Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Ludzie z kamienia 🗿 legenda dla dzieci (Bazyliszek I) | Felek Wafelek (PFW_011)

Transcript

Ludzie z kamienia 🗿 legenda dla dzieci (Bazyliszek I) | Felek Wafelek (PFW_011) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

• 0:00
  Cześć tu radkowski zapraszam was do wysłuchania opowieści.
• 0:04
  Felek, wafelek i bazyliszek, ludzie z kamienia.
• 0:08
  Tym razem wybierzemy się z felkiem na wyjątkowo tajemniczą
• 0:11
  wyprawę prosto do serca warszawskich podziemi.
• 0:15
  Co byście zrobili, gdybyście usłyszeli, że po starówce krąży
• 0:18
  potwór, który zamienia ludzi w kamień?
• 0:22
  Felek nie mógł tego zignorować. Wyruszył na czekoladowy trop
• 0:26
  legendy. A to co odkrył, zaskoczy nawet
• 0:30
  największych niedowiarków. Przygotujcie kakao, otulcie się
• 0:33
  kocem i nasłuchujecie uważnie, bo w tej historii każdy szept
• 0:38
  może prowadzić do czegoś naprawdę wielkiego.
• 0:41
  Zaczynamy. Jeżeli felek stał się już
• 0:44
  znajomym głosem w waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i
• 0:47
  zostawcie ocenę. To dla nas najmilszy sygnał, by
• 0:51
  opowiadać dalej, a jeśli chcecie wesprzeć przygody felka, możecie
• 0:55
  postawić mu symboliczne kakao na patronite.
• 0:58
  Ten mały gest daje nam wielką moc do tworzenia kolejnych
• 1:02
  historii na czekoladowym tropie link znajdziecie w opisie,
• 1:06
  dziękuję, że jesteście częścią tego świata.
• 1:09
  Polska starówka pachniała go frami deszczem i
• 1:12
  podejrzliwością. Felek wafelek, jak zawsze z
• 1:16
  wafelkową czapką lekko przekrzywioną stąpał rytmicznie
• 1:19
  pobrukowanych uliczkach podgwizdując wesoło
• 1:22
  podczekoladowym nosem, ale tym razem nikt się nie uśmiechał.
• 1:27
  Nikt nie zapraszał go na cukierka, nie częstował herbatą
• 1:31
  z sokiem malinowym zamiast tego. Szepty.
• 1:35
  Widziałem ogon, mówię wam długi i łuskowaty szepnął piekarz z
• 1:41
  podwiniętym rękawem, przemykając do cukierni.
• 1:45
  A ja głowę w fontannie przy placu zamkowym taka z kolcami
• 1:51
  mówiła staruszka z torebką pełną chałki.
• 1:54
  Jak spojrzy na ciebie, to w kamień zamienia, a ja ślady
• 1:58
  wielkie jak wóz i zostawiły błoto aż do rynku dodał.
• 2:02
  Listonosz rozmazując błoto z buta o krawężnik.
• 2:07
  Felek zmarszczył czekoladowe brwi.
• 2:09
  Spojrzał na swoją odbijającą się w kałuży twarz i mruknął.
• 2:14
  Coś tu się dzieje i wygląda na to, że nie Jestem jedynym, kto
• 2:18
  to czuje. Zatrzymał się przed kamienicą
• 2:21
  numer 13, gdzie niedawno otwarto wystawę rzeźb rzeźbiarza Stefana
• 2:26
  tabliczka głosiła żywe oblicza Warszawy.
• 2:30
  Wystawa rzeźb realistycznych zbliżył się do drzwi pracowni,
• 2:35
  zapukał i wszedł do środka. Wnętrze pachniało pyłem klejem i
• 2:41
  dziwnie jakby wilgocią z lochu w kącie przydłucie.
• 2:46
  Siedział starszy mężczyzna z wąsami tak krzaczastymi, że
• 2:49
  można by w nich zgubić widelec. To był rzeźbiarz Stefan.
• 2:54
  Dzień dobry, imponujące rzeźby powiedział felek z uznaniem.
• 2:59
  Słyszał pan, co się mówi na starówce, że jakiś potwór krąży,
• 3:03
  że ludzi w kamień zamienia? Stefan, nawet nie podniósł głowy
• 3:07
  cmoknął zębami. Nic nie widziałem, nic nie
• 3:11
  słyszałem tylko rzeźbie. Fewius nie ustępował, wpatrywał
• 3:17
  się w ludzkie rzeźby z kamienia tak realistyczne i pełne emocji,
• 3:21
  że wydawały się niemal żywe. Pańskie rzeźby wyglądają jak
• 3:26
  prawdziwi ludzie. Czy to ma związek z tymi
• 3:28
  plotkami? Może z tym potworem, o którym
• 3:31
  wszyscy gadają? Stefan zerwał się nagle,
• 3:35
  podniósł dłuto i z dziwną miną wskazał na drzwi.
• 3:39
  Jeśli bajki ci w głowie malutki, to idź do antykwariatu o tam na
• 3:44
  rogu u pani bazi ja robię rzeźby, tyle felek już miał się
• 3:48
  odwrócić i wyjść, gdy kątem oka dostrzegł coś w rogu pracowni.
• 3:53
  Na zakurzonej półce leżało dość duże, złamane dłuto z wyraźnie
• 3:57
  wyżłobioną literą BI, oplatającym je wzorem
• 4:01
  przypominającym smoczy ogon. Obok inne dłuta wszystkie
• 4:06
  oznaczone literą s. Felek przykucnął i przyjrzał się
• 4:10
  z zaciekawieniem. S jak Stefan szepnął do siebie,
• 4:16
  a b na pewno nie Stefan. Otarł dłonią czubek czapki, jak
• 4:21
  to zwykle robił, gdy coś nie dawało mu spokoju.
• 4:24
  Wtedy spojrzał na rzeźbiarza, który właśnie pochylił się
• 4:27
  otrzepując kolana z kurzu i wtedy to zobaczył.
• 4:31
  Za lekko nie dopiętej koszuli wysunął się medalion zawieszony
• 4:35
  na grubym plecionym rzemieniu okrągły i płaski z mlecznego
• 4:39
  kamienia, który mienił się w świetle jak księżyc zamknięty w
• 4:43
  szkle, albo jak cukrowa tafla kremu migdałowego z nutą
• 4:47
  wanilii. Tak idealnie rozlana, że aż
• 4:50
  chciało się ją polizać na jego powierzchni wyżłobiona była
• 4:54
  litera b starannie z artystycznym zawiasem, otoczona
• 4:59
  delikatnymi kamyczkami. Przypominającymi posypkę z
• 5:03
  kryształków cukru. Kamień drżał lekko przy każdym
• 5:07
  ruchu Stefana migocząc, jakby szeptał, zobacz mnie.
• 5:11
  Felek nie mógł oderwać wzroku. Ładny wisiorek rzucił
• 5:17
  mimochodem, sam pan go zrobił. Stefan zawahał się na ułamek
• 5:22
  sekundy, ale felek to dostrzegł. Potem od chrząknął i
• 5:25
  odpowiedział cicho. Nie to prezent od dawnego
• 5:31
  przyjaciela. Felek uniósł brew.
• 5:34
  Ciekawe. Rzucił krótko, jakby mówił do
• 5:37
  siebie, ale zbyt głośno, by Stefan mógł to zignorować.
• 5:42
  Stefan nie odpowiedział. Tylko skinął głową i znowu
• 5:46
  odwrócił się plecami, jakby rozmowa właśnie się skończyła.
• 5:50
  Felek nie drążył dalej, ale wata cukrowa w jego głowie już
• 5:54
  zaczęła pracować, łączyła fakty, mieszała tropy, podpowiadała
• 5:59
  coś, co jeszcze nie miało kształtu.
• 6:01
  Coś tu nie pasuje, jakby ta historia miała drugie kamienne
• 6:06
  dno. Pomyślał felek.
• 6:09
  Poprawił czapkę i ruszył w stronę antykwariatu.
• 6:12
  Nad drzwiami antykwariatu wisiał szyld z wytartym smokiem.
• 6:16
  Który bardziej przypominał kurę w szaliku niż ziejącego ogniem
• 6:19
  potwora. Nad wejściem dzwonił dzwoneczek,
• 6:22
  który brzmiał jak zapowiedź nowej przygody.
• 6:25
  Felek wszedł ostrożnie, zdejmując wafelkową czapkę z
• 6:28
  szacunkiem należnym miejscom pełnym książek i historii, w
• 6:32
  nich spisanych w środku panował zapach zakurzonego pergaminu,
• 6:36
  tuszu i starej landrynki. Regały uginały się pod ciężarem
• 6:41
  tomów, z których część wyglądała, jakby pamiętała
• 6:44
  jeszcze królów w perukach. Był na wysokim krześle,
• 6:48
  siedziała drobna siwiutka kobieta z okrągłymi okularami
• 6:51
  zsuniętymi na czubek nosa, dzień dobry powiedział felek grzecznie
• 6:57
  pani bazia. W tej własnej osobie odparła,
• 7:01
  podnosząc wzrok znad książki, chociaż dziś raczej bazie
• 7:05
  zaspana i trochę zakurzona, w czym mogę pomóc?
• 7:10
  Felek uśmiechnął się, trzymając czapkę w dłoni.
• 7:13
  Właściwie sam nie wiem od czego zacząć, chyba potrzebuje porady
• 7:18
  albo mapy, albo legendy, albo wszystkiego naraz.
• 7:22
  Pani bazia zmrużyła oczy, brzmisz jak ktoś, kto wdepnął w
• 7:26
  kłopotki, a potem rozmazał je po całej starówce.
• 7:31
  Trochę tak przyznał felek. Dziwne rzeczy się dzieją, ludzie
• 7:36
  mówią o ogonie, o głowie, w fontannie, o rzeźbach, które
• 7:40
  wyglądają jak prawdziwi ludzie. Pani Basia uniosła brwi.
• 7:46
  Plotki powiadasz? Niektóre bardzo konkretne, inne
• 7:50
  jak piana z mleka, dużo szumu, mało treści, ale wszystkie tropy
• 7:56
  jakoś prowadzą. Tu pani bazia zamknęła książkę
• 7:59
  powoli, jakby kończyła ceremonię, poprawiła okulary i
• 8:04
  spojrzała uważnie na felka. Mm ano gadają pewnie o
• 8:09
  bazyliszka im chodzi. Poczekaj chwileczkę.
• 8:13
  Stała z gracją kociary, która właśnie przypomniała sobie,
• 8:16
  gdzie schowała zapas chrupków i zniknęła między regałami.
• 8:21
  Słychać było tylko chrobotanie szelest i od czasu do czasu
• 8:26
  zduszone, a to ciekawe po kilku minutach wróciła z pustymi
• 8:32
  rękami i wyraźnie zmartwioną miną.
• 8:35
  Wszystkie książki o bazyliszku zniknęły dosłownie.
• 8:41
  Zastanawiające dodała z zadumą marszcząc nos jak sowa nad
• 8:46
  trudną zagadką. Ale czy pani chociaż wie co to
• 8:50
  za stwór ten bazyliszek? Pani Basia usiadła, złożyła
• 8:56
  dłonie na kolanach i spojrzała ponad regały, jakby wspominała
• 9:00
  coś sprzed 100 lat. Och, wiem, wiem.
• 9:03
  Dawniej mawiano, że bazyliszek zamieszkiwał podziemia Warszawy
• 9:07
  i że jedno jego spojrzenie zamieniało ludzi w kamień.
• 9:11
  Wystarczyło jedno mgnienie oka tyk i już byłeś ozdobą ogrodu.
• 9:16
  Naprawdę tak mówili dopytał felex z czekoladowym błyskiem w
• 9:20
  oku. Oczywiście, że tak i że strach
• 9:22
  był taki wielki, że ludzie bali się nawet patrzeć na własne
• 9:26
  odbicie, bo może akurat on czaił się za rogiem.
• 9:29
  No i co się stało z tym bazyliszkiem?
• 9:31
  Dopytywał felek pani bazia pokiwała głową Legenda głosi, że
• 9:37
  pewien sprytny chłopak go pokonał.
• 9:39
  Nie żaden rycerz, tylko zwykły mieszczanin zszedł do podziemi z
• 9:44
  lustrem takim zwyczajnym, ale wypolerowanym jak nowa moneta.
• 9:49
  Bazyliszek spojrzał, zobaczył samego siebie i kaput.
• 9:54
  Sam się zamienił w kamień. I co było dalej?
• 9:58
  Felek pochylił się jeszcze bardziej.
• 10:01
  A to już zależy, kto opowiada. Jedni mówią, że kamień do dziś
• 10:05
  leży pod Warszawą, inni, że rozpadł się w pył, ale ja myślę,
• 10:10
  że legendy lubią mieć drugie dno i trzecią wersję.
• 10:13
  Felek pokiwał głową i uśmiechnął się pod nosem.
• 10:17
  Czyli nie zawsze trzeba mieć miecz.
• 10:19
  Czasem wystarczy dobra polerka i odrobina słodkiego sprytu.
• 10:23
  Pani bazia spojrzała na niego z ukosa.
• 10:26
  W twoim przypadku pewnie jeszcze kostka cukru na szczęście.
• 10:30
  Albo 2 dodał felek, poprawiając czapkę.
• 10:34
  Na wszelki wypadek. Przez chwilę oboje się
• 10:38
  uśmiechali, jakby Legenda o bazyliszku była tylko bajką z
• 10:42
  książki. Ale felek nie dawał za wygraną,
• 10:45
  a gdyby ktoś chciał sprawdzić, czy ta historia ma w sobie choć
• 10:49
  odrobinę prawdy, to gdzie właściwie były te podziemia?
• 10:52
  Pani bazia uniosła brwi i zamyśliła się na moment stukając
• 10:56
  paznokciem w grzbiet książki pod całą starówką, a może i dalej
• 11:01
  pod pomnikiem syrenki. Tam podobno kiedyś była kratka,
• 11:05
  zejście w głąb ziemi, teraz to pewnie zasypane zabudowane albo
• 11:09
  ukryte, ale jak się ma czapkę pełną pomysłów to wszystko da
• 11:13
  się znaleźć. Uśmiechnęła się figlarnie.
• 11:17
  Felek wyprostował się jak patyczek od lizaka.
• 11:20
  Dziękuję pani bazio, a jeśli coś znajdę, wrócę z opowieścią.
• 11:26
  Felek wybiegł z antykwariatu i spojrzał w stronę rynku.
• 11:30
  Pod pomnikiem syrenki. No to ruszamy na czekoladowym
• 11:34
  tropie. Chwilę później felek stanął
• 11:37
  przed pomnikiem syrenki. Znał to miejsce.
• 11:40
  Nieraz siedział tu z gofrem albo pączkiem w ręku, machając nóżką
• 11:44
  i patrząc na turystów. Ale tym razem patrzą inaczej.
• 11:49
  Przy kolumnie dostrzegł coś, co wyglądało, jak stara,
• 11:52
  zardzewiała kratka. Odpływowa wcisnął palce między
• 11:56
  pręty zaskrzypiało niepokojąco, jakby przez lata nikt jej nie
• 12:00
  ruszał, trochę ciasno. Ale coś na wzór tosta z grubą
• 12:04
  warstwą dżemu powinno się przecisnąć.
• 12:07
  Felek poprawił czapkę. Lekko w bok, jak zawsze przed
• 12:11
  ważną misją rozejrzał się na prawo, potem na lewo i jednym
• 12:16
  czekoladowo. Zdecydowanym ruchem wsunął się
• 12:18
  do środka i rozpłynął się pod starówką, jak kostka cukru w
• 12:22
  herbacie. Zejście prowadziło w dół
• 12:24
  spiralnymi schodami do tunelu. Czekolada i wilgoć to nie
• 12:29
  najlepsze połączenie mruknął felek, czując jak jego wafelkowa
• 12:33
  stopa delikatnie się lepi. Szurał ostrożnie każdy krok
• 12:38
  odbijał się echem w kamiennych ścianach.
• 12:40
  Tunel był wąski, skręcał niespodziewanie, jakby sam nie
• 12:44
  był pewien, dokąd prowadzi. Z sufitu zwisały pajęczyny,
• 12:48
  przypominające cukrową watę, a powietrze było ciężkie,
• 12:52
  pachniało starą piwnicą. Kurzem i kiszonymi ogórkami.
• 12:57
  W pewnym momencie felek się zatrzymał.
• 13:00
  Coś w półmroku mignęło po lewej stronie, zrobił 2 kroki w stronę
• 13:04
  niszy w ścianie i wtedy je zobaczył.
• 13:08
  Po bokach przy murach stały postacie.
• 13:12
  Nieruchome, blado białe. Ludzie, rzeźby.
• 13:18
  Felek poczuł, jakiego pralinkowe serce zaczyna bić szybciej.
• 13:22
  Były tak realistyczne, że felek mimowolnie się cofną, a jego
• 13:25
  wafelkowe ciało pokryła czekoladowa gęsia skórka.
• 13:29
  Czyżby czyżby Legenda była prawdziwa?
• 13:33
  Wyszeptał, próbując uspokoić burzę emocji rosnącą w środku
• 13:37
  jak drożdżówka w piekarniku. Podszedł bliżej do jednej z
• 13:41
  postaci. Przypominała kobietę, która
• 13:44
  trzymała ręce przy twarzy w geście przerażenia, jakby
• 13:47
  zamarła w ostatniej chwili przed krzykiem, tuż obok niej stała
• 13:50
  druga zastygła w pozycji ucieczki z jedną nogą uniesioną
• 13:55
  i spojrzeniem wbitym w coś, czego felek nie chciał sobie
• 13:58
  nawet wyobrażać, czy on naprawdę były kiedyś ludźmi?
• 14:04
  Szepnął sam do siebie. Zrobił krok w tył.
• 14:08
  I wtedy jego wafelkowa pięta zaczepiła się o coś, a on
• 14:11
  stracił równowagę. Zamachnął się ramionami,
• 14:14
  wpadając plecami na jedną z postaci.
• 14:16
  Pomimo że felek przy tych posągach wyglądał jak gofry przy
• 14:20
  kolumnie Zygmunta figura zachwiała się, przechyliła i z
• 14:24
  jękiem gipsu zderzyła się z kolejną.
• 14:27
  O nie, nie, nie jęknął felek figury zaczęły się sypać jak
• 14:33
  domino, jedna za drugą strzaskiem puknięciem zgrzytem w
• 14:38
  całym tunelu rozbrzmiał koncert gipsu, drewna i kurzu.
• 14:43
  Gdy wszystko ucichło, zapanowała złowroga Cisza.
• 14:47
  Rozbite posągi leżały wokół jak rozsypane puzzle, ręce
• 14:52
  oddzielone od torsów. Głowy toczące się po ziemi nogi
• 14:56
  z powyłamywanymi podporami. Felek zrobił krok naprzód i
• 15:00
  przykucnął przy jednej z rzeźb. Przełamał fragment tułowia,
• 15:04
  środek był pusty. Wnętrze przypominało wielką
• 15:08
  pisankę zrobioną na szkolne przedstawienie cienki, papierowy
• 15:12
  stelaż, podtrzymywany listewkami gipsowe ścianki od środka
• 15:16
  podklejone taśmą kawałki drewna i drutu posklejane klejem na
• 15:20
  gorąco z każdej rozbitej figury wypadał worek albo nawet i kilka
• 15:25
  brązowe związane sznurkiem. Ciężkie, jakby skrywały coś
• 15:29
  więcej niż tylko dekoracje. Felek ostrożnie rozwiązał jeden
• 15:33
  z nich, gdy zajrzał do środka, jego oczy rozszerzyły.
• 15:37
  Zdumienia. Bursztyny cały woreczek
• 15:41
  świecących się ciepłych jak karmel bryłek jedne malutkie jak
• 15:45
  wisienki na torcie, inne duże jak jajka niespodzianki.
• 15:49
  Felek uniósł jedną pod światło w bursztynie migotał zatopiony
• 15:54
  pęcherzyk powietrza, jakby łapał oddech po wiekach.
• 15:58
  No pięknie szepnął słodka polewa i ukryty przekręt.
• 16:04
  Ktoś tu zagrał na grubych warstwach.
• 16:07
  Felek zamyślił się głęboko. Układanka w jego głowie zaczęła
• 16:11
  nabierać obrazu cukierkowe puzzle, które ktoś bardzo chciał
• 16:15
  ukryć. W zadumie przesuwał się dalej
• 16:17
  korytarzem. Gdy kątem oka dostrzegł coś
• 16:20
  jeszcze bardziej intrygującego, wielki zielony trzymetrowy ogon,
• 16:26
  tym razem już bez strachu i z całą pewnością siebie.
• 16:30
  Felek przykucnął przy znalezisku dotknął ogona ostrożnie jednym
• 16:35
  palcem. Potem całą dłonią uginał się pod
• 16:38
  naciskiem skrzypiąc jak nadmuchany ponton po wakacjach
• 16:41
  zbliżył nos i powąchał. Pachniał kurzem, starą gumą i
• 16:47
  brzoskwiniowym płynem do kąpieli.
• 16:50
  Ciekawe, mruknął tuż obok leżało coś jeszcze.
• 16:54
  Wielka metrowa łapa pazury zrobione z przepił owanych
• 16:58
  widelców a łuski z naklejonych kawałków folii aluminiowej.
• 17:03
  Felek przejechał po nich dłonią chrzęściły pod palcami jak
• 17:07
  zaschnięty lukier. Zaraz zaraz mruknął atrapy ludzi
• 17:12
  z bursztynami w środku gumowy ogon z pontonu do pływania,
• 17:17
  wielka łapa z papieru, kleju i innych śmieci, a to wszystko.
• 17:23
  I wtedy dostrzegł małą metalową tabliczkę przybitą do spodu
• 17:27
  głowy potwora leżącej dalej obok napis na niej głosił rekwizyt
• 17:33
  teatr miejski w Warszawie. No niech mnie lukier strzeli.
• 17:39
  Sapnął felek zaśmiał się cicho do siebie kręcąc głową, czyli co
• 17:44
  teatralny rekwizyty ukryte pod ziemią?
• 17:47
  Dałem się nabrać jak dzieciak na landrynkę w aptece, widocznie
• 17:50
  gorzka i Biała czekolada w mojej głowie dziś postanowiły zrobić
• 17:54
  mi niezłego, czekoladowego szejka.
• 17:57
  Pewnie Jestem w jakimś teatralnym magazynie pomyślał z
• 18:00
  wielką ulgą i wtedy usłyszał głosy.
• 18:04
  Kto tam rozległ się pierwszy niski, szorstki?
• 18:09
  Kto to rozwalił? Dodał drugi piskliwy, szy, ale
• 18:12
  znacznie bardziej wściekły. Felek wzdrygnął się i na moment
• 18:17
  wstrzymał oddech. Serce znów waliło mu, jakby ktoś
• 18:20
  bębnił w pralinkę łyżką do lodów.
• 18:23
  Ale w końcu postanowił być dzielny.
• 18:26
  Halo, tu Jestem. Zawołał wchodząc na głowę
• 18:29
  sztucznego smoka jak konferansjer na scenę.
• 18:33
  Przepraszam, to ja to przypadek. Trochę się sypnęło, wszystko
• 18:37
  posprzątam i pomogę naprawić te rekwizyty z mroku wyłoniły się 2
• 18:42
  postacie miały kaptury, skórzane kamizelki i spojrzenia
• 18:46
  niepasujące do żadnego teatralnego kółka oświetliły
• 18:51
  felka strumieniem światła z mocnej latarki.
• 18:54
  A co to za cudak to nie dzieciak z obsługi warknął niższy to nie
• 18:59
  nasz. Zobacz, co rozwalił całe rzeźby
• 19:04
  syknął drugi. A niech to właśnie grzebał przy
• 19:09
  naszych ładunkach. Łap go szybko, bo cały Plan się
• 19:12
  zaraz posypie. Strach ścisnął felka w brzuchu,
• 19:16
  jak zbyt ciasny papier do pakowania prezentów to nie byli
• 19:20
  pracownicy teatru ani konserwatorzy, ani scenografowie
• 19:24
  i wtedy zrozumiał, że nie trafił do żadnego magazynu, tylko w sam
• 19:28
  środek czegoś znacznie większego niż tylko Legenda.
• 19:33
  I to już koniec tej czekoladowej opowieści, a przynajmniej
• 19:36
  pierwszej części felak wafelek odkrył, że Legenda o bazyliszku
• 19:40
  to coś więcej niż tylko bajka i właśnie znalazł się w samym
• 19:44
  środku czegoś bardzo podejrzanego.
• 19:48
  Co skrywają warszawskie podziemia czy bazyliszek
• 19:51
  naprawdę istnieje i czy felek zdoła wyjść z tego z całą
• 19:56
  wafelkową skórką? Odpowiedzi już w drugiej części
• 19:59
  tej historii. Felek wafelek i bazyliszek
• 20:02
  smocza, prawda, jeśli Nie możesz się doczekać ciągu dalszego
• 20:06
  zostaw serduszko zasubskrybuj kanał i szykuj się na jeszcze
• 20:10
  więcej tajemnic humoru i czekoladowych zwrotów akcji do
• 20:15
  usłyszenia w kolejnej przygodzie.