Latest / Danielle Staring / De vakantie die ik helemaal niet wilde nemen
Transcript
- Danielle | Happy met: Hey, lieve jij! Ik neem je graag heel even mee naar onze mini break in Duitsland. Dus morgen zitten we in een ontbijtzaal van ons hotel. Luna leek lekker onder de tafel bij ons en voordat Lea en ik überhaupt onze eerste koffie hebben, komt er iemand aan met een bak vers water voor Luna. En ik dacht ja hoor, zo kan het dus ook. Luna zat gewoon bij ons in de ontbijtzaal alsof dat de normaalste zaak van de wereld was. En dat was daar ook de normaalste zaak van de wereld. In Nederland hebben we al eens vaker meegemaakt, dan zit je in een hotel en dan mag je niet in een ontbijtzaal, dan zit je ergens in een hoekje zodat je niemand tot last kan tarnen, maar jij bent een hond bij je. En daar zat ik gewoon als Normaal mens met hond. Tussen de andere normale mensen met iedereen had een hond, maar heel bijzonder. Daar was het ook echt heel normaal dat je hond mee gaat. Zijn de honden over het algemeen ook wel heel goed opgevoed daar. Maar goed, misschien dat het daar mee te maken heeft. Maar de hond krijgt ook als eerste aandacht. Het grappige is dat ik eigenlijk helemaal niet op vakantie wilde, want ik ga een nieuw product lanceren. Geld flow komt eraan. Dus ik wilde zichtbaar zijn, content maken, mijn podcast laten doorlopen. En ik heb daarnaast ook nog een ander bedrijf waar ook gewoon de normale dingen door gaan. Dus toen dacht ik van ja, ik wil toch wel een soort van mini break. Weet je wat ik doe? Ik ga op vakantie en ik werk door. Kan prima. Dan doe ik overdag leuke dingen en dan werk ik er gewoon een klein beetje omheen. Ik kan dat, mij lukt dat. En dat heb ik ook wel vaker dat ik denk dat ik heel veel dingen allemaal tegelijk kan en alles wel opgelost krijg. En achteraf denk ik. Misschien moet ik voortaan gewoon geen lancering midden in mijn vakantie plannen. Dus ik heb er zeker van geleerd. Maar ik ging dus weg met het idee dat ik gewoon door zou werken. En toen dag één op vakantie, dag twee op vakantie. En dan doe je toch wel wat minder. Dan zit je lekker buiten en je wandelt met Luna. Je hoeft niet de hele tijd ergens naartoe. En toen dacht ik, het is toch eigenlijk ook best wel lekker. Dus toen heb ik mezelf eindelijk toegestaan om veel minder te werken dan ik van plan was. En toen gebeurde er dus ook iets interessant. Pas toen ik een paar dagen niet de hele tijd bezig was, zag ik hoeveel dingen ik voor mijn vakantie aan het doen was. Van ik nu denk, waarom doe ik dit eigenlijk zo? Ik heb nogal de neiging om enthousiast ergens aan te beginnen. En dan niet een beetje, als ik iets ga doen denk ik meteen maximaal op vol gas. Ik was bijvoorbeeld begonnen met de Jap Challenge. Ik wilde beter worden in een video. Gewoon makkelijker tegen de camera praten en niet alles 100 keer opnieuw opnemen. Goed idee. Eerst had ik trouwens mijn eigen versie van de Jap Challenge bedacht. omdat ik nog niet helemaal goed het uitzag had bedoeld. Dat is typisch iets van mij gewoon ergens inspringen en doen en we zien wel. Op zich is dat ook geen verkeerde instelling overweegt. Maar ik dacht eerst dat korte video's waren. Toen dacht ik nou op internet toch maar heel even kijken wat nou eigenlijk de bedoeling is. En toen was het dat je vijf minuten lang achter elkaar moet praten zonder te editen. Dus dat ging ik doen. En uiteraard dacht ik niet, laat ik dit één of twee keer in week proberen. Hoppa, zeven dagen. Want als je iets doet, laat ik het meteen maximaal doen. Zeven dagen in de week. Dan moet ik wel eerlijk zeggen dat die 7 dagen wel snel 6 dagen werden. Ik vond 7 dagen wel heel veel. denk, bijzonder heb ik toch wel recht op een vrijdag en dan doe ik het niet. En ik vond het echt super leuk om te doen. Dat vermaakte mij eigenlijk en het ging ook nog best goed. Ik zette de video 5 minuten, heel geconcentreerd, goed nadenken. En het ging ook, vond ik in ieder geval, steeds beter. Ik vond het ook echt leuk om te doen en waar ook echt dan die 5 minuten. Ik was zonder nog langer bezig met het uploaden van de video dan het inspreken. En toen dacht ik, nou wil ik het ook gewoon goed leren dus ik stap in de Acty Up Challenge in Jessie Jean. En dan krijg je dus die opdrachten, volgens mij heet het dan Dairs. Ik weet niet helemaal zeker of dat Dairs, ik heb het heel even links laten liggen. En dan krijg je een opdracht, dan moet je dus heel goed nadenken over hoek en de boodschap. En je moet het dus in binnen, dat is een short form, dus twee minuten maximaal. Moet je dus je boodschap vertellen en je moet ook een goede afsluiter hebben. En dan moet ik dus zo gigantisch nadenken dat het bij mij niet meer spontaan wordt. Dat het niet meer gewoon een leuke video wordt. En toen moest ik dus een video van het korte dan, twee minuten, 17 keer wel opnemen. En dan werd het standaard iedere dag, waardoor ik dus zo'n hekel kreeg aan de Jap Challenge en de video's zo niet meer leuk vond. Nou goed, in de vakantie wilde ik het sowieso niet doen en ik heb het heel eerlijk gezegd namelijk steeds nog niet opgepakt. Het werd niet meer leuk, het werd gewoon een straf. Het stond op een gegeven moment zo ver van mij af. Die spontaniteit, gewoon het leuke, je zet de video aan en je klet gewoon opzellig wat. Natuurlijk moet het inhouden, dat snap ik ook wel, maar de hele fun was er af. Omdat ik iets ging doen, waarvan ik dacht dat ik dat moest doen, precies op de juiste manier te doen. Ik weet niet of je nog kan volgen, maar dat dus. En dan kun je natuurlijk zeggen gewoon voorhouden, dan heb je meer te smaken en dan geloof absoluut en ik geloof dat je iets vaak moet doen om er beter in te worden. is de reden waarom ik de Yap Challenge ging doen. Maar tijdens mijn vakantie dacht ik ineens, waarom heb ik sowieso besloten dat iedere dag. Wie heeft dat bepaald? Niemand zit thuis te wachten met een checklist waarop staat, hey Danielle heeft vandaag haar Yap Challenge nog niet gedaan. En ik had van iets wat bedoeld was om beter te worden in het video alweer een taak gemaakt die af moest. Dus beslote ik drie keer per week, op mijn manier, want dat vind ik dus wel heel belangrijk. Als ik zelf praat, van Nederland of wereldwijd word. Het doel is dat ik beter word in video. En dat klinkt misschien ontstaande logisch als ik het nu vertel, maar toen ik ermee erin zat, zag ik dat dus niet. En dat is precies wat ik vaker merkte tijdens deze vakantie. Ik heb twee bedrijven. Er is altijd wel iets. Een mail, een klant, iemand die iets nodig heeft. een post voor social media die gemaakt moet worden, een podcast, lancering. is altijd wel iets. op wat op dat moment het hartje schreeuwt. Dan kun je ontzettend druk zijn geweest, je hebt echt hard gewerkt En dan denk je toch aan het einde van de dag, wat hebben we vandaag nou eigenlijk gedaan? Want precies die dingen die voor jou bedrijf belangrijk zijn, die blijven liggen. En dat herken ik bij mezelf heel erg. Ik kan ontzettend veel doen op een dag en tegelijkertijd niet gedaan hebben wat ik eigenlijk wilde doen of had moeten doen wat voor mij een sprong in mijn business zou betekenen. Dus daar wil ik iets aan veranderen. Ik heb bij mijn vakantieoverregings ook de Freedom Based Business Methods van Natalie Ellis gelezen op richting van Bosbee. Absoluut een aanrader en wat ik daaruit meenam is het idee van ritmes. Niet een compleet schema waarbij ieder uur vast staat, maar weten wanneer doe ik welke soort werk. Ik weet te lang dat mijn ochtend mijn beste moment is. Ik laat Luna uit, ik kom thuis en dan kan ik onzijdens goed in dingen werken voor ik echt moet nadenken. Een podcast, content, een beslissing over mijn bedrijf. Dus waarom zou ik de uren vullen met allemaal kleine dingen die ook een twee uur is middags kunnen? Even een mailtje behandeld worden, want laten we ook heel eerlijk zeggen, een mail van een ander is ook de prioriteit van een ander. Niet jouw prioriteit. Dan heel even dit, heel even dat. En voordat je het weet, dus het 12 uur en dan heb je 20 dingen gedaan. Behalve dat een of andere je vermorgen zei dat je dat echt wilde doen en wat voor jou en jouw bedrijf belangrijk is. En daar wil ik veel bewusster mee omgaan. Want ik vooraf bepaal, dit is vandaag belangrijk. En daarna wil ik al ruizen. Maar eerst ik. Ik en mijn bedrijf. Die gaan voor. En dan is er één van dingen die ik uit deze vakantie meen. Er is meer. Want ik merkte ook dat ik ineens veel makkelijker kon bedenken van welke dingen ik afscheid wilde nemen. dingen van ik al langer ergens wil, dit wil ik niet meer. Of dingen die mij gewoon veel te veel energie kosten. En tegelijkertijd kan ik ook juist nieuwe ideeën, dingen van ik dan, ja leuk daar heb ik zin in, dit wil ik maken. En dat vind ik misschien nog wel het grappigste. Ik wilde niet op vakantie, want ik wou dat ik dan niet genoeg zou doen voor mijn bedrijf. Terwijl ik tijdens die vakantie een beslissing heb genomen waar mijn bedrijf waarschijnlijk veel meer aan heeft dan wanneer ik thuis nog tien dagen van mijn lijstje had afgeven. Ondertussen hebben we natuurlijk ook echt mega genoten, lekker gewandeld, met Loenen op pad, s'avonds buiten gezeten, was het heerlijk weer daar. Ik heb zelfs wijn gedronken, ik lust geen wijn. Echt niet, maar ik had daar in één keer een wijntje die ik ontzettend lekker vond. Ik moet nog steeds achterhalen welke het precies was, ik heb het helaas niet onthouden. En misschien koop ik wel een fles als ik de naam weet. En misschien was het ook weer helemaal niet te wijn. Misschien was het gewoon een terrasje, lekker weer, is nog warm, luna erbij, niks meer hoeven. Dat gaan we nog ontdekken. Want hier is het nu op dit moment, ik de podcast opneem, niet echt lekker weer. Alles behalve. Het is echt net alsof de herfst en de wind tegelijkertijd eraan komen. Zo geen zin in. Maar goed, het allerbelangrijkste is dat ik ontzettend veel zin heb om weer te beginnen. Ik ben inmiddels ook al twee dagen bezig terwijl ik de podcast opneem. En dat had ik voor mijn vakantie ook. Alleen, weet ik nu veel beter welke dingen ik voor mezelf wel meeneem en welke niet. En ik hoef ook niet alles te doen wat ik kan doen. Ik hoef ook niet ieder idee meteen om te zetten in iets wat 7 dagen per week moet bijvoorbeeld. voor anderen heb opgelost, maar niks heb gedaan en wat ik zelf belangrijk vond, dan wil ik mezelf afvragen heb ik vandaag dus ook gedaan waar mijn bedrijf verder helpt? Nee. En hoe ga ik dat morgen dus anders doen? Dat is wat ik meeneem met deze vakantie. Nou ja dat en die Duitse hondvriendelijkheid was wel echt super. En misschien nog wel, weet ik straks nog wel de naam van die wijn. Het zal in ieder wel uit het gebied zijn gekomen denk ik. Dus dankjewel voor het luisteren, lieve Jou verandert je hele geldleven. Tot de volgende keer!