Latest / Vrije Vrouwen Podcast / #35 Het verhaal van Sofie, over vallen, opstaan en een burn-out omkeren naar iets positief
Transcript
- Vrije Wereld: Welkom bij een nieuwe aflevering van de Vrije Vrouwen podcast. is hier Sophie, een van de founders van Vrije Vrouwen. Vaak ben ik aan wandelen met iemand bij, maar vandaag ben ik eens alleen aan wandelen. Ik vond dat ik wel een goede reden voor had, want ik ben namelijk, eigenlijk was ik net mijn valiezen aan het pakken omdat wij zeven weken op pad gaan, van België naar Griekenland en terug met onze mobiloom. En ik moest net denken, maar dit was gewoon... een paar jaar geleden ondenkbaar dat ik dit nu zou aan het doen zijn, dat we onze kinderen zouden homeschoolen, dat ik zou kunnen werken, dat ik dat allemaal kan doen. En ik dacht, is wel een mooi verhaal om iets te vertellen, want dat was een verhaal dat niet zo evident is of zo. Het is een verhaal van vallen en opstaan, een keer keihard tegen de muur lopen, mezelf terug moeten heruitvinden, diep gaan, maar ook met zoveel hele mooie momenten, dat ik dacht, het kan... inspirerend zijn voor anderen om ook naar dit verhaal te luisteren. Dus bij deze het verhaal van mezelf Sophie. Dus het begon allemaal lang lang lang geleden toen ik nog klein was toen de eerste computers de intrede deden en ik eigenlijk al van jongs af aan een mega interesse had in computers. Ja wie niet eigenlijk. Mijn papa werkte altijd in de IT dus hij was eigenlijk al van heel... Ik al van jongs af aan had eigenlijk computers thuis, de Pentium 1. Ik herinner mij nog de Pentium 4. hadden zelfs ooit een Commodore 84. Dus dat was echt een heel oud beestje. Bij ons thuis staan waar dan enkel prints twee opgespeeld kon worden. Ik ben dus met de paplepel opgegroeid tussen de computers, de inbelverbindingen. En ik vond dat echt wel heel fascinerend. Dus dat was iets dat ik altijd al heel tof vond. Eigenlijk was het dan ook al heel snel duidelijk dat ik in mijn verdere studies informatica ging studeren, om dat te programmeren. Ik was daardoor gebeter. Ik vond dat kei tof. Ik vond dat ook heel leuk om te doen, om dat analytisch stuk of zo in mijn brein te kunnen activeren. Dus ik koos ervoor om informatica te gaan studeren. Tijdens mijn studies van informatica heb ik mijn man ook leren kennen. Maar bon, de love story, dat zou voor een heel andere podcast aflevering kunnen zijn. Maar... Ik studeer in Informatica. Ik heb mijn stage in Wenen gedaan via Erasmus. Supermooie momenten beleefd. Ik heb daar echt zalige tijd als student ook beleefd. En dan ben ik beginnen werken. En ik weet nog, toen ik aan het zoeken was naar een job, dat ik eigenlijk heel snel als consultant kon gaan werken, maar dat moest ik gaan programmeren. En ik voelde al heel snel dat echt puur programmeren, dus echt kodeschrijven, dat dat niet helemaal mijn ding was, maar dat ik eigenlijk meer wou... het analytische stuk doen. De brug vormen tussen de echte IT'ers die dat heel goed zijn in coderen, maar die niet zo goed zijn in het praten of het begrijpbaar maken van IT-taal naar de mensen die aan de business kant zitten, dus aan hun klanten. En wou dus eigenlijk daar gaan werken. En zo ben ik eigenlijk gestart bij een bedrijf in Leuven dat eigenlijk een IT provider was van Eandis toen. voormalige fluvius. Dus alles binnen de energie-sector. En daar heb ik drie jaar gewerkt en heb dan een mega-opportuniteit gekregen of eigenlijk ook met twee handen vastgepakt om eigenlijk te veranderen naar een start-up in Brussel, waar ze eigenlijk een beetje hetzelfde gingen doen, maar een gigantisch ambitieus project binnen de Belgische energie-markt en waar ze eigenlijk altijd volk voor zochten die daar mee gingen opwerken. Maar dat was mega out of my comfort zone, want ik kwam eigenlijk van... Support. Ik moest wel heel goed kunnen schakelen tussen de technische mensen en dan meer mijn klanten en heel veel meenadenken en oplossingen doen en dingen uittesten. Naar ineens, ik mag mee aan de tekentafel gaan zitten. Ik mag mee nadenken over concepten. Ik mag mee een lastenboek gaan schrijven. Dus echt gaan nadenken over hoe moet ons toekomstig gigantisch IT-systeem eruit zien en hoe moet dat in elkaar steken. En daar voelde ik wel in het begin mega veel imposter voor, dat ik ook wel merkte van... Ik ben daar te dom voor, ik ga daar nooit niet kunnen. Dus ik heb daar echt wel heel hard afgezien om eigenlijk te beseffen dat ik daar wel kom, maar eigenlijk vooral bij mezelf te kunnen weten van ik kan deze job en ik ben zeker goed genoeg om deze job te kunnen uitvoeren, maar in begin vond ik dat echt heel moeilijk. En zo ben ik eigenlijk ja, bijna vanaf het begin af aan bij een heel ambitieus, dat was toen een programma, dat is eigenlijk een groot project, dus dat was niet echt een bedrijf. gaan werken, waar we dus echt van nul zijn begonnen met een witblad. We hebben een nieuw IT-systeem nodig met de digitalisering, met de slimme meters die eraan komen, met elektrische auto's die eraan komen. Alle uitdagingen die eigenlijk binnen de Belgische energiemarkt eraan kwamen, dat moest het IT-systeem kunnen oplossen. Dus ik ben daar dan mee aan begonnen. Ik ben daar gedoken in een bepaalde stuk materie. Ik ben daar echt expert in geworden. We hebben een team gekregen dat ik moest aansturen omdat ik dat niet alleen meer kon trekken omdat dat veel te veel was. Dan is er een IT leverancier die het systeem ging bouwen bij ons gekomen en moesten we ook met die mensen samenwerken. Ik naar India geweest om echt te gaan kijken hoe de developers dat nu aan het bouwen zijn. Ik heb zoveel soort dingen gedaan. verantwoordelijkheden gekregen, opportuniteiten gepakt. Nadat ik dan een paar jaar als expert gewerkt heb, had ik zoiets van oké, nu wil ik eigenlijk meer, ja niet meer als expert gaan werken, maar ik wil eigenlijk meer projecten gaan managen. Dus ben ik projectmanager geworden. ik een aantal projecten gedaan, onder andere alles rond data, dat noemen ze BI, dus alles rond data gaan samenvoegen, rapporten gaan maken, maar echt gaan kijken, moest dat niet zozeer op het... de inhoud focussen, maar je er een team aan sturen met een aantal experten dat dat dan heel goed konden bouwen, maar ook gaan waken over budget, over contracten, andere projecten gedaan, zware contractonderhandelingen moeten doen met een leverancier die eigenlijk heel slecht werk aan het leveren was en ik op de tafel moest gaan slaan. had jij veel coole opportuniteiten gehad en ik merkte op een bepaald moment dat dat was zo leuk. En dat was zo leuk om elke keer opnieuw die adrenaline te kunnen gaan opzoeken van wauw, kan dat er ook nog bij pakken of als ik dan nu is gaan of ik kan daar nog uit mijn comfortzone gaan. Maar ik had wel twee kleine kinderen ondertussen thuis. Twee kleine kinderen die slecht sliepen. En waar ik ook wel zo iets van, ik ben een ambitieuze moeder, dus ik moet er niet zijn, maar ergens vong naast diep van binnen al wel van dat ik eigenlijk zochtens vroeg die... afgejaagd afzetten aan school en dan s'avonds eigenlijk die nog een kusje kon geven, net voor het gingenslapen en dat ik dan eigenlijk moe en uitgeput thuis kwam. Dan kwam Covid. En dat ik het lumineuze idee na Covid mocht we dan veel meer van thuiswerken. Van weet je wat ik ga gewoon, ik ga mijn bureau in de living zetten want dan ben ik altijd aanwezig voor mijn kinderen en dan ben ik daar en dan kunnen die vragen wat ze willen en kan mama ondertussen verderwerken. Maar dat resulteerde in ik die super geïrriteerd werd op mijn kleine kinderen die mij vragen stelden en ik zoveel stress had, want er was altijd te veel te doen, te veel kaals en dat werkte voor geen meter. Ik was overprikkeld, lastig, mijn kindjes kregen niet de aandacht die zij verdienden. ik begon meer en meer in een sprijdstand te komen. Dus ik stopte dan mijn werken tussen half vijf en zeven uur. En dan deed ik mijn pc terug open van 7 tot 11 en dan ging ik eigenlijk met een brein dat nog keihard aan stond, ging ik slapen. En ja, dan Sleep ik slecht. Mijn kinderen werden dan ook nog eens wakker, dus ik werd dan nog eens heel moe, uitgeput. Allé bon, je ziet het al wel aankomen. Dat heb ik wel even kunnen volhouden, op een bepaald moment, als je niet dat tijd keert, dan stopt dat. En zo is het bij mij ook. Op bepaald moment in 2022, oktober of november 2022, is echt bij mij het gestopt. Ik was... Ik weet dan nog dat ik naar een personeelsdag was geweest met gezin. En ik ben toen onophoudelijk naar huis aan het wenen geweest. Ik kon die dag niet eten. Ik kon niks. Ik was heel de tijd misselijk. Ik was heel de tijd zo... Ja... Dood, moe, maar ook hyper alert en gevoelde zo'n... Er zit een onrust in mij, maar ik krijg die op dit moment totaal niet getemperd. En... Ja, dan ben ik dus naar de dokter geweest en ik ging maar een weksje thuisblijven. zo'n weksje bijslapen. De kinderen naar school en ik ga een weksje bijslapen. Dat weksje werd een maand, de maand werd twee maanden. Finale heb ik negen maanden thuisgeeten, maar dat was negen maanden echt heel onvoorspelbaar. Dat was elke dag opstaan en niet weten van... Gaat het deze dag een goede dag zijn? Ga ik deze dag weer plat zijn? Ga ik niks aankunnen? Ga ik, ondanks dat ik gezegd heb tegen mijn man, ga maar iets leuks doen? Ga ik die toch moeten bellen en zeggen, kom naar huis, want ik kan het niet aan. Ik wist dat toen niet. En dat maakte het verschrikkelijk vermoeiend dat ik dan niet kon. Goed, die negen maanden waren gepasseerd. Ik ben dan terug binnen mijn huidige job gaan werken en hoe zeg je dat, stap voor stap weer gaan opbouwen. Ik denk dat ik begonnen ben met één dag per week werken en dan anderhalve dag... en zo beginnen opbouwen. Maar ik merkte al, er is iets in mij dat zegt, deze klopt niet meer. Ik wil niet meer die versie zijn. Ik wil niet meer altijd die honger hebben naar ambitie. Wie ben ik eigenlijk nog? Want heel lang heb ik mezelf geïntificeerd met bepaalde coole titels. Maar eigenlijk, die titels dienen mij niet meer. En ik zat daar wel nog op een bedrijf waar ik dat eigenlijk van binnen en van buiten kende met tonnen. Ervaring, maar ook historiek. Ik was daar als nevis in het water. Mijn collega's wisten ook wat ze aan mij hadden, maar was precies zo ergens. Sofie 1.0 en Sofie 2.0 rijden niet meer, maar ik wist op dat moment nog niet wie Sofie 2.0 We hadden al heel lang geplant om met het gezin op fietsvakantie te gaan en ons doel was eigenlijk vanuit Leuven in België te vertrekken. Helemaal naar Rostock, dat is in het noordoosten van Duitsland waar familie van mij op dat moment woonde. En dat was, ja ik denk in totaal zou dat 2000 kilometer of zo geweest zijn. En hadden we eigenlijk een periode van drie maanden uitgestippeld. Maar na zeven weken was het zo hard beginnen regenen en waren de vooruitzichten super slecht, dat we uiteindelijk wel vroeger zijn teruggekomen. Maar die reis heeft bij mij wel iets losgezet en gezien van, kijk, ik ben hier nu eigenlijk in de bubbel van mijn gezin. Ik ben moe, mijn lichaam is nog altijd aan recupereren, want van een burn-out, ook al gaat het terug werken, je bent toch op dat moment nog niet helemaal gerecupererd, dus ik was nog wel heel fragiel of zo, minder fragiel als toen ik thuis was, maar toch nog altijd heel fragiel. En ik besefte toen, dit is waar ik van op laat, dit is waarom ik hier ben, dat is bij mijn gezin en dat is niet ergens anders. mijn voldoening gaan halen om dan weer uitgeput en leeg te zijn bij mijn gezin. En dat was dan ook het moment dat ik beslist heb van, ik wil gaan ondernemen. Ik wil het anders gaan doen. Maar ik had eigenlijk op dat moment nog niet zoiets van, ik ga nu dat doen of dat doen. Dus ik herinner me nog op bepaald moment dat ik aan de keukentafel zat thuis, dat ik echt dacht van, maar ik ben ergens goed in. Ik kan niks. Want ja, al die mensen met hun, ja, ik kan toch geen yoga-lessen gaan geven of ik kan toch niet een of ander en... daar puit worden of whatever. Ik kan dat allemaal niet. Ik heb geen skills. Zo zitten we dan aan de keukentafel en zavond zie je een oproep passeren van iemand die op zoek is naar een sperring en klankbord, de sperringpartner, om te sparren over de IT van haar systemen. Ik heb wat dan gedaan en dat was zo tof, waaraan ik wel direct voelde van dit is wel iets wat ik gemakkelijk vind om te doen, leuk vind om te doen en dat blijft eigenlijk nog altijd wel een beetje bij mijn... rugzak die ik heb opgebouwd van op school, op mijn job jarenlang te doen. Ik heb dat dertien jaar lang gedaan, in die IT gezeten. Dus ik ben wel een vis in het water om daarmee aan de slag te gaan. Dus zo heb ik eigenlijk mijn bedrijf opgebouwd en ik heb dat niet alleen gedaan. heb me toen laten begeleiden door Leslie, een van de medefounders van Vrijge Vrouwen. Dus een jaar lang mijn laten coachen en stap voor stap mijn stappen gezet. Eerst was mijn bedoeling, ik ga gewoon een plan maken, maar finaal heb ik dan veel sneller mijn job opgezegd. En hadden wij ook wel zo het idee van, misschien willen wij wel met thuisonderwijs starten. Maar ook met die thuisonderwijs hadden wij zoiets van, ja, maar ik ga dat toch niet kunnen, die combinatie. Allee, Daarover zit de toppen piekeren. Gaan we het doen? Gaan we het niet doen? Uiteindelijk merkt wel van, we gaan het doen. Allemaal man en ik wel beslist van, dit is wel echt de stap die wij moeten doen. en die klopt voor ons gezin. mijn onderneming was nog niet te goed uitgebouwd. Ik had daar nog niet de stabiliteit die ik wou. Maar de kinderen, daar voelden we wel aan van we moeten nu stoppen. We moeten niet nog gaan wachten voor binnen een paar maanden en dan die stap zetten. Dus wij hebben gewoon lekker gestapeld. Sophie gestopt met werken. Sophie die een onderneming uitbouwt en de kinderen die ineens heel de tijd thuis waren. Het was, laten we zeggen, echt wel een chaospotje. Dus ik heb mezelf dan misschien ook wel een beetje aan de kant, allee, mezelf als persoon wel aan de kant geschoon, want ik heb heel hard gefocust op rust vinden. Terug echt mijn lijf laten heilen, mijn gezin, de stabiliteit in het gezin en een soort cadance vinden binnen dat thuisonderwijs en ook mijn bedrijven bouwen. En eigenlijk, moment dat mijn bedrijf stilkezaam begon te renderen... komt er een nieuwe opportuniteit op ons pad en zijn Leslie en ik met de Vrije Vrouwen podcast begonnen. Lang geleden. ja, heerlijk hé. Maar die podcast, we voelen er zit veel meer onder. We moeten daar ook een bedrijf achter steken. Dus we maken daar bedrijf van en we starten met de eerste poot van ons bedrijf namelijk alles rond ondernemen. En zo hebben we gezegd dat heeft geen zin dat we onze eigen aparte bedrijven nog houden. Dus daar zijn we mee gestopt. Maar we zijn dus terug vanaf nul begonnen. En dat was oktober vorig jaar. Zijn we officieel begonnen met Vrije Vrouwen als bedrijf en dus de poot rond alles rond ondernemen. En moesten we eigenlijk opnieuw beginnen? Is dat terug? Ja, eigenlijk terug starten vanaf een wit blad. Ik ben daar precies goed in, witte bladjes. Maar dat is ook altijd wel weer oké, we moeten daar energie in steken. Hoe gaan we dat aanpakken? Ook samenwerking tussen verschillende collega's en verschillende manieren van werken. Dus dat is altijd wel wat zoeken en werken. Ik heb geen seconde getwijfeld of dit de juiste keuzes waren. Eigenlijk nooit doorheen mijn pad. Maar het is niet altijd een pad dat het allemaal vlot en smooth gaat. Ook al lijkt dat soms zo voor de buitenwereld, dat waren wel altijd momenten dat ik voor mezelf heel hard aan mijn eigen getwijfeld heb. kan ik dit wel? Ben ik wel sterk genoeg om te ondernemen en thuisonderwijs? Ben ik wel sterk genoeg om een job te doen waar heel zwaar conceptueel moet nagedacht worden en dat is eigenlijk niet mijn sterkte? Ben ik wel sterk genoeg om een onderneming terug opnieuw te gaan opbouwen? En is elke keer opnieuw een hele mooie uitnodiging geweest om terug dicht bij jezelf te komen en de kracht binnen jezelf te vinden. En dat blijft nog altijd wel iets wat ik heel spannend vind en waar er zeker ook nog wel werk aan is om me daarin heel sterk en stevig op mijn voeten te laten staan. Maar step by step geraken we er wel. Maar die burn-out heeft mij serieuze knakken gegeven. Maar die heeft mij ook wel gesterkt in, ik moet niet bij mezelf blijven. Want als ik dat niet doe en ik ga mezelf verlogenen, ga ik daar finaal weer een mega prijs voor betalen. En dat is een prijs waar ik eigenlijk nog steeds een klein beetje voor aan het afbetalen ben. Want hoewel ik al zoveel sterker ben, merk ik nog altijd wel dat mijn lichaam... daar nog wel van aan afzien is. Ook omdat ik dat misschien niet altijd de hoogste prioriteit geef, maar ook wel, dat heeft echt tijd nodig gehad om dat terug te herstellen. En ondertussen ben ik terug op een punt dat ik bijna altijd goed slaap, maar er zijn ook nog altijd wel momenten dat ik spook, of dat een keer de spanningen zo hard door mijn lijf gieren, dat ik echt wel zoiets heb van, wat is deze er nu weer al, waarom is dat hier zo door mijn lijf aan het gieren, maar dan weet ik ook wel van, dat... Dat stopt, dat is eindig. Het is helemaal prima en oké. Maar het is stukje van mijn lijf, zeker nog wel een stuk, dat ik keihard wil vastpakken. Maar bottom line, wat ik eigenlijk vooral wil vertellen in deze aflevering is enerzijds, kijk, dit is mijn verhaal. Dit heb ik meegemaakt, maar vooral ook van dicht bij jezelf terugkomen en echt gaan intunen met, ja... Wat past bij wie je echt bent? Wat wil ik eigenlijk echt doen? Wil ik gaan reizen met een mobiloom? Wil ik mijn kinderen kunnen thuishouden van school? Maar toch ook daarom niet minder ambitieus zijn, want ik ben nog altijd ambitieus als ondernemer. Dat kan. En dat lijkt onmogelijk. Trust me, het leek mij mega onmogelijk dat ik, wat ik binnenkort ga doen, dat leek mij mega onmogelijk. Maar toch ben ik het aan het doen. En toch ben ik het aan het vastpakken. En toch ben ik stap voor stap die stappen aan het zetten en ga ik dit jaar alleen al dertien weken met het gezin op vakantie geweest zijn. Ja, dat gaat niet. Dat ging niet met een 9 to 5. Dat ging niet. En toch doe ik het. En ik denk dat dat een beetje de les is of eigenlijk wel een beetje de rode draad is doorheen mijn verhaal is. Als je erin gelooft en je blijft stappen zetten in dat doel dat je wilt, dan komt dat doel goed. Dus volg uw dromen. Want dat is zo zalig. Soms ook niet. Het is mijn val aan het opstaan. Maar als je dan terug achteruit kijkt en je ziet wat je allemaal gedaan hebt, dan kun je alleen maar zeggen, I did it. En ik ben niet blijven bij de pakken zitten, maar ik heb het vastgepakt. En ja, er zijn dingen gefaald. En ja, ik ben keihard op mijn bakjes gegaan. En ja, heb op sommige momenten gedacht, wat ben ik hier allemaal aan doen? Maar ik zou niet terug willen. Oprecht niet. Ik zou ook niet willen omgedaan maken dat ik die carrière heb nagesstreept in de corporate. Ik had dat nodig en ik heb daar superveel uit geleerd en ik ben daar altijd dankbaar voor. ik kijk met een glimlach terug naar mijn collega's. Ik heb daar een super eigen tijd geleerd. Ik heb daar nog altijd vriendschappen, heel goede vriendschappen aan overgehouden, daar ik nog steeds contact mee heb. Dus niet alles is. Allee. Niet alles van het verleden hoeft daarom slecht te zijn, maar je hebt meegemaakt. Het heeft mij sterker gemaakt en het heeft mij gemaakt tot de persoon wie ik nu ben. ik blijf stapjes zetten in richting van waar ik echt naartoe wil. Uiteraard in samenspraak met de andere leden van het gezin. Dus bij deze follow your dreams. Dank je wel voor het luisteren en... Geef deze aflevering zeker een like of een comment, of er rijk uit. Stuur een mailtje. Ga naar onze website www.vrijevrouw.be. Als je zoiets hebt van, deze wil ik ook gewoon doen. Ik ben er helemaal klaar mee wat ik nu aan het doen ben. Maar ik kan dit niet alleen. Dan zijn wij er voor jou. Dank je wel voor het luisteren. Ciao!