Latest / Danielle Staring / Gevangen in je eigen bedrijf
Transcript
- Danielle | Happy met: Hey, lieve jij. Vandaag wil ik dus heel eerlijk, misschien een beetje een pijnlijke spraak met je voeren over iets waarvan ik in ieder geval fan dat heel veel ondernemers blend voor zijn. En ik was dat namelijk zelf ook jarenlang. Als je mij namelijk een aantal jaar geleden had gevraagd, Daniela, wat doe jij? Dan had ik vol trots gezegd, ik ben ondernemer en ik heb mijn eigen bedrijf. Maar als ik nu achteraf heel eerlijk terugkijk naar die tijd, dan moet ik toch wel iets toegeven. Want... Eigenlijk was ik helemaal geen ondernemer. Ik was gewoon een werknemer en loondienst van mijn eigen bedrijf. En nog erger, had een ontzettend slechte baas en dat was ik dan ook nog eens een keer zelf. En dan denk je vast, hoe bedoel je dat Danielle? Je had toch een eigen bedrijf? Dat klopt. Ik had een KVK in schrijven. Moest de belasting regelen, zelf voor klanten zorgen. Dus op papier klopte werkelijk alles. Ik dacht echt dat die inschrijving genoeg was om vrij te zijn. Maar de werkelijkheid was een heel ander verhaal. Voordat ik die stap zette, had ik namelijk een hoge directiefunctie in loondienstachterdruk. Ik verdiende fantastisch en bedoelde ik een heel goed salariën. Alles was comfortabel en goed geregeld. Maar ja, ik wilde het zelf gaan doen. ik besloot er helemaal voor te gaan en in oktober 2012 schreef ik mij een... Ik besloot er helemaal voor te gaan en in oktober 2012 schreef ik me Ik besloot er helemaal voor te gaan en in oktober 2012 schreef ik mijn bedrijf in bij de Kamer van Koophandel om vervolgens in januari 2013 echt te starten. groot. Van dat dikke manager salaris ging ik in 1 klap naar 0. Echt 0,0 helemaal niks. Ik nog geen enkele klant, ook geen netwerk in die hoek, want ik was helemaal onbekend in die wereld. En het begint In het begin was het erg ontzettend natuurlijk heel hard, ik vroeg ervoor. Ik nam risico's en dan En ik moest alles, maar ook alles, vanaf de grond opbouwen. in begin was het ontzettend streukelen. In het begin was ontzettend struikele om de eerste klanten binnen te krijgen. Maar ik werkte hard, ik vocht ervoor. Ik nam risico's en op een moment begonnen te lopen. Sterker nog, het liep zelf storm. Het ging zelfs zo hard dat ik op een gegeven moment nee moest verkopen. Iets wat je eigenlijk als ondernemer zijn toch niet wil. Dus ja, ik dacht, nou, het gaat super geweldig. Ik ben ondernemer. Ik kon mijn eigen tijd indelen, dat dacht ik tenminste. En dat ik daarvoor 60, 80 op een weekjaar moest werken. Tja, dat hoort er nu eenmaal bij als je voor jezelf begint. Dat maakte ik mezelf in elk geval wijs. Ik kan een bewindvoeringskantoor. En als bewindvoerder heb je te maken met hele specifieke regels. De prijzen van jouw diensten, die bepaal je niet zelf. Die worden wettelijk vastgelijk door de overheid. En daarom moet je je houden. Sterker nog, je erop gecontroleerd. Je mag wel minder vragen, maar nooit meer. Je aanbod, nou ja, dat bepaal je eigenlijk ook niet zelf. Dat bepaalt de rechtspraak. wet schrijft exact voor wat jij moet doen, wat je moet aanleveren, welke tals je betaald krijgt en welke werkzaamheid die je geacht wordt gratis te doen. Ja ja. Gaat ie? Echt serieus. En geloof me, ik moet in dat vak... De wet schrijft exact voor wat jij moet doen. Wat jij moet aanleveren, welke... voor welke taak je betaald krijgt en welke werkzaamheden je graag wordt gratis te doen. En geloof me, je moet in dat vak bizar veel gratis doen. Laat mij een heel concreet, bizar voorbeeld geven waar ik destijds mee te maken heb. Een woningbouwvereniging span op een dag een rechtszaak aan tegen een klant van mij. Waarom? Omdat er ergens in het schuurtje van die klant asbest was gevonden. En omdat jij de bewindvoerder bent, ben jij, zoals ze dat dan noemen, in- en buitenrechten verantwoordelijk voor de persoon. Dus wat betekent dat? Dat jij me opdraagt bij de rechtbank. En dan zit je daar in rechtszaal. Terwijl ik echt de bal afstander van als baas, ik heb accounting gestudeerd, ben geen advocaat, maar je moet. Krijg je de actie van betaald? Nee, helemaal niks. Ik was gewoon gratis juridische bijstander je er even bij doet, omdat het moet ik gewoon de frustratie en de pijn weer mijn lijf omhoog komen. Want als je zo naar kijkt, hoe ver ben je dan eigenlijk je eigen baas? Ben je dan ondernemer? Of ben je gewoon een slaaf in loondienst van de rechtbank? En dan misschien luister je nu en dan denken van ja heftig Daniela, maar dat was jouw vak. Ik ben coach, marketeer, fotograaf, tekstschrijver. Bij mij werkt dat heel anders. Maar dan wil ik je toch eens uitdagen om eens heel goed en pijnlijk eerlijk naar jouwzelf te kijken. Want ja, jij staat ook netjes ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Maar durf je echt zelf je tarieven te bepalen? Of laat je die stiekem afhangen van wat je concurrenten doen? Of wat je denkt dat je klanten maximaal willen betalen? En durf je even volmondig neet zeggen tegen die klant die eigenlijk toch niet meer bij je past en al je energie vreet? Of werk je vanavond en op zaterdag toch maar weer door omdat er nu eenmaal gewerkt moet worden. Op papier ben je misschien de baas van je bedrijf. Maar in de praktijk bepaalt iets of iemand anders jouw hele leven. Bij mij nam dat deschets echt extreem bevormd aan. Ik vond het ook volkomen normaal om non-stop te werken. Zo normaal dat ik mezelf compleet wegzuigde. En enigszins kwam dat door mijn overtuiging, omdat ik dacht van ja, tijdens werktijd moet je werken. En ik had dan ook het gevoel als ik op een woensdagmiddag over de markt wilde lopen, dat ik dacht ja dat klopt niet, want ik moet werken. Maar als een klant me ziet, dan denken ze ook nog eens van nou, ze werkt zo met me, ze doet niks. Dus die overtuiging helpt ook niet. Dus sloot ik mezelf op achter mijn bro. Ik ging alleen maar door, door, door, door, Marketing deed ik niet. Social media deed ik ook niet. Sterker nog, in mijn vak kon het maar beter zo onzekerlijk mogelijk zijn, want dat hoort erbij. En de dynamiek met de klanten, die hielp ook niet mee. Want als een klant een hoge energierekening kreeg, omdat ze de kachel op 30 graden hadden gezet midden de winter, dan was het mijn schuld als ze bij moesten betalen. En wilde een dochter van een klant een gloednieuwe fiets en dan bedoel ik geen tweedehands fiets, maar echt een splinternieuwe en daar was op dat moment er gewoon geen geld voor omdat ze in de schuldsanering zaten. dan was het mijn schuld dat het kid niet naar school kwam. Alle lees van de wereld werd over de schuttingen gekiept. Iemand zei ook ooit tegen mij, ze hebben een aapje op de mouw en dan kom jij voorbij lopen en dan geven ze dat aapje, geven ze aan jou en dan zijn ze blij dat ze er vanaf zijn. Nou, zo voelde het ook. ik mocht het dan gaan oplossen. En je zit er dan middenin en dan ben je aan het overleven. Je bent aan het vechten. Je maakt hele lange dagen en je vindt het allemaal normaal. Totdat het in 2018 helemaal misging. Mijn batterij was leeg. En ik kwam terecht bij de huisarts en die verwees me door naar de praktijkondersteuner. En daar kreeg ik ook te horen van de praktijkondersteuner, Daniela, je moet echt pauze gaan nemen. En ik weet niet dat ik haar aankeek dat ik echt dacht, ja grappig, pauze nemen. Dat kan helemaal niet. Ik moet gewoon werken. Mijn brood at ik gewoon op achter de computer. Ik werkte gewoon door. Vol gas, vooruit, dwarsen, alle rode stoplichten van mijn eigen lijf heen. Want dat is wel wat er gebeurde. En alsof dat op dat moment ook nog eens niet genoeg was, sloegen noodlot ook nog eens privé toen. Mijn personeelslet, tevens mijn zusje, kreeg een heel zwaar ongeluk. Van de ene op de andere dag viel ze uit. En op het moment dat we toch al over de top aan het werk waren en het amper konden overzien, Dan mis je niet alleen iemand op kantoor, je mist ook je zusje in je privéleven, die op dat moment aan het vechten is van haar herstel. En pas toen, in die hele zware periode, begon er heel langzaam iets te dagen in mijn hoofd. En dat was pijnlijk in zich. Want mijn bedrijf bestuurde mij. In plaats van dat ik mijn bedrijf bestuurde. En ik dacht al die jaren dat ik de ultr- 10 mevrijdag ter koos door te gaan ondernemen. Maar ik had werkelijk 0,0 zeggenschap. De overheid bepaalde mijn prijs. De rechtbank bepaalde mijn aanbod. En mijn eigen overlevensmechanismen en overtuigingen bepaalde mijn agenda. van vrijheid. Mijn bedrijf was mijn gevangenis geworden. En ik was de slauwen. in deze situatie? Je ziet het niet als je er middenin zit. Als je in die red race zit van rennen, vliegen, brandjes bluggen... Dan ga je echt maar door, door, Als toen het misging, toen begon ik het te zien. En ik heb toen een streep in het zand gezet. Niet ineens, het gebeurde ook allemaal langzaam. Maar ik heb toen wel gezegd van tot hier en niet verder. Dit wil ik niet meer. Ik ga het vanaf nu helemaal anders doen. Vorig jaar in 2025 heb ik de knoop doorgehakt en heb ik mijn bewindvoeringskantoor verkocht. Ik heb daar definitieve afscheid van genomen, omdat die negatieve energie en die zware claimers achter me aan blijven lopen. En de mensen die bij mij onder bewind stonden, als het tenminste mogelijk was, die kregen dan de keuze, je mag of overstappen naar iemand anders, of je mag met me meegaan dan in budgetbeheer. En dat was dus ook super speciaal, want een gigantisch deel bleef verwoonden. Zelfs mensen met een heel minimaal beperkt inkomen koos er bewust voor om die maandelijks kosten zelf te blijven betalen, puur om bij mij te kunnen blijven. En dat was voor mij wel een enorme liefdevolle bevestiging, had ik het toch zeker allemaal niet voor niks gedaan. Eind 2024 had ik de funderingen al gelegd voor Happy Met Geld. En man, dat was dan een bijzondere omschakeling. Want dat ging van een wereld waarin ik zo onzichtbaar mogelijk moest zijn naar een wereld waarin ik ineens volledig met mijn gezicht in de schermwerken zou moeten staan. Bij die allereerste professionele foto sessen die ik moest doen, stond echt te trillen op mijn benen en van de zenuwen. En inmiddels maak ik zelf talking ass video's voor YouTube en Instagram zonder script, rechtstreeks en net maar. Maar het nog steeds regelmatig ver buiten mijn comfortzone. Maar het grote verschil is wel, dit is nu mijn keuze. Ik doe dit voor mezelf, voor mijn klanten, voor mijn aanbod, voor mijn website. Want nu, nu ben ik wel zijn ondernemer. Ik bepaal mijn eigen prijs. Ik bepaal mijn eigen aanbod. Ik kies met wie ik werk en vooral ik kies hoe ik werk. Ik doe nu iets wat mijn energie geeft, in plaats van iets wat om mijn levensenergie uit me zuigt. Het voelt alsof ik eindelijk iets heb opgebouwd wat echt helemaal van mij is. En vrijheid zit in zoiets heel anders dan ik dacht. Echte vrijheid zitten we niet in dat papiertje van de Kamer van Koophammel. Vrijheid zit in het hebben van een keuze. De keuze om te bepalen wat je aanbiedt. Tegen welke prijs en onder welke voorwaar. Het is eigenlijk net als met het kopen van je huis. Bij je allereerste koophuis maak je ook allerlei beslissingen van je achteraf. Denk, of dat was niet zo slim. Dat had ik anders moeten doen. En dan denk je, als ik ooit weer ga verhuizen, ga ik het heel anders inrichten. Nou, dat is precies wat ik met mijn bedrijf ook heb gedaan. mijn zelfgebouwde gevangenis gestapt en ik heb mijn vrij bedrijf gebouwd. Een bedrijf waar ik nu elke dag van geniet. En wie weet doe ik er al voor een paar jaar nog wel een keer dunnetjes over. Steeds een stukje beter, steeds een stukje passender bij wie ik ben. En laat ik ook wel heel eerlijk zijn, ik heb daar natuurlijk zelf ook in moeten groeien. Ook bepaalde overtuigingen van los moeten laten. Als je die van binnen denkt, ik werk me helemaal kapot, aan de touwtjes? Want kijk daar als heel eerlijk en zonder oordeel naar. Jouw gevangenis is waarschijnlijk geen eigen bank of de overheid. Jouw gevangenis is je eigen overvolle agenda. Jouw overtuigingen zijn de veel te lage prijzen die je durft te vragen. Het zijn je eigen grenzen die je telkens laat overschrijden door klanten waar je eigenlijk al lang afscheid van had willen nemen. Voel je je dan vooral ook niet schuldig voor het over? Ik heb het zelf jarenlang ook niet gezien. Ik zat er midden in en ik ging gewoon maar door. Maar het zien, het echt durven aankijken, dat is het allereerste stap naar verandering. Dat geldt voor de inreger van je bedrijf en dat geldt natuurlijk ook voor je geld. Dus dankjewel voor het luisteren lieve you. En onthoud, geld is gedrag. En als jij je gedrag verandert, verandert je hele geldleven. Tot de volgende keer!