Latest / Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania / ABRAHAMI DHE ABIMELEKU I Njëjti Gabim — Dhe Perëndia që Mbron Prapë Zanafilla 20:1–18
Transcript
- Abrahami dhe Abimeleku: Zanafilla 20 Lexojmë vargjet kyçe të kapitullit — vargjet 1, 3 dhe vargun 17. Abrahami u zhvendos që këtej duke vajtur në Negev dhe banoi në Kadesh dhe në Shur; mandej u vendos në Gerar. Tani Abrahami thoshte për Sarën, gruan e tij: "Është motra ime". Kështu Abimeleku, mbreti i Gerarit, dërgoi njerëz për të marrë Sarën.Por Perëndia iu shfaq Abimelekut në një ëndërr nate dhe i tha: "Ja, ti je duke vdekur për shkak të gruas që ke marrë, sepse ajo është e martuar".Lexojmë dhe vargun 17:Atëherë Abrahami i u lut Perëndisë dhe Perëndia shëroi Abimelekun, gruan e tij dhe shërbyeset e tij, dhe ato mundën të lindin përsëri. Kjo histori na befason. Janë 25 vjet nga Egjipti — nga hera e parë që Abrahami gënjeu për Sarën te kapitulli 12. 25 vjet besimi, altarësh, besëlidhjesh, natësh me yje, dhe sërish i njëjti gabim! Exactësisht i njëjti: "Është motra ime". Por ky kapitull na mëson diçka shumë të rëndësishme: besimi nuk i fshin zakonet e vjetra të frikës, por na mëson edhe diçka tjetër. Perëndia mbron premtimin e Vet edhe kur bartësi i premtimit bie sërish në të njëjtën gropë. Konteksti Historik dhe Kulturor Ngrihet pyetja: pse lëvizi Abrahami? Teksti thotë se u largua nga Hebroni, nga vendi ku kishte qëndruar gjatë. Ndoshta largimi nga Sodoma e shkatërruar e kishte trazuar vendin. Ndoshta kishte nevojë për kullota të reja. Por gjëja tjetër që na tregon kapitulli 20: ndodhi para lindjes së Isakut. Sara është ende shtatzënë me premtimin! Ëngjëlli sapo kishte thënë: "Brenda një viti..." Pikërisht aty, mes premtimit dhe përmbushjes, Abrahami bën gabimin. Shumë shpesh rëniet tona ndodhin jo larg premtimeve, por afër tyre! Kur jemi gati të marrim atë që Perëndia na ka premtuar, frika futet dhe zë vendin e besimit. Dhe ndodhi pikërisht në Gerar. Gerari ishte qytet filistin, me mbret të quajtur Abimelek (emri i të cilit do të thotë "Ati im është mbret"). Abrahami hyri si i huaj, pa tokë, pa mbrojtje ligjore, në një vend ku mbretërit merrnin gratë e bukura që u pëlqenin. Frika e tij për jetën ishte reale. Por vini re çfarë kishte harruar: Ky ishte njeriu që kishte çliruar Lotin me 318 shërbëtorët e tij. Njeriu që kishte thënë "Jo" pasurisë së Sodomës. Njeriu me të cilin Perëndia kishte ngrënë drekë nën lisat e Mamres. Të njëjtin njeri të fortë e gjejmë këtu duke gënjyer nga frika. Kjo s'duhet na befasojë, kjo duhet na ngushëllojë — sepse edhe Abrahami kishte ditët e tij më të dobëta. Vargjet 1–2: Rruga e Vjetër e Frikës Kemi të njëjtin plan këtu. Shprehja e Abrahamit në gjendje frike: "Ajo është motra ime", thotë për gruan e vet. Fjalë për fjalë si te kapitulli 12:13. 25 vjet më vonë, në vend tjetër, para një mbreti tjetër, i njëjti plan! Kjo na tregon diçka të vërtetë për njeriun: zakonet e frikës janë të rrënjosura thellë. Mund të besojë dikush me gjithë zemër dhe prapë të ketë rrugë të vjetra që dalin papritur në çaste presioni. Rruga e vjetër del para rrugës së re kur kemi frikë. Megjithatë, vini re edhe ndryshimin nga Egjipti: Në Egjipt, Abrahami u nxit nga frika e vuajtjes. Këtu, sipas vargut 11, nga frika e vdekjes: "S'ka frikë Perëndie në këtë vend dhe do të më vrasin". Gabimi i njëjtë, por shqetësimi i tij kishte ndryshuar. Besimi rritet ngadalë dhe ndonjëherë çbohet nga jashtë. Ka dhe diçka tjetër në arsyetimin e Abrahamit që ia vlen ta vemë re. Tha me vete: "S'ka frikë Perëndie në këtë vend" (Vargu 11). Ai kishte vendosur për popullin filistin para se t'i njohë. Kishte thënë: "Këta njerëz s'kanë Perëndi", dhe ndërtoi mbi atë gjykim të nxituar gjithë planin e gabuar. Por Abimeleku i tregoi se kishte frikë Perëndie dhe tha: "Zot, a do të vrasësh edhe me kombin e drejtë?" (Vargu 4). Sa herë edhe ne i gjykojmë njerëzit si pa Perëndi para se t'i njohim? Dhe kjo gënjeshtër e brendshme bëhet themeli i sjelljes sonë ndaj tyre. Perëndia sheh zemrën, ne shohim sipërfaqen — dhe shpeshherë gabojmë. Vargjet 3–7: Perëndia Mbron Premtimin Perëndia mbron edhe në errësirën tonë. Ndërkohë që Abrahami shtrihet për të fjetur me planin e tij të gabuar, Perëndia vepron. I shfaqet Abimelekut në ëndërr: "Ti do të vdesësh" — qartë edhe prerë! Pastaj ndodh diçka e jashtëzakonshme: Perëndia mbron edhe Abimelekun! Thotë: "Edhe unë e dija që e bëre me ndershmëri, dhe kjo është pse unë të ndalova" (Vargu 6). Zoti i mbrojti të dy: Sarën nga Abimeleku, Abimelekun nga gabimi i padijshëm. Perëndia është padyshim mbrojtës i premtimit, por shohim edhe se Ai është i drejtë me paganin e ndershëm — nuk gjykon me paragjykim. "E dija që e bëre me zemër të pastër". Sa herë mendojmë se Perëndia shikon vetëm popullin e Vet, ndërkohë syri i Tij shikon me drejtësi çdo zemër. Vargjet 8–13: Mbreti Pagan Çorton Besimtarin Abimeleku thërret Abrahamin dhe e pyet: "Çfarë na ke bërë kështu? Ç'të bëra unë? Çfarë mëkati ke gjetur tek unë që të sjellësh kështu me mua?" (Vargjet 9–10). Është i njëjti turp si me Faraonin te kapitulli 12. Mbreti pagan çorton besimtarin e Perëndisë! Kjo është skena më e vështirë e kapitullit — jo për Abimelekun, por për ne lexuesit që duhet ta pranojmë se ndonjëherë bota ka të drejtë kur na çorton. Shpjegimi i Abrahamit ishte pak bindës: "S'ka frikë Perëndie këtu", e pastaj "Sara vërtet është gjysmë motra ime". E njëjta mbrojtje e vjetër: gjysmë e vërteta si jastëk ndërgjegjeje. Por Abimeleku nuk e pret shpjegimin e me err e ecë. I jep Abrahamit dele, qe, shërbëtorë, argjend, dhe e fton të jetojë kudo në vendin e tij. Mbreti çortoi me fjalë, pastaj e bekoi me vepra. Ky është karakteri: jo kur ke të drejtë, por kur sjellesh drejt edhe me atë që gabon. Vargjet 14–18: Abrahami Lutet, Zoti Shëron Pastaj kthesa e jashtëzakonshme! Abimeleku i thotë Abrahamit: "Lutu ti për mua" (Vargjet 7, 17). Njeriu që kishte gënjyer kthehet në ndërmjetës për atë që kishte gënjyer! Dhe Perëndia i dëgjoi lutjet e Abrahamit dhe shëroi Abimelekun, gruan e tij dhe shërbëtorët e tij (Vargu 17), sepse Ai kishte mbyllur çdo mitër në shtëpinë e Abimelekut për shkak të Sarës (Vargu 18). Mësojmë diçka këtu nga mëshira e Perëndisë: ai që kishte shkaktuar problemin u bë mjeti i zgjidhjes. Jo se Abrahami e meritonte rolin e ndërmjetësit, por se Perëndia di ta kthejë edhe dështimin tonë në shërbim dhe shërim. Fjala e vargut 17 është e njëjta fjalë me shërimin shpirtëror. Perëndia që rregullon atë që ne thyem! Ka edhe diçka tjetër që s'duhet humbur: ky kapitull ndodh para kapitullit 21 (para lindjes së Isakut). Me fjalë të tjera, Sara kishte nevojë për mbrojtje pikërisht atëherë kur printshtatzënë me Isakun! Gabimi i Abrahamit e vuri premtimin e Perëndisë në rrezik, dhe Perëndia e mprojt premtimin pavarësisht sjelljes së Abrahamit. "Nëse jemi të pabesë, Ai mbetet besnik, sepse Ai nuk mund të mohojë vetveten."— 2 Timoteut 2:13 Vargu i mësimit 12 kthehet sërish i vërtetuar edhe një herë. Fjalët Kyçe të Tekstit I huaj (Vargu 1) Fjala origjinale Gur: banor si i huaj, pa të drejta, pa tokë. Ky ishte statusi i Abrahamit gjithë jetën në vendin e premtimit; banonte aty, por nuk ishte i vet. (Hebrenjve 11:13) e thotë hapur: ikën në besim duke rrëfyer se ishin të huaj e të ardhur në tokë. Besimtari nuk e ka shtëpinë e vërtetë këtu, por kjo nuk e bën jetën këtu pa vlerë — vetëm e bën me drejtim. Me zemër të pastër (Vargjet 5–6) Fjala origjinale Tom Levav: zemër e plotë, e pandarë, e pametë në qëllim. Abimeleku s'dinte, dhe Perëndia e njohu këtë. Zoti gjykon jo vetëm veprën, por edhe zemrën pas saj. Ky është një ngushëllim: kur bëjmë gabime pa dijeni, Ai e di ndryshimin mes papërgjegjshmërisë dhe paditurisë. Profet (Vargu 7) Hera e parë në Bibël që përdoret fjala Nabi (Profet), dhe përdoret për Abrahamin. Jo kur predikonte, por kur Perëndia i thoshte Abimelekut: "Ai është profet dhe do të lutet për ty". Profeti këtu s'është vetëm ai që thotë të ardhmen; është ai që qëndron mes Perëndisë dhe njerëzve si ndërmjetës lutjeje. Çdo besimtar mban diçka nga ky rol. Vini re: Perëndia e quajti profet Abrahamin pikërisht kur kishte nevojë të lutet — jo kur predikonte, jo kur ndërtonte altar, por kur dikush tjetër kishte nevojë për ndërmjetës. Shëroi (Vargu 17) Fjala origjinale Rafa: të shërosh, të rivendosësh shëndetin. E njëjta fjalë e emrit të Perëndisë Yahweh Rafa — "Zoti që shëron" (Dalja 15:26). Edhe kur njeriu theu, Perëndia rivendosi. Ai jo vetëm që fal, por edhe shëron atë që u plas e u thye. Lidhja me Krishtin dhe Dhjatën e Re Ka dy gjëra në këtë kapitull që tregojnë drejt Krishtit: Roli i Abrahamit si ndërmjetës: Abimeleku pagani, ai që pati të drejtë moralisht, i kërkon Abrahamit të lutet për të. Dhe Abrahami, me gjithë gabimet e tij, lutet — dhe shërimi erdhi. Kjo është pamja e Krishtit! Krishti Jezus që vdiq, madje u ringjall, i cili është në të djathtë të Perëndisë dhe ndërmjetëson për ne. Ndërmjetësi ynë nuk gaboi si Abrahami, e prapë u akuzua si fajtor kur mori mbi vete mëkatet tona (Isaia 53:4–5). Ai qëndron tani në të djathtë dhe lutet për ne! Sa herë që rrëzohemi si Abrahami, kemi dikë që lutet për ne më lart se ne. Mbrojtja e premtimit: Sara ishte shtatzënë me Isakun, farën e premtimit. Abrahami e rrezikoi atë pa e ditur, por Perëndia e mbrojti Sarën me anë të ëndrrës, mbylljes së mitrës, dhe fjalës së drejtpërdrejtë me Abimelekun. Kjo është ajo që Pali e thotë me besim te (Filipianëve 1:6): "Ai që nisi në ju një vepër të mirë, do ta çojë deri në fund". Perëndia nuk e lë premtimin e Vet të vdesë nga gabimet e atyre që e mbajnë. Fara e Zanafillës 3:15 — fara që do të shkelë kokën e gjarprit — mbërriti te Krishti jo sepse Abrahami, Isaku e Jakobi e mbajtën gjithmonë drejt, por sepse Perëndia e mbrojti gjithmonë. Shpëtimi ynë qëndron mbi besnikërinë e Tij, jo mbi tonën. Aplikimi për Ne Sot Dikush tha njëherë: "Nuk ka ndryshim mes besimtarit dhe jobesimtarit; ndryshimi është se besimtari e di kur ka gabuar". Kapitulli 20 na tregon se ndryshimi është edhe diçka tjetër: besimtari ka dikë që e mbulon kur bie. Por kjo s'është arsye të biem; është arsye të jemi mirënjohës dhe vigjilentë. Nga ky kapitull marrim këto mësime: I njëjti gabim dy herë s'është fundi, por është një sinjal. Abrahami gaboi dy herë me të njëjtën gënjeshtër. Perëndia nuk e hodhi poshtë, por edhe nuk e la pa pasoja. Kur vëren se ke rënë sërish në të njëjtën greminë, mos u dorëzo — por ndalo dhe pyet çfarë frike po ushqen këtë. Rruga e vjetër del kur nuk e kemi trajtuar rrënjën. Besimi rritet, por ngadalë dhe me hapa prapa. Abrahami s'ishte njëlloj si në Egjipt, ishte rritur shumë. Por rritja e besimit s'është linjë e drejtë në grafik; ka rënie dhe ngritje. Mos e mat besimin tënd vetëm me ditët e mira, mate edhe si ngrihesh pas rënies. Kujdes nga gjysma e të vërtetave. "Vërtet është motra ime për gjysmë" — sërish arsyetimi i vjetër. Kur duhet të japim llogari për diçka, prit instinktin e parë që të sjellë gjysmë të vërteta si jastëk. Të vërtetat e plota, edhe kur kushtojnë, ato duhet të flasin. Mos u turpëro të lutesh Perëndisë pas gabimit. Abrahami sapo kishte gënjyer, dhe Perëndia i tha Abimelekut: "Abrahami do të lutet për ty". Perëndia nuk e hoqi Abrahamin nga roli i ndërmjetësit pasi gaboi. Pas çdo rënieje, dera e lutjes mbetet e hapur — jo sepse ne e kemi merituar, por sepse Ndërmjetësi ynë nuk ka rënë. Dëgjo çortimin e ndershëm edhe kur vjen nga bota. Abimeleku e çortoi me drejtësi, dhe Abrahami duhet ta dëgjonte. Ndonjëherë Perëndia na dërgon të vërtetën përmes gojës së dikujt që nuk beson. Nëse dikush jashtë kishës të thotë "po sillesh ndryshe nga çfarë po beson", mos e shuaje me shpejtësi; shqyrto nëse ka të drejtë. Perëndia mbron premtimin edhe kur ne e rrezikojmë. Sara ishte shtatzënë, Fara e Isakut était në rrezik, Abrahami e vuri vetë atë rrezik — dhe Perëndia e mbrojti përsëri. Kjo s'është leje të gabojmë; është premtim që besnikëria e Tij varet nga e jona. Puno me gjithë besnikërinë, dhe kur rrëzohesh, mbështetu te besnikëria e Tij. Përmbledhje Çfarë mësojmë ne nga ky kapitull? Zanafilla 20 na tregon të njëjtin gabim 25 vjet më vonë. Shikojmë Perëndinë që mbron sërish, mësojmë për mbretin pagan me zemër të pastër dhe çortimin e ndershëm. Abrahamin e quajtur profet jo kur ishte i fortë, por kur duhet të lutet pas gabimit. Shikojmë shërimin e Perëndisë për atë që njeriu theu, dhe mbrojtjen e premtimit — Isakun e palindur, të mbrojtur në barkun e nënës kur babai i vet e kishte vënë në rrezik. Besnikëria e Perëndisë nuk mat kohën sipas besnikërisë tonë. Mbaj mend këtë varg: "Nëse jemi të pabesë, Ai mbetet besnik, sepse Ai nuk mund të mohojë vetveten."— 2 Timoteut 2:13 Ky varg u vërtetua te kapitulli 12, te kapitulli 16, dhe sërish këtu te kapitulli 20. Sa herë do të na duhet edhe për ne që të vërtetohet? Paqja dhe hiri i Perëndisë qoftë me ju! Zoti ju bekoftë!