy jak zawsze wyszedł
2:28
na środek polany, zrobił pół obrót, potem drugi jakby
2:33
skanował teren. To jest to idealne stanowisko
2:38
pod camp ekspedycyjny powiedział.
2:40
Poważnie widok. Teren płaski, woda blisko.
2:45
Mama ola zawsze powtarzała, że pod reglami zawsze trzeba
2:49
patrzeć pod nogi i nad głowę. Nigdy nie wiadomo, co natura
2:53
planuje. Tuż obok niego przebiegła leda,
2:57
owczarek długowłosy, szczekając krótko jakby potwierdzała jego
3:01
profesjonalną opinię, a na polanie w ciągu kilku minut
3:05
zrobiło się jak na małej dziecięcej stacji badawczej
3:08
namioty wyrastały jeden po drugim, kolorowe, malutkie i
3:12
duże, każdy trochę krzywy, ale każdy z dumą ustawiony przez
3:17
własną ekipę Michał z adasiem próbowali rozłożyć karimatę,
3:22
która uparcie zwijała się jak naleśnik.
3:25
Misia i madzia urządzały kuchnię polową, w której główną potrawą
3:29
była trawa udająca makaron i kilka szyszek pełniących rolę
3:33
ziemniaków. Antek skręcał kijki trekkingowe,
3:37
udając, że to anteny do odbioru sygnałów kosmicznych.
3:40
Leda tymczasem robiła obchód nos przy ziemi, ogon wysoko kroki
3:45
pewne jak u doświadczonego przewodnika po Tatrach.
3:49
Co jakiś czas podnosiła łeb sprawdzając, czy wszystko idzie
3:52
zgodnie z planem. Alexa Tatry patrzyły na to w
3:56
ciszy, jakby lekko się uśmiechały, widząc, że ta mała
4:00
banda naprawdę traktuje przygodę.
4:02
Serio. Dorośli wrzucili plecaki do
4:04
namiotów i ogłosili. Słuchajcie, dokończcie
4:07
obozowisko, my idziemy zebrać chrust tu do lasku wracamy za
4:12
chwilę, szykujcie miejsce na ognisko.
4:15
I zniknęli wśród drzew, a echo pochłonęło ostatnie słowa.
4:20
Polana nagle stała się jak scena gotowa na początek dużego filmu
4:24
wysokie świerki tworzyły zielone ściany, miękka trawa szeleści ła
4:28
pod butami. Nagle nad drzewami zamigotał
4:31
duży cień. Widzieliście pisnęła madzia to
4:35
na bank Orzeł? Aleks pokręcił głową.
4:40
Raczej nie orła przed niego w Tatrach jest tylko kilka par, są
4:44
bardzorzadkie i raczej trzymają się wyżej przy skałach.
4:49
Popatrzył jeszcze chwilę w niebo.
4:51
To pewnie myszołów albo kruk dodał.
4:54
Spokojnie te ptaki widać tu znacznie częściej, a powietrze
4:58
powietrze pachniało inaczej jak mokre drewno, borówki, żywica i
5:05
tajemnica. W takim miejscu każdy czuł, że
5:09
może się wydarzyć coś niezwykłego.
5:11
Alex od razu wziął się do pracy, rozłożył mini plecak
5:15
ekspedycyjny, taki z tyloma kieszonkami, że można by w nim
5:19
pomieścić półwyprawy wyjął szpilki, stelaż, materiał i w
5:24
ekspresowym tempie postawił swój własny prywatny namiot.
5:28
Misia stała jak zamurowana. Jak ty to zrobiłeś?
5:32
Mojemu tacie zajęło to pół godziny nad Bałtykiem.
5:36
Tajniki rodzinne odpowiedział alex, a poza tym w górach namiot
5:40
musi stać jak żołnierz na warcie.
5:46
Potem wyciągnął zeszyt i zaczął szkicować mapę biwaku.
5:51
Tu namioty tu miejsce na ognisko.
5:54
Tu kuchnia obozowa, a tu punkt obserwacyjny gwiazd.
5:59
Jeśli będzie czyste niebo, zobaczymy oriona i może nawet
6:03
drogę mleczną dzieci były coraz bardziej nakręcone, jakby Tatry
6:07
same dodawały im energii i wtedy góry jakby westchnęły, a z
6:12
krzaków dobiegło ciche chrupnięcie, a potem z nich
6:16
wyszedł on cały czekoladowy, uśmiechnięty z igiełkami świerku
6:21
na czapeczce. Felek wafelek melduje się na
6:24
wysokości, ojej, ale tu pachnie. Świerkiem, borówkami i
6:30
kiełbaskami przyszłości. Przybyłem z Super ważną misją,
6:35
sprawdzić, czy echo w Tatrach to to samo echo, które grasuje w
6:39
beskidach. Dzieci parsknęły śmiechem felek
6:43
wciągnął powietrze, wypiął czekoladową pierś i dodał tonem
6:47
oficjalnym, jakby właśnie zdawał raport dowódcy ekspedycji.
6:51
Spokojnie, ekipa mam pełną licencję na przygodę, zapas
6:55
odwagi w sercu, buciki gotowe na każdą wyprawę i czapeczkę pełną
7:00
pomysłów. Leda zamachała ogonem jak
7:03
oszalały wiatraczek jakby mówiła o tak, ten gość zna się na
7:08
misjach. Aleks podszedł do felka, wolno z
7:11
minął poważnego dowódcy, który właśnie analizuje nowego,
7:15
potencjalnie bardzo czekoladowego członka drużyny,
7:18
wyprawowej przez pierwszych kilkanaście minut wszystko
7:21
przebiegało idealnie. Dzieci kończyły swoje strefy
7:24
obozowe. Leda krążyła jak najprawdziwszy
7:27
pies ratownik, a felek felek testował echo stojąc na kamieniu
7:33
jak mały czekoladowy taternik. Mijała jednak minuta za minutą.
7:38
A po dorosłych? Ani śladu.
7:41
Najpierw nikt nie zwrócił uwagi, potem zaczęły się spojrzenia,
7:45
potem pytania. Adaś stanął obok aleksa.
7:49
Ej, długo ich nie ma, nie przecież chrust rośnie tutaj nie
7:53
na giewoncie. Aleks zmarszczył brwi.
7:58
To prawda, powinni już wrócić. Leda podeszła do granicy polany
8:02
i wbiła wzrok w Las, nie szczekała tylko patrzyła bardzo
8:08
poważnie. W tym momencie felek zeskoczył z
8:11
kamienia, no no, czuję tu coś poważnego.
8:15
Może to wiatr może Tatry, coś szepczą, a może ktoś poszedł w
8:21
inną stronę niż myślał? Wśród dzieci zaczęły się szepty,
8:25
więc aleks przejął inicjatywę. Uwaga ekipo spokojnie dorośli
8:31
pewnie poszli trochę dalej po chrust w tym czasie działamy jak
8:34
prawdziwa jednostka terenowa. Przez godzinę wszyscy starali
8:39
się być zajęci, ale niepokój wracał jak bumerang.
8:43
Nagle krótkofalówka zapiszczała krótko jakby ktoś próbował coś
8:48
powiedzieć, a potem tylko trzaski.
8:51
Aleks próbował. Tu obóz pod reglami, odbiór.
8:56
Nic. Spojrzał na felka.
8:59
Felku może mają kłopoty, chyba trzeba to sprawdzić.
9:03
Felek pokiwał głową czekoladowy radar mówi czas na misję.
9:08
W takim razie włączamy tryb ekspedycja, wersja wafelkowa
9:12
powiedział felek podszedł krok bliżej aleksa i reszty uniósł
9:17
paluszek, jakby miał wygłosić najważniejszą mowę w historii
9:20
tatr. Po pierwsze zaczął spokojnie,
9:23
zachowujemy ciszę i rozwagę. Góry lubią, kiedy mówi się do
9:28
nich szeptem. Zrobił mały krok w bok, jak
9:31
przewodnik na szlaku. Po drugie, dodał, teatralnym
9:36
szeptem nie jemy niczego, co znajdziemy, nawet jeśli wygląda
9:41
jak chatka z piernika, albo jak cukierki na sośnie.
9:46
A po trzecie myślimy na słodko. Bo słodkie myślenie to
9:51
rozwiązanie. Aleks uniósł wzrok, uśmiechnął
9:55
się nieznacznie i chociaż brzmiało to zabawnie, widać
9:59
było, że oboje traktują sprawę poważnie.
10:02
Odwrócił się do pozostałych dzieci.
10:05
Słuchajcie, ekipa, zostajecie w obozie, macie krótkofalówkę
10:09
numer 2 co 5 minut. Meldunek my we trójkę, ja leda i
10:15
felek idziemy sprawdzić trop, tylko sprawdzić nic więcej
10:20
dzieci patrzyły z mieszaniną strachu i dumy.
10:23
Lida stanęła obok Alexa gotowa. Antek próbował brzmieć jak
10:28
dorosły. Spoko, my tu damy radę, tylko
10:32
wróćcie szybko żadnej paniki. My czekamy i tyle co 5 minut.
10:37
Kontakt jasne jak słońce w tym momencie krótkofalówka w ręku
10:41
antka zapiszczała, jakby sama się czegoś domagała.
10:44
Aleks zatrzymał się w pół kroku, poczekajcie powiedział poważnie,
10:50
musimy zrobić jedną rzecz. Musimy zrobić coś na wszelki
10:54
wypadek? Odszedł do krótkofalówki
10:57
obozowej, ustawił ją na drugą częstotliwość i nacisnął
11:01
przycisk. Tu obóz pod reglami, grupa
11:05
dzieci z opiekunami. Opiekunowie nie wrócili na czas,
11:08
prosimy o potwierdzenie odbioru. Cisza.
11:12
Potem trzaski. Potem znów Cisza, aż w końcu
11:17
niski, przytłumiony głos. Tu topr odbiór słaby, jesteśmy
11:23
na akcji pod giewontem, podajcie swoją lokalizację, powtarzam
11:28
lokalizację. Aleks szybko przeczytał
11:30
współrzędne z mapy, którą wcześniej starannie narysował.
11:34
Podał także okoliczności całej sytuacji w krótkofalówce
11:38
ponownie trzask. Odbiór mamy.
11:41
Potwierdzamy zgłoszenie, wysyłamy poszukiwacze z bazy
11:45
przybędziemy, gdy tylko będziemy mogli.
11:47
Sygnał zanikł, felek spojrzał na aleksa.
11:52
Dobrze, czyli jesteśmy na radarze ratowników.
11:56
Aleks przytaknął, chowając krótkofalówkę do kieszeni.
12:00
Tak, ale zanim dotrą, musimy znaleźć ślad.
12:03
Cokolwiek? Aleks zapiął plecak.
12:07
Leda stanęła przy jego nodze, a felek poprawił kapelusik pełen
12:11
pomysłów. No to ruszamy powiedział alex i
12:16
ruszyli w trójkę. Prosto w stronę lasu, który
12:21
wydawał się nagle nieco ciemniejszy niż wcześniej, a
12:25
Tatry, Tatry jakby wstrzymały oddech.
12:29
Las pod reglami robił się gęsty już po kilkunastu metrach.
12:33
Zapach igliwia mieszał się z wilgocią, a pod stopami coś
12:37
ciągle trzaskało. Aleks szedł pierwszy zerkając
12:41
raz na ziemię, raz na gałęzie, dokładnie tak jak robią
12:45
prawdziwi poszukiwacze śladów i przygód leda co chwilę
12:49
opuszczała nos do ziemi i łapała ślad pewnym ruchem, jakby
12:52
prowadziła ich niewidzialną nitką.
12:55
Niedługo później aleks przykucnął.
12:58
Tu są ślady. Zobacz felku ziemia jest świeżo
13:02
naruszona. Felek pochylił się marszcząc
13:05
brwi, jak doświadczony tropiciel czekoladowych zagadek.
13:09
To wygląda jak ślad poślizgu na liściu mruknął albo jak odcisk
13:14
buta w cieście napiernik tylko bez piernika.
13:18
Szkoda. Aleks pokiwał głową.
13:22
Ktoś tu zszedł po mokrym liściu albo się potknął.
13:26
I patrz wskazał na pękniętą gałąź.
13:29
Ta gałąź złamała się niedawno. Widać, że szli szybko.
13:34
Zrobił 2 kroki, wciąż analizując teren i tu ślad buta jest
13:39
głębszy, jakby się ktoś o coś potknął.
13:42
Może usłyszeli jakiś dźwięk i pobiegli albo przerwał.
13:47
Patrząc w kierunku gęstych krzaków.
13:50
Albo coś ich goniło. Felek powiedział to pół żartem,
13:55
ale w powietrzu zrobiło się ciszej.
13:57
Nawet Las zamilkł. Jak widz w kinie.
14:04
Leda nagle pociągnęła do przodu, zdecydowanie bez wahania.
14:10
Hej, chyba leda złapała trop powiedział aleks i ruszył za
14:14
nią. Nagle krótkofalówka w kieszeni
14:18
aleksa zawirowała cichym bip. Obóz do aleksa odbiór odezwał
14:24
się głos adasia lekko drżący, ale wyraźne.
14:28
Jak sytuacja? Aleks przyłożył urządzenie do
14:32
ust. Tu aleks wszystko w porządku.
14:36
Mamy trop, idziemy powoli i ostrożnie jesteśmy razem.
14:40
Ja felek i leda powtarzam wszystko pod kontrolą.
14:45
W tle dało się słyszeć westchnienie ulgi, potem misie i
14:49
antka przekrzykujących się, że trzymają stanowiska jak
14:52
prawdziwi zwiadowcy. Ok, odbiór zawołał adaś co 5
14:58
minut, meldunek jak zawsze przyjęte powiedział alex, a na
15:02
jego twarzy pojawił się króciutki, dodający otuchy
15:05
uśmiech. Felek szturchnął go łokciem.
15:08
Słyszałeś, mamy zaplecze jak prawdziwa ekspedycja.
15:13
Leda mednęła ogonem, jakby potwierdzała łączność to
15:16
podstawa. Po chwili dotarli do miejsca,
15:20
gdzie ziemia była całkowicie odsłonięta, jakby potężny deszcz
15:25
ostatnich dni wypłukał fragment zbocza.
15:28
Aleks wpatrywał się przez chwilę w brązowo szarą ścianę błota i
15:32
kamieni. To osuwisko.
15:36
Powiedział cicho. Tuż obok na brzegu osuniętej
15:40
skarpy znajdował się but opiekuna.
15:43
A obok odciśnięte ślady stóp prowadzące w stronę czegoś
15:48
ciemnego. Felek przełknął ślinę.
15:52
Felku rany to wygląda jak wejście.
15:56
Aleks podszedł bliżej w półcieniu pod rozgarnięty mi
15:59
korzeniami i kamieniami było widać otwór wejście do jaskini,
16:04
której nikt wcześniej nie widział i zdecydowanie nie było
16:08
jej na żadnej mapie. Karamba szepnął alex, byłem tu
16:13
kiedyś z tyciutkim to kolega mamy zna się na górach, ale tej
16:18
jaskini tutaj nie było. Nigdy mogę się założyć o moją
16:22
czapkę z daszkiem. Leda zawarciała cicho
16:24
niegroźnie, raczej ostrzegawczo jak pies, który czuje coś
16:29
niezwykłego. Aleks wziął krótki oddech.
16:33
Chyba właśnie znaleźliśmy, gdzie poszli opiekunowie?
16:38
I chyba znaleźliśmy też coś, czego Tatry wcale nie chciały,
16:43
żebyśmy znaleźli. Dodał felek.
16:46
Zrobiło się zimniej. Jakby ze środka jaskini
16:49
wydobywał się chłód. Aleks spojrzał na felka i na
16:53
led. Dobra, idziemy, ale ostrożnie,
16:57
ekstremalnie ostrożnie i weszli w cień jaskini, w której
17:00
zaczynała się historia, o której nikt nie wspomina w żadnym
17:04
przewodniku. W środku było chłodniej.
17:08
Nie tak zimno, żeby zęby szczękały raczej tak jakby ktoś
17:12
otworzył drzwi do bardzo starego miejsca, które od dawna nie
17:15
widziało światła. Kamienie pod butami delikatnie
17:19
chrzęściły, a echo odbijało się dziwnie, jakby ktoś potajemnie
17:23
pomalował je srebrnym pyłem. Alex zatrzymał się tuż za
17:27
wejściem. Słyszycie to?
17:30
Echo jest inne. Felek odpowiedział szeptem,
17:35
takie kosmiczne trochę jakby było zrobione z gwiezdnego
17:39
budyniu. Każdy krok brzmiał bardziej
17:42
miękko i głucho. Lida posuwała się przodem,
17:46
ostrożnie z nosem przy ziemi. Światło z wejścia stopniowo
17:50
znikało. Aleks zapalił latarkę, cienki
17:55
strumień światła, przeciął mrok i od razu odsłonił pierwszą
17:58
rzecz. Patrzcie.
18:01
Aleks przykucnął na ziemi leżał fragment starego góralskiego
18:05
stroju. Materiał był już przetarty i
18:08
pożółkły, ale wzór parzenicy dało się wciąż dostrzec.
18:12
Felek dotknął go delikatnie. Oj oj oj to wygląda na coś
18:17
bardzo starego, nie z czasów wczoraj tylko z czasów dawno
18:21
temu kiedy po Tatrach biegali zbójnicy z wąsami po pas.
18:26
Leda popędziła kilka kroków dalej aleks ruszył za nią i po
18:30
chwili znalazł kolejny przedmiot.
18:32
Fragment kociołka góralskiego żelaznego jak ten, w którym
18:37
gotuje się kwaśnice w starych bacówkach.
18:40
To jest naprawdę stare mruknął aleks.
18:44
Zobacz felku kociołek cały jest pokryty w patynie jak ze skarbów
18:48
muzealnych, widać, że nie był używany od dawna, bardzo dawna.
18:54
Leda zawarczała cicho i popchnęła nosem coś małego, co
18:58
leżało tuż przy skale. Aleks podniósł przedmiot i
19:02
zamrugał ze zdziwienia. W dłoni trzymał malutki kościany
19:06
gwizdek, prosty wypolerowany palcami czasu.
19:11
Felku to wygląda na stuletnie powiedział aleks.
19:17
Felek uniósł brwi. Albo i starsze może to gwizdek
19:22
do wzywania zbójnickiego, zebrania albo gwizdek do
19:25
odstraszania czarownic z jaskiń. Aleks parsknął śmiechem, ale w
19:30
jego oczach było widać zdumienie.
19:33
Obrócił między palcami i spróbował w niego dmuchnąć.
19:37
Raz drugi, trzeci nic. Dziwne mruknął jakby był zepsuty
19:46
albo po prostu nie działał. W tej samej chwili lida zerwała
19:50
się i zaszczekała w stronę gwizdka, jakby ktoś nagle
19:53
szturchnął ją w psie ucho. Aleks aż się cofnął.
19:58
Ej spokój malutka. Felek złożył dłonie za plecami i
20:03
kiwnął mądrze głową jak profesor od czekoladowych tajemnic.
20:07
No i wszystko jasne, to gwizdek ultradźwiękowy na psy, taki
20:12
super stary sprzed wielu wielu lat ludzie go nie słyszą.
20:16
Bohaterowie z czekolady też nie, ale psy.
20:21
One słyszą go aż za dobrze. Leda szczeknęła Jeszcze raz
20:23
jakby chciała potwierdzić aleks uśmiechnął się szeroko,
20:27
zaciskając gwizdek w dłoni. To może się przydać w moim
20:32
wypadowym ekwipunku. A jeśli dopuścił myśl na głos,
20:38
trafiliśmy na jedną z tych ukrytych jaskiń, o których
20:41
opowiadają staże, górale, kryjówki, zbójników i oni wciąż
20:45
tutaj są. Felek pochylił się nad
20:48
gwizdkiem, aż jego czekoladowa czapeczka dotknęła prawie skały.
20:53
Brzmi to jak początek naprawdę niesamowitej historii.
20:58
W tym momencie lida zasygnalizowała coś krótkim
21:00
szczeknięcie em odbiło się echem.
21:03
Dziwnie, jakby głos psa został połknięty przez kamienie i
21:07
zwrócony trochę bardziej nienaturalnie.
21:11
Chodźmy, powinniśmy zobaczyć, co jest dalej dodał podekscytowany
21:15
aleks felek poprawił swoją wafelkową czapkę, no to hop,
21:21
kiedy życie podsuwać jaskinie, wchodzisz do środka i szukasz
21:24
narysowanych zagadek, każdy to wie.
21:28
Aleks się uśmiechnął ok. Tylko ostrożnie ekipa
21:32
ekspedycyjna naprzód i razem weszli do większej komnaty,
21:36
gdzie czekało coś, czego żadne z nich się nie spodziewało.
21:42
Komnata była ogromna, a jej ściany połyskiwały, jakby ktoś
21:46
przetarł je księżycowym światłem.
21:49
Aleks skierował latarkę na jedną z płaskich powierzchni i wtedy
21:53
oboje z felkiem jednocześnie wypuścili powietrze.
21:57
O rety, szepnął aleks to wygląda jak.
22:02
Jak jakaś historia. Albo jak czekoladowy komiks z
22:07
czasów, kiedy ludzie myśleli, że w Tatrach mieszkają duchy gór
22:10
dodał felekentuzjastycznie. Na ścianie faktycznie widniały 3
22:14
malunki ułożone poziomo jak kadry.
22:17
W książce obrazkowej aleks przesunął latarką po pierwszym
22:21
malunku i od razu wciągnął powietrze.
22:24
Na ścianie widniała grupa zbójników albo dawnych górali
22:29
pochylonych nad 3 garczkami pełnymi różnych kropek.
22:33
Jeden unosił rękę, jakby coś ogłaszał obok nich stała kobieta
22:37
w chuście. A nadgarstkami wisiał zygzak
22:40
aleks zmrużył oczy, próbując dopasować to do czegoś, co znał
22:44
z muzeów i wycieczek. Wygląda to jak jakaś
22:49
uroczystość. Widać, że razem świętowali
22:52
wspólnie przygotowali sobie jedzenie.
22:55
Może to była rodzina, która tu mieszkała?
22:58
Felek od razu podszedł bliżej, aż jego wafelkowa czapeczka
23:01
musnęła skałę. O tak, zobacz alex ten zygzak
23:06
nadgardkami to chyba parujące jedzenie takie gorące, świeże,
23:11
co daje radość i moc. Normalnie już czuję tu aromat
23:15
góralskiej zupy. Aleks przytaknął z przekonaniem.
23:19
Zgadza się ten, co podnosi rękę pewnie mówi zasiadajcie do
23:24
stołu, a kobieta w chuście. Może to była gospodyni taka co
23:29
wszystkim nakłada i ogarnia leda popiskiwała cicho jakby
23:34
próbowała powiedzieć, że coś im wcale nie gra w tej
23:37
interpretacji, ale nikt jej nie słuchał.
23:40
Aleks przesunął światło dalej na drugi malunek.
23:44
Samotny Góral kucał nadgarczkami i wyjmował jeden z nich za jego
23:48
plecami wisiały symbole przekreślona owca przekreślony
23:53
snop zboża. Stuknął palcem w przekreśloną
23:56
owcę? Widzisz, tu chyba chcieli
23:59
pokazać, że nawet jak nie masz owiec i nie masz zboża, to i tak
24:04
możesz sobie poradzić, że jak masz oddanych ludzi i przyjaciół
24:08
wszystko da się przeżyć. Aleks odetchnął z ulgą, jakby
24:13
obraz potwierdzał to, co chcieli zobaczyć.
24:16
Tak stare historie zawsze miały takie nauki, nie masz plonów,
24:20
nie przejmuj się, jakoś będzie to nie musi być nic złego, po
24:25
prostu zwyczajne życie w górach. Felek dodał jeszcze poważnym
24:33
tonem. I że wspólne działanie daje
24:36
siłę, nawet jak coś się nie wiedzie, to garnek nadziei
24:40
zawsze się znajdzie. Lida jednak odwróciła głowę od
24:44
malunku i zwinęła ogon. Wyraźnie coś jej przeszkadzało.
24:49
Ostatni malunek był najjaśniejszy, ten sam Góral
24:53
odnosił garczki z powrotem na ich miejsce.
24:56
Nad nim widniało słońce, obok wyrastał kłos, a tuż obok
25:00
pojawiła się owca. Tym razem wcale nie
25:03
przekreślona. Aleks aż rozjaśniał no i proszę
25:08
szczęśliwe zakończenie, czyli nawet jeśli wcześniej było
25:11
trudno, to mając bliskich, przyjaciół i rodzinę wszystko
25:15
ułoży się dobrze. Felek uniósł ręce teatralnie.
25:20
Klasyk po trudach przychodzi słońce, a życie wraca na swoje
25:24
tory. Dawni górale chyba chcieli
25:27
przekazać, że nie ma co panikować, nawet jak chmury
25:30
wiszą nad głową, to potem wraca dobro.
25:33
Aleks pokiwał głową bardzo zadowolony z tej prostej i
25:37
mądrej opowieści, a te znaczki pod spodem to pewnie dekoracja
25:43
jak podpis malarza. Felek zgodził się natychmiast
25:47
tak tak coś jak pozdrawiamy z dawnej jaskini smacznego obiadu.
25:53
Lida jednak westchnęła cicho, a jej uszy drgnęły tak jak drgają
25:58
u psa, który wyczuwa, że ktoś robi wniosek zdecydowanie za
26:02
szybko. Tymczasem aleks i felek byli
26:05
pewni, że wszystko dobrze rozumieją, a prawdziwe znaczenie
26:09
malunku czekało w skałach spokojnie i cierpliwie.
26:13
Na moment, w którym będą gotowi je dostrzec jaskinia była cicha.
26:18
Aż za cicha. Jakby po malowidle sama słuchała
26:22
co zrobią dalej. Aleks stanął tuż przed dużą
26:26
płaską płytą skalną, na której opierał się kawałek starego
26:30
pnia. Wyglądała jak zwykły element
26:32
jaskini, ale coś w niej przyciągało wzrok.
26:36
Była zbyt równa zbyt gładka, zbyt.
26:40
Przygotowana. Spójrz, felku powiedział aleks
26:44
szeptem to wygląda jak drzwi. Jakby coś tu kiedyś było
26:50
ukrywane. Felek już otwierał usta, żeby
26:53
odpowiedzieć, gdy leda nagle przystanęła.
26:57
Zjeżyła sierść na karku nosem skazała wnękę tuż obok płyty
27:01
skalnej aleks podszedł pierwszy i wtedy to zobaczyli skarby.
27:08
Rozsypane w bocznej komorze jaskini jak połyskująca droga
27:12
mleczna, zrobiona z metalu, szkła i diamentów, były tam
27:16
srebrne naczynia w stare ozdoby. Mały kubek z ozdobną parzenicą
27:21
jakiś medalion rzeczy, które wyglądały jak z dawnych legend o
27:26
zbójnikach. Oczy aleksa zapłonęły to
27:31
wyszeptał. To chyba prawdziwe znalezisko
27:34
jak w muzeum, jak w starych podaniach felku.
27:37
Zobacz. Felek podszedł ostrożnie, ale
27:41
jego oczy również błysnęły zachwytem.
27:44
Na czekoladowe kruszki to przecież prawdziwa komnata ze
27:48
skarbami. Może to kryjówka tej rodziny tej
27:51
ześciennych malowideł. Alex nie mógł się powstrzymać,
27:56
wyciągnął rękę i ostrożnie podniósł srebrny widelec,
28:00
nieduży, ciężki i pięknie zdobiony.
28:04
Jak wrócimy do obozu, to pokażemy to wszystkim.
28:07
Muszą to zobaczyć. To jest prawdziwe odkrycie.
28:12
I wtedy stało się. Najpierw leda szczeknęła
28:16
ostrzegawczo, ale za późno pod stopą aleksa przesunął się
28:20
kamyczek, dało się słyszeć klik cichy, mechaniczny dźwięk jakby
28:26
coś gdzieś za ścianą obudziło się po bardzo długim śnie
28:30
powietrze w komnacie nagle drgnęło delikatnie, ale
28:33
wyczuwalnie. Co to było?
28:37
Szepnął felek. I wtedy płyta skalna ta gładka,
28:41
perfekcyjnie ułożona, drgnęła. I jednym ruchem runęła w dół.
28:47
Łup echo uderzyło jak młot. Cała jaskinia zadrżała.
28:53
Światło z wejścia zgasło w jednej sekundzie.
28:56
Odcięte komnata pogrążyła się w głębokim, gęstym mroku.
29:02
Leda zaszczekała ostrzegawczo, felek chwycił się skały, aleks
29:06
wpatrywał się w czarną ścianę, która jeszcze chwilę temu była
29:10
przejściem na zewnątrz. O nie wyszeptał to zamknęło się.
29:17
Zamknęło się naprawdę. Felek nerwowo poprawił
29:21
czapeczkę. Karamba alex chyba aktywowali
29:27
śmy coś. Coś bardzo starego.
29:31
Leda stanęła tuż przy nich, gotowa do działania, ale również
29:34
spięta. Nagle krótkofalówka w kieszeni
29:38
aleksa zapiszczała bip. Aleks drgnął, chwycił urządzenie
29:43
i nacisną guzik. Tu aleks jesteśmy w środku
29:47
jaskini. Wejście zablokowane powtarzam
29:50
wejście zablokowane, ale wszyscy cali, ja felek i leda trzymamy
29:55
się razem i mamy światło. Szukamy wyjścia, odbiór.
30:00
Przez moment było słychać tylko trzaski, a potem głos antka
30:04
lekko zdenerwowany, ale dzielny. Odbiór słyszymy was u nas
30:10
wszystko ok. Topr jest w drodze i namierzył
30:13
naszą okolicę. Po chwili odezwała się misia
30:16
bardzo przejęta. Aleks wracajcie jak tylko
30:20
będziecie mogli. My tu czekamy, aleks wypuścił
30:23
powietrze z wyraźną ulgą. Przyjęte jesteśmy bezpieczni,
30:28
mamy łączność i działamy dalej. Odbiór i koniec.
30:33
Fe lekarz podskoczył jakby w jego czekoladowym wnętrzu
30:36
zapalił się mały płomyk odwagi. No i pięknie.
30:40
Jak jest łączność to jest Plan, a jak jest Plan to jest
30:44
przygoda, nie panika. Leda stanęła tuż obok, spokojna
30:49
i czujna nawet mrok jaskini od razu wydał się mniej groźny.
30:55
Felek zamrugał kilka razy jakby próbował przepędzić resztki
30:58
strachu z oczu, potem przełknął głośno tak głośno, że echo
31:03
odbiło się 3 razy. No na to wygląda, że trochę tu
31:08
posiedzimy, ale hej. Podniósł paluszek w górę, kiedy
31:13
robi się ciemno, my zapalamy czekoladową odwagę, prawda?
31:19
Leda szczeknęła krótko jakby mówiła, no pewnie, a aleks choć
31:23
serce biło mu szybciej poczuł, że z felkiem obok nawet ta
31:27
jaskinia nie jest taka straszna. I tak kończy się to opowiadanie.
31:33
Dziękuję, że byliście dziś z felkiem alexem i jego
31:36
przyjaciółmi pod reglami między świerkami echem i jaskinią,
31:42
która zdecydowanie miała swoje sekrety.
31:46
W ciągu kilkudziesięciu minut przeszliśmy drogę od zwykłego
31:50
biwaku, pełnego śmiechu, namiotów i czekoladowych żartów
31:54
do zagadki, w której zniknięcie dorosłych, tajemnicze ślady i
31:59
nagłe osunięcie ziemi zaprowadziły naszych bohaterów,
32:02
w miejsce którego nie było na żadnej mapie.
32:06
Co naprawdę kryje ta jaskinia, jakie jest prawdziwe znaczenie
32:10
malunków na ścianie? Tego dowiemy się już za tydzień
32:14
w kolejnej części tej historii. Felek wafelek i skrytka jaśka
32:19
echo legendy, a jeśli chcecie pomóc mi tworzyć kolejne
32:23
przygody, możecie postawić felkowi kakao na patronite.
32:27
To dzięki wam ten czekoladowy świat rośnie z każdym odcinkiem.
32:32
Jeśli macie pomysł, rysunek albo marzenie o własnej historii.
32:37
Zajrzyjcie na przygody velka wafelka pl lub na Instagrama.
32:42
Wasza kreatywność to najlepsze paliwo dla nowych opowieści.
32:46
Pamiętajcie nawet w największej ciemności można zapalić małe
32:51
światło odwagi. A każdy krok nawet najmniejszy
32:56
zbliża nas do rozwiązania największej tajemnicy.
33:00
Do usłyszenia w części drugiej.