Latest / Vrije Vrouwen Podcast / #29 Een gat vullen om een groter gat te maken
Transcript
- Vrije Wereld: Welkom bij een nieuwe aflevering van de Vrije Vrouwen Podcast. Het is Sophie hier, ik zit hier in mijn zeteltje. Ik hoor de kreegels op de achtergrond fluiten, want het is nog lekker zomer Maar ik wou graag een aflevering opnemen over gaten vullen. En ik dacht, dat klinkt misschien raar, want het gaat niet over gaten vullen in de muren, maar echt over een leegte gaan opvullen door iets externs. En dat klinkt misschien wel altijd super vaag, dus ik ga het gewoon even concreet maken vanuit mijn eigen verhaal. Ik heb jarenlang een leegte bij mij opgevuld door mij te smijten op mijn carrière. Mijn carrière was ervoor zorgen dat ik kei veel projecten tegelijkertijd onder mijn verantwoordelijkheid had. Een team aan het sturen en dat je zo echt... al je collega's zeiden van, amai, Sophie, wat doe jij eigenlijk allemaal? Chapeau, chapeau, wat jij er allemaal aan toe zit. Neem jij dat er ook nog bij? Amai, wow, wow. En eigenlijk een soort van externe validatie zoeken omdat er ergens iets diep in mezelf zei van, je bent niet goed genoeg. En ik deed dat door. mij op mijn werk te smijten, andere doen dat door te gaan feesten, een minareste zoeken. Gewoon we weglopen. We weglopen en in haar eigen stuk gaan kijken. Maar finaal, dat weglopen, dat is een gat gaan vullen. Maar dat is eigenlijk een bodemloze put. Dat heb ik achteraf maar gezien. Dat is eigenlijk een bodemloze put en die put wordt alsmaar groter. In begin moet je daar maar een klein beetje... extra werkvalidatie insteken om het gevoel te hebben van oké, dat klopt voor mij, maar altijd maar meer en meer moest ik in dat zelfde putje gooien om mij nog voldoende te voelen. ja, dat putje werd op den duur een bodemloze put, wat dus ook bij mij dat mijn een burn-out geleid heeft. En dat is geen tof gevoel. Want het moment dat je echt merkt van ik ben hier iets aan het doen dat voor mij niet meer past, ja, dan kom je gewoon volledig vast te zitten. En dan voelde ik dat eigenlijk jarenlang iets gedaan heb, dat niet helemaal bij mezelf paste. Dat mij heeft uitgeput. In mijn geval was dat ook een stuk afstand van mijn gezin genomen. Ik was me altijd zeer aanwezig, maar ik was wel zo moe dat ik het gewoon niet meer tof vond om in mijn gezin te zijn. Er heel veel spanning opgebouwd met mijn man. Ja, dan krijg je eerst knak, van wat heb ik hier nu gedaan? Ik heb hier een aantal jaren dat putje zitten vullen. En voor wat? Wat heb ik hier nu mee bereikt? Ik ben uitgeput, ik weet niet meer waar ik voor sta. Ik was in mijn geval volledig de feeling met mijn gevoel kwijt. Ik wist niet meer waar ik geluk van werd. Ik had ook geen plezier meer. En het voelde super eindeloos, het moment dat ik die put zat. En... Ja, dat ik vooral hetgene was ik in deze aflevering even zou meepakken was van... Ik vind dat zelf ook niet altijd gemakkelijk, maar... Zodra je extern dingen gaat zoeken om je te laten valideren, is eigenlijk niet goed. Je kijken hoe ik extern die bevestiging nodig heb. Hoe ik dat niet gewoon bij mezelf kan vinden. Hoe ik mezelf niet goed genoeg kan vinden en dat ik een job moet gaan vinden of bevestiging moet krijgen binnen mijn job om die dingen te vinden. En wil dat zeggen dat je niet ambitieus mag zijn? Tuurlijk wel. Wilt dat zeggen dat je niet mag gaan feesten? Tuurlijk wel. Wilt dat zeggen dat je niks mag doen en dat je maar altijd volgens het boekje moet doen en dat je nooit een keer buiten de lijntjes mag kleuren of een keer over je grens gaat? Uiteraard mag iedereen over zijn grens gaan. Ik hou ook af en toe over mijn grens en ik denk dat ik dat ook wel snap als je dat doet. Alleen is de vraag hoe lang ga je over je grens en ben je er bewust van dat je erover aan gaan bent? Want het moment dat ik Naar die burn-out toen aan steven was, ik niet door dat ik eigenlijk mezelf mega hard aan het saboteren was. het is niet fijn als je super diep moet in een put vallen om dan daar terug uit op te krappen. Want dat is wat ik wel gevoeld heb, is... Ik ben heel lang blijven doorgaan. Ik heel lang blijven gaan. Het gevoel van dit is wat ik moet doen, je moet gewoon flink zijn, je moet gewoon doorbijten. En dit is normaal. En het is normaal dat je moe bent en je moet gewoon gaan. En dat is niet zo. En het is niet oké als je blijft die put groter en groter en groter maken en die probeert me meer en meer en meer te gaan opvullen. Dat is wel echt een stuk als je voelt van ja, ik ben hier ook ergens mezelf aan kwijtraken of aan het voelen van ik veel aan het compenseren om op dat vormpelt veel speelgoed of materialistische zaken te kopen. ik heb altijd nood aan congé, want het gaat eigenlijk niet meer. Of ik moet gaan feesten, want anders heb ik geen ruimte voor mezelf. Dan kun je eens bij jezelf de vraag stellen. is dat hetgeen wat jij nodig hebt, ben je niet ergens aan het weglopen van iets anders dat bij jezelf zit waarvan je denkt dat klopt niet helemaal. En dat is kei confronterend en kei hard en ik ben zeker in die miss is perfect dat dat altijd perfect doet. Helemaal niet. Maar ik begin wel meer en meer mijn eigen patronen te zien en daar wel steeds bewuster in te gaan staan. Om er dan misschien niet altijd iets mee te kunnen doen, maar stap voor stap merk ik wel dat het geen zin heeft om meer te blijven vluchten van... die kleine dame, die in hun hoofd zit. Dus laat deze aflevering een uitnodiging zijn om eens bij jezelf inderdaad in te checken van ja, waar sta jij op vandaag? Heb jij van die patronen? Voel jij je soms vastzitten? Wil je het graag anders? Dan kun je zeker eens komen kijken bij hoe wij het als vrije vrouwen doen. Dus kijk zeker eens op www.vrijevrouw.be slash gratis. Misschien dat je daar inspiratie kan vinden. of beluister andere afleveringen van deze podcast en wie weet herkent je wel iets en vind je ergens wel iets van Ju, dit moet anders en kunnen wij je daarbij helpen?