Latest / Vrije Vrouwen Podcast / #18 Weg met de allergieklachten, ik word lief voor mijn lijf.
Transcript
- Vrije Wereld: Welkom bij de Lief-Lijf-serie. Dat is echt een serie waar ik mijn eigen verhaal ga delen over mijn zoektocht om liever te worden voor mijn lijf en vooral om een aantal klachten waar ik eigenlijk al jaren mee aan het rondlopen ben. Toch wel een beetje terug te kunnen helen, maar op een manier duurzaam. Niet door quick fixes, niet door medicatie, maar door echt gewoon de onderliggende oorzaak te vinden en die te kunnen wegnemen. Wat zijn mijn klachten? Ja... Keiveel eczem opstoten. Nu bijvoorbeeld wel het mee gezicht, maar op mijn lichaam is het wel redelijk fel. Asma. Je hoort mij nu met een verstopt neus praten. is omdat het pollensesoon bezig is en ik ondertussen elke nacht wakker word met niesbuien. En ja, ook dat ik terug aan het puffen ben omdat ik zoveel last heb van mijn asma. Dat komt en dat gaat in vlagen, maar toch vind ik dat niet. En... Het laatste, en dat vind ik heel moeilijk om te delen, vind ik ook dat een stukje mijn gewicht me ook wel parten speelt. Want enerzijds merk je dat ik daardoor minder energiek ben en voel ik me ook niet altijd goed om de kleren die ik moet aandoen te vinden die echt bij mijn lijf passen. Dus dat is een beetje mijn verhaal en ik wil dat ik supergraag vertel, waarom, om ook gewoon voor mezelf dat allemaal een plekje te kunnen geven, om een stukje misschien mee te heilen. maar ook om anderen te inspireren van stappen te zetten als hun lijf niet helemaal doet, hoe zij willen dat hun lijf werkt. En het is geen uitnodiging om... Ja, dit is geen basch op mijn lijf of ik ben niet tevreden. Het is echt eerder het omgekeerde. Het is echt gaan zoeken naar... Hoe kan ik toch lief worden voor mijn lijf? De liefde geven die het nodig heeft om zichzelf te genezen. Want daar geloof ik wel superhard in. Dat een lijf in C of... Elk lichaam in C zichzelf wil genezen, maar je moet het wel de ruimte kunnen geven om te genezen. Deze aflevering wil gewoon focussen op hoe is dit allemaal begonnen, wie ben ik en waar heb ik doorheen mijn onderertussen bijna 39 levensjaren allemaal meegemaakt. Dus ja, ik ben geboren als een wolk van een baby, al zeg ik het zelf. Blijkbaar heb ik, ik kan dat natuurlijk zelfs niet weten, als babytje ook al last gehad van exeem. Maar dan in heel mijn kindertijd heb ik eigenlijk, voor zover ik me kan herinneren, nooit last gehad van niks. En ging dat eigenlijk allemaal supergoed. Het enige wat ik had, gewoon dat ik als kindje, niet zoals alle mijn schoolgenootjes, supermager was. Ik had altijd zowel wat vetrolletjes rond mijn buikje. En dat vond ik niet altijd leuk. Maar als puber ben ik superhard beginnen groeien en ben ik echt uitgerokken. en ook een meter 78 groot of zo, ongeveer, ik weet het niet exact. Toen ik echt helemaal uitgroekeld was ik eigenlijk supermager. Maar met die hormonale veranderingen die er toen allemaal kwamen, is ook, ik weet niet meer exact, maar ik herinner mij nog heel goed, denk rond vierde middelbaar of zo, heel veel eczemen beginnen komen. En dat was rond mijn nek, op mijn ogen, op mijn rug. En ik weet nog dat mijn mama bij elke avond aan mijn armen... Mijn plooikjes heb ik... en wel een beetje exeem gaat, ook als kind herinner ik me nu. In mijn plooikjes, in mijn armholtes en in mijn knieholtes. Zeker in de zomer als ik zweet en had ik daar veel last van. Dus als puber heb ik superveel last gehad van exeem. Hebben ze mij binnenste buiten gekeerd in het ziekenhuis. Elke avond moest mijn mama me insmeren, zelfs mijn cortison is al veel merk, want ik kon daar niet aan. Dat stond gewoon vol. vroeg ook elke avond aan mijn kleines om mij rugje te krabben. Men moest dat altijd terugdoen, maar dacht dat is niet eerlijk, want mijn rug jeukt echt en die van u jeukt niet. Want die had daar helemaal geen last van. Dus als puber had ik keiveel last en zelfs op een bepaald moment zo hard dat ik me daarvoor schaamde. Want dat zag er heel onverzorgd uit. Ik had altijd wondes en een rood vel en zo rode ogen. En dan begon ik een sjaal te dragen om dat wat te maskeren omdat dat vooral op mijn nek heel zichtbaar was. zo hier aan de zijkanten, zo aan die randen, omdat ik ook altijd zo wel wat woontjes heb. Gelukkig niet heel hard in mijn gezicht, behalve zo wat rood boven mijn ogen. En begon ik dus een sjaal te dragen om dat wat te verstoppen. op een bepaald moment mocht dat echt niet doen, want dat maakt het eigenlijk nog meer een broeihard. Ze hebben me dan meermaals binnenste buiten gekeerd. hebben bloed getrokken. Ze hebben zo van die... Eerst van die plakkers op mijn rug geplaatst, en dan ze kijken welke bultjes dat zich allemaal vormen. Dat hebben ze denk ik één of twee keer gedaan. En daar kwamen allemaal redelijk oppervlakke dingen uit. Zo ja, de typische, een nickel, dus voor bepaalde metalen. Stofallergie, bepaalde polen kwamen daaruit. Maar zo niet, ik weet niet hoe drastisch of dramatisch, maar ik bleef wel met keiveel klachten zitten. Op een bepaald moment zegt dat krasjes bij hun zetten. Dan kunnen ze in hun arm of op hun rug krassen. Maar ik weet nog dat toen de dokter in het Sintraffziekenhuis in Leuven zei nu twee weken lang geen medicatie pakken. Ik pakte toen meer maals per week cortisone of een alternatieve zalf. En pakte ik antihestaminicum bijna permanent. En dat hielp nog niet goed. Dus die zeiden ja, je moet daarmee stoppen, want anders gaat dat de resultaten van je testen beïnvloeden, dus je moet eigenlijk clean komen. Dus ik kei braaf naar huis, ik fiets ik terug naar huis, ik zeg dat tegen mijn ouders, ik mag niks niet pakken, niks niet doen, en ik doe dat om dan eigenlijk twee weken later, of ik weet niet meer exact, terug te gaan en ik zou dus knalrot van de eczem overal, heel mijn lijf, en die dokter was super gefrustreerd. Ja, nu kunnen we die testen niet doen. Want ja, heel je lijf stond vol met allergie. Ik dat was toch hetgeen wat ik moest doen. Dus met andere woorden, ik ben in het ziekenhuis, hebben ze mij gewoon nooit kunnen vinden. Wat is het probleem? En zelfs met zware anti-cortisone-kuren kregen ze mij eigenlijk niet op punt. Ze hebben mij van allerlei salven gegeven. een bepaald moment moest ik een zalf gebraken. weet niet, ik denk dat die nu nog altijd wel bestaat. Protopik noemt dat. En dat was een zalf dat toen nog in de raam was, redelijk experimentele zalf. En ze zeiden, je mag die pakken, maar dan mag je niet in de zon komen. Want we weten niet in hoeverre dat die schadelijke effecten heeft op je huid en dat je daar later huidkanker van gaat krijgen. En dat was bij mij het moment dat ik in erroren ben beginnen schieten als puber. Ik ben hier eigenlijk keiveel medicatie aan pakken. voelde bijvoorbeeld dat ik heel vaak in mijn huid plooi. Als ik hier moest smeren, merkte ik heel vaak dat mijn huid daar begon te verdunnen. En ik had aan deze kant echt gewoon niet gezond zijn. Die cortisonen, zo constant op mijn huid. Maar ja... Dat was het schema dat de dokters tegen mij zeiden. Wie ben ik als 16- of 18-jarige jong kuikentje om te weten wat goed voor mij is. Dus ja, je doet dat dan maar braafjes verder, maar dat heeft eigenlijk nooit goed geholpen. En nog erger, ik denk ja, op mijn 19 of zo ben ik dan een kruisallergie beginnen ontwikkelen en dat was asma. Dus dat is er mooi bovenop gekomen en ze hebben mij dat uitgelegd. Ik weet niet wat dat waar is, maar het ziekenhuis heeft mij toen uitgelegd. Ja, dat komt omdat eigenlijk uw lijf... nog altijd overbelast is en het zoekt gewoon andere manieren om naar buiten te komen. Dan ik, ja, we zijn helemaal goed bezig, nu kan ik nog te piepen bovenop. Op bepaald moment heeft ons mama meegenomen naar een diëtiste om te kijken of het niet aan voeding en moest ik zo'n uitsluitingsdeet doen. En dan ga ik echt niet vergeten dat uitsluitingsdeet echt rare dingen niet eten. Ik bijvoorbeeld wel nog gluten eten. Ik denk, kom maar, ik mocht bepaalde vlezen niet meer eten. Ik denk... geen varkensvlees mocht eten, mocht absoluut geen tomaat eten, dat vond ik een van de ergste dingen. Dus geen spaghetti-saus, geen ketchup. Dat zijn zo'n dingen die ik me nog kan herinneren. En ik weet dat ik dan ook terug daar moest. moest mijn medicatie afbouwen, want anders kon ik dat niet zien. En ik bleef gewoon klachten hebben. moest twee, drie weken op een nulpunt geraken dat ik niks van klachten zou hebben. En dan kon ik stelselmatig terug stoffen gaan toevoegen en gaan kijken aan wat lichtte. En ik heb wat dus gedaan. Maar je moet weten, je bent als puber keihard aan groeien. Je hebt dan de vrijheid om naar het stad te gaan. Iedereen koopt dan snoep en jij mag dat dan niet eten. Want daar zat ik dan in kleursof en mocht ik ook niet eten. Uw broer en u zus zitten voor uw neus. Jij lekker bokjes met chocolat te eten. Ik mocht bijvoorbeeld geen donkere chocolade eten, maar wel witte chocolade. Ik weet het niet meer exact allemaal wat ik mocht eten. Maar ik vond dat verschrikkelijk. En er is een moment bij mij geweest... heel hard gemerkt heb van, ik haat deze. Mijn lijf is mij al zo hard aan het pesten. Mij elke nacht wakker te worden van die jeuk. En ik moet er nu nog eens op een dieet gaan staan. Dat is mij niks aan het helpen. En ik denk ergens, die ik heb gezoren, dit doe ik nooit meer. Ik laat nooit geen eten niet meer voor wat het is. En ja, zoals het gekomen is, die exeem op 16-jarige leeftijd, of 14-jarige leeftijd, is die ook terug verdwenen. ineens was dat weg. denk, met mijn 21, met Willem samen. En ik had in het begin nog wel wat last. Want die vond dat super schattig dat ik af en toe handschoenen aan deed die ik vast knoopte met een schoenveter. Om s'nachts niet te krabben omdat ik heel veel onbewust krabde en dat ik dan heel veel wondes weer maakte en die wonden begonnen dan te ontsteken en dan blijft ik eigenlijk die wondes krabben. Dus deed ik met s'nachts handschoenen aan. vond ik fantastisch, omdat zei ik, zo schattig. zei, maar schattig is dat niet. Want voor mij is dat echt wel de hel. Dus ja, zijn eigenlijk, ik denk rond mijn 22 of zo, al mijn exeemklachten weg. had dan wel nog af en toe wat pollen. Moest ik af en toe eens een pillen pakken. En dan was dat eigenlijk over het algemeen... Met pollen bedoel ik, nieuwsbuien en jeukende ogen. Maar over het algemeen was ik eigenlijk zo goed als allergievrij. En dat is eigenlijk gebleven met af en toe een keer een opstootje in mijn... in mijn... hier. Ik kan dat nog eens zeggen. En in mijn knieholtes. En dat was het. Eigenlijk is dat zo gebleven. Zelfs toen ik zwanger was van ons eerste kind, onze zoon, heb ik geen last gehad. Het enige wat ik daar gehad heb, is ik had zwangerschapsdiabetes, maar ik niet dat dat related is. En daar moest ik wel terug op dieet, maar dat vond ik veel minder erg, omdat ik wist ik doe dat voor mijn babytje. Dus dat heb ik eigenlijk heel goed gekund. Maar dan, bij de tweede zwangerschap van mijn dochter, heb ik terug superveel klachten ontwikkeld. tijdens mijn zwangerschap. En dat vond ik vreselijk, want dan wist ik alles wat ik nu op mij smeer en alles wat ik nu inneem, heeft ook effect op de baby en dat wil ik eigenlijk niet. Dus ik heb altijd zoveel mogelijk proberen vermijden, maar op bepaald moment ging dat ook niet meer. Nu je moet weten, dat was ook wel een periode waarin ik ook gewoon veel meer al harder aan het werken was, waar ik zo het voelde van mijn carrière zit hier, ben goed bezig op mijn werk, ik kan hier echt keimooie stappen zetten. met op dat moment een anderhalfjarige thuis rondlopen die niet zo supergoed sleep, zwanger van een tweede kind. Dus dat gaat zeker hebben meegespeeld. Maar misschien het hormonale van de zwangerschap dat ook een impact heeft gehad, ik weet het niet, ik geen specialist. Maar ik heb superveel klachten gekregen tijdens de zwangerschap van mijn dochter en die zijn nooit meer weggegaan. Ik dat ik bevallen ben van mijn dochter op ongeveer mijn 34ste. Nee, op mijn 32ste. En sindsdien heb ik eigenlijk altijd klachten blijven hebben. Maar twee jaar nadat mijn dochter bevallen is, ben ik ook ongeveer... Dus wacht even, even teruggaan. Toen mijn dochtertje negen maanden was, is Covid uitgebroken. Ik ben nog harder beginnen pieken op mijn werk. Ik had het gevoel dat ik hier kei hard gaan, kan hier kei dingen doen. Mijn man zorgde superveel voor de kinderen. Dus ik kon gewoon echt hard gaan. En dat was echt een periode waarin ik... Ja, zo superveel. Dus we hebben beetje tippeltiteldrift gehad. wauw, kan hier nog een team bij aansturen, kan hier nog een project binnenpakken. dus eigenlijk in combinatie met twee kleine kinderen was ik gewoon keihard aan gaan op mijn werk. was eigenlijk superhard aan het uitputten. En ja, dan ongeveer, ik weet niet meer exact wanneer, maar een jaar of zo later is dan eigenlijk het licht uitgegaan bij mij en mijn kinders waren superzwaren burn-out terechtgekomen, waarin ik echt letterlijk niks meer kon. Ja. die een burn-out was. Ik was gewoon uitgeput en elke dag was het heel spannend hoe ik ging opstaan. Had ik energie, had ik zo'n direct een overprikkelend hoofd, waardoor ik eigenlijk gewoon niet in het gezien kon zijn. Kon ik überhaupt eigenlijk de moeite nemen om de kinderen naar school te brengen of ging dat zelfs niet. En de eerste weken van mijn burn-out, ja, ik gewoon eigenlijk zat ik in de zetel te slapen, even even kijken. om mijn hoofd af te zetten, want in mijn hoofd was het aan het razen, ik was gefaald, ik kon niks, ik was kaart verdikt. Dus alles was slecht, ik was super negatief in mijn hoofd. ja, ik denk toch, ik ben negen maanden thuis geweest van mijn job en ben dan op voorstappen beginnen terug opbouwen, maar ik merkte wel toen ik die job weer begon te doen, ik merkte van ja, ik duw mezelf terug in die ambitieuze rol, in dat ik moet terug gaan. En ik merkte eigenlijk dat dat dient mij niet meer. Dat heeft mij ergens ook kapotgemaakt, dat overambitieuze en die wereld waarin daar gewerkt wordt en niks tegen mijn job waar ik toch elf jaar lang in diezelfde kantoor heb gegeten. Want fantastische collega's en eigenlijk wel een best oké werkzweer, maar het lag ook gewoon aan mijn ambitieuze hoofd dat dat moeilijk kon loslaten om niet gewoon mega hard te presteren en mega hard te gaan en alles wat ik zag dat moeilijk was van dat niet te willen oppakken. en ook gewoon mee te nemen omdat ik zag hoe dat anders of beter moest. Dus ik begon toen al te merken dat ik het anders gaan doen, ik mijn stress beginnen reduceren. Omdat ik na negen maanden terug kon gaan werken, kon ik nog altijd heel weinig. Bij de minste sociale interactie was ik twee, drie dagen daarvan aan recupereren. Ik had nog meerdere keren per week paniek aanvallen, dus dat betekende dat als ik ging slapen, ik ijskoud een uurtje na dat ik in slaap gevallen en terug wakker werd. helemaal kou was, dan moest ik ofwel de warmte van mijn man bij mij pakken ofwel keiveel deken op mij zetten en echt kousen aan doen en zelfs in de zomer soms een dikke pyjama aan doen om terug op te warmen omdat mijn lijf gewoon echt helemaal zakte qua temperatuur. En ja, is gewoon een verschrikkelijk gevoel. Dus op de duur ontwikkelde ik ook een angst voor de angst, want ik wist toch, ga weer angstaanvallen krijgen en als je in die angstaanval zit, zit je hoofd helemaal vast, dat blijft gewoon in lussen draaien. En alles is slecht. Alles... ...passeert. Morgen moet ik iets gaan doen, dat is niet goed. Ik gisteren deed het ook niet goed. Je weet rationeel dat dit niet goed maar dat is zo onwezenlijk dat dat je dat helemaal En dat bleef maar duren. Dus ik had zoiets van... Ik moet iets gaan veranderen, want als ik dit blijf doen, als ik blijf gaan in een systeem dat duidelijk me niet meer dient, dan ga ik er helemaal aan kapot gaan. Dus dat ik zoiets van ik begin met ondernemen. En ik denk wel dat dat voor ons stuk mijn redding geweest is van te ondernemen, die rustig aan zoeken. Ook de kinderen zijn gestopt met school, omdat daar ook een enorme stressfactor op zat bij de kinderen en die ook zich wel uitstraalden op mij. ook de kinderen zijn gestopt met school. En dat heeft wel een groot stuk van de stress gereduceerd. En ja, daar zijn we nu eigenlijk op vandaag. op een punt waar ik al wel periodes heb gehad, dat het veel beter met me gaat, dat ik toch meer energie heb. Ik ben niet meer uitgeput. Ik voel me mentaal ook supersterk, maar ik merk nog altijd wel dat ik het heel moeilijk vind om heel lief voor mijn lijf te zijn, omdat mijn lijf mij in het verleden al heel veel teleurgesteld heeft. En dat ik dat wel heel graag terug wil op punt hebben. En ik geloof ook, als ik mijn eigen daar ga achter gaan zetten, dat me dat ook gaat lukken. Maar ik moet het op een manier doen die bij mij past. En niet op een manier waar... Niet met medicatie, niet met dingen, want dat kan ik allemaal doen en dat gaat waarschijnlijk wel even helpen. Maar ik wil het duurzaam aanpakken op een manier waarvan ik weet... Ik fix het aan de basis. En het frustrerende is... Ik weet niet wat het is dat ik moet doen. Maar ik weet wel dat ik heel veel ga zoeken en heel veel ga doen om met gewoon één die allergieklachten terug onder controle te hebben. Dat die exzemen weg is en dat ik gewoon ook mij beter in mijn lijf voel en goesting heb om fitter te zijn. Ik word er binnenkort veertig. Ik moet echt wel nu... een fit lijf maken, dat als ik tegen de ouderdom kan gaan... Hoe zeg je dat? Dat ervoor zorgt dat ik gewoon fit-out kan worden en niet nu al met een versleten lijf oud ga worden. Dat gaat me niet helpen. Dus dat is een beetje heel kort mijn verhaal met veel klachten. Misschien een beetje veel drama, maar in elk geval ook wel de hoesting om het op een andere manier te gaan aanpakken en ervoor te zorgen dat die klachten wegblijven.