Latest / Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania / «PERËNDIA E KTHEU NË TË MIRË» Zanafilla 50:1–26

Transcript

«PERËNDIA E KTHEU NË TË MIRË» Zanafilla 50:1–26 · Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania

• 0:00
  Perëndia e ktheu në të mirë. Falja e plotë. Varrimi i Jakobit.
• 0:06
  Zanafilla 50:1-26. Vargjet kyçe të kapitullit:
• 0:15
  "Mos kini frikë! A jam unë në vend të Perëndisë?" vargu 19.
• 0:20
  "Ju kishit ndërmend të më bënit keq, por Perëndia e ktheu në të mirë që të ndodhte ajo që po ndodh sot: të mbahej gjallë një popull i shumë." vargu 20.
• 0:33
  "Unë po vdes, por Perëndia do t'ju vizitojë me siguri dhe do t'ju çojë nga ky vend në vendin që u betua t'u japë Abrahamit, Isakut dhe Jakobit." vargu 24.
• 0:46
  Zanafilla 50 është kapitulli i fundit dhe mbyllet ashtu si duhet: me falje, me besim dhe me një arkivol që pret.
• 0:00
  Këtu gjendet fjalia që shpjegon jo vetëm historinë e Jozefit, por gjithë librin: "Ju kishit ndërmend të më bënit keq, por Perëndia e ktheu në të mirë."
• 1:13
  Pas 50 kapitujsh me krijim, rënie, përmbytje, kulla, premtime dhe familje të thyer, kjo është fjalia e fundit.
• 1:25
  Konteksti historik dhe kulturor: Balsamimi i Jakobit (vargu 2) ishte nder i madh, me praktike të rezervuar për fisnikët egjiptianë.
• 1:35
  Dhe zija zgjati 70 ditë (vargu 3), vetëm dy ditë më pak se zija për një faraon.
• 1:45
  Egjipti mbajti zi për një bari të huaj sikur të ishte mbret.
• 1:53
  Kjo tregon sa i madh ishte nderi që kishte Jozefi dhe si bekimi i një njeriu shtrihet mbi gjithë familjen.
• 2:04
  Dhe kortezhi i varrimit ishte i jashtëzakonshëm: gjithë shërbëtorët e Faraonit, pleqtë e shtëpisë së tij, karroca dhe kalorës, një grup shumë i madh (vargjet 7-9).
• 2:18
  Kanaanët që e panë thanë: "Kjo është një zi e madhe për egjiptianët." (vargu 11).
• 2:27
  Një plak që hyri në Egjipt si i huaj i uritur, doli prej tij me nderime mbretërore dhe u varros në tokën e premtimit ashtu siç kishte kërkuar.
• 2:40
  Vargjet 1 deri 14: Varrimi në Makpelah.
• 2:47
  Jozefi u shtri mbi fytyrën e atit, qau mbi të dhe e puthi (vargu 1).
• 2:54
  Ky është loti i fundit i regjistruar i Jozefit dhe i shtati në gjithë historinë e tij: njeriu më i fuqishëm i Egjiptit i shtrirë mbi trupin e babait duke qarë.
• 3:05
  Pastaj Jozefi mbajti fjalën e dhënë: e çoi trupin e babait në Kanaan dhe e varrosën në shpellën e Makpelahut, aty ku ishin Abrahami dhe Sara, Isaku dhe Rebeka, dhe Lea (vargu 13).
• 3:20
  Kjo ishte toka e vetme që zotëronte familja e premtimit. Ishte një varr i blerë me para që ishte blerë para 600 vjetësh nga Abrahami (kapitulli 23).
• 3:31
  Dhe pikërisht aty u mblodhën.
• 3:36
  Ka diçka të fuqishme këtu: një udhëtim i tërë nga Egjipti në Kanaan me qindra njerëz, karroca dhe kalorës, vetëm për të varrosur një plak.
• 3:49
  Por ky varrim ishte deklaratë që shtëpia jonë nuk është Egjipti. 400 vjet më vonë, pasardhësit e tyre do ta kujtonin rrugën.
• 4:02
  Vargjet 15 deri 17: Frika që rikthehet.
• 4:08
  Dhe pastaj, pas varrimit, vëllezërit u trembën sërish.
• 4:16
  "Po sikur Jozefi të na urrejë dhe të na kthejë të gjithë të keqen që i kemi bërë?" (vargu 15).
• 4:23
  17 vjet kishin jetuar bashkë në paqe, ai i kishte falur, i kishte ushqyer, i kishte vendosur në tokën më të mirë, dhe prapë, sapo vdiq babai, frika u kthye.
• 4:36
  Kjo është shumë njerëzore. Ata nuk kishin besuar kurrë plotësisht faljen e tij; menduan se ai i duronte vetëm për hir të babait.
• 4:47
  Dhe kështu i dërguan një mesazh, ndoshta të sajuar, se babai i kishte lënë porosi t'i falte.
• 4:57
  Dhe pastaj erdhën vetë dhe ranë për tokë: "Ja, ne jemi shërbëtorët e tu" (vargu 18).
• 5:04
  Sa e trishtë! Pas gjithë atyre viteve, ata ende jetonin si të falur me kusht. Dhe kjo ndodh edhe me ne para Perëndisë.
• 5:17
  Ai na ka falur plotësisht dhe ne ende jetojmë sikur të na duronte me mëshirë të përkohshme.
• 5:25
  Faji i vjetër është kokëfortë, nuk beson lehtë.
• 5:31
  Vargjet 18 deri 21: Mbledh gjithë Zanafillën.
• 5:38
  Dhe Jozefi qau kur i folën (vargu 17).
• 5:44
  Sërish lot, sepse e kuptoi që ata nuk e kishin besuar. Pastaj u tha tri gjëra.
• 5:51
  E para: "Mos kini frikë! A jam unë në vend të Perëndisë?" (vargu 19). Ai nuk e merr dot rolin e gjykatësit dhe as nuk e do.
• 6:01
  Kur dikush na ka lënduar, tundimi është të bëhemi gjykatësit e tij. Jozefi tha: "Ai vend nuk është i imi."
• 6:11
  E dytë: "Ju kishit ndërmend të më bënit keq, por Perëndia e ktheu në të mirë." (vargu 20).
• 6:20
  Shikoni pak se sa e saktë është kjo fjali! Ai nuk tha "nuk kishit ndërmend keq" — e pranoi qëllimin e tyre të keq.
• 6:27
  Dhe nuk tha "Perëndia ju detyroi" — ata vepruan lirshëm.
• 6:33
  Tha dy gjëra që ndodhën njëkohësisht: Ju bëtë keq, dhe Perëndia bëri mirë përmes së njëjtës ngjarje.
• 6:44
  Kjo është përgjigjja e Biblës për dhimbjen: pa e mohuar të keqen, pa e humbur besimin e sovranitetit të Perëndisë.
• 6:55
  Dhe e treta: "Mos kini frikë! Unë do t'ju ushqej ju dhe fëmijët tuaj." (vargu 21).
• 7:05
  Dhe teksti shton: i ngushëlloi dhe u foli zemrës së tyre.
• 7:12
  Kjo shprehje në hebraisht do të thotë të flasësh butë, me dashuri. Përdoret për fjalët e një burri me gruan që do.
• 7:22
  Jozefi nuk u tha thjesht "ju fal", u foli zemrës derisa u qetësuan.
• 7:29
  Vargjet 22 deri 26: Arkivoli që priste.
• 7:34
  Jozefi jetoi 110 vjet — moshë që egjiptianët e konsideronin jetë të përsosur. Pa nipër e stërnipër.
• 7:44
  Dhe kur i erdhi ora, u tha vëllezërve fjalët më të rëndësishme të të gjithë jetës së vet:
• 7:54
  "Unë po vdes, por Perëndia do t'ju vizitojë me siguri dhe do t'ju çojë nga ky vend në vendin që u betua t'u japë Abrahamit, Isakut dhe Jakobit." (vargu 24).
• 8:08
  Vini re: njeriu më i fuqishëm i Egjiptit, me pallat, patin, nderimet dhe një jetë të tërë atje,
• 8:14
  e quan Egjiptin "ky vend", jo shtëpi. Zemra e tij ishte tek premtimi.
• 8:21
  Dhe pastaj i vuri të betoheshin: "Kur Perëndia t'ju vizitojë, do t'i merrni me vete eshtrat e mia." (vargu 25).
• 8:31
  Dhe libri mbyllet: Kështu Jozefi vdiq, e balsamuan dhe e vunë në një arkivol në Egjipt (vargu 26).
• 8:41
  Ky është fundi i Zanafillës: një arkivol i pambyllur në tokë të huaj. Jo varr, arkivol që pret.
• 8:49
  Për 400 vjet ai qëndroi aty, dhe çdo brez i izraelitëve e dinte se ishte aty. Ishte kujtesa e tij e gjallë.
• 8:59
  Ne nuk jemi egjiptianë. Një ditë do të ikim dhe do ta marrim me vete.
• 9:07
  Dhe ndodhi. Eksodi 13:19 thotë: Moisiu mori me vete eshtrat e Jozefit.
• 9:14
  Po të shikojmë tek Jozueu 24:32, eshtrat e Jozefit i varrosën në Sikem. 400 vjet dhe premtimi u mbajt.
• 9:24
  Prandaj Hebrenjve 11:22 e rendit pikërisht këtë si veprën e besimit të Jozefit —
• 9:34
  jo interpretimin e ëndrrave, jo qeverisjen e Egjiptit, por dha urdhër për eshtrat e tij.
• 9:44
  Besimi më i madh i tij ishte të besonte për diçka që do të ndodhte 400 vjet pas vdekjes.
• 9:54
  Fjalët kyçe të kapitullit:
• 10:00
  "Ju kishit ndërmend... por Perëndia" (vargu 20). Folja origjinale *chashav* përdoret dy herë në të njëjtin varg:
• 10:08
  Ju menduat dhe Perëndia mendoi. E njëjta fjalë, dy subjekte, dy qëllime të kundërta për të njëjtën ngjarje.
• 10:14
  Kjo është përgjigjja më e plotë e Biblës për problemin e së keqes: njeriu përgjegjës, Perëndia sovran, dhe në fund e mira triumfon.
• 10:25
  "U foli zemrës" (vargu 21). Shprehja origjinale *diber al-lev* — të flasësh drejt zemrës.
• 10:33
  Përdoret për fjalë të buta, ngushëlluese. Perëndia e përdor për popullin e vet: "Flisni zemrës së Jerusalemit" (Isaia 40:2).
• 10:41
  Falja e vërtetë nuk mjafton me një deklaratë; ajo flet derisa tjetri të qetësohet.
• 10:48
  "Do t'ju vizitojë" (vargjet 24 dhe 25). Folja origjinale *pakad* — të vizitosh, të kujdesesh, të ndërhysh.
• 10:55
  Kjo fjalë do të kthehet tek Eksodi 3:16, kur Perëndia i thotë Moisiut: "Unë ju kam vizituar."
• 11:05
  Jozefi e tha profecinë, Moisiu e pa përmbushjen. Dhe Zakaria do ta përdorë për Mesian: "Zoti na vizitoi dhe shpërblei popullin e vet" (Luka 1:68).
• 11:15
  "Arkivol" (vargu 26). Fjala origjinale *aron* — arkë, senduk.
• 11:23
  Dhe kjo është e njëjta fjalë që do të përdoret për Arkën e Beslidhjes. Dy arka do të udhëtonin me Izraelin në shkretëtirë:
• 11:30
  njëra mbante ligjin dhe praninë e Perëndisë, tjetra mbante eshtrat e Jozefit dhe premtimin.
• 11:38
  Njëra fliste për Perëndinë që është me ta, tjetra për Perëndinë që e mban fjalën.
• 11:45
  Lidhja me Krishtin dhe Dhjatën e Re:
• 11:51
  Vargu 20 është parathënia e kryqit. Ajo që njerëzit bënë me qëllim të keq, Perëndia e kthen në shpëtimin më të madh.
• 11:59
  "Këtij që u dorëzua sipas këshillës së caktuar dhe të paranjohur të Perëndisë, ju e vratë duke e gozhduar në kryq, por Perëndia e ringjalli." (Veprat 2:23-24).
• 12:12
  E njëjta strukturë: qëllimi i keq i njeriut dhe plani i mirë i Perëndisë në të njëjtën ngjarje.
• 12:19
  Juda tradhtoi, Pilati dënoi, ushtarët gozhduan — dhe përmes asaj vepre të keqe Perëndia shpëtoi botën.
• 12:28
  Jozefi tha: "të mbahej gjallë një popull i shumë." Krishti solli jetë të përhershme për çdo komb.
• 12:35
  "A jam unë në vend të Perëndisë?" është pikërisht ajo që duhet të kujtojmë kur duam të hakmerremi.
• 12:43
  Pali e shkroi: "Mos u hakmerrni për veten, sepse është shkruar: Mua më përket hakmarrja." (Romakët 12:19).
• 12:51
  Shikoni, falja jonë nuk do të thotë se drejtësia nuk ka rëndësi; do të thotë se ajo i përket Atij, jo neve.
• 12:59
  Arkivoli: Ai ishte figura e besimit që shikon përtej vdekjes.
• 13:06
  Jozefi nuk e pa premtimin e përmbushur, por dha urdhër për eshtrat.
• 13:14
  Ne gjithashtu nuk do t'i shohim të gjitha premtimet e plotësuara në këtë jetë, por Pali shkruan:
• 13:21
  "Nëse kemi shpresë në Krishtin vetëm në këtë jetë, jemi më të mjerët e të gjithë njerëzve. Por tani Krishti u ringjall prej së vdekurish, i pari i atyre që kanë fjetur." (1 Korintasve 15:19-20).
• 13:31
  Arkivoli i Jozefit priti 400 vjet. Varri i Krishtit priti tri ditë dhe u zbraz.
• 13:38
  Aplikimi për ne sot:
• 13:44
  Ka një zakon të vjetër: kur familjet largoheshin nga fshati për në kurbet, merrnin me vete një grusht dhe nga vendlindja.
• 13:51
  Përse u duhej? Sepse ai dhe u thoshte çdo ditë: Ne nuk jemi nga këtu, një ditë do të kthehemi.
• 13:59
  Arkivoli i Jozefit ishte pikërisht kjo për 400 vjet. Nga ky mësim neve marrim:
• 14:07
  Së pari: Mos u bëj gjykatësi i atyre që të lënduan. "A jam unë në vend të Perëndisë?"
• 14:14
  Kur dikush na bën keq, ne duam të vendosim dënimin, por ai vend nuk është i yni.
• 14:22
  Lëre tek Ai, dhe do të çlirosh veten para se të çlirosh tjetrin.
• 14:29
  Së dyti: Mëso të thuash fjalën e vargut 20 për jetën tënde:
• 14:36
  "Ju bëtë keq, por Perëndia e ktheu në të mirë."
• 14:43
  Kjo nuk do të thotë të pretendosh se e keqja ishte e mirë; do të thotë të besosh se Perëndia është aq i madh sa edhe të keqen e përdor.
• 14:50
  Merr dhimbjen tënde më të madhe dhe pyet: Çfarë ka bërë Perëndia përmes saj që nuk do të ndodhte ndryshe?
• 15:00
  Së treti: Folji zemrës, jo vetëm gojës. Jozefi u foli zemrës së tyre.
• 15:06
  Kur fal dikë, mos e lër me një "e harrova". Fol derisa ai të qetësohet vërtet. Pa e lënë shprehur ftohtë, lë njerëzit ende të frikësuar.
• 15:15
  Së katërti: Beso faljen që të është dhënë. Vëllezërit jetuan 17 vjet të falur dhe ende trembeshin.
• 15:23
  Sa herë edhe ne jetojmë sikur Perëndia na duron me vështirësi? Ai nuk të duron, Ai të ka falur.
• 15:31
  Beso atë çka Ai ka thënë, jo atë çka ndjen faji yt.
• 15:38
  Së pesti: Jeto si një njeri me arkivol. Jozefi kishte gjithçka në Egjipt dhe prapë tha "ky vend".
• 15:46
  Mos u ngul aq thellë këtu sa të harrosh se je në udhëtim. Investo, puno, duaj, por mbaje zemrën tek premtimi.
• 15:56
  Ata që dijnë ku po shkojnë, jetojnë ndryshe këtu.
• 16:02
  Së gjashti: Beso për atë që nuk do ta shohësh. Vepra e fundit e besimit të Jozefit ishte një urdhër për diçka që do të ndodhte 400 vjet më vonë.
• 16:11
  Lutu për fëmijët e fëmijëve, mbill në kishë për brezin që nuk e ke njohur. Besimi i vërtetë shikon përtej jetës tonë.
• 16:21
  Çfarë mësojmë nga ky kapitull?
• 16:26
  Zanafilla 50 na tregon një bir që qau mbi babain dhe mbajti fjalën për varrimin;
• 16:33
  vëllezër që ende trembeshin pas 17 vjetësh falje;
• 16:39
  një njeri që refuzoi vendin e gjykatësit dhe u foli zemrës së tyre;
• 16:47
  dhe një arkivol të lënë në Egjipt si premtim i pambyllur.
• 16:54
  Dhe mbi të gjitha, fjalinë që mbledh gjithë librin: "Ju kishit ndërmend të më bënit keq, por Perëndia e ktheu në të mirë."
• 17:02
  Baje mend këtë varg:
• 17:07
  "Ju kishit ndërmend të më bënit keq, por Perëndia e ktheu në të mirë." Zanafilla 50:20.
• 17:17
  Kjo është fjala e fundit e Zanafillës për çdo dhimbje: E keqja është e vërtetë, por Perëndia ka fjalën e fundit.
• 17:25
  Paqja dhe hiri i Perëndisë qoftë me ju, dhe Zoti ju bekoftë!