Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Sprytny Zwiadowca 🤖 Bajka dla dzieci (Cytadela II) | Felek Wafelek (PFW_050)

Transcript

Sprytny Zwiadowca 🤖 Bajka dla dzieci (Cytadela II) | Felek Wafelek (PFW_050) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:00
Cześć tu ratkowski wracamy do cytadeli tam gdzie po burzy
0:04
wszystko miało być już spokojne, a jednak coś pod ziemią zaczęło
0:09
się poruszać, oddychać i reagować.
0:12
Felek wafelek i zagadka cytadeli.
0:15
Sprytny zwiadowca poprzedniej części felek, Bruno i tata
0:20
zeszli pod park, gdzie zabawa szybko zamieniła się w forteczną
0:23
grę bez instrukcji. Czy da się przejść fortecę,
0:26
która sama układa zagadki, czy każdą przeszkodę trzeba?
0:31
Siłą i co zrobić, gdy najlepszym rozwiązaniem okazuje się kreda,
0:35
clay i spokojna głowa. Zanim zaczniemy.
0:39
Jeśli lubicie wracać do przygód felka, możecie obserwować ten
0:43
podcast i zostawić ocenę. To pomaga felkowi trafiać do
0:47
kolejnych słuchaczy i rosnąć w siłę czekoladową.
0:51
Oczywiście, a teraz poprawcie czapeczki, zaparzcie gorące
0:54
kakao i złapcie oddech. Czas stawić czoło cytadeli po
0:58
raz ostatni, jeżeli felek stał się już znajomym głosem w waszym
1:02
domu. Zaobserwujcie nasz kanał i
1:05
zostawcie ocenę to dla nas najmilszy sygnał, by opowiadać
1:09
dalej, a jeśli chcecie wesprzeć przygody felka, możecie postawić
1:13
mu symboliczne kakao na patronite.
1:16
Ten mały gest daje nam wielką moc do tworzenia kolejnych
1:19
historii na czekoladowym tropie link znajdziecie w opisie,
1:24
dziękuję, że jesteście częścią tego świata.
1:27
Syrena była tak mocno, że aż zęby chciały brzęczeć razem z
1:30
nią. Czerwone światła pulsowały
1:33
rytmicznie zamieniając korytarz w alarmowy koncert.
1:37
Taki, w którym nawet cień na ścianie wygląda jakby tańczył
1:40
nerwowego break dance'a Bruno stał skulony, mocniej ściskając
1:44
dłonie w swoich taktycznych rękawicach.
1:47
Był gotów na wszystko na kolejną kratę, spadającą z sufitu, na
1:51
nagłą ciemność albo na niespodziankę wyskakującą zza
1:55
rogu i nagle Cisza. Dźwięk urwał się gwałtownie,
2:00
jakby ktoś przeciął go nożyczkami.
2:03
Czerwona wściekłość świateł przygasła i rozpłynęła się w
2:06
łagodnym bursztynie. Korytarz zrobił się nagle
2:09
podobny do pokoju wieczorem, kiedy pali się tylko mała
2:12
lampka, a cały świat mówi szeptem, spokojnie, już dobrze.
2:18
Z wnętrza masywnego włazu dobiegło metaliczne klik,
2:23
ciężkie blokady odpuściły, a drzwi uchyliły się z głębokim
2:27
westchnieniem starego metalu. Nie było w tym jednak groźby
2:31
bardziej zaproszenie. Data wypuścił powietrze, które
2:35
chyba trzymał od kilku kilometrów.
2:37
Uf, to była procedura otwarcia, a nie Koniec świata uśmiechnął
2:41
się, ocierając czoło. Choć przyznam, że ford mógłby
2:45
nam oszczędzić tego dramatu. Felek wafelek przyłożył
2:50
czekoladową rączkę do piersi tam, gdzie jego wafelkowe serce
2:53
robiło teraz tup, tup, tup jak mały bębenek, ja się prawie
2:58
okruszyłem ze stresu wyznał felek.
3:02
Jeszcze jedna taka syrena i zostałyby ze mnie tylko wiórki i
3:05
bardzo smutna czapeczka. Bruno przełknął ślinę i spojrzał
3:09
w ciemność za drzwiami. To wchodzimy.
3:13
Wchodzimy potwierdził tata. Powoli i uważnie jak zwykle.
3:19
Komora była niewielka, ale wypełniona technologią, która
3:23
wyglądała jak serce gigantycznego robota, grube
3:27
kable wiły się pod sufitem jak stalowe węże, diody mrugały,
3:31
porozumiewawczo jakby mówiły, wiemy, że tu jesteście, tylko
3:36
nie wiemy, czy was lubimy na środku.
3:38
Na podświetlonym postumencie spoczywała pancerna bateria
3:42
ciężka metalowa. Z wyraźnym symbolem błyskawicy
3:46
na obudowie Bruno zapomniał o ostrożności.
3:51
Oczy rozbłysły mu jak latarki. Rdzeń zasilania wyrwało mu się z
3:56
zachwytem. Chwycił urządzenie i aż poczuł w
4:00
dłoniach jego wagę. To nie był plastikowy gadżet.
4:04
To było coś, co mówiło. Ja tu robię prąd i nie mam
4:07
żartów, gdy tylko schował rdzeń do plecaka obok oka celownika z
4:12
ukrytego głośnika dobiegł suchy komunikat, taki bez odrobiny
4:16
uśmiechu. Moduł zasilania pobrany tryb
4:20
nocny, aktywny tryb szyku bojowego.
4:23
Felek zmarszczył nos a wafelkowa czapeczka lekko mu drgnęła tryb
4:28
nocny. To brzmi jakby ford właśnie
4:31
przestał żartować i wyjął najtrudniejsze zagadki mruknął
4:34
felek. Jakby powiedział koniec
4:37
ciasteczek. Teraz brokuły.
4:40
Bruno odruchowo zacisnął palce szyk bojowy.
4:45
Tata skinął spokojnie. To tylko słowa na szyk to 3
4:50
spryciarzy i w tym jeden czekoladowy i pamiętajcie, nie
4:54
rozdzielamy się. Felek już miał zrobić krok do
4:58
wyjścia, kiedy zatrzymał się jak wryty.
5:01
Spojrzał pod postument, potem na ścianę obok, a potem na małą
5:06
skrzynkę wciśniętą w niszę prawie niewidoczną w
5:09
bursztynowym świetle. Czekajcie, coś tu mam.
5:15
Tata podszedł i podważył klapkę multi tulem.
5:18
W środku leżały opaski zaciskowe, kawałek taśmy i mała
5:21
tubka gęstej masy w kolorze stalowo szarym.
5:25
Klej techniczny mruknął tata do uszczelnień i szybkich napraw.
5:30
W takich miejscach zawsze trzyma się coś, co łapie w sekundę.
5:34
Felek przejął tubkę obiema rączkami, jakby to był medal,
5:37
zawsze dobrze mieć przy sobie trochę kleju na czarną godzinę
5:42
dodał felek. W głębi korytarza znów pojawiły
5:46
się szepty. Tym razem nie z przodu, tylko z
5:49
2 stron na raz brzmiało jak ciche syczenie pary, ale
5:54
układały się w słowa, które próbowały ich zwabić w ciemne
5:57
odnogi tunelu. Bruno pokiwał głową w stylu, no
6:01
dobra, razem damy radę, serce waliło mu jak młotem, ale w tym
6:06
hałasie własnych emocji odnalazł coś ważnego rytm drużyny, a rytm
6:11
drużyny nawet w ciemnym forcie potrafił trzymać człowieka w
6:15
całości. Wyszli z ciasnej komory prosto
6:17
na galerię techniczną. Była zawieszona tak wysoko nad
6:21
ogromną halą. No po prostu znikało W
6:25
ciemności. Metalowe mosty przecinały
6:28
przestrzeń jak pajęczyna, łącząc różne sektory fortu.
6:32
W dole kłębiła się Biała para, mieszając się z cieniem.
6:36
Całość wyglądała jak wielka zupa z mgły, tylko bez marchewki i
6:40
bez apetytu. Mapa w rękach felka zmieniła
6:43
kolor, teraz świeciła ostrzegawczym pomarańczowym
6:46
światłem. Bruno nachylił się nad nią i
6:49
zmrużył oczy. Mapa pokazuje blokadę na wprost.
6:52
Zameldował i symbol dźwigni po lewej, ale patrzcie, ikonka
6:57
mruga raz jest raz znika jakby się wstydziła, że kłamie.
7:03
Tata spojrzał na lewy pomost i zmrużył oczy.
7:06
Ford dalej miesza nam w głowach, chcę, żebyśmy szli tam, gdzie
7:10
nic nie ma. Felek, co mówią fakty?
7:15
Felek poprawił plecaczek i wyciągnął kredy szyfranta fakty
7:19
mówią, sprawdzamy zanim uwierzymy, a dziś kreda będzie
7:24
detektorem. Skrobną kredą o metal i zebrał
7:28
na dłoni biały pyłek, zasłonił usta chusteczką i dmuchnął w
7:32
stronę lewego pomostu. Obłoczek poleciał i nagle stało
7:38
się coś dziwnego w powietrzu jakby zamigotało, a pomost na
7:42
moment stracił ostrość zawieszony pył rozproszył
7:46
promienie hologramu jak mąka rozsypana w snopie latarki i
7:50
przez sekundę widać było, że to tylko światło udające metal.
7:55
Potem pył posypał się w dół bez stuknięcia bez odbicia.
8:01
Pustka, czyli to nie pomost, tylko udawanie pomostu.
8:07
Hologram albo pułapka mruknął tata.
8:10
Szukamy konkretu po prawej. Bruno przesunął latarkę w prawo.
8:16
Za kratą mignęła żółta skrzynka. Felek dmuchnął resztką pyłu i
8:21
tym razem proszek osiadł na śrubach i dźwigni jak cukier
8:25
puder na pączku mam skrzynka z bezpiecznikami i ręczne obejście
8:30
szepnął Bruno. Felek cmoknął cicho.
8:34
Prawdziwa droga nie znika, podeszli do kraty.
8:37
Pręty były osadzone blisko siebie, ale dla dziesięciolatka
8:41
szczeliny były akurat Bruno. Spojrzał na swoje rękawice
8:45
taktyczne. Materiał z wypustkami wyglądał,
8:47
jakby ktoś zaprojektował go specjalnie do chwytania
8:50
niewygodnych rzeczy w niewygodnych miejscach.
8:53
To jest ten moment. Kibicuje ci całym waflem dodał
8:58
felek. Bruno wsunął dłonie między
9:02
zimne, stalowe pręty. Materiał rękawic za chrzęścił o
9:06
rdze, ale palce nie ześlizgnęły się musiał wygiąć nadgarstki pod
9:11
dziwnym kątem dosięgnąć przełącznika i nie myśleć o tym,
9:15
że metal jest zimny jak lody bez polewy.
9:18
Och, ciężko idzie. Dasz radę komandosie dopingował
9:24
felek myśl o tym, jak o otwieraniu słoika z dżemem,
9:28
tylko że słoik jest z metalu, a dżem udaje, że go nie ma zgrzyt.
9:33
Klik. Gdzieś pod nimi potężne
9:37
silniczki ruszyły z miejsca zardzewiały.
9:40
Dotąd most jęknął opadł i z głuchym hukiem połączył się z
9:45
galerią tworząc stabilną drogę. Brawo krzyknął tata i sprawdził
9:50
kompas, forteczny igła ani drgnęła, trzyma kierunek,
9:55
idziemy. Zanim ruszyli felek wyciągnął
9:59
kredę. Szyfranta, narysował na
10:01
metalowej barierce wyraźną białą strzałkę skierowaną tam, skąd
10:06
przyszli po drugiej stronie mostu świat zmienił się w krainę
10:10
zapomnianych maszyn. Stary warsztat mechaniczny
10:13
pachniał smarem i żelazem tak intensywnie, że niemal dało się
10:17
to zjeść nosem stały tu potężne tokarki, prasy i metalowe
10:22
szafki. Przewrócone jak śpiące olbrzymy
10:25
po długiej pracy ciszę przerywały tylko. 2 dźwięki z
10:29
pękniętej rury miarowo uderzała woda, kap.
10:35
Kap. A wiatr huczący w wentylacji
10:38
wydawał przeciągłe u jakby niewidzialny ktoś ćwiczył
10:43
dmuchanie w pustą butelkę, Bruno poświecił latarką po kątach w
10:47
pękniętym fragmencie rury przy podłodze coś nagle mignęło
10:52
krótki, intensywny błysk. Tam coś jest.
10:57
Tata podszedł bliżej i ostrożnie podważył wygiętą blachę multi
11:02
tulem metal za zgrzytał jakby narzekał, że ktoś go budzi
11:06
ostrożnie, żadnych skaleczeń. Szczególnie teraz felek,
11:10
korzystając z niewielkich rozmiarów, wcisnął się w
11:13
szczelinę z gracją cyrkowca. Widzę go, mam go.
11:18
Po chwili wyciągnął na zewnątrz skomplikowany mechanizm.
11:22
Miniaturowy silniczek, zębatki, przeguby, wszystko poukładane z
11:27
chirurgiczną precyzją. Ostatni element napęd wykrzyczał
11:33
uradowany felek. Bruno, aż poczuł ulgę.
11:36
Mamy to mamy komplet. Prawie mruknął tata.
11:42
Teraz tylko musimy ukończyć grę. I wtedy świat wokół nich znów
11:48
się zmienił. Z głębi korytarza dobiegło
11:50
ciężkie, rytmiczne uderzenie łup łup.
11:54
Łup. To nie było kapanie.
11:57
To nie był wiatr, to były kroki ciężkie, jakby zbliżał się wózek
12:03
wypełniony żelazem i jeszcze ktoś na nim siedział.
12:06
Podłoga pod stopami zadrżała. Bruno poczuł, jak po karku
12:10
przebiega mu zimny dreszcz. To to on.
12:16
I tata skinął i przyłożył palec do ust.
12:19
Strażnik numer 76 MW wejściu zamajaczył ogromny cień.
12:25
Przez parę wyglądał niewyraźnie, ale rozmiar mówił jasno.
12:30
To nie jest ktoś, kogo chcesz rozdrażnić?
12:34
Schowali się w głębokiej wnęce za generatorem.
12:37
To było dobre miejsce osłonięte od przeciągów i spojrzeń, a do
12:41
tego pachniało mniej mokrym metalem.
12:43
Bruno usiadł na zimnej posadzce i położył dłonie na kolanach,
12:48
próbując uciszyć ich drżenie. Tata przykucnął obok.
12:53
W świetle latarki jego twarz była spokojna i skupiona, jakby
12:57
w jego głowie wszystko miało już swoje miejsce.
13:01
Masz komplet części Bruno? Teraz najważniejszy etap musimy
13:06
stworzyć kogoś, kto wejdzie tam, gdzie my nie damy rady.
13:10
Bruno wyciągnął z plecaka 3 zdobyte moduły i ułożył je przed
13:15
sobą jak skarby. Oko celownika, rdzeń zasilania i
13:20
napęd. Składamy bastionka zdecydował
13:25
Bruno. Sami nie przemkniemy obok
13:27
strażnika potrzebujemy zwiadowcy małego, szybkiego i takiego co
13:32
nie panikuje. Felek aż się wyprostował jak
13:36
wafelek w tosterze, gdy nagle wyskakuje i mówi tada.
13:42
Uwaga, ekipa oko idzie na górę, żeby nasz kumpel widział każdą
13:46
dziurę w podłodze. Rdzeń wędruje w środek.
13:50
To będzie jego waleczne serce, a napęd montujemy na dole i
13:54
delikatnie. Bruno to robot taktyczny, a nie
13:58
kanapka z dżemem. Rozległa się seria precyzyjnych
14:01
dźwięków klik klik. Bruno poczuł pod palcami, jak
14:07
elementy wskakują na miejsce, coś drgnęło.
14:11
Robot wielkości niewielkiego odkurzacza ożył, stał na małym
14:15
gąsienicowym podwoziu, a jego jedyne wielkie oko obiektyw
14:20
mrugnęła przesłoną jakby łapało ostrość pi pisnął cieniutko.
14:26
Bruno aż zapomniał oddychać. Działa.
14:31
W tym momencie mapa bruna za migotała gwałtownie na ekranie
14:35
pojawił się wielki czerwony napis błąd systemu
14:39
nieautoryzowane urządzenie. Tata zerknął i machnął ręką,
14:44
ignoruj mapę. Ford nie chce, żebyśmy mieli
14:47
pomocnika. Sprawdź, co mówi bastionek.
14:51
Bruno spojrzał na mały ekranik robota zamiast błędów pojawił
14:55
się symbol serduszka, a zaraz po nim ikonka klucza serwisowego
15:00
bastionek był gotowy. Bruno uśmiechnął się tak mocno,
15:05
że aż zrobiło mu się cieplej w środku.
15:10
Działa on naprawdę działa felek nachylił się do obiektywu
15:14
robota. Cześć bastionku, słuchaj, my tu
15:19
nie chcemy robić bałaganu, chcemy tylko wyjść na górę i
15:22
zjeść kolację, która nie smakuje jak smar.
15:25
Pomożesz nam przejść przez arenę, pij odpowiedział
15:29
bastionek. A gąsienice zrobiły radosny
15:31
obrót. No mamy kumpla, a z kumplem
15:36
każda przygoda jest o połowę mniej straszna.
15:39
Bruno ściszył głos do szeptu. I o 100 razy bardziej możliwa.
15:46
Ruszyli w stronę areny rdzenia największej sali w całym
15:50
sektorze. Szli w idealnym szyku, o którym
15:54
mówił tata. Bastionek na przodzie skanujący
15:58
drogę czujnym okiem Bruno, tuż za nim felek blisko nóg bruna,
16:03
gotowy w razie czego przykleić świat.
16:05
Tata zamykał stawkę jak cień nasłuchując z tyłu.
16:09
Weszli tunelem na próg areny, była ogromna i pachniała ozonem.
16:15
Ten zapach był jak burza, zamknięta w puszce nie widać
16:18
błyskawicy, ale no zwie, że coś może się wydarzyć i wtedy ford
16:24
zareagował. Z góry dobiegł przeraźliwy gwizd
16:29
bum. Potężna Stalowa grodź spadła z
16:32
sufitu z taką siłą, że podmuch powietrza aż cofnął bruna.
16:36
O krok kurz uniósł się jak dym z mąki przesłaniając wszystko
16:41
tato. Przesłona rozdzieliła drużynę.
16:46
Tata został po stronie tunelu. Przez pancerną szybę widać było
16:50
jego sylwetkę bezpieczny, ale odcięty Bruno rzucił się do
16:55
przejścia i uderzył pięścią w szybę.
16:57
Tata natychmiast uniósł dłoń w geście stop, potem wskazał na
17:02
ucho, a potem na podłogę areny przez sekundę.
17:05
Bruno wahał się, po czym sięgnął do bocznej kieszeni plecaka.
17:09
Wyciągnął małą kieszonkową, krótkofalówkę, porysowaną i
17:13
obklejoną naklejką z ulubionej bajki.
17:16
Felek aż otworzył szerzej oczy. Czekaj.
17:19
Mieliście to od początku? Bruno wzruszył ramionami, jakby
17:23
wyciągał coś zupełnie oczywistego.
17:25
No jasne, obowiązkowe wyposażenie na każdej wyprawie w
17:30
survival lasy, stare forty zerknął na tatę za szybą, zasięg
17:35
krótki, ale pewny. Felek złapał bruna za rękę,
17:40
nagle zupełnie poważny. On nasłuchuje.
17:45
Tata nie może krzyczeć, bo strasznie go usłyszy.
17:49
Teraz tata jest naszym radarem jak na potwierdzenie
17:52
krótkofalówka w dłoni bruna zatrzeszczała cicho.
17:58
Bruno, słyszysz mnie? Głos taty był przytłumiony, ale
18:02
stabilny jak skała. Bruno natychmiast przyłożył
18:06
radio do ust. Słyszę, tato, jesteś okej?
18:13
Jestem, nic mi nie jest. Słuchaj, z tej strony słyszę
18:17
kroki strażnika lepiej niż wy chodzi w pętli wokół centrum
18:21
areny. Będę waszymi uszami, wy
18:24
działacie spokojnie, bez pośpiechu, trzymajcie się planu
18:28
i bastionka tata przykucnął przy samym dole grodzi była wąska
18:32
szczelina techniczna, wsadził w nią multitula.
18:36
Weź to widziałem nietypowe śruby przy konsoli głównej też tego
18:40
nie odkręcisz pokrywy. Bruno wsunął sprzęt do kieszeni
18:44
plecaka, po czym wziął głęboki, uspokajający oddech.
18:50
Dobra, idziemy bastionek, prowadź.
18:53
Bastionek zapiekał cicho. Pij.
18:58
Arena przypominała wnętrze ogromnego metalowego wieloryba
19:02
pod sufitem piętrzyły się sploty rur, stalowe kładki i zawory,
19:06
które co chwilę wypuszczały kontrolne porcje pary.
19:11
Cała hala była mechaniczną pajęczyną, a każdy krok odbijał
19:15
się echem. I wtedy go zobaczyli.
19:20
Na środku areny na specjalnych szynach poruszał się on.
19:24
Forteczny strażnik numer 76, nie potwór, nie smog, nie żaden
19:30
niszczyciel, tylko potężna maszyna automatyczne ramie,
19:35
chwytaki czujniki i jedno centralne oko, kamera omiatało
19:40
przestrzeń błękitnym snopem światła jak latarnia morska
19:44
krótkofalówka zatrzeszczała faza pierwsza.
19:48
Szept taty był prawie niewidoczny w szumie maszyn.
19:52
System zamyka kraty. Uważajcie, próbuje was zapędzić
19:56
w narożnik. Sur trzask z podłogi zaczęły
20:01
wysuwać się stalowe kratownice w kilka sekund Arena zmieniła się
20:05
w labirynt, który przestawiał się jakby grał z nimi w kto się
20:09
zgubi szybciej bastionek zapikał gwałtowniej i skierował obiektyw
20:14
nie na kraty, tylko w dół przy ścianie jeden panel wyglądał na
20:19
lekko obluzowany felek przyklęknął wejście dla małych i
20:24
sprytnych. Na czekoladowym tropie Bruno
20:27
chwycił krawędź panelu. Felek wyciągnął śrubokręt z
20:30
multi tula i odkręcił zabezpieczenie.
20:33
Dzięki rękawicom palce trzymały pewnie jednym szarpnięciem
20:37
blacha odskoczyła, otworzył się wąski kanał kablowy.
20:41
Pierwszy bastionek, potem felek, potem ja ustalił Bruno szeptem
20:47
tylko bez szarpania, bo wiesz, ja się kruszę przypomniał felek,
20:53
lecz nie poddaję. Przecisnęli się kanałem, czując
20:58
na plecach wibracje areny i wyszli po drugiej stronie
21:02
pułapki. Radio znów zaszumiało faza,
21:05
druga procedura osłonowa para, uważajcie na oczy pst z bocznych
21:12
dysz wystrzeliła gęsta Biała para.
21:16
W jednej chwili świat się rozmył.
21:18
Bruno widział tylko własne dłonie i cień felka przy nodze.
21:23
Felek i para to jak czekolada w saunie.
21:27
Niezbyt udane połączenie mapa w kieszeni bruna zawirowała
21:30
uparcie sugerując drogę prosto bastionek.
21:34
Tymczasem wyświetlił prostą informację, skręt w lewo i
21:39
sygnał ostrzegawczy. Bruno zawahał się tylko przez
21:43
ułamek sekundy. Potem spojrzał na robota,
21:45
którego zbudowali własnymi rękami.
21:48
I ufam bastionkowi. Fakty, nie fałszywe mapy
21:53
skręcili w lewo. Trafili na bezpieczny dukt
21:56
wentylacyjny, gdzie powietrze było czystsze, a Mgła uciekała w
22:00
kratki. Dobra robota mruknął Bruno do
22:04
robota, ty widzisz prawdę, a nie błędy systemu.
22:09
Głos taty w odbiorniku napiął się jak struna.
22:13
Faza trzecia. Jest blisko.
22:16
Nie macie gdzie uciec, musicie go zatrzymać, tylko cicho.
22:21
Strażnik zbliżał się chwytaki kłapały rytmicznie klap, klap,
22:27
klap, klap. Błękitne oko skanowało posadzkę
22:31
szukając ruchu. Bastionek nagle przyspieszył
22:34
małe gąsienice zawalczamy cichutko jakby robot powiedział
22:38
pod nosem teraz albo nigdy wysunął ramię i z precyzją
22:42
chirurga chwycił niedomkniętą klapkę serwisową na nodze
22:46
strażnika pij pi pisnął jakby meldował, trzymam klapka drgnęła
22:53
zębatki pod nią wirowały błyszcząc w świetle skanera.
22:58
To wyglądało jak wnętrze zegarka, tylko 100 razy
23:01
większego i 1000 razy bardziej upartego bastionek trzymał ją na
23:06
sekundę od zamknięcia. Bruno już miał się rzucić do
23:09
przodu. Zobaczył tylko jedno mały robot,
23:13
który zrobił coś niesamowitego i ogromną maszynę, która zaraz
23:18
może go zdmuchnąć lub przytrzasnąć klapką.
23:21
Bruno napiął mięśnie serce podskoczyło mu do gardła
23:26
bastionek. I wtedy ciepła czekoladowa łapka
23:30
złapała go za rękaw felek. Stop.
23:35
Najpierw myślimy, potem biegamy, Bruno odwrócił głowę zdziwiony,
23:39
że w takim momencie ktoś potrafi mówić spokojnie.
23:43
W oczach felka była troska i złość naraz, ale on tam jest on
23:48
trzyma wyszeptał Bruno. Jak się zamknie to.
23:55
Felek pokiwał głową jak nauczyciel, który widzi, że
23:58
uczeń ma dobre serce tylko za szybkie nogi.
24:01
Wiem, dlatego właśnie nie robimy hop siup.
24:04
Ford lubi jak ktoś robi hop siup.
24:06
My gramy inaczej, słodkie myślenie to rozwiązanie i wtedy
24:10
felek przestał się cofać przykucnął nisko tak nisko, że
24:15
jego czapeczka prawie dotknęła metalu, spojrzał na otwartą
24:19
klapkę na wirujące zębatki i na to jak bastionek trzyma je na
24:24
sekundy od domknięcia. W oczach felka zapaliło się to
24:28
szczególne światło, które pojawia się tylko wtedy, gdy w
24:32
jego głowie pstryka przełącznik. Mam pomysł Bruno to nie jest
24:38
boss, to jest maszyna. Bruno aż mrugnął no i.
24:47
Felek wskazał palcem wnętrze mechanizmu.
24:50
A maszyny mają jedną słabość zawsze.
24:55
Jaką? Felek nawet nie czekał zębatki,
25:00
jak przestaną się kręcić, przestanie się kręcić cały
25:03
strażnik. Sięgnął do kieszeni plecaka i
25:08
wyciągnął tubkę z komory rdzenia.
25:10
Podniósł ją jak agent pokazujący identyfikator przed wejściem do
25:14
tajnej bazy klej. Zaklejamy mu środek słodko, ale
25:20
z odwagą i bez hałasu. Bruno aż znieruchomiał.
25:25
Felkuty serio chcesz zakleić strażnika?
25:30
Nie strażnika poprawił felek. Jego bieganie to różnica wielka
25:36
i bardzo rozsądna. Felek przesunął się o pół kroku
25:41
i nagle zawahał się. Snop błękitnego światła
25:46
przejechał po podłodze jak reflektor na scenie.
25:49
Strażnik omiatał arenę, szukając ruchu, szukając oddechu,
25:53
szukając wszystkiego, co nie powinno tu być felex poważniał.
25:59
Tylko, że jak on mnie zobaczy zanim dojdę do klapki to będzie
26:04
po moim planie, a ja lubię jak Plan kończy się kolacją, nie
26:08
paniką. Bruno spojrzał na strażnika,
26:12
potem na bastionka, potem na felka.
26:15
I nagle w jego głowie też zapaliła się lampka inna niż
26:19
szufelka bardziej terenowa bardziej survival.
26:24
Dobra, to robimy dywersję. Felek uniósł brwi dywersje.
26:30
Odwrócenie uwagi. Ja i bastionek wychodzimy na
26:34
celownik. Ty robisz swoje ninja klejowanie
26:37
w cieniu. Felek przez sekundę wyglądał,
26:40
jakby chciał powiedzieć. To brzmi ryzykownie, ale potem
26:44
kiwnął głową Plan bruna. Głośny Plan felka cichy, razem
26:51
idealnie. Bruno nachylił się do robota.
26:55
Bastionek, słyszysz, robimy hałas na miarę przepisów, ale
27:00
bez przesady, świeć okiem i jedź tak, żeby on patrzył na nas, pij
27:06
odpowiedział bastionek z entuzjazmem, a jego obiektyw
27:09
rozbłysną jaśniej. Bruno wysunął się o krok,
27:14
wystawił się w pole widzenia strażnika, a bastionek zrobił
27:17
krótki, zwinny manewr w bok zadziałało natychmiast.
27:21
Błękitny snop oka strażnika przesunął się i zatrzymał na
27:25
nich jak palec wskazujący. O k blaszaku patrz tu mruknął
27:31
Bruno przez zęby bardziej do siebie niż do maszyny.
27:35
W tej samej chwili felek zniknął nisko przy barierce, nie biegł,
27:39
nie skakał. Przesuwał się jak okruszek,
27:42
który spadł pod stół i nagle stał się mistrzem kamuflażu.
27:47
Odkręcił tubkę tak cicho, jakby odkręcał słoik konfitury w
27:51
bibliotece. Słodko, ale z odwagą.
27:56
Ninja wersja i bez hałasu bastionek trzymał klapkę.
28:01
Bruno robił za magnes na wzrok, a felek był już przy mechanizmie
28:05
zębatki wirowały pracowały, próbowały dociągnąć strażnika w
28:10
stronę intruzów. Felek spojrzał na nie z miną
28:13
kogoś, kto właśnie znalazł w lodówce coś, co trzeba
28:17
natychmiast zamknąć. Dobra panowie zębatki, koniec
28:20
biegania. Wycisnął klej prosto w środek,
28:24
nie na ściany, nie obok idealnie tam, gdzie zęby kół spotykały
28:29
się i miały największą siłę. Zgrzyt.
28:35
Zębatki zwolniły szarpnę raz drugi i nagle w środku coś
28:41
błysnęło krótką iskierką jakby maszyna kichnęła prądem.
28:46
Tik. Nie było wybuchu, nie było
28:49
dramatu, po prostu mechanizm się zadławił jak rower, gdy łańcuch
28:55
spadnie na zębatkę i nagle wszystko mówi stop.
28:59
Strażnik wydał długie turbinowe westchnienie.
29:06
Błękitne światło w jego oku za migotało przygasło i zgasło
29:11
lampki na arenie zbladły. Bruno zastygł nasłuchując.
29:17
Cisza była tak gęsta, że słyszał własne serce.
29:22
I cichutkie prawie czekoladowe westchnienie felka felek
29:25
wychylił się z cienia, poprawił czapeczkę jak agent po misji i
29:29
szepnął dywersja, wzorowa klejenie, czyste, zwarcie
29:36
eleganckie. Po czym dodał już bardziej do
29:39
siebie. I nikt nie został naleśnikiem.
29:43
To też ważne bastionek zapiekał radośnie nagle rozbłysło jasne,
29:49
ciepłe światło grodzie, kraty i blokady otworzyły się
29:53
jednocześnie z miękkim sykiem jakby ford odetchnął.
29:58
Tata wpadł do hali pokonując stopnie galerii po 3 na raz
30:02
dopadł do bruna i mocno go uścisnął.
30:04
Jestem z ciebie dumny, synu. Powiedział tata cicho. 4 słowa,
30:10
a Bruno poczuł jak w środku zapala mu się mała niezgasza
30:14
walna lampka odwagi, mapa w kieszeni bruna przestała mrugać.
30:18
Na ekranie pojawił się napis misja zakończona, a obok mała
30:23
uśmiechnięta buźka. Jakby nawet ford przyznał dobra
30:26
robota i wtedy powietrze na środku areny zadrgało pojawił
30:31
się błękitny blask, który uformował się w postać.
30:35
Starszy wojskowy z sumiastymi wąsami w mundurze z dawnych lat
30:39
i charakterystycznej rogatywce. Migotały jak stary film, ale
30:43
uśmiech miał wyraźny i przyjazny tata wyprostował się odruchowo.
30:47
Generał Stanisław taczak zapytał z niedowierzaniem hologram
30:52
skinął głową. Powiedział głosem jak echo z
30:57
daleka. Ukończyliście scenariusz
30:59
szkoleniowy o kryptonimie sprytny zwiadowca.
31:02
Bruno rozluźnił brwi trzymając bastionka jak największy skarb
31:06
świata. No jasne dodał.
31:08
Z pewnością wiedzieliśmy, że to tylko gra.
31:12
Nie do końca. Odparł generał krótko.
31:16
System jest stary mil, goci, czas rozstroiły mechanizmy
31:21
zaczął mieszać w mapach i zamykać przejścia szybciej niż
31:24
powinien przez to to, co miało być bezpieczne, stało się
31:28
realnym ryzykiem. Bruno ścisnął bastionka mocniej.
31:33
Czyli to nie było tylko udawanie.
31:37
Potwierdził generał, pokazaliście coś, czego nie da
31:41
się zaprogramować współpracę, spokój w obliczu strachu i
31:45
szacunek do miejsca, które ma swoją historię.
31:48
Dotąd schowany przy nodze bruna wychylił się i podniósł łapkę.
31:54
I klej panie generale dodał z dumą.
31:57
Proszę nie zapominać, że klej też był bardzo, ale to bardzo
32:01
ważny. Hologram uśmiechnął się szerzej,
32:04
a holograficzne wąsy drgnęły wesoło.
32:08
Tak spryt i klej potężne przymierze, dziękuję ci Bruno,
32:13
dziękuję, tato i tobie mały, słodki przyjacielu.
32:17
Ford winiary jest bezpieczny, a gra zostaje w tym momencie w
32:21
pełni dezaktywowana. Błękitne światło zadrżało
32:24
ostatni raz i zgasło zostały rury echo i ich spokojne oddechy
32:31
takie już po wszystkim. Gdy wyszli na zewnątrz słońce
32:35
przedzierało się przez ostatnie chmury, zamieniając krople
32:39
deszczu na liściach w małe brylanty trawa parowała i
32:43
pachniała tak intensywnie zielenią, jak potrafi pachnieć
32:46
tylko park po Wielkiej burzy. Cytadela znów wyglądała
32:51
zwyczajnie, jak miejsce na spacer, a nie wejście do tajnej
32:55
gry. Nikt z mijających ich ludzi nie
32:58
miał pojęcia, że pod stopami drzemie druga twierdza, która
33:02
właśnie sprawdziła kolejną drużynę zwiadowców.
33:06
Felek siedział na murku obok bruna i dumnie trzymał pustą
33:09
tubkę po kleju niczym Puchar. Wiesz co Bruno ford nie chciał
33:13
nas zatrzymać. On chciał nas sprawdzić.
33:16
Największym skarbem nie są te wszystkie gadżety i moduły.
33:20
Największym skarbem jest to, czego nauczyłeś się o sobie, gdy
33:24
zgasło światło. Bruno spojrzał na ubrudzone
33:28
błotem rękawice, że strach to sygnał, żeby zacząć myśleć, a
33:32
nie żeby uciekać. Tata skinął z dumą.
33:36
Dokładnie ford kusił skrótami i szeptami, bo wiedział, że
33:40
najwięcej warte jest to co zdobywa się z pokojem i razem
33:45
felek poprawił pogniecioną czapeczkę i mrugnął do bruna i
33:49
pamiętaj cytadela mamury i kody, ale my mamy coś lepszego, co?
33:56
Apetyt na przygodę wyszeptał felek.
33:59
A jak w głowie jest słodki Plan, to nawet najstarsza twierdza w
34:03
końcu robi klik. I tak poranek po burzy zakończył
34:07
się nie tylko wielką przygodą, ale i lekcją, która zostaje na
34:11
długo. Kiedy idziesz w nieznane,
34:14
najważniejsze nie jest to, kto dotrze pierwszy.
34:16
Najważniejsze jest to, kto potrafi iść mądrze i z kim idzie
34:21
ramię w ramię, albo z jakim wafelkiem idziesz w plecaku.
34:25
I tak kończy się ta część zagadki cytadeli, felek, Bruno i
34:29
tata przeszli przez arenę, która nie chciała nikogo przestraszyć,
34:32
tylko sprawdzić, czy potrafią myśleć, gdy robi się głośno, czy
34:37
umieją zaufać sobie nawzajem i czy wiedzą, że czasem największą
34:42
siłą nie jest pośpiech, tylko spryt ogromny, naprawdę ogromne
34:47
podziękowania dla patronów bruna i taty z Poznania.
34:51
To dzięki wam felek mógł wyjść do cytadeli, spotkać strażnika
34:55
76 m. I przejść próbę, w której
34:58
liczyły się ciekawość, współpraca i odwaga myślenia po
35:02
swojemu. Wasze wsparcie to nie tylko
35:06
kakao dla felka, to paliwo dla całego świata.
35:10
Tych opowieści dziękuję również wszystkim, którzy wspierają
35:14
felka każdego dnia słuchając, obserwując polecając bajki
35:18
innym, wysyłając rysunki, pomysły i dobre słowa, to dzięki
35:23
wam czekoladowe przygody mogą się dalej toczyć.
35:26
A jeśli chcielibyście, żeby wasze dziecko albo cała rodzina?
35:31
Stała się częścią kolejnej historii.
35:33
Zajrzyjcie na patronite i sprawdźcie, jakie kakao czeka
35:37
tam na was. Na czekoladowym tropie.
35:39
Do usłyszenia w kolejnych przygodach felka wa.