Latest / Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania / A SHEH VËRTET, APO JE I VERBËR NË ZEMËR? #Gjoni9

Transcript

A SHEH VËRTET, APO JE I VERBËR NË ZEMËR? #Gjoni9 · Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania

• Isha i verbër, tani shoh Gjoni 9:1–41 Ilustrim hapës Ishte një djalë që gjithmonë kishte nota të këqija në shkollë. Ai nuk mund të kopjonte nga tabela, kështu që mësuesi tha se ishte dembel. Babai i tij tha se nuk përpiqej mjaftueshëm. Fëmijët e tjerë qeshën me të. Secili kishte dikë për të fajësuar. Pastaj një ditë një infermiere i kontrolloi sytë. Ai mezi shihte. Një javë më vonë, ai vuri syzet e para dhe shikoi nga dritarja. "Mami!" bërtiti ai. "Pemët kanë gjethe!" Për vite me radhë të gjithë e kishin fajësuar dhe askush nuk e kishte ndihmuar të shihte. Në Gjonin 9, dishepujt shohin një burrë të verbër dhe pyesin: "I kujt është ky faji?" Jezusi nuk kërkon dikë për të fajësuar. Ai i hap sytë burrit. Dhe në fund të kapitullit, burri sheh shumë më tepër sesa pemët. Ai sheh kush është Jezusi. Vargu i Temës së Kapitullit Një varg që do të përdornim është: Ai u përgjigj: ‘Në është mëkatar, nuk e di. Një gjë di, që isha i verbër dhe tani shoh’.” — Gjoni 9:25 (ESV) Hyrje Në kapitullin 8, Jezusi tha: "Unë jam drita e botës". Në kapitullin 9, Ai e tregon këtë. Ai i jep shikimin një njeriu që ka qenë i verbër që nga lindja. Kjo është shenja e gjashtë në Ungjillin e Gjonit. I gjithë kapitulli flet për të parin dhe të mosparin. Një i verbër ngadalë arrin të shohë se kush është Jezusi. Në të njëjtën kohë, udhëheqësit fetarë, të cilët janë të sigurt se shohin gjithçka, bëhen gjithnjë e më të verbër. Kapitulli ka tre pjesë. Së pari, Jezusi shëron të verbërin (vargjet 1–12). Pastaj farisenjtë e pyesin burrin dhe prindërit e tij dhe në fund e nxjerrin jashtë (vargjet 13–34). Së fundmi, Jezusi e gjen burrin dhe e beson dhe e adhuron Atë (vargjet 35–41). Vargjet kryesore "Jezusi u përgjigj: "Nuk është se ai njeri ka mëkatuar, as prindërit e tij, por që veprat e Perëndisë të dëftohen tek ai." — Gjoni 9:3 Dishepujt donin të dinin se i kujt ishte faji. Jezusi e ndryshon pyetjen. Jo çdo sëmundje ose problem vjen nga mëkati i vetë një personi. Pyetja më e mirë është: çfarë do të bëjë Perëndia këtu? Edhe një jetë plot dhimbje mund të bëhet një vend ku shihet vepra e Perëndisë. Ai tha: ‘Unë besoj, Zot’ dhe e adhuroi. — Gjoni 9:38 Ky është fundi i udhëtimit të këtij burri. Në fillim ai as nuk e dinte kush ishte Jezusi. Tani ai beson në Të dhe përkulet para Tij. Sytë e tij u hapën dhe pastaj zemra e tij u hap. Konteksti Historik dhe Kulturor "Kush mëkatoi?" Në ato ditë shumë njerëz besonin se çdo sëmundje ose paaftësi ishte një ndëshkim për mëkatin. Nëse një foshnjë lindte e verbër, njerëzit pyesnin nëse prindërit kishin mëkatuar, apo edhe nëse foshnja kishte mëkatuar para se të lindte. Miqtë e Jobit mendonin të njëjtën gjë për vuajtjet e Jobit. Mjerisht, shumë njerëz ende mendojnë kështu sot. Një lypës i verbër. Në kohën e Jezusit, një i verbër nuk mund të punonte. Shumica e të verbërve uleshin pranë rrugës ose te portat e tempullit dhe lypnin para. Ky burrë ndoshta e kishte bërë këtë gjithë jetën e tij. Të gjithë në zonë e njihnin. Baltë dhe pështymë. Në botën e lashtë, njerëzit ndonjëherë përdornin pështymën si një lloj ilaçi. Por Jezusi nuk kishte nevojë për ilaç. Ai e përdori baltën si shenjë dhe shërimi i vërtetë vinte nga fuqia e Tij dhe bindja e njeriut. Përsëri Sabati. Mësuesit hebrenj kishin një listë me gjërat që nuk mund të bëheshin të shtunën. Përgatitja e baltës llogaritej si "brumëzim", njësoj si brumi i bukës, kështu që nuk lejohej. Ata gjithashtu mësonin se mund të ndihmoje një person të sëmurë të shtunën vetëm nëse jeta e tij ishte në rrezik. Një njeri i lindur i verbër mund të priste edhe një ditë. Kjo është arsyeja pse farisenjtë thanë se Jezusi nuk mund të ishte nga Perëndia. Pellgu i Siloamit. Ky pellg ndodhej në pjesën jugore të Jerusalemit. Uji i tij vinte nëpërmjet një tuneli të gjatë të hapur në shkëmb nga Mbreti Ezekia, rreth 700 vjet më parë (2 Mbretërve 20:20). Ishte i njëjti pellg nga i cili merrnin ujë priftërinjtë në Festën e Kasolleve (Mësimi 7). Në vitin 2004, punëtorët gjetën mbetjet e pellgut nga koha e Jezusit, me shkallët e tij të gjera prej guri. I dëbuar nga sinagoga. Sinagoga ishte qendra e jetës së komunitetit hebre. Të përjashtoheshe do të thoshte të humbisje miqtë, vendin në komunitet dhe ndoshta punën. Ishte sikur të ishe i përjashtuar nga fshati yt. Kjo është arsyeja pse prindërit e burrit kishin kaq frikë (9:22). "Ai është në moshë madhore" (vargu 21). Një djalë hebre u bë i rritur në moshën trembëdhjetë vjeç. Prindërit thonë: djali ynë është një burrë i rritur, ai mund të përgjigjet vetë për veten e tij. Ata donin të qëndronin larg telasheve. "Jepini lavdi Perëndisë" (vargu 24). Kjo ishte një mënyrë për të thënë, "Thuaj të vërtetën para Perëndisë." Jozueu i tha të njëjtat fjalë Akanit kur donte që ai të rrëfehej (Jozueu 7:19). Udhëheqësit donin që burri të thoshte se Jezusi ishte mëkatar. Shpjegimi i Tekstit 1. Jezusi shëron të verbërin (vargjet 1–12) "Kush mëkatoi?" (1-2). Ndërsa Jezusi ecën, Ai sheh një burrë që kishte lindur i verbër. Dishepujt shohin një pyetje për të cilën debatojnë: "Rabbi, kush mëkatoi, ky njeri apo prindërit e tij?" Jezusi sheh një burrë për ta ndihmuar. "Që veprat e Perëndisë të mund të shfaqen" (3–5). Jezusi thotë se kjo nuk është për shkak të mëkatit të tij ose të mëkatit të prindërve të tij. Ky është një shans që vepra e Perëndisë të shihet. Jezusi duhet të bëjë punën e Atit ndërsa është ditë. "Për sa kohë që jam në botë, unë jam drita e botës." "Shko, lahu" (6-7). Jezusi pështyn në tokë, bën baltë dhe ia hedh në sy burrit. Pastaj thotë: "Shko, lahu në pellgun e Siloamit." Burri nuk mund ta shohë Jezusin dhe nuk ka prova se kjo do të funksionojë. Por ai shkon. Ai lahet dhe kthehet duke parë. "Unë jam njeriu" (8–12). Fqinjët janë të hutuar. "A nuk është ky njeriu që rrinte ulur dhe lypte?" Disa thonë po, të tjerë thonë, "Jo, ai vetëm duket si ai." Ai vazhdon të thotë, "Unë jam njeriu." Ata pyesin se si ndodhi. Ai u thotë atyre thjesht: "Njeriu i quajtur Jezus bëri baltë… dhe unë u lava dhe mora dritën e syve." Në këtë pikë ai e njeh Jezusin vetëm si "njeriu i quajtur Jezus". 2. U mor në pyetje dhe u hodh jashtë (vargjet 13–34) Farisenjtë ndahen (13–17). Njerëzit e çojnë burrin te farisenjtë. Ata zbulojnë se shërimi ka ndodhur të shtunën. Disa thonë: "Ky njeri nuk është nga Perëndia, sepse nuk e mban të shtunën." Të tjerë thonë: "Si mund të bëjë një mëkatar shenja të tilla?" E pyesin burrin dhe ai thotë: "Ai është profet." Besimi i tij po rritet. Prindër të frikësuar (18–23). Udhëheqësit nuk duan ta besojnë se ai ishte vërtet i verbër, kështu që i thërrasin prindërit e tij. Prindërit thonë: po, ky është djali ynë, dhe po, ai ka lindur i verbër. Por si sheh, nuk e dimë. Pyeteni atë. Ata kishin frikë, sepse udhëheqësit kishin vendosur që kushdo që do të thoshte se Jezusi ishte Krishti do të përjashtohej nga sinagoga. "Një gjë di" (24–25). Udhëheqësit e thërrasin përsëri burrin: "Jepi lavdi Perëndisë. Ne e dimë se ky njeri është mëkatar." Burri nuk debaton për gjëra që nuk i kupton. Ai vetëm tregon atë që e di me siguri: "Një gjë di, se megjithëse isha i verbër, tani shoh." "A doni të bëheni edhe ju dishepuj të tij?" (26–29). Ata e detyrojnë të tregojë përsëri historinë. Tani burri është i guximshëm: "Unë ua kam thënë tashmë. Pse doni ta dëgjoni përsëri? A doni të bëheni edhe ju dishepuj të tij?" Udhëheqësit zemërohen: "Ju jeni dishepulli i tij, por ne jemi dishepuj të Moisiut. Ne nuk e dimë nga është ky njeri." "Nëse ky njeri nuk do të ishte nga Perëndia..." (30–33). Burri, i cili nuk kishte studiuar kurrë, tani u mëson mësuesve. "Kjo është e mahnitshme! Ju nuk e dini nga vjen Ai, e megjithatë Ai m'i hapi sytë. Që nga fillimi i botës, askush nuk ia ka hapur sytë një njeriu të lindur të verbër. Nëse ky njeri nuk do të ishte nga Perëndia, nuk do të mund të bënte asgjë." I hedhur jashtë (34). Udhëheqësit nuk kanë përgjigje, kështu që e fyejnë: "Ti ke lindur në mëkat të plotë, dhe do të na mësosh ne?" Dhe e hedhin jashtë. Ai e ka humbur vendin e tij në komunitet, të gjitha sepse tha të vërtetën për Jezusin. 3. Burri beson (vargjet 35–41) Jezusi e gjen atë (35–37). Jezusi dëgjon se e kanë nxjerrë jashtë burrin dhe shkon e e gjen. Udhëheqësit e nxjerrin jashtë, por Jezusi shkon ta kërkojë. "A beson ti në Birin e Njeriut?" Burri përgjigjet: "Kush është ai, zotëri, që unë të besoj në të?" Jezusi thotë: "E ke parë dhe është ai që po të flet." Për herë të parë, burri sheh fytyrën e Atij që e shëroi. "Zot, unë besoj" (38). Tani udhëtimi i tij është i plotë. "Njeriu i quajtur Jezus" (vargu 11) u bë "profet" (vargu 17), pastaj "nga Perëndia" (vargu 33) dhe tani "Zot". Ai beson, përkulet dhe adhuron Jezusin. Kush është vërtet i verbër? (39–41). Jezusi thotë se Ai erdhi që ata që nuk shohin të shohin, dhe ata që mendojnë se shohin të verbohen. Disa farisenj e dëgjojnë këtë dhe pyesin: "A jemi edhe ne të verbër?" Jezusi përgjigjet: nëse do ta dinit se ishit të verbër, nuk do të ishit fajtorë. Por, meqenëse thoni: "Ne shohim", faji juaj mbetet. Verbëria më e keqe është të mendosh se sheh gjithçka dhe nuk ke nevojë për Jezusin. Fjalë kyçe . I verbër — τυφλός ( tiflos , thuhet edhe-FLOS). I paaftë për të parë. Në këtë kapitull do të thotë si sy të verbër ashtu edhe zemër të verbër (9:1, 39–41). Mëkat — ἁμαρτία ( hamartia , tha hah-mar-TEE-ah). Fjalë për fjalë, "gabim në shenjë". Të bërit gabim kundër Perëndisë. Dishepujt menduan se verbëria e burrit vinte nga mëkati (9:2, 41). Baltë — πηλός ( pēlos , që do të thotë pay-LOS). Dheu i lagësht. Është e njëjta fjalë që përdoret për argjilën me të cilën punon një poçar. Jezusi bëri baltë dhe ia vuri në sy burrit (9:6). I dërguar — ἀπεσταλμένος ( apestalmenos , thënë ah-pes-tal-MEH-nos). Kuptimi i emrit Siloam. Burri u la në pellgun e quajtur "I dërguar" dhe u shërua nga Ai që dërgoi Ati (9:7). Laj — νίπτω ( niptō , tha NIP-toh). Të lahesh me ujë. Burri u bind, u la dhe u kthye duke parë (9:7, 11, 15). I dëbuar nga sinagoga — ἀποσυνάγωγος ( aposynagōgos , tha ah-po-soo-NAH-go-gos). I dëbuar nga vendi i takimit të hebrenjve dhe i izoluar nga komuniteti. Prindërit kishin frikë nga kjo (9:22). Dëboj — ἐκβάλλω ( ekballō , tha ek-BAHL-loh). Të flakësh jashtë. Udhëheqësit e nxorën jashtë burrin (9:34). Është e njëjta fjalë që përdori Jezusi në 6:37: "këdo që të vijë tek unë, unë nuk do ta nxjerr jashtë kurrë". Adhurim — προσκυνέω ( proskyneō , tha pros-koo-NEH-oh). Të përkulesh para dikujt dhe t’i japësh nder. Burri adhuroi Jezusin (9:38). Gjykimi — κρίμα ( krima , tha KREE-mah). Një vendim se kush ka të drejtë dhe kush është gabim. Ardhja e Jezusit tregon se kush sheh vërtet dhe kush është i verbër (9:39). Lidhja me Dhiatën e Vjetër dhe Zbulesën e Krishtit I krijuar nga pluhuri. Në Zanafillën 2:7 Perëndia formoi njeriun e parë nga pluhuri i tokës dhe i fryu jetë. Në Gjonin 9, Jezusi merr pluhur nga toka, bën baltë dhe i jep njeriut sy të rinj. Krijuesi që krijoi njeriun e parë tani po e bën një njeri të ri. "Kush e bën të verbërin?" Kur Moisiu tha se nuk mund të fliste mirë, Perëndia u përgjigj: "Kush e ka bërë gojën e njeriut? Kush e bën të pagojë, të shurdhër, të shohë ose të verbër? A nuk jam unë, Zoti?" (Eksodi 4:11). Perëndia është në kontroll, madje edhe të gjërave që ne nuk i kuptojmë. Në Gjonin 9 shohim se Perëndia mund të përdorë edhe verbërinë për të treguar lavdinë e Tij. Zoti hap sytë e të verbërve. Psalmi 146:8 thotë, "Zoti hap sytë e të verbërve". Në të gjithë Dhiatën e Vjetër, nuk ka asnjë histori për dikë që ka lindur i verbër dhe është shëruar. Burri kishte të drejtë: "Që nga fillimi i botës nuk është dëgjuar kurrë" (9:32). Kur Jezusi e bën këtë, Ai po bën atë që vetëm Zoti mund të bëjë. Dita e premtuar. Isaia premtoi se kur Perëndia të vijë për të shpëtuar popullin e Tij, "sytë e të verbërve do të hapen" (Isaia 35:5). Perëndia tha gjithashtu se Shërbëtori i Tij do të jetë "një dritë për kombet, për të hapur sytë e të verbërve" (Isaia 42:6-7). Jezusi është ai Shërbëtor. Mrekullitë e tij tregojnë se koha e premtuar ka ardhur. Pellgu quhej "I Dërguar". Emri i pellgut, Siloam, do të thotë "I Dërguar". Në Ungjillin e Gjonit, Jezusi shpesh e quan Veten Ai që Ati "dërgoi" (9:4). Burri i larë në pellg quhej I Dërguar dhe mori shikimin nga Ai që ishte dërguar. Duke parë por pa parë. Perëndia i tha Isaisë se njerëzit do të "vazhdonin të shihnin, por nuk do të kuptonin" sepse zemrat e tyre ishin të forta (Isaia 6:9–10). Gjoni do ta citojë këtë më vonë (12:40). Udhëheqësit në kapitullin 9 e panë mrekullinë me sytë e tyre, por ata prapë refuzuan ta shihnin të vërtetën. Barinjtë e këqij dhe Bariu i Mirë. Në Ezekielin 34, Perëndia flet kundër udhëheqësve të Izraelit, barinjve të këqij që nuk u kujdesën për delet e dobëta dhe i shtynë ato tutje. Perëndia premtoi se do ta kërkonte vetë delen e humbur. Në Gjonin 9, udhëheqësit hedhin një dele jashtë dhe Jezusi shkon dhe e gjen atë. Kjo të çon direkt në kapitullin 10, ku Jezusi thotë: "Unë jam bariu i mirë". Aplikim për Ne Sot Mos kërkoni më dikë për të fajësuar. Kur shohim vuajtje, shpesh pyesim: "I kujt është ky faji?" Jezusi bën një pyetje më të mirë: "Çfarë dëshiron të bëjë Perëndia këtu?" Në vend që t'i gjykojmë njerëzit që vuajnë, le t'i ndihmojmë ata dhe të lutemi që vepra e Perëndisë të shihet në jetën e tyre. Si i trajtojmë njerëzit me aftësi të kufizuara? Në shumë vende, edhe sot, njerëzit ende e shohin aftësinë e kufizuar si turp ose ndëshkim. Jezusi nuk e konsideronte. Në kishë, njerëzit me aftësi të kufizuara duhet të duhen, të mirëpriten dhe t'u jepet një vend i plotë, jo të fshihen. Bindju, madje edhe para se të shohësh. Burri shkoi të lahej para se të shihte ndonjë gjë. Ndonjëherë Jezusi na kërkon të bëjmë një hap bindjeje përpara se të shohim përgjigjen. Trego historinë tënde. Burri nuk i dinte të gjitha përgjigjet, por e dinte çfarë kishte bërë Jezusi për të: "Isha i verbër, tani shoh." Nuk ke nevojë të jesh mësues i Biblës për të ndarë besimin tënd. Tregoju njerëzve çfarë ka bërë Jezusi në jetën tënde. Mos u sundo nga frika. Prindërit kishin më shumë frikë se mos humbnin vendin e tyre në komunitet sesa se mos e fshihnin të vërtetën. Është ende e kushtueshme të qëndrosh për Jezusin. Kërkoji Perëndisë guxim për të thënë të vërtetën, edhe kur kushton diçka. Nëse je i refuzuar, Jezusi të gjen. Udhëheqësit e nxorën jashtë burrin, por Jezusi shkoi ta gjente. Nëse je refuzuar nga familja, miqtë apo edhe nga njerëzit e kishës për shkak të Jezusit, Ai nuk të ka refuzuar. Ai vjen duke të kërkuar. Krenaria na bën të verbër. Farisenjtë ishin të sigurt se mund të shihnin. Ky ishte problemi i tyre më i madh. Le të jemi mjaftueshëm të përulur sa të themi: "Zot, hap sytë e mi". Çfarë mësojmë nga ky kapitull • Jo çdo sëmundje ose vuajtje vjen nga mëkati i vetë një personi. • Zoti mund ta tregojë veprën dhe lavdinë e Tij edhe në një jetë me dhimbje. • Jezusi është drita e botës, që u jep shikimin të verbërve. • Bindja ndaj Jezusit, edhe para se të shohim rezultatin, çon në bekim. • Besimi shpesh rritet hap pas hapi ndërsa e njohim më mirë Jezusin. • Të qëndrosh për Jezusin mund të na kushtojë vendin tonë me njerëzit e tjerë. • Jezusi kërkon dhe gjen ata që të tjerët i hedhin jashtë. • Verbëria më e keqe është të mendosh se i shohim të gjitha dhe nuk kemi nevojë për Jezusin. VARG PËR T'U MBAJTUR MEND "Për sa kohë që jam në botë, unë jam drita e botës." Gjoni 9:5 (ESV) Pyetje Reflektimi 1. Dishepujt pyetën: “Kush mëkatoi?” Pse njerëzit shpesh kërkojnë dikë për të fajësuar kur shohin vuajtje? 2. Si duhet t’i trajtojë kisha personat me aftësi të kufizuara dhe familjet e tyre? Çfarë mund të bënte më mirë kisha juaj? 3. Burri shkoi të lahej para se të mund të shihte. Kur të është dashur t’i bindesh Perëndisë përpara se të kuptosh? 4. Shikoni hapat e besimit të burrit: "njeriu i quajtur Jezus", "një profet", "nga Perëndia", "Zot". Ku jeni në kuptimin tuaj të Jezusit? 5. Prindërit kishin frikë se çfarë do të thoshin njerëzit. Çfarë frike ju pengon të flisni hapur për Jezusin? 6. Jezusi tha që farisenjtë ishin të verbër sepse thanë: "Ne shohim." Si mund të na pengojë krenaria të shohim të vërtetën?