Latest / True Crime 24 - Nederlands / Snowtowm

Transcript

Snowtowm · True Crime 24 - Nederlands

• 0:00
  Speaker 2: John Justin Bunting werd geboren op 4 september 1966 in Inala, Queensland, Australië.
• 0:07
  Speaker 2: Toen hij acht jaar oud was, werd hij geslagen en
• 0:09
  Speaker 2: seksueel misbruikt door de oudere broer van een vriend. Deze
• 0:14
  Speaker 2: ervaring zou zijn wereldbeeld vormgeven en bijdragen aan zijn haat
• 0:17
  Speaker 2: jegens homoseksuelen en iedereen die hij verdacht een pedofiel te zijn.
• 0:22
  Speaker 2: Bunting hield van wapens, fotografie en anatomie. Op 22-jarige leeftijd
• 0:27
  Speaker 2: werkte hij in een slachthuis. Volgens rapporten pochtte Bunting over
• 0:30
  Speaker 2: het slachten van dieren en hoeveel hij van dit werk genoot.
• 0:34
  Speaker 2: In 1991 verhuisde Bunting naar Salisbury North, een voorstad in het
• 0:38
  Speaker 2: noordelijke deel van Adelaide, Zuid-Australië. Hij was getrouwd met Elizabeth
• 0:43
  Speaker 2: Harvey en werd de stiefvader van James Vlasakis. Bunting bracht
• 0:47
  Speaker 2: veel tijd door met Vlasakis en nam de rol van
• 0:50
  Speaker 2: vaderfiguur op zich. Bunting creëerde wat hij een rock spider
• 0:53
  Speaker 2: wall noemde in een logeerkamer van zijn huis. Deze tabel,
• 0:57
  Speaker 2: gemaakt met papieren notities en wol, was een onderling verbonden
• 1:00
  Speaker 2: web van namen van mensen die Bunting verdacht pedofielen of
• 1:03
  Speaker 2: homoseksuelen te zijn. Soms selecteerde Bunting willekeurig een naam van
• 1:08
  Speaker 2: de muur en belde hen, insinuerend dat ze pedofielen waren
• 1:11
  Speaker 2: en verklarend dat ze zouden krijgen wat hen toekwam. Een
• 1:14
  Speaker 2: forensisch psychiater, professor Kevin Howells, evalueerde Bunting's gedrag en concludeerde
• 1:20
  Speaker 2: dat hij emotie en het vermogen om empathie te hebben
• 1:22
  Speaker 2: met zijn slachtoffers miste. Bunting is beschreven als een bekwame
• 1:26
  Speaker 2: manipulator van mensen. Robert Joe Wagner werd geboren in 1971. Wagner
• 1:32
  Speaker 2: woonde in Salisbury-Noord en raakte bevriend met John Bunting in 1991
• 1:36
  Speaker 2: toen Bunting naar de buurt verhuisde. Wagner woonde in Salisbury-Noord,
• 1:40
  Speaker 2: een relatie met Vanessa Lane. Wagner werd Bunting's naaste medewerker
• 1:45
  Speaker 2: en nam deel aan de meerderheid van de moorden. Hij
• 1:47
  Speaker 2: is beschreven naast Bunting en de backpackermordenaar Ivan Milat, als
• 1:51
  Speaker 2: een van Australië's ergste seriemoordenaars. James Spyridon Vlasakis werd geboren in 1979.
• 1:59
  Speaker 2: Hij was de zoon van Elizabeth Harvey. Toen zijn moeder
• 2:02
  Speaker 2: een relatie begon met John Bunting, werd Vlasakis Bunting stiefzoon.
• 2:07
  Speaker 2: Als jongere kampte Vlasakis met heroïneverslaving. Volgens zijn latere getuigenis
• 2:12
  Speaker 2: werd hij op 13-jarige leeftijd seksueel misbruikt door zijn halfbroer
• 2:16
  Speaker 2: Troy Ute. Vlasakis vertrouwde deze informatie toe aan Bunting in 1998.
• 2:22
  Speaker 2: Onder Buntings invloed nam Vlasakis deel aan meerdere moorden, waaronder
• 2:25
  Speaker 2: de moorden op zijn eigen halfpoer Troy Yourde en stiefpoer
• 2:28
  Speaker 2: David Johnson. Mark Ray Hayden werd geboren op 4 december 1958. Hayden
• 2:35
  Speaker 2: was een buurman van John Bunting en Robert Wagner in
• 2:38
  Speaker 2: Salisbury North. Hij raakte bevriend met Bunting in 1991. In januari 1999
• 2:45
  Speaker 2: huurde Hayden een verlaten bankgebouw in Snowtown, Zuid-Australië, Ongeveer 140 kilometer
• 2:51
  Speaker 2: ten noorden van Adelaide. Hayden nam niet direct deel aan
• 2:54
  Speaker 2: het doden van slachtoffers maar hielp bij het wegruimen van lichamen.
• 2:58
  Speaker 2: Zijn vrouw Elisabeth zou een van de slachtoffers worden. Elisabeth
• 3:02
  Speaker 2: Harvey was de moeder van James Vlasakis en de partner
• 3:05
  Speaker 2: van John Bunting. Met aanmoediging van Bunting hielp Harvey bij
• 3:09
  Speaker 2: tenminste één van de moorden. Harvey wist van de moorden
• 3:12
  Speaker 2: maar werd nooit vervolgd. Ze stierf aan kanker voordat de
• 3:16
  Speaker 2: zaak voor de rechter kwam. Jodie Elliott was de zus
• 3:19
  Speaker 2: van Elizabeth Hayden. Ze was een vrouw met een benedegemiddelde
• 3:22
  Speaker 2: intelligentie die verliefd werd op Bunting. Om sociale zekerheidsuitkeringen te ontvangen,
• 3:27
  Speaker 2: deed ze zich voor als Suzanne Allen, een overleden voormalige
• 3:30
  Speaker 2: kennis van Bunting. Haar zoon Frederick Brooks zou later door
• 3:34
  Speaker 2: de groep worden gedood. De moorden vonden plaats tegen een
• 3:37
  Speaker 2: achtergrond van disfunctie in de noordelijke buitenwijken van Adelaide. Het
• 3:40
  Speaker 2: gebied werd gekenmerkt door cyclie van armoede, werkloosheid en geweld.
• 3:45
  Speaker 2: Veel bewoners woonden in sociale woningen verstrekt door de South
• 3:48
  Speaker 2: Australian Housing Trust. Bunting en zijn medewerkers vormden wat werd
• 3:51
  Speaker 2: beschreven als een gedegenereerde subcultuur. Ze richtten zich op kwetsbare mensen,
• 3:56
  Speaker 2: vele met fysieke, mentale of intellectuele beperkingen. Veel slachtoffers hadden
• 4:01
  Speaker 2: misbruik ondergaan zelfs voordat ze in handen van de moordenaars vielen.
• 4:05
  Speaker 2: De verklaarde rechtvaardiging van de groep voor de moorden was
• 4:08
  Speaker 2: burgerwachtactie tegen pedofielen en homoseksuelen. Onderzoekers concludeerden echter dat dit
• 4:13
  Speaker 2: grotendeels een voorwensel was. De moordenaars stalen ook de identiteiten
• 4:17
  Speaker 2: van de slachtoffers om hun sociale uitkeringen te innen en
• 4:20
  Speaker 2: toegang te krijgen tot hun bankrekeningen. Ongeveer 97.200 dollar werd verzameld
• 4:26
  Speaker 2: door deze fraude, hoewel autoriteiten vaststelden dat financieel gewin een
• 4:30
  Speaker 2: secundair motief was. In 1991 verhuisde John Bunting naar Salisbury North, Adelaide.
• 4:36
  Speaker 2: Hij raakte bevriend met buren Mark Hayden en Robert Wagner.
• 4:40
  Speaker 2: Bunting vestigde zich snel als een dominante persoonlijkheid in de buurt.
• 4:44
  Speaker 2: Bunting presenteerde zichzelf als een burgerwacht tegen pedofielen. Hij lastig
• 4:48
  Speaker 2: viel individuen die hij verdacht van ongepast gedrag jegens kinderen.
• 4:52
  Speaker 2: In een geval, nadat de vriend van Elizabeth Harvey onfatsoenlijke
• 4:56
  Speaker 2: foto's van haar zonen had gemaakt, lastig viel Bunting de
• 4:58
  Speaker 2: man voor, oh volza, niet des ter kangroel koelbloed, en
• 5:03
  Speaker 2: lichaamsdelen naar zijn huis te gooien. Haan totdat de vriend verhuisde.
• 5:08
  Speaker 2: Buntings obsessie met pedofielen en homoseksuelen werd de rechtvaardiging die
• 5:12
  Speaker 2: hij gaf voor het targetten van slachtoffers. Hij overtuigde anderen
• 5:15
  Speaker 2: in zijn kring dat ze een publieke dienst verleenden door
• 5:18
  Speaker 2: de samenleving te ontdoen van ongewenste personen. Tegen augustus 1992 was
• 5:23
  Speaker 2: Bunting actief begonnen met het plannen van moorden. Zijn eerste
• 5:27
  Speaker 2: doelwit was Clinton Trezise, een twintigjarige vriend van de groep.
• 5:31
  Speaker 2: Bunting beschuldigde Trezise ervan een pedofiel te zijn. Hij verwees
• 5:34
  Speaker 2: naar Trezise als happy pants in gesprekken. Bunting besloot dat
• 5:38
  Speaker 2: Trezise gedood moest worden. Op 31 augustus 1992 werd Trezise uitgenodigd voor
• 5:44
  Speaker 2: een sociaal bezoek bij Bunting thuis in Salisbury. Trezise accepteerde
• 5:48
  Speaker 2: de uitnodiging, niet wetend wat Bunting had gepland. Die avond
• 5:52
  Speaker 2: sloeg Robert Wagner Trezise met een schop op het hoofd.
• 5:55
  Speaker 2: Bunting bleef Trezise slaan totdat hij dood was. Het lichaam
• 5:59
  Speaker 2: werd gewikkeld in lakens, dekens en plastic. Bunting en Wagner
• 6:03
  Speaker 2: reden naar Lower Light, een landbouwgebied ten noordoosten van Adelaide.
• 6:08
  Speaker 2: Ze begroeven het lichaam in een ondiep graf, in een tuinbed,
• 6:11
  Speaker 2: bij Wagners voormalige woning. Het lichaam bleef daar zeven jaar.
• 6:15
  Speaker 2: In september 1999 groef de politie de locatie op. Clinton Trezises
• 6:21
  Speaker 2: overblijfselen werden geïdentificeerd door tandheelkundige dossiers. Tijdens het politieonderzoek gaven
• 6:27
  Speaker 2: zowel Bunting als Wagner toe Trezise te hebben gedood. Tijdens
• 6:31
  Speaker 2: het proces merkte aanklagers op dat de moord was gepland
• 6:34
  Speaker 2: en dat de keuze van de begrafenisplaats op voorbedachte raden duidde.
• 6:38
  Speaker 2: Na de moord op Clinton Trezise bleef Bunting potentiële slachtoffers identificeren.
• 6:43
  Speaker 2: Zijn doelwitten werden gekozen op basis van verschillende factoren. Individuen
• 6:47
  Speaker 2: die hij verdacht pedofielen of homoseksuelen te zijn, mensen die
• 6:50
  Speaker 2: hij als zwak beschouwde, inclusief degene met mentale pair, of
• 6:54
  Speaker 2: fysieke beperkingen, drugsgebruikers, obese personen en mensen wie er sociale
• 6:58
  Speaker 2: uitkeringen gestolen konden worden. Bunting richtte zich ook op individuen
• 7:02
  Speaker 2: binnen zijn eigen sociale kring. Voormalige medewerkers die hadden geholpen
• 7:06
  Speaker 2: bij eerdere misdaden werden zelf slachtoffers toen Bunting besloot dat
• 7:09
  Speaker 2: ze te veel wisten of hun nut hadden overleefd. Ray
• 7:12
  Speaker 2: Allen Peter Davies, 26 jaar oud, woonde in Salisbury North. Davies
• 7:17
  Speaker 2: had met Bunting in het slachthuis gewerkt. In 1995 besloot Bunting
• 7:22
  Speaker 2: Davies te doden. Bunting beschuldigde Davies ervan een kindermisbruiker te zijn.
• 7:27
  Speaker 2: Davies werd op 28 december 1995 naar een locatie gelokt. Op die
• 7:33
  Speaker 2: locatie boeide Bunting en Wagner Davies in handboeien. Ze folterden
• 7:37
  Speaker 2: Davies met tangen, elektriciteit en andere instrumenten. Bunting dwong Davies
• 7:42
  Speaker 2: berichten op te nemen op een cassette met de pretentie
• 7:45
  Speaker 2: dat alles normaal was. De opnames zouden later worden gebruikt
• 7:48
  Speaker 2: om autoriteiten te misleiden. Davies werd uiteindelijk gewurgd tot de dood.
• 7:54
  Speaker 2: Het lichaam werd naar Bunting's achterschuur gebracht. Bunting en Wagner
• 7:58
  Speaker 2: plaatsten het lijk in een zuurbad. Na maanden van ontbinding
• 8:01
  Speaker 2: werden de overblijfselen overgebracht naar een plastic vat. Het vat
• 8:05
  Speaker 2: werd uiteindelijk in 1999 verplaatst naar het Snowtown bankgebouw. Suzanne Bridget Allen, 47
• 8:12
  Speaker 2: jaar oud, was een voormalige vriendin van John Bunting. Allen
• 8:16
  Speaker 2: was gehandicapt geraakt door een rugblessure en ontving invaliditeitsuitkeringen. Bunting
• 8:22
  Speaker 2: besloot in oktober 1996 dat Allen gedood moest worden. Allen woonde
• 8:27
  Speaker 2: op dat moment in de regio Salisbury. Op 18 oktober 1996 werd
• 8:32
  Speaker 2: Allen naar Bunting's woning gelokt. Bij de woning wurgden Bunting
• 8:36
  Speaker 2: en Wagner Allen met een ligatuur tot de dood. Na
• 8:39
  Speaker 2: de moord bleef Bunting Allen's invaliditeitsuitkeringen innen. Om deze frode
• 8:44
  Speaker 2: te vergemakkelijken, Recruteerde Bunting Jodie Elliot, de zus van Elizabeth Hayden.
• 8:49
  Speaker 2: Elliot had een fysieke gelijkenis met Ellen. Elliot stemde ermee
• 8:53
  Speaker 2: in zich voor te doen als Allen wanneer nodig om
• 8:55
  Speaker 2: de sociale uitkeringen te blijven innen. Deze regeling duurde meerdere jaren.
• 9:00
  Speaker 2: Allens lichaam werd behandeld met zuur en geplaatst in een
• 9:03
  Speaker 2: plastic vat. Het vat werd opgeslagen in de schuur achter
• 9:07
  Speaker 2: Bunting's woning totdat het later naar Snowtown werd verplaatst. Allens
• 9:11
  Speaker 2: verdwijning werd niet aan autoriteiten gemeld. Haar familie en kennissen
• 9:15
  Speaker 2: werd verteld dat ze naar Queensland was verhuisd. Michelle Catherine Gardiner, 19
• 9:20
  Speaker 2: jaar oud, was de vriendin van een vriend van Bunting.
• 9:23
  Speaker 2: Gardiner woonde in de noordelijke buitenwijken van Edeleide. Bunting besloot
• 9:27
  Speaker 2: Gardiner te targeten in september 1997. Op 10 september 1997 was Gardiner bij
• 9:34
  Speaker 2: een kennis thuis toen Bunting en Wagner arriveerden. Ze overtuigde
• 9:38
  Speaker 2: Gardiner om met hen mee te komen. Gardiner werd naar
• 9:41
  Speaker 2: een locatie gebracht waar ze in handboeien werd geslagen en gefolterd.
• 9:45
  Speaker 2: Volgens latere getuigenis werd Gardiner onderworpen aan bijzonder ernstig misbruik.
• 9:50
  Speaker 2: Ze werd uiteindelijk gewurgd tot de dood. Gardiner's lichaam werd verminkt.
• 9:55
  Speaker 2: De overblijfselen werden in zuur geplaatst en opgeslagen in een vat.
• 9:59
  Speaker 2: Het vat werd later verplaatst naar de Snowtown bankkluis. Gardiner's
• 10:03
  Speaker 2: verdwijning werd niet gemeld. Bunting vertelde mensen dat Gardiner... Het
• 10:07
  Speaker 2: gebied had verlaten om aan haar drugsproblemen te ontsnappen. Vanessa Lane,
• 10:12
  Speaker 2: voorheen Barry Lane, was een transgender vrouw. Lane was 42 jaar
• 10:16
  Speaker 2: oud in 1997. Lane was in een relatie geweest met Robert
• 10:21
  Speaker 2: Wagner en had kinderen met Wagner. Na scheiding van Wagner
• 10:24
  Speaker 2: begon Lane een relatie met Thomas Trevelyan. Deze relatie maakte
• 10:28
  Speaker 2: Wagner boos. Bunting en Wagner besloten in oktober 1997 dat Lane
• 10:34
  Speaker 2: gedood moest worden. Op 23 oktober 1997 was Lane in een woning
• 10:40
  Speaker 2: in Hectorville, Adelede. Bunting, Wagner en Trevillian arriveerden bij de woning.
• 10:45
  Speaker 2: Ze overweldigden Lane en onderwierpen Lane aan uitgebreide foltering. Lane
• 10:50
  Speaker 2: werd in handboeien geslagen en geslagen. Volgens getuigenis van Vlasakis,
• 10:55
  Speaker 2: die later de details vernam, duurde de foltering meerdere uren.
• 10:59
  Speaker 2: Lane werd uiteindelijk gewurgd tot de dood. Lane's lichaam werd
• 11:02
  Speaker 2: verminkt en in zuur geplaatst. De overblijfselen werden opgeslagen in
• 11:06
  Speaker 2: een vat dat later naar Snowtown werd getransporteerd. Na de
• 11:09
  Speaker 2: moord bleven Wagner en Bunting toegang krijgen tot leens bankrekeningen
• 11:13
  Speaker 2: en sociale uitkeringen in een in leens naam. Thomas Eugenio Tervillian, 18
• 11:18
  Speaker 2: jaar oud, maakte aanvankelijk deel uit van Bunting's kring. Tervillian
• 11:22
  Speaker 2: had geholpen bij de moord op Vanessa Lane in oktober 1997.
• 11:27
  Speaker 2: Minder dan een maand later zou Tervillian echter zelf een
• 11:30
  Speaker 2: slachtoffer worden. Op 9 november 1997 werd Thomas Trevelyan doodgevonden in de
• 11:36
  Speaker 2: Port Gawler River. Zijn dood werd aanvankelijk behandeld als zelfmoord.
• 11:41
  Speaker 2: Jaren later bepaalden onderzoekers dat Trevelyan was vermoord door Bunting
• 11:44
  Speaker 2: en Wagner. De precieze omstandigheden van zijn dood blijven onduidelijk,
• 11:49
  Speaker 2: maar men gelooft dat hij werd gedood omdat hij te
• 11:51
  Speaker 2: veel wist over eerdere moorden. Gary O'Dwyer, 29 jaar oud, woonde
• 11:57
  Speaker 2: in de regio Salisbury. O'Dwyer had een intellectuele beperking. O'Dwyer
• 12:01
  Speaker 2: kende Bunting uit de buurt. In november 1997 besloot Bunting dat
• 12:06
  Speaker 2: O'Dwyer gedood moest worden. O'Dwyer werd op 29 november 1997 naar een
• 12:12
  Speaker 2: locatie gelokt. Op die locatie werd O'Dwyer in handboeien geslagen
• 12:16
  Speaker 2: en gefolterd. Bunting dwong O'Dwyer bankinformatie en persoonlijke identificatienummers te verstrekken.
• 12:23
  Speaker 2: O'Dwyer werd gewurgd tot de dood. O'Dwyer's lichaam werd in
• 12:26
  Speaker 2: zuur geplaatst en opgeslagen in een vat. Bunting bleef na
• 12:30
  Speaker 2: de moord toegang krijgen tot O'Dwyer's bankrekeningen. O'Dwyer's familie meldde
• 12:35
  Speaker 2: hem als vermist, maar op dat moment werd geen significatief
• 12:38
  Speaker 2: onderzoek gestart. In 1998 nam het tempo van de moorden toe.
• 12:43
  Speaker 2: Buntings methoden werden systematischer. Hij had een patroon geperfectioneerd van
• 12:48
  Speaker 2: het lokken van slachtoffers, het e-extraheren van financiële informatie door
• 12:53
  Speaker 2: foltering en het wegruimen van lichamen in met zuurgevulde vaten.
• 12:58
  Speaker 2: Tegen die tijd hoopten de plastic vaten zich op. Opslag
• 13:01
  Speaker 2: werd een probleem. Elizabeth N. Hayden, 37 jaar oud, was de
• 13:06
  Speaker 2: echtgenote van Mark Hayden. Elizabeth wist van enkele van de moorden.
• 13:11
  Speaker 2: Bunting werd bezorgd dat Elizabeth een belasting kon worden. In
• 13:15
  Speaker 2: november 1998 besloot Bunting dat Elizabeth Hayden gedood moest worden. Op 20
• 13:21
  Speaker 2: november 1998 was Elizabeth in de woning die ze deelde met
• 13:25
  Speaker 2: Mark Hayden. Bunting, Wagner en Mark Hayden waren aanwezig. Volgens
• 13:30
  Speaker 2: latere getuigenis werd Elisabeth gewurgd tot de dood door Bunting
• 13:33
  Speaker 2: en Wagner. Mark Hayden hielp bij de moord. Na de
• 13:37
  Speaker 2: moord werd Elisabeths lichaam in een vat geplaatst en verplaatst
• 13:40
  Speaker 2: naar opslag. Mark Hayden bleef in de woning wonen en
• 13:44
  Speaker 2: meldde de dood van zijn vrouw niet. Hij vertelde mensen
• 13:48
  Speaker 2: dat Elisabeth hem had verlaten. Gavin Alan Porter, 29 jaar oud,
• 13:53
  Speaker 2: woonde in de regio Salisbury. Porter had een lichte intellectuele beperking.
• 13:59
  Speaker 2: Porter kende Bunting en Wagner. In april 1998 besloot Bunting dat
• 14:04
  Speaker 2: Porter gedood moest worden. Op 11 april 1998 was Porter bij Buntings woning.
• 14:11
  Speaker 2: Terwijl hij bij de woning was, werd Porter in handboeien geslagen.
• 14:15
  Speaker 2: Bunting en Wagner folterden Porter. Ze dwongen Porter opnames te
• 14:19
  Speaker 2: maken en bankinformatie te verstrekken. Porter werd gewurgd tot de dood.
• 14:24
  Speaker 2: Porters lichaam werd in een vat geplaatst en uiteindelijk naar
• 14:27
  Speaker 2: Snowtown verplaatst. Bunting en Wagner bleven na de moord toegang
• 14:31
  Speaker 2: krijgen tot Porters bankrekeningen. Troy Benjamin Jude, 21 jaar oud, was
• 14:37
  Speaker 2: de halfbroer van James Vlasakis. Jude had een lichte intellectuele beperking.
• 14:42
  Speaker 2: In 1998 vertrouwde Vlasakis Bunting toe dat Jude hem seksueel had
• 14:47
  Speaker 2: misbruikt toen Vlasakis 13 jaar oud was. Bunting gebruikte deze informatie
• 14:52
  Speaker 2: om Vlasakis te overtuigen dat Jude het verdiende te sterven.
• 14:56
  Speaker 2: Bunting overhaalde Vlasakis om deel te nemen aan de moord
• 14:59
  Speaker 2: als een daad van wraak. Op 27 augustus 1998 was Joude in
• 15:04
  Speaker 2: een woning in Adelede. Bunting, Wagner en Vlasakis waren aanwezig.
• 15:09
  Speaker 2: Volgens de latere getuigenis van Vlasakis werd hij door Bunting
• 15:12
  Speaker 2: geïnstrueerd om deel te nemen aan het folteren van Joude.
• 15:16
  Speaker 2: Joude werd in handboeien geslagen en onderworpen aan langdurige foltering.
• 15:21
  Speaker 2: Bunting dwong Joude opgenomen verklaringen af te leggen. Joude werd
• 15:25
  Speaker 2: uiteindelijk gewurgd tot de dood. Dit was de eerste moord
• 15:28
  Speaker 2: waarbij Vlasakis direct betrokken was. Joude's lichaam werd in een
• 15:32
  Speaker 2: vat geplaatst en naar Snowtown verplaatst. Na de moord bleef
• 15:36
  Speaker 2: Bunting toegang krijgen tot de laag. Joude's bankrekeningen Frederick Robert Brooks, 18
• 15:42
  Speaker 2: jaar oud, was de zoon van Jody Elliott. Brooks had
• 15:45
  Speaker 2: een intellectuele beperking. Brooks wist van de betrokkenheid van zijn
• 15:49
  Speaker 2: moeder bij de fraude, met betrekking tot Suzanne Allens' identiteit.
• 15:53
  Speaker 2: In september 1998 besloot Bunting dat Brooks gedood moest worden. Op 17
• 15:58
  Speaker 2: september 1998 was Brooks in een woning waar Bunting en Wagner
• 16:02
  Speaker 2: aanwezig waren. Volgens getuigenis werd Brooks in handboeien geslagen en gefolterd.
• 16:08
  Speaker 2: Bunting dwong Brooks opgenomen verklaringen af te leggen. Brooks werd
• 16:12
  Speaker 2: gewurgd tot de dood. Brooks' lichaam werd in een vat
• 16:15
  Speaker 2: geplaatst en naar Snowtown getransporteerd. Na de moord bleef Bunting
• 16:19
  Speaker 2: toegang krijgen tot Brooks' bankrekeningen. Brooks' moeder, Jodie Elliott, meldde
• 16:24
  Speaker 2: de dood van haar zoon niet. Tegen eind 1998 had Bunting
• 16:29
  Speaker 2: meerdere vaten met menselijke overblijfselen verzameld. De vaten werden aanvankelijk
• 16:34
  Speaker 2: opgeslagen in de schuur achter Bunting's woning in Salisbury North.
• 16:38
  Speaker 2: Deze locatie was echter niet veilig en er was risico
• 16:41
  Speaker 2: op ontdekking. Bunting had een meer afgelegen locatie nodig om
• 16:45
  Speaker 2: het bewijs op te slaan. Mark Hayden, die had geholpen
• 16:49
  Speaker 2: bij het wegruimen van lichamen, stelde een oplossing voor. In
• 16:53
  Speaker 2: januari 1999 huurde Hayden een verlaten bankgebouw in Snowtown, Zuid-Australië. Snowtown
• 17:00
  Speaker 2: was een kleine landbouwgemeenschap ongeveer 140 kilometer ten noorden van Adelaide.
• 17:05
  Speaker 2: Het bankgebouw stond al jaren leeg. Het gebouw had een
• 17:08
  Speaker 2: kluis in de kelder die beveiligd kon worden. Hayden betaalde
• 17:12
  Speaker 2: de huur voor het gebouw. Bunting, Wagner en Hayden transporteerden
• 17:16
  Speaker 2: de vaten van Salisbury North naar de Snowtown bankkluis. De
• 17:20
  Speaker 2: vaten werden in de kluis geplaatst en beveiligd. De moordenaars
• 17:24
  Speaker 2: geloofden dat de afgelegen locatie ontdekking zou voorkomen. David Johnson, 24
• 17:30
  Speaker 2: jaar oud, was de stiefbroer van James Vlasakis. Johnson leefde
• 17:34
  Speaker 2: met een beperking. Johnson kende Bunting en maakte deel uit
• 17:38
  Speaker 2: van de uitgebreide sociale kring. Tegen mei 1999 besloot Bunting dat
• 17:44
  Speaker 2: Johnson gedood moest worden. Op 9 mei 1999 was Johnson in een
• 17:49
  Speaker 2: woning in Murray Bridge, Zuid-Australië. Bunting, Wagner en Vlasakis waren aanwezig.
• 17:55
  Speaker 2: Bunting instrueerde Vlasakis om deel te nemen aan Johnson's moord.
• 17:59
  Speaker 2: Johnson werd in handboeien geslagen en gefolterd. Volgens getuigenis werd
• 18:04
  Speaker 2: Johnson onderworpen aan bijzonder ernstig misbruik. Johnson werd gewurgd tot
• 18:08
  Speaker 2: de dood. Dit was de laatste moord in de serie.
• 18:11
  Speaker 2: Johnsons lichaam werd verminkt en in twee aparte vaten geplaatst.
• 18:15
  Speaker 2: De vaten werden naar de Snowtown bankkluis getransporteerd. Na de
• 18:19
  Speaker 2: moord bleven Bunting en Waza. GroenOrd toegang krijgen tot Johnsons bankrekeningen.
• 18:25
  Speaker 2: Deze moord markeerde het einde van de moordreeks. Na David
• 18:29
  Speaker 2: Johnsons moord begonnen Buntings activiteiten aandacht te trekken. David Johnsons
• 18:34
  Speaker 2: familie werd bezorgd toen hij niet kon worden gecontacteerd. Ze
• 18:38
  Speaker 2: melden hem op 20 mei 1999 als vermist bij de Zuid-Australische politie.
• 18:43
  Speaker 2: De politie begon Johnson's verdwijning te onderzoeken. Agenten ondervroegen mensen
• 18:48
  Speaker 2: die Johnson kenden. Tijdens de ondervraging kwamen inconsistenties naar voren
• 18:53
  Speaker 2: in verhalen over Johnson's verblijfplaats. James Vlasakis werd door de
• 18:57
  Speaker 2: politie ondervraagd. Vlasakis leek nerveus en deed tegenstrijdige verklaringen. Afzonderlijk
• 19:03
  Speaker 2: hadden onderzoekers van sociale fraude onregelmatigheden opgemerkt in uitkeringsbetalingen aan
• 19:08
  Speaker 2: verschillende personen in de regio Salisbury North. Verschillende mensen die
• 19:12
  Speaker 2: naar verluid uitkeringen ontvingen, waren al maanden of jaren niet gezien.
• 19:16
  Speaker 2: Bankrekeningactiviteit suggereerde dat iemand anders toegang had tot de fondsen.
• 19:21
  Speaker 2: Terwijl onderzoekers informatie samenstelden, identificeerden ze verbanden tussen verschillende vermiste
• 19:25
  Speaker 2: personen en de groep gecentreerd rond John Bunting. Op 20 mei 1999
• 19:31
  Speaker 2: verkreeg de politie een huiszoekingsbevel voor panden geassocieerd met Bunting
• 19:35
  Speaker 2: en zijn medewerkers. Op 20 mei 1999 voerde de Zuid-Australische politie huiszoekingsbevelen
• 19:42
  Speaker 2: uit op meerdere locaties. Agenten doorzochten de woning aan Waterloo
• 19:46
  Speaker 2: Corner Road in Salisbury North, waar Bunting had gewoond. Ze
• 19:50
  Speaker 2: doorzochten ook panden geassocieerd met Mark Hayden. Tijdens de doorzoeking
• 19:54
  Speaker 2: van Hayden's eigendom vernam de politie dat Hayden een gebouw
• 19:57
  Speaker 2: in Snowtown had gehuurd. Agenten verkregen een huiszoekingsbevel om het
• 20:02
  Speaker 2: Snowtown bankgebouw te doorzoeken. Een team van rechercheurs reisde naar
• 20:06
  Speaker 2: Snowtown om het bevel uit te voeren. Op de middag
• 20:09
  Speaker 2: van 20 mei 1999 betraden politieagenten het verlaten bankgebouw in Snowtown. Het
• 20:15
  Speaker 2: gebouw verkeerde in een staat van verval. Agenten doorzochten de
• 20:19
  Speaker 2: begane grond en vonden niets van onmiddellijk belang. Ze kregen
• 20:23
  Speaker 2: vervolgens toegang tot het keldergebied. In de kelder was een
• 20:27
  Speaker 2: beveiligde kluis. De politie forceerde de kluisdeur open. Binnen de
• 20:32
  Speaker 2: kluis bevonden zich zes grote plastic vaten en twee extra containers.
• 20:37
  Speaker 2: De vaten waren verzegeld. Er was een sterke chemische geur.
• 20:42
  Speaker 2: Agenten openden het eerste vat. Binnen was een gedeeltelijk ontbonden
• 20:46
  Speaker 2: menselijk lichaam ondergedompeld in zuur. De agenten beveiligden onmiddellijk de
• 20:51
  Speaker 2: plaatsdelict en riepen forensische specialisten. Gedurende de volgende uren werden
• 20:56
  Speaker 2: alle acht containers geopend. In totaal werden acht lichamen gevonden
• 21:01
  Speaker 2: in de vaten. De lichamen verkeerden in verschillende stadia van
• 21:05
  Speaker 2: ontbinding door het zuur. De ontdekking werd onmiddellijk geclassificeerd als
• 21:09
  Speaker 2: een grote plaatsdelict. Het nieuws van de ontdekking verspreidde zich snel.
• 21:14
  Speaker 2: Het kleine stadje Snowtown, met een bevolking van ongeveer 400 mensen,
• 21:19
  Speaker 2: werd het centrum van nationale en internationale media-aandacht. Verslaggevers stroomden
• 21:24
  Speaker 2: naar de stad. Het verlaten bankgebouw werd afgezet. Forensische teams
• 21:29
  Speaker 2: werkten de klok rond om de plaats delict te verwerken
• 21:32
  Speaker 2: en de overblijfselen te bergen. De lichamen werden naar Adelaide
• 21:36
  Speaker 2: getransporteerd voor autopsie en identificatie. Forensische patologen werden geconfronteerd met
• 21:42
  Speaker 2: aanzienlijke uitdagingen vanwege de ontbinding veroorzaakt door het zuur. Tanteelkundige
• 21:46
  Speaker 2: dossiers en DNA-analyse werden gebruikt om de slachtoffers te identificeren.
• 21:51
  Speaker 2: Het proces duurde meerdere weken. Onderzoekers identificeerden snel John Bunting,
• 21:56
  Speaker 2: Robert Wagner, Mark Hayden, en James Vlasakis als personen van belang.
• 22:01
  Speaker 2: Alle vier werden gearresteerd en in hechtenis genomen op 21 mei 1999.
• 22:07
  Speaker 2: Aanvullende doorzoeking werden uitgevoerd op eigendommen geassocieerd met de verdachte.
• 22:11
  Speaker 2: Bij Bunting's voormalige woning in Salisbury North vonden onderzoekers bewijs
• 22:15
  Speaker 2: in de achterschuur, inclusief residuen van zuurbaden en gereedschap consistent
• 22:19
  Speaker 2: met verminking. Tijdens de doorzoeking vonden onderzoekers de overblijfselen van
• 22:23
  Speaker 2: drie extra slachtoffers. Clinton Trezises lichaam werd geborgen van de
• 22:28
  Speaker 2: begrafenisplaats in Lower Light. Twee andere sets overblijfselen werden gevonden
• 22:32
  Speaker 2: op eigendommen in de noordelijke buitenwijken van Adelaide. Het totale
• 22:36
  Speaker 2: aantal geïdentificeerde slachtoffers bereikte 12. De vier verdachten werden aangeklaagd voor
• 22:41
  Speaker 2: meerdere moordaanklagingen. Vanwege de complexiteit van de zaak en het
• 22:45
  Speaker 2: aantal slachtoffers, verwachten aanklagers een langdurig juridisch proces. De verdachten
• 22:50
  Speaker 2: werden in hechtenis gehouden in afwachting van het proces. James
• 22:54
  Speaker 2: Vlasakis werd gescheiden van de anderen en in beschermende hechtenis geplaatst.
• 22:58
  Speaker 2: Onderzoekers geloofden dat Vlasakis mogelijk bereid zou zijn om te co-opereren.
• 23:03
  Speaker 2: In juli 1999 stemde James Vlasakis ermee in schuldig te pleiten
• 23:07
  Speaker 2: aan vier moorden in ruil voor het geven van getuigenis
• 23:10
  Speaker 2: tegen Bunting en Wagner. Vlasakis gaf zijn rol toe in
• 23:13
  Speaker 2: de moorden op Troy Ude, Frederick Brooks, Gary O'Dwyer en
• 23:17
  Speaker 2: David Johnson. Hij verstrekte gedetailleerde verklaringen die de moorden, de
• 23:22
  Speaker 2: gebruikte foltermethode en de rollen, van elke deelnemer beschreven. Vlassakis'
• 23:28
  Speaker 2: getuigenis was cruciaal voor het geval van de aanklager. Hij
• 23:33
  Speaker 2: beschreef hoe Bunting hem had gemanipuleerd om deel te nemen
• 23:35
  Speaker 2: aan moorden. Hij legde uit welke methoden werden gebruikt om
• 23:39
  Speaker 2: slachtoffers te folteren, de gemaakte opnames en het wegruimen van lichamen.
• 23:44
  Speaker 2: Vlassakis verstrekte ook informatie over het financiële fraudeschema en hoe
• 23:49
  Speaker 2: de groep bleef toegang krijgen tot de bankrekeningen van de slachtoffers.
• 23:53
  Speaker 2: In ruil voor zijn coöperatie werd Vlasakis veroordeeld tot vier
• 23:56
  Speaker 2: op één volgende levenslange gevangenisstraffen, met een minimale gevangenisperiode van 26 jaar.
• 24:02
  Speaker 2: Dit was aanzienlijk minder dan de straffen die Bunting en
• 24:04
  Speaker 2: Wagner zouden tegemoet te zien. Vlasakis' bereidheid om te getuigen
• 24:09
  Speaker 2: werd gezien als essentieel voor het veiligstellen van veroordelingen tegen
• 24:12
  Speaker 2: de hoofddaders. De processen tegen John Bunting en Robert Wagner
• 24:16
  Speaker 2: begonnen in 2002. De procedures vonden plaats in het Supreme Court
• 24:20
  Speaker 2: van Zuid-Australië in Adelaide. Vanwege het aantal slachtoffers en de
• 24:25
  Speaker 2: complexiteit van het bewijs werd het proces een van de
• 24:28
  Speaker 2: langste en duurste in de Australische rechtsgeschiedenis. Het proces duurde
• 24:32
  Speaker 2: van oktober 2002 tot mei 2003. Gedurende deze periode hoorden de rechtbank
• 24:38
  Speaker 2: uitgebreide getuigenissen van getuigen, forensische experts en James Vlasakis. De
• 24:43
  Speaker 2: aanklager presenteerde bewijs van de systematische foltering en moord op
• 24:47
  Speaker 2: twaalf slachtoffers over een periode van zeven jaar. Vlasakis getuigde
• 24:51
  Speaker 2: in detail over de moorden waarbij hij betrokken was. Zijn
• 24:55
  Speaker 2: getuigenis beschreef de foltermethode, inclusief het gebruik van handboeien, elektriciteit,
• 25:01
  Speaker 2: tangen en andere instrumenten. Hij legde uit hoe Bunting en
• 25:04
  Speaker 2: Wagner slachtoffers dwongen opnames te maken en bankinformatie te verstrekken
• 25:08
  Speaker 2: voordat ze hen doden. Vlasakis' getuigenis schetste een beeld van
• 25:12
  Speaker 2: sadistisch geweld gericht tegen kwetsbare mensen. Forensisch bewijs omvatte autopsierapporten
• 25:18
  Speaker 2: die verwondingen aan slachtoffers detailleerden. Pathologen getuigden over de doodsoorzaak
• 25:23
  Speaker 2: in elk geval en het aanzienlijke trauma toegebracht voor de dood.
• 25:27
  Speaker 2: Chemische analyse bevestigde de aanwezigheid van zuur gebruikt om lichamen
• 25:31
  Speaker 2: te ontbinden. Onderzoekers presenteerden bewijs van de financiële fraude, inclusief bankdocumenten,
• 25:37
  Speaker 2: die ongeautoriseerde opnames van de rekeningen van slachtoffers toonden. De
• 25:41
  Speaker 2: verdediging voor Bunting en Wagner probeerde de schuld van hun
• 25:44
  Speaker 2: cliënten te minimaliseren door de rol van andere deelnemers te benadrukken.
• 25:48
  Speaker 2: Het gewicht van het bewijs tegen hen was echter overweldigend.
• 25:53
  Speaker 2: De aanklager voerde succesvol aan dat Bunting de leider was
• 25:56
  Speaker 2: die de moorden plende en leidde, terwijl Wagner zijn bereidwillige
• 26:00
  Speaker 2: medeplichtige was bij de meerderheid van de moorden. John Bunting
• 26:04
  Speaker 2: werd schuldig bevonden aan elf aanklachten van moord. De jury
• 26:07
  Speaker 2: bevond hem niet schuldig aan de moord op Suzanne Allen,
• 26:10
  Speaker 2: concluderend dat de aanklager niet zonder redelijke twijfel had bewezen
• 26:14
  Speaker 2: dat Bunting aanwezig was toen Allen werd gedood, hoewel hij wer.
• 26:17
  Speaker 2: Deud veroordeeld voor het helpen bij het wegruimen van haar lichaam.
• 26:21
  Speaker 2: Robert Wagner werd schuldig bevonden aan tien aanklachten van moord.
• 26:24
  Speaker 2: De veroordelingen vertegenwoordigden de meest uitgebreide seriemoordzaak in de Australische geschiedenis.
• 26:30
  Speaker 2: Op 8 september 2003 werd John Bunting veroordeeld tot elf opeenvolgende levenslange
• 26:35
  Speaker 2: gevangenisstraffen zonder mogelijkheid tot voorwaardelijke vrijlating. De rechter verklaarde dat
• 26:40
  Speaker 2: de misdaden tot de ergste in de Australische geschiedenis behoorden
• 26:44
  Speaker 2: en dat Bunting geen berauw toonde voor zijn daden. De
• 26:47
  Speaker 2: rechter merkte de systematische aard van de moorden op, de
• 26:50
  Speaker 2: foltering toegebracht aan slachtoffers en de uitbuiting van kwetsbare mensen.
• 26:55
  Speaker 2: Robert Wagner werd veroordeeld tot tien op één volgende levenslange gevangenisstraffen,
• 27:00
  Speaker 2: zonder mogelijkheid tot voorwaardelijke vrijlating. De rechter stelde vast dat
• 27:04
  Speaker 2: Wagner bereidwillig had deelgenomen aan de moorden en sadistische neigingen
• 27:08
  Speaker 2: had getoond. Wagner toonde, net als Bunting, geen berauw. Mark
• 27:13
  Speaker 2: Hayden bekende schuldig aan het helpen bij de moorden en
• 27:15
  Speaker 2: werd veroordeeld tot 25 jaar gevangenisstraf, met een minimale gevangenisperiode van 21 jaar.
• 27:21
  Speaker 2: Hayden's mindere strafweerspiegelde zijn rol als medeplichtige in plaats van
• 27:25
  Speaker 2: een directe deelnemer aan moorden. Hayden gaf toe geholpen te
• 27:28
  Speaker 2: hebben bij het wegruimen van lichamen en bij het helpen
• 27:31
  Speaker 2: verbergen van bewijs. James Vlasakis ontving zoals eerder overeengekomen vier
• 27:36
  Speaker 2: opeenvolgende levenslange gevangenisstraffen, met een minimale gevangenisperiode van 26 jaar voor
• 27:42
  Speaker 2: zijn coöperatie met autoriteiten. Verschillende aspecten van de zaak waren
• 27:46
  Speaker 2: onderworpen aan publicatieverboden. De rechtbank verbood publicatie van bepaalde details
• 27:51
  Speaker 2: van de foltering toegebracht aan slachtoffers. De bevelen waren bedoeld
• 27:55
  Speaker 2: om de waardigheid van slachtoffers te beschermen en hun families
• 27:58
  Speaker 2: verder trauma te besparen. De publicatieverboden omvatten ook sommig bewijs
• 28:02
  Speaker 2: dat als te grafisch werd beschouwd voor publieke vrijgaven. De
• 28:06
  Speaker 2: publicatieverboden veroorzaakten controverse. Sommige slachtofferadvocaatgroepen betoogden dat de volledige omvang
• 28:14
  Speaker 2: van de misdaden openbaar gemaakt moest worden. Anderen, inclusief sommige
• 28:18
  Speaker 2: families van slachtoffers, steunden de bevelen als noodzakelijk om verdere
• 28:22
  Speaker 2: uitbuiting van de slachtoffers te voorkomen. Na de veroordeling werd
• 28:25
  Speaker 2: John Bunting aanvankelijk vastgehouden in Yatala Labour Prison in Adelaide.
• 28:30
  Speaker 2: Vanwege veiligheidszorgen en bedreigingen van andere gedetineerden werd hij later
• 28:34
  Speaker 2: overgeplaatst naar een niet geopenbaarde hoge beveiligingsinrichting. In 2026 blijft Bunting
• 28:41
  Speaker 2: gedetineerd en ondergaat elf opeenvolgende levenslange gevangenisstraffen zonder voorwaardelijke vrijlating.
• 28:47
  Speaker 2: Hij is nu 58 jaar oud. Hij zal in de gevangenis sterven.
• 28:52
  Speaker 2: Robert Wagner werd ook aanvankelijk vastgehouden in Yatala Labour Prison
• 28:55
  Speaker 2: en later overgeplaatst om veiligheidsredenen. In 2026 blijft Wagner gedetineerd en
• 29:02
  Speaker 2: ondergaat tien op een volgende levenslange gevangenisstraffen zonder voorwaardelijke vrijlating.
• 29:07
  Speaker 2: Hij is nu 53 jaar oud. Hij zal in de gevangenis sterven.
• 29:12
  Speaker 2: Mark Hayden kwam in aanmerking voor voorwaardelijke vrijlating in 2024 na
• 29:16
  Speaker 2: het uitzitten van zijn minimale gevangenisperiode van 21 jaar. Zijn aanvraag
• 29:21
  Speaker 2: voor voorwaardelijke vrijlating werd afgewezen. Hij blijft in hechtenis in 2026.
• 29:27
  Speaker 2: James Vlasakis blijft in beschermende hechtenis in een niet geopenbaarde
• 29:31
  Speaker 2: Zuid-Australische gevangenis. Hij kwam in aanmerking voor overweging van voorwaardelijke
• 29:36
  Speaker 2: vrijlating in de late jaren 2020, maar blijft gedetineerd in 2026. Het
• 29:43
  Speaker 2: verlaten bankgebouw in Snowtown, waar de vaten werden ontdekt, werd berucht.
• 29:47
  Speaker 2: Het gebouw werd uiteindelijk gesloopt. De locatie blijft leeg. Jaren
• 29:52
  Speaker 2: na de ontdekking worstelde Snowtown met zijn associatie met de moorden.
• 29:56
  Speaker 2: De kleine landbouwgemeenschap van ongeveer 400 mensen werd synoniem met Australië.
• 30:01
  Speaker 2: Sejek ergste seriemoorden, ondanks het feit dat slechts een slachtoffer
• 30:05
  Speaker 2: daar daadwerkelijk werd gedood en de meeste moord. En plaatsvonden
• 30:08
  Speaker 2: in de buitenwijken van Adelaide. De Snowtown moorden ontvingen uitgebreide
• 30:13
  Speaker 2: mediaberichtgeving in Australië en internationaal. De zaak werd beschreven als Australië,
• 30:19
  Speaker 2: zeerste seriemoordzaak. In 2011 bracht de Australische regisseur Justin Curzel een
• 30:25
  Speaker 2: film uit, getiteld Snowtown. De film toonde Daniel Hensel als
• 30:29
  Speaker 2: John Bunting en Lucas Pitaway als Jamie Vlasakis. De film
• 30:34
  Speaker 2: beelde de misdaden af en ontving kritische lof op internationale filmfestivals,
• 30:38
  Speaker 2: hoewel hij controversieel was in Australië vanwege zijn grafische inhoud.
• 30:43
  Speaker 2: Meerdere boeken zijn geschreven over de zaak, waaronder de Snowtown-moorden
• 30:47
  Speaker 2: door Andrew McGarry. Televisido Commentaires hebben de zaak onderzocht. Inclusief
• 30:53
  Speaker 2: afleveringen van Australian Crime Stories en andere true crime programma's.
• 30:58
  Speaker 2: De twaalf slachtoffers van de Snowtown moorden waren Clinton Douglas Trezis, 20
• 31:02
  Speaker 2: jaar oud, vermoord in augustus 1992. Ray Allen Peter Davies, 26 jaar oud,
• 31:06
  Speaker 2: vermoord in 1995. Suzanne Bridget Allen, 47 jaar oud, vermoord in 1996. Michelle
• 31:17
  Speaker 2: Catherine Gardinet, 19 jaar oud, vermoord in september 1997. Vanessa Lane, 42 jaar oud,
• 31:21
  Speaker 2: vermoord in oktober 1997. Thomas Eugenio Trevillian, 18 jaar oud, vermoord in november 1997.
• 31:25
  Speaker 2: Gary O'Dwyer, 29 jaar oud, vermoord in november 1997. Elizabeth Ann Hayden, 37
• 31:30
  Speaker 2: jaar oud, vermoord in november 1998. Gavin Alan Porter, 29 jaar oud,
• 31:48
  Speaker 2: vermoord in april 1998. Troy Benjamin Ute, 21 jaar oud, vermoord in 1998.
• 31:55
  Speaker 2: Frederick Robert Brooks, 18 jaar oud, vermoord in september 1998. David Johnson, 24
• 32:03
  Speaker 2: jaar oud, vermoord in mei 1999. Veel van deze slachtoffers waren
• 32:08
  Speaker 2: kwetsbare mensen... die misbruik hadden ondergaan zelfs voordat ze de
• 32:11
  Speaker 2: moordenaars tegenkwamen. Ze kwamen uit achtergestelde achtergronden... hadden beperkingen of
• 32:17
  Speaker 2: werden gemarginaliseerd door de samenleving. Sommigen werden specifiek getarget omdat
• 32:22
  Speaker 2: ze als onwaarschijnlijk werden beschouwd om gemist te worden. Familieleden
• 32:25
  Speaker 2: van slachtoffers spraken over hun verdriet en woede bij de
• 32:28
  Speaker 2: gerechtelijke procedures. Verschillende uiten frustratie dat sommige details van wat
• 32:33
  Speaker 2: hun geliefde was overkomen, nooit volledig bekend zouden kunnen zijn
• 32:36
  Speaker 2: vanwege publicatieverboden. De Snowtown-zaak is bestudeerd door forensische psychologen en criminologen.
• 32:42
  Speaker 2: De zaak demonstreert hoe een dominante persoonlijkheid anderen kan recruteren
• 32:46
  Speaker 2: en manipuleren om deel te nemen aan seriemoord. De progressie
• 32:50
  Speaker 2: van Bunting die alleen handelde naar het betrekken van Wagner,
• 32:53
  Speaker 2: vervolgens Vlasakis, en het gebruikmaken van Heden, toont de escalatie
• 32:57
  Speaker 2: van een crimineel netwerk. De systematische foltering toegebracht aan slachtoffers
• 33:02
  Speaker 2: was niet slechts om informatie te verkrijgen, maar leek een
• 33:05
  Speaker 2: doel op zich te zijn, wat sadistische neigingen aantoonde. Vooral
• 33:08
  Speaker 2: bij Bunting. Het targetten van kwetsbare, gemarginaliseerde individuen binnen het
• 33:13
  Speaker 2: eigen sociale netwerk van de moordenaars, toonde roofzuchtig gedrag gemaskeerd
• 33:18
  Speaker 2: door burgerwacht-retoriek. Hoewel de groep ongeveer 97.200 dollar stal, concludeerde onderzoekers
• 33:24
  Speaker 2: dat financieel gewin secundair was aan de uitoefening van macht
• 33:27
  Speaker 2: en controle. De Snowtown-zaak leidde tot discussies over de adequaatheid
• 33:31
  Speaker 2: van welvaartssystemen om ontvangers te volgen en fraude te detecteren.
• 33:36
  Speaker 2: de kwetsbaarheid van mensen met beperkingen en geestelijke gezondheid, DS-problemen,
• 33:41
  Speaker 2: de rol van publicatieverboden in het balanceren van eerlijke procesrechten
• 33:45
  Speaker 2: tegen publiek belang, de behoefte aan betere middelen om complexe
• 33:49
  Speaker 2: seriemoordzaken te onderzoeken en de lengte en kosten van grote
• 33:53
  Speaker 2: strafrechtelijke processen. Na de ontdekking van de moorden evalueerde de
• 33:57
  Speaker 2: Zuid-Australische autoriteiten de sociale diensten in de noordelijke buitenwijken van Adelaide,
• 34:02
  Speaker 2: waar de meeste slachtoffers en daders woonden. De evaluatie onderzocht
• 34:06
  Speaker 2: hoe kwetsbare mensen konden verdwijnen zonder interventie, de adequaatheid van
• 34:11
  Speaker 2: ondersteunende diensten voor mensen met beperkingen, de effectiviteit van sociale uitkeringssist,
• 34:17
  Speaker 2: emen- en gemeenschapsdysfunctie, en cyclie van armoede en geweld. Aanbevelingen
• 34:22
  Speaker 2: werden gedaan om het monitoren van kwetsbare individuen te verbeteren,
• 34:26
  Speaker 2: hoewel de implementatie varieerde. De Snowtown-moorden zijn vergeleken met andere
• 34:30
  Speaker 2: gevallen van seriemoord in Australië en internationaal. waaronder Ivan Milats backpackermoorden,
• 34:36
  Speaker 2: Fred en Rose West in het Verenigd Koninkrijk en Dean C.
• 34:39
  Speaker 2: Orwell in de Verenigde Staten. De Snowtownzaak blijft uniek in
• 34:43
  Speaker 2: de Australische misdaadgeschiedenis voor het aantal slachtoffers, de systematische aard
• 34:47
  Speaker 2: van de foltering en de betrokken groepsdynamiek. Sommige families van
• 34:51
  Speaker 2: slachtoffers blijven zoeken naar antwoorden over wat hun geliefde is overkomen.
• 34:55
  Speaker 2: Vanwege publicatieverboden en de weigering van de moordenaars om volledige
• 34:58
  Speaker 2: details te verstrekken, blijven vragen bestaan over de exacte omstandigheden
• 35:02
  Speaker 2: van sommige moorden. of er extra slachtoffers weenbalkaren, de volledige
• 35:07
  Speaker 2: omvang van toegebrachte foltering en waarom specifieke individuen werden getarget.
• 35:11
  Speaker 2: Noch Bunting noch Wagner heeft berouw getoond of uitgebreide verslagen
• 35:15
  Speaker 2: van de misdaden verstrekt. Beide hebben geweigerd vele vragen van
• 35:18
  Speaker 2: onderzoekers en families te beantwoorden. De Snowtown-moorden blijven de ergste
• 35:22
  Speaker 2: zaak van seriemoord in de Australische geschiedenis qua aantal slachtoffers.
• 35:26
  Speaker 2: De zaak onthulde het bestaan van een gedegeneerde subcultuur in
• 35:30
  Speaker 2: de noordelijke buitenwijken van Adelaide, waar extreem geweld jarenlang onopgemerkt bleef.
• 35:35
  Speaker 2: De moorden demonstreerden hoe kwetsbare mensen, zij met beperkingen, geestelijke gezondheidsproblemen,
• 35:41
  Speaker 2: armoede en sociale isolatie, slachtoffers kunnen worden van roofdieren, die
• 35:45
  Speaker 2: hun marginalisatie ui. Third Day Buiten De zaak toonde ook
• 35:49
  Speaker 2: aan hoe een manipulatief individu een netwerk van medeplichtigen kan creëren,
• 35:54
  Speaker 2: anderen ertoe brengen, deel te nemen aan, g. R. Uwelijke
• 35:58
  Speaker 2: misdaden door een combinatie van ideologie, angst en psychologische controle. In 2026,
• 36:05
  Speaker 2: meer dan een kwart eeuw na de ontdekking in Snowtown,
• 36:08
  Speaker 2: blijft de zaak worden bestudeerd, besproken en herinnerd als een
• 36:11
  Speaker 2: bepalend moment in de Australische misdaadgeschiedenis en een waarschuw. En
• 36:16
  Speaker 2: het verhaal over de kwetsbaarheid van de meest gemarginaliseerde leden
• 36:19
  Speaker 2: van de samenleving.