Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Pikseloza 💧 Tajemnica kopalni (Sekret Hrabiego 1) | Felek Wafelek (PFW_058)

Transcript

Pikseloza 💧 Tajemnica kopalni (Sekret Hrabiego 1) | Felek Wafelek (PFW_058) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

• 0:00
  Cześć tu ratkowski wyobraź sobie, że wsiadasz do windy,
• 0:04
  która zamiast w górę i jedzie w dół głęboko w dół tak głęboko,
• 0:09
  że powietrze robi się chłodniejsze ściany mokre, a
• 0:13
  Cisza zaczyna mieć własne echo przed wami felek, wafelek i
• 0:18
  sekret hrabiego pikseloza. Czy dawna kopalnia może skrywać
• 0:23
  tajemnicę starszą niż pałace i tytuły?
• 0:27
  Co się stanie, kiedy pod ziemią obudzą się światła, których nikt
• 0:31
  nie zaplanował i czy kropla wody naprawdę może zapomnieć, że jest
• 0:37
  kroplą? Ten odcinek powstał dzięki
• 0:40
  patronom ignacemu i mamie iwonie.
• 0:43
  Dziękuję wam za wsparcie za zaufanie i za to, że
• 0:47
  postawiliście felkowi kakao, podróżnika na patronite, po
• 0:50
  którym tropy robią się wyraźniejsze.
• 0:54
  Nastawcie uszy poprawcie wafelkowe czapeczki i trzymajcie
• 0:58
  się mocno, bo dziś zjeżdżamy tam gdzie kopalnia pamięta więcej
• 1:03
  niż ludzie na czekoladowym tropie.
• 1:06
  Zaczynamy, jeżeli felek stał się już znajomym głosem w waszym
• 1:10
  domu, zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę, to dla nas
• 1:15
  najmilszy sygnał, by opowiadać dalej.
• 1:18
  A jeśli chcecie wesprzeć przygody felka, możecie postawić
• 1:21
  mu symboliczne kakao na patronite.
• 1:23
  Ten mały gest daje nam wielką moc do tworzenia kolejnych
• 1:27
  historii na czekoladowym tropie link znajdziecie w opisie,
• 1:31
  dziękuję, że jesteście częścią tego świata.
• 1:34
  Schola ruszyła w dół z prze ciągłym skrzypieniem.
• 1:38
  Skrzyp, zgrzyt. Tuk tuk tuk.
• 1:44
  Dźwięk odbijał się od kamiennych ścian szybu i wracał echem tak
• 1:48
  głębokim, jakby pod ziemią. Ktoś uderzał w ogromny,
• 1:51
  niewidzialny bęben. Lampa kołysała się lekko
• 1:55
  rzucając żółte światło na twarze pasażerów.
• 2:00
  Obok siebie siedzieli felek, wafelek, Ignacy i tata Ignacy
• 2:05
  trzymał przy piersi notes, jakby to był najważniejszy skarb całej
• 2:09
  wyprawy. Ołówek miał już gotowy, tata
• 2:13
  wyglądał spokojnie, ale felek znał ten błysk.
• 2:16
  W jego oczach błysk człowieka, który za chwilę dorzuci
• 2:19
  ciekawostkę większą niż pół muzeum naprzeciwko stał
• 2:24
  przewodnik w kasku. Proszę państwa zjeżdżamy w głąb
• 2:28
  jednej z najbardziej niezwykłych kopalń w tej części Śląska.
• 2:32
  To miejsce pamięta ciężką pracę, wielkie ambicje i hrabiego
• 2:37
  guido. I jest szepnął Ignacy,
• 2:41
  pochylając się nad notesem już mamy nazwisko.
• 2:45
  Ty byś chyba nawet w kolejce po bułki robił notatki, zerknął na
• 2:49
  niego felek. Gdyby bułki były podejrzane, to
• 2:52
  tak odparł Ignacy bardzo poważnie.
• 2:57
  Tata parsknął śmiechem, a potem spojrzał na czarne ściany szybu.
• 3:01
  W 1855 roku kopalnia toczyła poważną walkę z wodą, a pod
• 3:06
  ziemią woda to nie jest zwykła kałuża.
• 3:08
  To przeciwnik, który potrafi odebrać ludziom wszystko.
• 3:15
  Jeśli guido zbudował swoją potęgę właśnie tutaj, to
• 3:18
  możliwe, że niektóre sekrety też zostały ukryte tutaj, a nie w
• 3:22
  pałacach. Ignacy zapisał szybko 1855, woda
• 3:27
  guido, początek potęgi. Podkreślił datę 2 razy trop
• 3:36
  numer jeden. Jeszcze nie zeszliśmy na dół, a
• 3:39
  ty już prowadzisz śledztwo zauważył felek.
• 3:43
  Fakty ponad hipotezy. Odparł Ignacy.
• 3:47
  Słodko, ale z rozwagą dodał felek.
• 3:50
  Nigdy nie wiadomo, co przyniesie kolejny poziom kopalni.
• 3:54
  Uśmiechnął się pod nosem i rozejrzał po szybie ściany
• 3:58
  migały obok ciemne i wilgotne. Z kamienia wystawały połyskujące
• 4:03
  żyłki, a spod stropu sączyły się krople wody.
• 4:07
  Jedne cienką nitką, inne wisiały chwile, jakby zastanawiały się,
• 4:11
  czy już po raz paść i właśnie wtedy felek to zauważył.
• 4:16
  Jedna kropla oderwała się od skały.
• 4:19
  Spadała, a potem nagle jakby się zatrzymała tylko na mgnienie
• 4:24
  oka, ale wystarczająco długo by felek zmarszczył brwi.
• 4:30
  Kropla zadrżała dziwnie, nie miękko, nie okrągło jakby na
• 4:35
  chwilę zrobiła się bardziej kanciasta, prawie kwadratowa jak
• 4:40
  mały błyszczący sześcian. Pac spadła na metalowy brzeg
• 4:45
  soli. Widzieliście to?
• 4:49
  Co? Ignacy podniósł głowę.
• 4:52
  Krople wyglądała jakby zapomniała, że jest kroplą.
• 4:57
  Kanciasta kropla felek to brzmi jak budyń w kostkach.
• 5:03
  Słodkie myślenie to rozwiązanie, ale tym razem mówię serio.
• 5:07
  Schola zjechała jeszcze niżej. Powietrze stało się chłodniejsze
• 5:11
  i cięższe, a ciemność wokół wyglądała tak, jakby wypełniała
• 5:15
  cały świat. Poza małym kręgiem lampy, a
• 5:18
  felek już słuchał inaczej. Bo kiedy raz zobaczy się krople,
• 5:24
  która choć przez sekundę nie zachowała się jak zwykła kropla,
• 5:27
  wszystko nagle zaczyna wydawać się trochę mniej zwyczajne.
• 5:31
  Na czekoladowym tropie szepnął cicho.
• 5:35
  Nie wiedział jeszcze, że to był dopiero pierwszy maleńki znak,
• 5:39
  że pod ziemią budzi się tajemnica dużo dziwniejsza niż
• 5:43
  stary szyb i dawna historia hrabiego guido.
• 5:47
  Korytarz po wyjściu z soli był chłodny i długi, a jego ściany
• 5:52
  połyskiwały wilgocią jak ciemny kamień posmarowany cienką
• 5:55
  warstwą oleju. Proszę uważać pod nogi
• 5:59
  powiedział przewodnik w kopalni. Nawet zwykły kamień potrafi być
• 6:04
  śliski. Śliski jak naleśnik bez widelca,
• 6:08
  a taki bywa bardzo zdradliwy. Mruknął felek, ty naprawdę
• 6:12
  potrafisz porównać wszystko do jedzenia?
• 6:15
  Zerknął na niego Ignacy, to dar odparł felek z powagą.
• 6:21
  Przy starym szybie wentylacyjnym stała interaktywna tablica, a
• 6:25
  obok niej projektor rzucał w powietrze migotliwy obraz
• 6:28
  eleganckiego mężczyzny hrabia guido.
• 6:32
  Jego kontury lekko drżały, jakby postać składała się z warstw,
• 6:36
  które od czasu do czasu nie mogło się ze sobą dogadać.
• 6:39
  Raczej jak ktoś, kto stara się zachować elegancję, choć świat
• 6:43
  pod nim lekko się kruszy. Hrabia skinął głową, Witam w
• 6:49
  mojej kopalni. Tutaj pod ziemią człowiek szybko
• 6:52
  rozumie, że skała ma pamięć, że woda ma cierpliwość, a Cisza.
• 6:58
  Cisza ma uszy. Felek drgnął lekko to zdanie
• 7:03
  spodobało mu się od razu. Było trochę dziwne, ale właśnie
• 7:07
  przez to wydawało się prawdziwe. Hrabia opowiadał dalej o dawnych
• 7:12
  poziomach wydobycia i o tym, jak pachnie kamień po deszczu, który
• 7:15
  spadł na powierzchni, choć głęboko pod ziemią nikt tego
• 7:19
  deszczu nie widział. Ignacy notował szybko, ale felek
• 7:23
  bardziej patrzył, niż słuchał coś w hrabim było nie tak, niby
• 7:28
  stał prosto, niby mówił pewnie, a jednak wyglądał jakby w środku
• 7:33
  tej eleganckiej postaci siedziała jakaś mała, niewygodna
• 7:37
  zadra. Tata zrobił krok bliżej.
• 7:40
  A co z dawnymi planami wodnymi z połowy dziewiętnastego wieku?
• 7:45
  Podobno to był bardzo trudny rozdział na słowo woda coś się
• 7:49
  zmieniło. Prawa ręka hrabiego poprawiła
• 7:52
  mankiet trochę zbyt szybko. Lewy kącik ust drgnął tak jak
• 7:57
  drga człowiekowi, który nie spodziewał się tego pytania.
• 8:01
  Świetlne brzegi franka za migotały mocniej.
• 8:05
  To skomplikowany rozdział odpowiedział.
• 8:09
  W końcu nie każda decyzja pod ziemią wygląda po latach, tak
• 8:12
  samo jak w chwili, gdy trzeba ją podjąć.
• 8:16
  I właśnie wtedy hrabia uniósł dłoń nie do mapy, nie do taty.
• 8:22
  Do ściany. Dotknął palcami dokładnie tego
• 8:27
  miejsca, gdzie dawniej musiało biec jakieś stare przejście albo
• 8:31
  kanał. Gest trwał mgnienie oka, ale nie
• 8:35
  był przypadkowy. Raczej jak odruch człowieka,
• 8:38
  który zna drogę nawet wtedy, gdy ktoś dawno temu starują z planu
• 8:43
  tata wyjął z teczki złożoną reprodukcję dawnej mapy i felek
• 8:47
  dostrzegł, że w tym samym miejscu była cienka.
• 8:51
  Prawie starta linia. Patrzcie, dotknął ściany tam,
• 8:55
  gdzie na mapie jest dawna linia dodał szybko Ignacy.
• 8:59
  Felek spojrzał na niego z błyskiem w oczach.
• 9:02
  Tym razem obaj zobaczyli to samo, a hologram hrabiego znów
• 9:06
  stał idealnie prosto, jakby przed chwilą nic się nie
• 9:09
  wydarzyło. Tylko felek już wiedział, że pod
• 9:12
  tą gładką opowieścią coś się ukrywa.
• 9:15
  Coś starego, coś wodnego i coś, czego hrabia wcale nie chciał
• 9:21
  wspominać na poziomie 170 m korytarz ciągnął się wąsko, a
• 9:27
  pomiędzy lampami zalegał mrok gęsty jak.
• 9:30
  Kakao wsypane do zbyt małej filiżanki.
• 9:33
  Przewodnik właśnie opowiadał o dawnych poziomach wydobycia,
• 9:36
  kiedy nagle lampy zamrugały, pstryk, pstryk, pstryk, to mi
• 9:42
  się nie podoba mruknął Ignacy. Mi też nie szepnął felek.
• 9:48
  Lubię, kiedy światło świeci, a nie ćwiczy mruganie.
• 9:53
  Z głębi ścian dobiegło niskie dudnienie.
• 9:57
  Bum. Nie głośne, raczej takie, które
• 10:01
  czuje się najpierw w stopach, a dopiero potem słyszy uszami.
• 10:05
  W bocznym korytarzu coś midnęła, zielonkawe, niskie.
• 10:10
  Napuchnięte jakby zrobione z kanciastych brył przemknęło przy
• 10:15
  samej ścianie i zniknęło. Widziałeś to?
• 10:19
  Syknął felek wyglądało jak taki kopalniany creeper, tylko
• 10:24
  bardziej gruby odparł Ignacy. Gruby creeper no to może gruber?
• 10:32
  Gruber to brzmi jak ktoś, kto najpierw robi bum, a potem udaje
• 10:37
  niewinnego ziemniaka bum, tym razem mocniejsze światła
• 10:42
  zamrugały gwałtowniej pył posypał się z góry, a po chwili
• 10:45
  z żelaznym hukiem zatrzasnęły się ciężkie drzwi oddzielające
• 10:49
  część korytarza łup. Wszystko wydarzyło się tak
• 10:55
  szybko, że przez moment nikt nie rozumiał, co się stało.
• 10:58
  Felek zamrugał Ignacy stał obok niego tata i przewodnik po
• 11:03
  drugiej stronie uratowanych drzwi.
• 11:07
  Tato zawołał felek i podbiegł bliżej.
• 11:10
  Nic wam nie jest, tata od razu uklęknął przy szczelinie na mnie
• 11:16
  odpowiedział Ignacy. Choć serce waliło mu już chyba
• 11:19
  szybciej niż ołówek po kartce. A wam?
• 11:23
  Też nie spokojnie chłopaki to pewnie awaryjne zamknięcie
• 11:27
  odcinka. Przewodnik próbował coś nacisnąć
• 11:31
  przy ścianie, ale panel tylko zamrugał czerwonym światłem i
• 11:35
  zgasł. Awaria zasilania mruknął.
• 11:39
  Muszę obejść system od drugiej strony.
• 11:42
  Felek przycisnął twarz bliżej do szczeliny.
• 11:45
  Tato, tu naprawdę coś mignęło zielonego i kanciaste go.
• 11:51
  Tata spojrzał poważnie, ale bez paniki.
• 11:54
  Wierzę ci. To wystarczyło, żeby felek
• 11:57
  odetchnął odrobinę spokojniej. Tata sięgnął do torby i
• 12:01
  wyciągnął złożoną kartkę. Dziewiętnasty wiek, nie wszystko
• 12:06
  się na niej zgadza z dzisiejszym układem, ale może wam pomóc?
• 12:10
  Przez szczelinę wsunął papier ostrożnie, jakby przekazywał nie
• 12:14
  mapę, tylko kawałek bardzo ważnej myśli.
• 12:17
  Ignacy złapał ją pierwszy, rozłożył pod lampą i od razu
• 12:22
  zobaczył splątane linie tuneli, stare szyby i fragmenty tras,
• 12:27
  których nie było na nowoczesnych tablicach.
• 12:30
  Jedna linia była prawie starta, cienka, blada, jakby ktoś kiedyś
• 12:35
  chciał o niej zapomnieć. Tata spojrzał na nich przez
• 12:38
  szczelinę. Nie wszystko co nowe jest
• 12:41
  ważniejsze od starego. Z bocznego korytarza dobiegł
• 12:46
  cichy dźwięk szur kap bum Ignacy ścisnął mapę dobra, mamy awarię,
• 12:55
  mamy zatrzaśnięte drzwi, mamy stare tunele i mamy grubera.
• 13:01
  Felek poprawił wafelkową czapeczkę.
• 13:03
  To teraz zaczyna się prawdziwe śledztwo.
• 13:06
  Przez chwilę po ostatnim bum w korytarzu panowała taka Cisza,
• 13:10
  że było słychać nawet pojedyncze krople spadające gdzieś W
• 13:13
  ciemności. Kap, kap, kap.
• 13:17
  Kopalnie oddychała chłodnym powietrzem, mrugała dalekimi
• 13:21
  lampami i skrzypiła od czasu do czasu jakby przeciągała stare
• 13:25
  kości po długiej drzemce. Z kamienia sączył się zapach
• 13:29
  wilgoci i żelaza. Felek poprawił czapeczkę.
• 13:34
  No dobrze szepnął to jest ten moment, kiedy bardzo bym chciał
• 13:39
  śledzić okruszki ciasta, a nie coś, co robi bum bum W
• 13:42
  ciemności. Okruszki ciasta są proste odparł
• 13:47
  Ignacy leżą i pachną, a tu trzeba użyć głowy.
• 13:52
  Moja głowa właśnie mówi, że lepiej byłoby być teraz na Górze
• 13:56
  i pić kakao. Moja mówi, że skoro już
• 13:59
  weszliśmy w tajemnicę, to trzeba ją rozgryźć.
• 14:03
  Ignacy uniósł latarkę i oświetlił podłogę.
• 14:06
  Kamień był tu mokry, ale nierównomiernie.
• 14:11
  Między zwykłymi plamami wilgoci ciągnęły się wyraźniejsze ślady,
• 14:15
  nie okrągłe, nie rozmazane, bardziej geometryczne.
• 14:20
  Jakby ktoś stawiał kroki zbyt kanciaste jak na zwykłe buty.
• 14:25
  Mamie szepnął. Felek od razu przykucnął obok.
• 14:30
  Na posadce widniał ciąg mokrych odcisków biegnących ku boczne mu
• 14:35
  korytarzowi. Zobacz, Ignacy wskazał ślady
• 14:39
  końcem ołówka najmocniej odbite są pięty.
• 14:43
  Gdyby ktoś biegł, ciężar poszedłby do przodu, a tu pięty
• 14:47
  są głębsze. Ten ktoś szedł wolniej,
• 14:50
  ostrożniej i niósł coś ciężkiego.
• 14:55
  Czyli nie uciekał. Nie bardziej jak marsz kogoś,
• 14:59
  kto coś dźwigał. To był pierwszy porządny fakt,
• 15:03
  nie zgadywanka nie strach, tylko ślad i wniosek.
• 15:09
  Felek rozłożył starą mapę i przesuwał palcem po liniach, aż
• 15:13
  zatrzymał się przy tej prawie startej.
• 15:16
  Te ślady idą nie w stronę głównego korytarza, tylko
• 15:20
  właśnie tutaj. Położył palec na bladej linii.
• 15:24
  Ignacy porównał kierunek odcisków z mapą.
• 15:27
  Masz rację? Prowadzą dokładnie tam felek
• 15:31
  spojrzał w ciemniejszy boczny korytarz.
• 15:33
  Nie wyglądał zachęcająco, raczej jak gardło starej kopalni, która
• 15:38
  połknęła już mnóstwo opowieści i nie miała nic przeciwko temu, by
• 15:42
  połknąć jeszcze jedną nową drogę.
• 15:45
  Każdy widzi starą, trzeba umieć zauważyć.
• 15:49
  Czekoladowa siła na problemy działa odpowiedział felek
• 15:53
  półszeptem. Ktoś szedł tędy powoli, niósł
• 15:57
  coś ciężkiego i kierował się nie tam, gdzie prowadziła nowa
• 16:01
  kopalnia, tylko tam, gdzie wciąż pamiętała stara.
• 16:06
  Korytarz zakręcił ostro i nagle obaj stanęli jak wryci pośrodku
• 16:11
  ciemnego chropowatego kamienia błyszczał idealnie równy blok
• 16:15
  niebieskawy. Delikatnie pulsujący światłem od
• 16:19
  środka, jakby ktoś zamknął w nim kawałek zimnego księżyca na
• 16:24
  powierzchni migały drobne wzory, linie kratki, znaki.
• 16:29
  O rety, by szeptał Ignacy to wygląda jak.
• 16:34
  Sejf. Cyfrowy sejf dodał felek, bo
• 16:39
  zwykły sejf raczej nie świeciłby jak zamrożona galaretka z
• 16:42
  błyskawicą w środku? Tuż obok wciśnięty w szczelinę
• 16:47
  skały tkwił stary drewniany fragment z herbem do ner
• 16:51
  smarków, ciemny nadgryziony czasem, ale wciąż dumny.
• 16:56
  W starej nowej jednak się tu spotkały.
• 17:00
  Felek poczuł, że po wafelkowych plecach przechodzi mu chłodny
• 17:03
  dreszczyk. Nie taki straszny, straszny,
• 17:07
  bardziej ten z rodzaju. Hej, coś tu właśnie wzięło
• 17:11
  głęboki oddech. Ignacy, masz czasem także
• 17:15
  miejsce patrzy na ciebie pierwsze.
• 17:18
  Teraz tak przyznał po chwili. No dobrze, zobaczmy, co ty
• 17:23
  ukrywasz? I zanim Ignacy zdążył
• 17:26
  powiedzieć, uważaj, felek dotknął opuszkami palców herbu
• 17:31
  herbamigotał ciepłym złotawym blaskiem.
• 17:34
  Niebieski blok odpowiedział od razu rozświetlił się i rozesłał
• 17:38
  po ścianach jasne geometryczne smugi wzd pyk, trr.
• 17:45
  A potem wszystko zaczęło się zmieniać.
• 17:48
  Chropowata skała, wygładzała się i układała w wielkie kostki.
• 17:53
  Jakby ktoś budował kopalnie od nowa z ogromnych klocków, czarne
• 17:57
  ściany połyskiwały granatowym blaskiem, żelazne elementy
• 18:01
  lśniły srebrnie woda sącząca się po ścianie zamieniła się w
• 18:06
  przejrzyste schodki z błękitnego szkła.
• 18:09
  Ignacy szepnął felek, woda zrobiła się jak sok z lodowych
• 18:14
  klocków. Zamiast żółtego światła lamp po
• 18:18
  tunelu rozlały się miękkie plamy błękitu, złota i srebra.
• 18:23
  Ciemna kopalnia nagle przestała wyglądać jak zwykły podziemny
• 18:26
  korytarz. Teraz przypominała tajemnicze
• 18:29
  zaczarowane podziemie zbudowane z kostek światła węgla i szkła.
• 18:36
  Co jest to jest? To jest kompletnie nie notatkowa
• 18:41
  owalne. Ignacy obracał się w koło z
• 18:43
  otwartymi ustami, nawet echo się zmieniło, nie dudni, ło ciężko,
• 18:48
  tylko odbijało się krócej i czyściej.
• 18:52
  Tiktok tik jakby sama kopalnia zaczęła mówić na kwadraty.
• 18:58
  Felek spojrzał na swoje ręce, potem na ściany, potem znów na
• 19:02
  ręce. O nie, ja chyba pasuje tu za
• 19:06
  dobrze. Dlaczego?
• 19:09
  Bo wyglądam jak wafel, który właśnie dostał remont w stylu
• 19:12
  super klocki Deluxe. Mimo żartu obaj stali bardzo
• 19:17
  blisko siebie. Niebieski blok pulsował
• 19:20
  spokojnie, ale wyraźnie jak serce mechanizmu, który dopiero
• 19:25
  się obudził. Ignacy to nie był tylko sejf.
• 19:30
  Nie, to raczej coś, co było zamknięte i właśnie się
• 19:35
  otworzyło. Z głębi tunelu dobiegł dziwny
• 19:39
  dźwięk pum bloom, tik bum. Powiedz, proszę, że to tylko
• 19:45
  bardzo dziwnie pracująca rura. Chciałbym, ale chyba śledztwo
• 19:50
  właśnie zrobiło się bardziej kwadratowe.
• 19:54
  To idziemy dalej. Słodkie myślenie to rozwiązanie
• 19:58
  powietrze przed nimi zadrżało z drobnych świecących kwadracików
• 20:03
  złożyły się 2 postacie, hrabia guido i skarbnik niższy
• 20:08
  masywniejszy z ciężkim płaszczem i pękiem kluczy nie całkiem jak
• 20:13
  żywi, nie całkiem jak duchy, raczej jak wspomnienia, które
• 20:17
  dostały głos i trochę światła. Skarbnik od razu zawołał to jego
• 20:22
  robota utopiec mówiłem, że wróci.
• 20:26
  Chwileczkę powiedział felek, unosząc rękę.
• 20:29
  My dopiero przyszliśmy, a pan już wybrał winnego.
• 20:33
  Bo znam ten wzór, woda, zamieszanie, stare przejścia
• 20:37
  znów chce złamać kod i otworzyć to, co powinno zostać zamknięte.
• 20:43
  Hrabia milczał, ale gdy skarbnik wspomniał o utopcu, hrabia
• 20:47
  patrzył nie na chłopców, lecz na wodę spływającą po ścianie.
• 20:52
  Ścisnął rękaw fraka tak mocno, że jego dłoń na chwilę rozsypała
• 20:57
  się w drobne, świetliste kostki, po czym znowu się złożyła.
• 21:01
  Ignacy od razu zapisał kilka słów w notesie.
• 21:04
  Nie wiedział jeszcze, dlaczego ten detal wydaje mu się ważny,
• 21:08
  ale czuł, że warto go zapamiętać.
• 21:11
  Felek zrobił krok bliżej. Panie hrabio, kiedy mówimy o
• 21:16
  kodzie, wygląda pan poważnie, ale kiedy mówimy o wodzie,
• 21:20
  wygląda pan tak, jakby ta historia wcale się jeszcze nie
• 21:23
  skończyła. Hrabia odezwał się półgłosem nie
• 21:27
  od razu najpierw popatrzył na wodę, tak jakby wspominał coś,
• 21:32
  co wolałby zostawić na dnie. To skomplikowany rozdział.
• 21:38
  Wasza wysokość, nie czas na wahanie wtrącił skarbnik.
• 21:43
  Zawory Ignacy uniósł głowę, czyli on nie błąka się
• 21:48
  przypadkiem szuka konkretnych miejsc.
• 21:51
  Czy dawno temu zmieniono naturalny bieg podziemnej wody,
• 21:54
  żeby ocalić kopalnie? Zapytał felek spokojnie.
• 21:59
  Zarabia, uniósł dłoń. Tak był czas, kiedy trzeba było
• 22:03
  wybierać rozwój kopalni albo dawny porządek pod ziemią.
• 22:08
  Czasem, żeby uratować jedno człowiek, narusza coś, co
• 22:11
  istniało wcześniej, a potem przez lata woli o tym nie mówić.
• 22:16
  Ignacy zapisał szybko. Na słowo woda reaguje inaczej
• 22:20
  niż na kod. W tej samej chwili z głębi
• 22:23
  tunelu znów dobiegło pum. Bloom, tik bum.
• 22:28
  Ale felek już nie czuł tylko niepokoju.
• 22:31
  Czuł też coś ważniejszego, że w tej historii ktoś ukrył nie
• 22:34
  tylko sejf ukrył prawdę. Bum bloom szur tik z bocznego
• 22:42
  korytarza wylała się fala błękitna, przezroczysta,
• 22:47
  zbudowana jakby z kostek szkła sunęła schodkami, błyszczała
• 22:52
  turkusowo i przy każdym zakręcie robiła bloom tick szur.
• 22:57
  Wagonik szybko krzyknął Ignacy. Wskoczyli do kopania nego
• 23:02
  wagonika i ruszyli z głośnym zgrzytem za nimi kanciasta fala
• 23:07
  sunęła dalej, ale im dłużej felek na nią patrzył, tym
• 23:11
  bardziej coś mu się nie zgadzało.
• 23:14
  Ta woda nie goni nas byle jak, odwrócił się przez ramię, ona
• 23:18
  wraca tam, gdzie płynęła. Kiedyś na zakrętach nie rozlewa
• 23:22
  się, wszędzie, trzyma się jednej strony tunelu, jakby znała
• 23:26
  drogę. Starta linia dawny obieg, masz
• 23:31
  rację, zwrotnica w lewo. Felek wychylił się i z całej
• 23:36
  siły pchnął zwrotnice klang wagonik skręcił w lewo, a
• 23:41
  kanciasta fala przemknęła prawą odnogą tunelu na czekoladowym
• 23:45
  tropie. Od krzyknął felek, choć po takim
• 23:49
  skręcie bardziej przypominał roztrzęsiony deser niż
• 23:52
  spokojnego detektywa. Wagonik zatrzymał się przy
• 23:55
  Kamiennej wnęce, podziemna kaplica mała.
• 23:59
  Cicha, spokojna. Tutaj pikseloza nie dotarła,
• 24:05
  ściany były zwyczajne, stare, gładkie od czasu lampki świeciły
• 24:10
  miękko, pachniało mokrym kamieniem i czymś starszym,
• 24:14
  jakby sama ziemia tu oddychała wolniej.
• 24:18
  Jakby kopalnia miała tu swoje ciche serce.
• 24:21
  Krzepnął felek. Na ścianach widniały symbole,
• 24:25
  woda, klucz, Korona i cyfry, ale nie było czasu na oglądanie zza
• 24:31
  tunelu dobiegło bloom, szur bum. Barykada zawołał Ignacy.
• 24:39
  Przy ścianie leżały stare deski i drewniane płotki.
• 24:42
  Chłopcy rzucili się do prawdziwego podziemnego
• 24:45
  craftingu. Szybko ta deska trochę wyżej, a
• 24:50
  ten płotek zabezpieczy wejście trochę to krzywo stoi, nie ma
• 24:54
  czasu na detale. To nie jest pałac, tylko ratunek
• 24:58
  sapnął felek. Po chwili wejście było
• 25:00
  zastawione skleconą naprędce zaporą nie wyglądała pięknie,
• 25:05
  ale wystarczała za nią zaszumiała woda, potem ucichło i
• 25:10
  wtedy usłyszeli głos. Za zabarykadowane tego przejścia
• 25:14
  ból gotliwy cichy jakby każde słowo musiało przepchnąć się
• 25:19
  przez wodę. Oddajcie kod.
• 25:24
  Chłopcy z nieruchomieje li. Muszę otworzyć zawory.
• 25:31
  W tym głosie nie było złości, nie było groźby, nie było nawet
• 25:35
  straszenia. Było zmęczenie, pośpiech i coś
• 25:41
  jeszcze. Rozpacz.
• 25:43
  W kaplicy zapadła Cisza, bo jeśli utopiec był potworem, to
• 25:48
  dlaczego brzmiał jak ktoś, kto błaga?
• 25:51
  I tu kończy się pierwsza część przygody w kopalni guido, a tak
• 25:56
  naprawdę dopiero się zaczyna. Kim jest głos zza barykady?
• 26:02
  Czego szuka utopiec w starych zaworach i dlaczego hrabia guido
• 26:06
  boi się słowa? Woda bardziej niż czegokolwiek
• 26:10
  innego? Co kryje się na końcu tej
• 26:13
  startej linii, którą ktoś kiedyś próbował wymazać z mapy?
• 26:18
  W kolejnej części dowiemy się, czy odwaga oznacza tylko
• 26:21
  budowanie murów, czy czasem także ich burzenie.
• 26:25
  Już za tydzień felek, wafelek i sekret hrabiego poziom 355.
• 26:32
  Dziękuję wszystkim, którzy wspierają felka i pomagają
• 26:35
  tworzyć kolejne historie. Komentując, przesyłając rysunki
• 26:39
  pomysły, a także zapraszając do przygód felka innych słuchaczy.
• 26:44
  Słodko, ale z odwagą na czekoladowym tropie do
• 26:48
  usłyszenia.