Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Umowa Stoi 🍭Bajka dla dzieci (Cukierkoza II) | Felek Wafelek (PFW_052)

Transcript

Umowa Stoi 🍭Bajka dla dzieci (Cukierkoza II) | Felek Wafelek (PFW_052) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

• 0:00
  Cześć tu radkowski wracamy do lasu, do którego wchodzi się jak
• 0:04
  przez zakładkę w książce, tylko że tym razem zamiast zapachu
• 0:08
  drożdżówki z rynku czujemy cząber gorzkie kakao i tę
• 0:13
  szczególną strefę rozsądku, która działa jak ciepły koc.
• 0:18
  Słuchacie odcinka felek wafelek i cukier koza.
• 0:23
  Umowa stoi to opowieść o słowie, które potrafi przykleić się do
• 0:27
  człowieka mocniej niż lukier. O drobnym druczku, który udaje,
• 0:32
  że go nie ma i o tropie, który zaczyna się od jednej liczby.
• 0:37
  Czy umowa stoi może działać? Nawet jeśli nikt niczego nie
• 0:41
  podpisał? Co kryje się w woluminie?
• 0:44
  Zwykłe strony czy układanka, która prowadzi prosto do prawdy
• 0:49
  i dlaczego tajemnicze 113 brzmi jak zakładka, której nie wolno
• 0:55
  zgubić? A jeśli wy też chcecie mieć swój
• 0:58
  pomysł w kolejnej przygodzie? Wpadajcie na przygody
• 1:01
  felkawafelka.pl i zgłoście się do słodkiej loterii.
• 1:07
  Gotowi, usiądźcie wygodnie, poprawcie czapeczki i nastawcie
• 1:11
  uszy na drobny druczek. Zaczynamy, jeżeli felek stał się
• 1:16
  już znajomym głosem w waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i
• 1:20
  zostawcie ocenę, to dla nas najmilszy sygnał, by opowiadać
• 1:25
  dalej. A jeśli chcecie wesprzeć
• 1:26
  przygody felka, możecie postawić mu symboliczne kakao na
• 1:30
  patronite. Ten mały gest.
• 1:33
  Daje nam wielką moc do tworzenia kolejnych historii na
• 1:36
  czekoladowym tropie. Link znajdziecie w opisie.
• 1:39
  Dziękuję, że jesteście częścią tego świata.
• 1:42
  Drzwi zatrzasnęły się przed nimi z głuchym klik, a Las
• 1:45
  natychmiast spróbował udawać, że nic się nie stało, tylko że w
• 1:50
  powietrzu dalej wisiał cząber i gorzkie kakao.
• 1:53
  Ten zapach nie był bajkową dekoracją.
• 1:56
  To był trop. Julia przycisnęła dłonie do
• 1:59
  drewna i zawołała głośno helenka.
• 2:03
  Jesteś tam? Tadek już robił krok w tył,
• 2:07
  rozglądając się gorączkowo. Ja biegnę dookoła, może jest
• 2:11
  wejście od tyłu i zanim Julia zdążyła zaprotestować, tadek
• 2:16
  zniknął między drzewami omijając chatkę szerokim łukiem.
• 2:20
  Felek nie czekał na kolejne, a morze jego wafelkowe nogi
• 2:24
  sprężyły się jak gumki w procy krusze się, lecz nie poddaję
• 2:29
  mruknął do siebie. Felek zebrał się w sobie karmel
• 2:33
  w jego waflach, aż za bulgotały doskoczył do klamki i pchnął
• 2:37
  drzwi z całej siły. Drzwi, choć drewniane i masywne
• 2:41
  to ustąpiły gładko. Felek wpadł pierwszy, a zanim
• 2:45
  wpadł zapach, para zioła, gorzkie kakao i coś kwaśnego
• 2:51
  jagodowego ciepło uderzyło jak koc narzucony na ramiona.
• 2:56
  Wnętrze nie wyglądało jak pułapka.
• 2:58
  Było przytulne, solidne drewno, żeliwo półki z słoikami, mapy na
• 3:04
  ścianie. Framugi przy oknach miały coś
• 3:07
  marcepanowego w kształcie, ale to był raczej domowy ozdobnik
• 3:11
  niż jadalna ściana. Felek od razu szukał oczyma
• 3:15
  helenki i wtedy za oknem coś drgnęło.
• 3:19
  Julia zamiast czekać zobaczyła z boku chatki niski balkonik taki
• 3:23
  na wysokości, na którą dało się wejść bez ryzyka, bo pod spodem
• 3:27
  był szeroki drewniany podest i solidna poręcz.
• 3:31
  Julia chwyciła barierkę obiema rękami weszła ostrożnie na
• 3:35
  podest, potem na niski próg i przeszła przez uchylone okno jak
• 3:39
  mała akrobatka, ale taka co najpierw sprawdza, czy ma gdzie
• 3:43
  postawić stopę. Zero szaleństwa, rozwaga, balans
• 3:47
  i precyzja wpadła do środka zadyszana felek, gdzie ona jest
• 3:53
  i wtedy zobaczyła. Helenka siedziała przy wielkim
• 3:57
  dębowym stole, owinięta puszystym kocem, trzymała kubek
• 4:02
  z parującym wywarem, uśmiechała się szeroko, a kryształki na jej
• 4:06
  ramionach bledły jakby ktoś powoli zdejmował z niej cukrową
• 4:12
  skorupkę. Julia aż przystanęła.
• 4:15
  Helenka. Tu helenka machnęła wesoło i
• 4:19
  jest mi ciepło. Skąd ta izby odezwało się
• 4:22
  ciężkie, spokojne mieszanie chochlą baba jaga stała przy
• 4:27
  wielkim garze zadymiona osmalona zmęczona wyglądała nieprzyjaźnie
• 4:33
  to fakt, ale jej ruchy były konkretne jak u ratownika nic
• 4:37
  nie było dla efektu wszystko żeby działało w tym samym
• 4:41
  momencie rozległo się łupnięcie z tyłu chatki, jakby ktoś wpadł
• 4:45
  przez kolejne wejście. To był tadek zziajany z impetem
• 4:51
  wpadł do środka, z impetem rozglądając się jak burza.
• 4:54
  Gdzie jest helenka? Helenka odwróciła głowę i
• 4:57
  pomachała mu kubkiem, jakby to był Puchar, tadek, tu Jestem,
• 5:02
  tadek zamarł, a potem powoli opuścił ręce.
• 5:06
  Czyli podrapał się po głowie, nie włożyła się jej do pieca.
• 5:12
  Baba jaga spojrzała na niego tak, jak patrzy się na kogoś,
• 5:15
  kto właśnie zapytał, czy deszcz jest zupy.
• 5:19
  Do pieca prychnęła to jest piec do ogrzewania chatki i
• 5:23
  zaparzania herbatki a ciepło to czas a czas to ratunek bez
• 5:29
  temperatury. Ten wasz cukier nigdy nie puści.
• 5:32
  Julia zrobiła krok bliżej helenki już spokojniej, ale
• 5:36
  nadal czujnie. Nic ci nie jest?
• 5:40
  Jest mi ciepło powtórzyła helenka i uśmiechnęła się tak,
• 5:44
  jakby ktoś włączył jej słońce w środku.
• 5:48
  I mniej twardo felek wszedł w tryb śledczy.
• 5:51
  Zaczął myszkować po półkach suszonej jagody gorzkie kakao,
• 5:56
  sól w glinianej miseczce mapy ścieżek, stare dziwne przepisy
• 6:01
  tu nie było klatek na dzieci ani straszaków to był warsztat hmm
• 6:06
  mruknął tu pachnie jak. Odpowiedzialność.
• 6:11
  Baba jaga zerknęła na niego uważnie.
• 6:15
  Wafelku. Ty widzisz więcej niż reszta,
• 6:18
  felek poprawił czapeczkę dumny jak detektyw.
• 6:21
  Po znalezieniu pierwszego tropu, bo mam oczy jak 2 rodzynki w
• 6:25
  cieście odparł poważnie i one nie lubią.
• 6:29
  Jak ktoś miesza składniki bez przepisu po krzykach, wpadaniu i
• 6:33
  oddawaj helenkę w chatce zapadła ta szczególna Cisza, która nie
• 6:38
  straszy, tylko uspokaja. Ciepło z pieca pracowało jak
• 6:42
  koc. Para krążyła pod sufitem.
• 6:45
  A zapach cząbru i gorzkiego kakao trzymał się tu jak
• 6:48
  obietnica, że ktoś panuje nad sytuacją.
• 6:52
  Baba jaga bez zbędnych słów postawiła przed julią i tatkiem
• 6:55
  2 kubki zapanowały tak mocno, że na moment zniknęły im nosy.
• 7:02
  Pijcie rzuciła krótko, to nie są czary, to zwykła równowaga.
• 7:07
  Tadek spojrzał podejrzliwie na parę.
• 7:10
  A nie ma wersji z miodkiem baba jaga uniosła brew.
• 7:16
  Tadkowi to wystarczyło, żeby przestać negocjować z życiem.
• 7:21
  Julia wzięła nieśmiały łyk. Smak był dziwny, najpierw
• 7:25
  gorzki, potem kwaśny, a na końcu ciepły, jakby ktoś od środka
• 7:30
  wygładzał myśli. Ta dziwna choroba felek nazwał
• 7:35
  to cukier kozą wtrąciła Julia, ocierając usta rękawem.
• 7:40
  Nazwa idealna baba jaga kiwnęła głową, ale żeby to odkręcić
• 7:45
  trzeba działać systematycznie, nie jakoś tylko krok po kroku.
• 7:51
  Felek w gramolił się na krzesło, żeby lepiej widzieć stół.
• 7:55
  Wyglądał jak mały profesor od tropów, tylko zamiast kredy miał
• 7:59
  czujny wzrok. Baba jaga ułożyła na blacie
• 8:02
  wszystko równo jak dowody w sprawie.
• 8:06
  Dzbanek, miseczka, garść jagód, kakao, sól.
• 8:11
  Felek aż poczuł szacunek w wafelkowych strukturach.
• 8:16
  Warsztat a nie teatr. Baba jaga stuknęła palcem w
• 8:20
  dzbanek. Krok pierwszy jeden łyk
• 8:24
  źródlanej wody. Tadek już nabierał powietrza,
• 8:27
  żeby powiedzieć coś o syropie, ale jaga popatrzyła tak, że
• 8:31
  syrop sam uciekł mu z wyobraźni. Tadek zrobił minę jakby woda
• 8:36
  była najnudniejszą rzeczą świata, ale wypił gulb.
• 8:42
  Krok drugi. Jagody.
• 8:44
  Powiedziała jaga i podała im ciemne kwaśne kuleczki.
• 8:48
  Tadek wrzucił jedną do ust i natychmiast wykrzywił twarz o
• 8:53
  kwaśne. Jak zadanie z matmy helenka
• 8:57
  zahichotała spod koca, a Julia też spróbowała i aż przymknęła
• 9:02
  oczy. Okropne.
• 9:05
  Baba jaga była niewzruszona, kwaśne, zatrzymuje cukrowe
• 9:09
  przyspieszenie to jak hamulec a hamulec w bajce też jest ważny.
• 9:14
  Felek pokiwał głową, mądrze zgadzam się, hamulce ratują
• 9:19
  wafle przed zderzeniem z tortem. Baba jaga przesunęła miskę z
• 9:23
  kakao. Krok trzeci.
• 9:26
  Gorzkie zalała proszek gorącą wodą.
• 9:30
  Zapach był mocny i prawdziwy. Taki, który mówi, wracamy do
• 9:34
  siebie. Julia wzięła łyk, tadek też i
• 9:39
  oboje poczuli, że w środku robi się ciszej.
• 9:42
  Spokojniej. To działa wyszeptała Julia,
• 9:48
  patrząc na swoje palce. Połysk na lukrowych paznokciach
• 9:52
  jakby przygasł już nie był taki idealny, bo równowaga działa
• 9:57
  zawsze odparła jaga nawet w bajce.
• 10:01
  Na koniec uniosła palce nad kubkami.
• 10:04
  Krok czwarty i ostatni szczypta soli.
• 10:08
  Jaga wsypała po kilka ziarenek licząc prawie pod nosem.
• 10:13
  Sól ustawia smak na właściwy tor wyjaśniła.
• 10:17
  Jak zwrotnica na kolejce tadek otarł czoło.
• 10:21
  Czemu tu tak gorąco? Baba jaga domknęła drzwiczki
• 10:25
  pieca, puf. Bo czasem ciepło przyspiesza
• 10:30
  ratunek i topi cukier w waszym ciele, ale tylko wtedy, gdy ktoś
• 10:34
  nad nim panuje. Kazała im usiąść blisko pieca,
• 10:39
  oddychać spokojnie i zrobić kilka powolnych kroków po izbie,
• 10:43
  jakby rozruszali ciało po długim siedzeniu.
• 10:47
  Para muskała, ręce i policzki, kryształki na skórze nie znikały
• 10:51
  od razu, ale miękły jakby przestawały się panoszyć.
• 10:55
  Felek swoim wafelkowym okiem specjalisty od słodkości poziom
• 10:59
  lepkości spada powiedział z ulgą o to lubię to stan, w którym
• 11:05
  detektyw może myśleć. Kiedy gorąca para z pieca
• 11:10
  otuliła izbę, a ja godowo kakaowy wywar zrobił swoje
• 11:14
  cukier, koza zaczęła się cofać nie z hukiem.
• 11:17
  Nie teatralnie, raczej jak lukier, który powoli puszcza,
• 11:21
  kiedy dostanie ciepło i cierpliwość na policzkach tatka
• 11:24
  cukierkowe piegi bledu, jakby ktoś ścierał je miękką gąbką.
• 11:29
  Kryształowy błysk z ust znikał centymetr po centymetrze.
• 11:34
  Julia podniosła dłonie do światła.
• 11:36
  Lukrowy połysk na paznokciach został już tylko cienką mgiełką,
• 11:41
  jak wspomnienie po brokacie, który spadł z choinki.
• 11:44
  Najwięcej działo się u helenki. Kolorowe koraliki, kryształki na
• 11:49
  rączkach miękły i robiły się mniejsze, a włosy przestawały
• 11:53
  wyglądać jak oprószone cukrem pudrem.
• 11:55
  Helenka poruszyła palcami i aż się ucieszyła, że znów są jej
• 11:59
  baba. Jaga popatrzyła na nich krótko
• 12:02
  rzeczowo jak sanitariuszka polowa po akcji.
• 12:06
  Zdążyliśmy w ostatniej chwili. Julia przełknęła ślinę.
• 12:10
  To to znaczy, że było już naprawdę źle.
• 12:15
  Było. Przytaknęła jaga.
• 12:18
  Jeszcze trochę i nie byłoby już trochę.
• 12:22
  Transformacja na początku jest wolna, ale potem przyśpiesza jak
• 12:26
  bita śmietana w mikserze kręcisz, kręcisz i nagle fill
• 12:31
  gotowe. Tadek aż usiadł ciężej na
• 12:34
  krześle. A bita śmietana jest zła?
• 12:38
  Baba jaga uśmiechnęła się pod nosem.
• 12:41
  Nie chodzi o to, że coś jest złe powiedziała jaga twardo, ale bez
• 12:45
  straszenia to tylko porównanie cukier koza nie gryzie, ona
• 12:50
  zmienia, krystalizuje po cichu, aż w końcu człowiek wygląda jak
• 12:56
  cukrowa figurka. Jaga zrobiła pauzę, żeby słowa
• 13:00
  same dotarły. Błyszcząca.
• 13:03
  Idealna piękna jak ozdoba na torcie, tylko że to pułapka, bo
• 13:09
  taka figurka już nie biega, nie śmieje się, nie przytula, stoi i
• 13:15
  wygląda na zawsze. Felek przełknął i dodał cicho po
• 13:20
  fellowemu. A ja wolę być trochę kruchy, ale
• 13:24
  prawdziwy, bo słodycz to nie wszystko.
• 13:28
  Helenka przytuliła misia mocniej, jakby chciała się
• 13:31
  upewnić, że może Julia spojrzała na felka, tadek też i nagle
• 13:37
  oboje zrobili się jacyś mniejsi, bardziej zawstydzeni.
• 13:42
  Felku Julia zaczęła pierwsza. Przepraszamy, miałeś rację.
• 13:49
  Tadek pokiwał głową, a jego mina była poważna jak u kogoś, kto
• 13:53
  właśnie zrozumiał, że tylko spróbuje to wcale nie jest mała
• 13:57
  rzecz. No sorki, wiesz myślałem, że
• 14:01
  przesadzasz z tą ostrożnością. Felek poprawił swój kołnierzyk i
• 14:05
  westchnął, tak jak wzdycha wafelek, który chciałby
• 14:08
  powiedzieć, a nie mówiłem, ale woli być miły.
• 14:12
  Wafelki swoją mądrość mają mruknął i ta mądrość mówi.
• 14:18
  Pułapki zaczynają się od ładnie i malutko popatrzył na julię
• 14:23
  tadka i helenkę tak miękko, jakby przykrywał ich kocem z
• 14:27
  czekolady. Ale wafelki wiedzą też drugą
• 14:31
  rzecz. Dodał ciszej.
• 14:33
  Każdy może popełnić błąd. Nawet najbardziej dzielna
• 14:37
  drużyna ważne jest tylko to, co robisz potem feliks tuknął
• 14:41
  palcem w swój wafelkowy brzuszek jakby sprawdzał czy serce
• 14:45
  jeszcze pracuje. A potem robi się tak, mówisz o
• 14:49
  k. Dałem się złapać, wyciągasz
• 14:52
  wniosek i wracasz na czekoladowy trop bez wstydu z odwagą, bo
• 14:57
  Wstyd. To też taka pułapka, tylko że
• 15:00
  bez cukru uśmiechnął się krzywo. No i pamiętajcie, nie trzeba być
• 15:04
  idealnym, żeby być wspaniałym, wystarczy być sobą i próbować
• 15:09
  mądrzej niż wczoraj. W chatce było ciepło, spokojnie
• 15:13
  i. Trochę wstydliwie.
• 15:16
  Tak wstydliwie jak po sytuacji, kiedy człowiek wie, że zrobił
• 15:20
  błąd, tylko jeszcze nie wie jak go nazwać.
• 15:23
  Baba jaga odstawiła chochlę i spojrzała na nich po kolei nie
• 15:27
  strasząco rzeczowo jak ratownik, który najpierw opatruje, a potem
• 15:33
  mówi, jak nie wpaść. Drugi raz do tej samej dziury.
• 15:37
  Dobrze, teraz posłuchajcie mnie uważnie powiedziała krótko,
• 15:41
  następnym razem nie jecie słodyczy w lesie, nawet jeśli
• 15:45
  rosną na drzewach, nawet jeśli wyglądają jak prezent od natury.
• 15:50
  Tadek od razu podniósł rękę, jakby to była lekcja, a on miał
• 15:54
  bardzo ważną poprawkę. Ale my najpierw nie jedliśmy,
• 15:59
  była wstążka, nie jedz i my serio powiedzieliśmy nie.
• 16:04
  Julia też poczuła, że musi się wytłumaczyć, bo jej
• 16:07
  odpowiedzialność aż ją łaskotała pod żebrami.
• 16:11
  A poza tym to nie były zwykłe słodycze z drzew, to on zaczął
• 16:16
  ten skrzat, on dał nam lizaki. Helenka przytuliła misia i
• 16:21
  dorzuciła szybko trochę obronnie.
• 16:24
  I mówił w głowie ten głos. To było takie, że samo się
• 16:29
  chciało babajaga zmrużyła oczy nie ze złości z koncentracji.
• 16:35
  Skrzat powtórzyła. Jaki skrzat?
• 16:40
  Gdzie jak wyglądał coe dokładnie zrobił?
• 16:44
  Julia nie zdążyła nawet dobrać słów, bo obraz sam wskoczył jej
• 16:49
  do głowy. Jak kartka wysunięta z książki.
• 16:52
  Najpierw była brama jasia i małgosi kamieniczki stały na
• 16:55
  rynku jak bajkowe okładki. A kiedy Julia czytała na głos
• 16:59
  gwar miasta, nagle zwinął się w rulon, zrobili krok pod łukiem i
• 17:04
  wszystko zrobiło się inne bruk zmiękł powietrze zapachniało
• 17:09
  ziemią. I słodyczą tak intensywną jak
• 17:12
  otwarta paczka landrynek to było jak zakładka w książce wyrwało
• 17:17
  się Julii rynek. Został za nami, jakby za szybą
• 17:21
  tata w pół gestu, dziecko z lodami wszystko stało.
• 17:26
  Dobrze ucięła baba jaga co dalej?
• 17:29
  Co z tym skrzatem tadek aż podskoczył na krześle jakby bał
• 17:33
  się, że jeśli nie powiesz szybko, to wspomnienie znowu się
• 17:36
  przyklei. Był na polanie wóz miał koła jak
• 17:40
  plastry cytryny, a na wozie kryształki równe jak jakby ktoś
• 17:45
  je polerował. Helenka wcisnęła nos w misia i
• 17:49
  dodała cicho. I on się uśmiechał za szeroko,
• 17:54
  tak jakby ćwiczył uśmiech. Felek zmrużył oczy i wtrącił jak
• 17:59
  detektyw, który już widzi nitkę wystającą z kieszeni
• 18:02
  podejrzanego. Julia przełknęła ślinę.
• 18:06
  Powiedział, że Las jest nudny i trzeba go doprawić i że zna się
• 18:10
  na słodyczach i na umowach, a potem wyciągnął lizaki 3.
• 18:16
  Niebieski, czerwony, zielony, bez jednej rysy.
• 18:20
  Tadek aż poczuł w języku ten smak, jakby wrócił.
• 18:24
  Pachniały tak mocno, że aż robiło się ciepło w nosie, a on
• 18:29
  mówił nic nie kosztuje prawie nic.
• 18:33
  Baba jaga pochyliła się odrobinę.
• 18:36
  I co dalej? Co powiedzieliście dokładnie?
• 18:41
  Tadek spuścił wzrok. No jak to co dał nam te lizaki
• 18:46
  i. I potem zapytał, czy jak się
• 18:49
  znowu spotkamy, to czy weźmiemy od niego galaretki.
• 18:54
  Baba jaga pochyliła się jeszcze bliżej.
• 18:57
  A umowa czy była umowa? W chatce zrobiło się jeszcze
• 19:03
  ciszej, jakby nawet piec nasłuchiwał.
• 19:06
  Umowa stoi powiedziała helenka i ścisnęła misia króliczka jeszcze
• 19:11
  mocniej. Powiedzieliśmy, że umowa stoi
• 19:15
  powtórzył lekko przerażony Tadeusz.
• 19:18
  Ale to chyba nic złego? Zapytała Julia słowa mają moc
• 19:24
  dodał filozoficznie felek. Baba jaga stuknęła palcem w blad
• 19:29
  jakby przybijała fakt do deski. No to daliście się złapać na
• 19:34
  haczyk dodała zawarliście z nim umowę urobił was w swoje niecne
• 19:40
  zamiary, gwałtownie odwróciła się do nich, jak ktoś, kto
• 19:43
  właśnie układa w głowie mapę zagrożenia.
• 19:47
  Teraz słuchajcie, to nie zaczęło się od całego lasu.
• 19:51
  Powiedziała twardo, najpierw zaczął od okolicznych dzieci od
• 19:55
  tych, które biegały tu same, które chciały tylko spróbować i
• 19:59
  wrócić do domu. Jedno drugie, trzecie, aż plotka
• 20:03
  zrobiła swoje, a on już wiedział, że to działa.
• 20:07
  Zrobiła krok do półki i stukniała w słoik z cukrem.
• 20:10
  Jakby to był dowód rzeczowy. Potem zaczął zostawiać cukierki
• 20:15
  w lesie, nie żeby jeść, żeby wabić, rozkładał je jak okruszki
• 20:20
  na ścieżce tulizak tam drops, tam karmelowa nitka i za każdym
• 20:24
  razem szept robił resztę jeszcze jeden tylko jeden.
• 20:30
  Z felek przełknął ślinę. Czyli to była pułapka
• 20:36
  rozstawiona jak znaki drogowe mruknął.
• 20:40
  Dokładnie przytaknęła jaga a teraz jest gorzej bo to już nie
• 20:45
  są tylko przynęty. Teraz cały Las jest zarażony
• 20:48
  cukier, kozą, słodycz nie jest tu ozdobą, jest narzędziem
• 20:53
  powietrze, ścieżki te idealne kryształki, wszystko pracuje na
• 20:58
  jego korzyść. Julia poczuła, jak robi jej się
• 21:02
  zimno mimo ciepła pieca. Po co mu to?
• 21:06
  Baba jaga zmrużyła oczy. Bo on potrzebuje coraz więcej
• 21:10
  cukru, coraz więcej kryształków to jego biznes.
• 21:15
  Cukier daje mu materiał i ster. Najpierw robi was błyszczących,
• 21:19
  żebyście sami się sobie podobali, potem robi was
• 21:22
  posłusznych, bo jeszcze odbiera hamulec, a kiedy hamulec znika,
• 21:27
  umowa prowadzi was tam, gdzie on chce.
• 21:30
  Zawiesiła głos na moment, a potem dodała już prościej, żeby
• 21:34
  każdy z nich poczuło to dokładnie.
• 21:37
  A wy trafiliście mu pod sam nos jak świeża, ciepła drożdżówka na
• 21:42
  parapecie, a on jak to on sprytnie zawarł z wami umowę.
• 21:49
  Julia zbladła. Tadek też nagle przestał wiercić
• 21:52
  się na krześle, nawet helenka przytuliła misia ciszej, jakby
• 21:56
  bała się, że zbyt głośny oddech znów obudzi szept.
• 22:01
  Ale wyrwało się Julii. Przecież my nic nie
• 22:04
  podpisaliśmy, nie było żadnej umowy, nie było żadnego papieru.
• 22:10
  Baba jaga pokręciła głową krótko i twardo.
• 22:14
  W świecie bajek umowa to umowa nie musi być na pergaminie,
• 22:18
  wystarczy słowo, a wy powiedzieliście je razem.
• 22:22
  Tadek przełknął ślinę. Czyli umowa ustna też się liczy?
• 22:28
  Liczy się najbardziej, bo wchodzi prosto do głowy odparła
• 22:32
  jaga. I właśnie o to mu chodzi,
• 22:34
  żebyście sami powiedzieli, tak. Felek zmrużył oczy, ale tym
• 22:40
  razem nie jak ktoś, kto już wie wszystko raczej jak detektyw,
• 22:45
  który szuka jednego praktycznego wyjścia.
• 22:48
  Okej mówił ostrożnie każdą umowę da się jakoś unieważnić, prawda?
• 22:55
  Baba jaga zawahała się tylko na mgnienie.
• 22:58
  Da się, ale to nie jest pstryk. Umowy w bajkach nie pękają od
• 23:03
  życzeń. Julia przełknęła ślinę.
• 23:07
  To od czego? Jaga wskazała wolumin brodą.
• 23:11
  Od warunków zawsze jest haczyk, linijka, której nikt nie czyta,
• 23:16
  bo wszyscy wolą skrót. Tadek popatrzył na grubość
• 23:20
  księgi. Skoro jesteśmy w bajce, to
• 23:24
  odpowiedź jest na pewno zapisana gdzieś tutaj
• 23:27
  odparłentuzjastycznie, tadek, Julia prychnęła haczyk zapisany
• 23:32
  małym druczkiem w książce co mam milion stron.
• 23:35
  Felek już kartkowa wał powoli jak detektyw, który słyszy
• 23:40
  papier, oho, tu coś jest na marginesach stron migały drobne
• 23:46
  dopiski, strzępki, sylaby, okruszki.
• 23:51
  Kra Ki olo ra zmarszczył czekoladowe brwi trochę brak w
• 23:59
  tym słodkiej logiki. Helenka aż podskoczyła z misiem
• 24:04
  to układanka. Baba jaga skinęła głową.
• 24:08
  Tak się chowa rzeczy ważne kawałkami, żeby je złożyć,
• 24:13
  trzeba cierpliwości i sprytu. Felek zamknął wolumin na chwilę
• 24:19
  i położył na nim dłoń. Jakby uspokajał rozbrykaną
• 24:23
  książkę. Potem spojrzał na całą drużynę,
• 24:26
  już spokojny, już zdecydowany w jego oczach pojawił się błysk.
• 24:32
  Nie taki pewny, jak u kogoś, kto już zna odpowiedź raczej taki
• 24:36
  jak u detektywa, który właśnie poczuł zapach tropu i myśli.
• 24:40
  Chyba wiem, gdzie to prowadzi z rybą na haczyku.
• 24:43
  Albo chociaż z samym haczykiem powiedział felek twardo jak
• 24:47
  gorzka czekolada. Cytujemy waszą bajkę, bo słodycz
• 24:52
  to nie wszystko, liczy się spryt.
• 24:55
  A wtedy piec zrobił pyk, pyk jakby chatka odetchnęła i
• 25:00
  szepnęła. No wreszcie.
• 25:04
  Chwilę później baba jaga rozwinęła na stole szorstką
• 25:07
  mapę. Nie była to elegancka mapa z
• 25:10
  atlasu, tylko taka jaką robi się w terenie z plamami zagięciami i
• 25:15
  kreskami, które oznaczały bardziej pamięć niż geometrie.
• 25:19
  Dobra powiedziała krótko. Jeśli chcecie przerwać cukier
• 25:23
  kozę, musicie dotrzeć tam, gdzie ją nakręca, odnaleźć treść umowy
• 25:28
  i znaleźć wyjście. Tadek zadarł brodę.
• 25:33
  Czyli to jego fabryki? Jaga skinęła głową i stuknęła
• 25:37
  palcem w punkt na mapie głęboko w lesie.
• 25:41
  Tam za zakrętem 3 smaków. On właśnie tam lubi czekać.
• 25:46
  Julia wpatrywała się w mapę, jakby próbowała zobaczyćścieżkę,
• 25:50
  zanim ją przejdą. Co to za miejsce?
• 25:53
  Stara przędzalnia przerobiona na cukrową robotę odpowiedziała
• 25:57
  jaga kiedyś tam robili nici, teraz robią cukrowe włókna
• 26:02
  takie, które wplątują ludzi w umowy.
• 26:05
  Felek dotąd milczał. Stał przy stole jak mały strateg
• 26:09
  jego wafelkowe oczy skakały między mapą woluminem i
• 26:13
  woreczkiem z ziołami, jakby układał w głowie Plan z klocków.
• 26:18
  Nagle uniósł palec. Oho, to znaczy, że nie możemy
• 26:22
  iść tam jako my. Tadek zmarszczył brwi.
• 26:26
  To jako kto? Felek uśmiechnął się krzywo.
• 26:31
  Ten uśmiech zawsze oznaczał jedno spryt, wchodzi na scenę.
• 26:36
  Jako jego sukces. Powiedział spokojnie, titel li
• 26:40
  tury musi uwierzyć, że cukier koza już nas ma, że umowa
• 26:44
  działa, że jesteśmy gotowi. Julia od razu poczuła dreszcz,
• 26:49
  ale tym razem nie był strachem. Był pomysłem.
• 26:54
  Czyli mamy go zwieść? Dokładnie przytaknął felek.
• 26:59
  On kocha widok błyszczących kryształków.
• 27:02
  Kocha moment, kiedy ktoś wygląda na prawie gotowego, jeśli damy
• 27:06
  mu ten obrazek, podejdzie bliżej.
• 27:10
  Mama jaga przyjrzała mu się uważnie.
• 27:13
  Sprytne i ryzykowne. Słodko, ale z odwagą mruknął
• 27:19
  felek. Tylko, że odwaga ma dziś Plan.
• 27:23
  I tak w ciepłej chatce przy mapie i woluminie rozpoczęła się
• 27:27
  narada, która miała zwabić ci te liturego prostą w ich spryt.
• 27:33
  Baba jaga zatrzymała ich jeszcze na progu.
• 27:35
  Nie robiła wielkich pożegnań, tylko spojrzała każdemu w oczy
• 27:39
  jak ratownik, który przekazuje drużynie jedną najważniejszą
• 27:43
  rzecz. Ja zostaję.
• 27:46
  Powiedziała krótko. Ktoś musi trzymać tu strefę
• 27:49
  rozsądku i wyciągać z lasu tych, których złapie szept.
• 27:54
  Jeśli pójdę z wami Las będzie miał wolne ręce.
• 27:59
  Julia zacisnęła usta. Ale babciu.
• 28:03
  Nie, ale ucięła jaga już łagodniej.
• 28:07
  Wy macie spryt, ja mam cząber każdy robi swoje baba jaga
• 28:11
  podała frankowi mały woreczek i glinianą miseczkę z gęstą,
• 28:15
  przezroczystą mazią. Klej na kryształki macie
• 28:20
  wyglądać jak cukrowe ofiary? Nie stać się nimi, Zero
• 28:24
  podlizywania. Tadek przełknął ślinę.
• 28:28
  Czyli udajemy, że nas dopadło? Dokładnie mruknął felek.
• 28:34
  Fit eli tury lubi sukces? Pokażemy mu obrazek, który
• 28:38
  kocha. I tak zaczęła się ich cukrowa
• 28:41
  metamorfoza. Julia przykleiła sobie kilka
• 28:45
  błyszczących kryształków na rękawy i kołnierz, tak żeby
• 28:48
  wyglądało jakby cukier. Koza dopiero zaczynała ją
• 28:51
  ozdabiać. Tadek dostał cukierkowe piegi na
• 28:55
  policzkach 2 rzędy kryształków, idealnie nierównych, żeby było
• 28:59
  wiarygodnie. Helenka miała najłatwiej parę
• 29:03
  cukrowych koralików na dłoniach i odrobinę białej mgiełki na
• 29:07
  włosach jak puder na babeczce. A felek.
• 29:12
  Felek, choć był najtwardszy w drużynie też dał się przystroić
• 29:16
  mały kryształek przy krawędzi czapeczki i 2 na ramionach.
• 29:20
  Jakby słodycz próbowała się do niego dobrać.
• 29:23
  Wafelek spojrzał na siebie z ukosa, oho, detektyw w wersji
• 29:28
  limitowanej cukrowa ozdoba dobra czas na spektakl.
• 29:33
  Ruszyli. Las prowadził ich pewnie aż
• 29:37
  zapewnie. Ścieżka była gładka, a słodycze
• 29:41
  po bokach wisiały nisko. Jakby ktoś celowo ułożył
• 29:45
  dekorację na wysokości języka. Powietrze robiło się coraz
• 29:49
  bardziej lepkie, coraz bardziej ładne i coraz bardziej ciche jak
• 29:54
  w miejscu, gdzie ktoś nie chce świadków, a potem usłyszeli to,
• 29:58
  co było jak podpis terktergter dźwięk kołowrotka.
• 30:05
  Fabryka nie była zwykłym domem, była wydrążonym ogromnym
• 30:10
  drzewem, które wyglądało, jakby ktoś zamienił je w maszynę.
• 30:14
  W środku błyszczały szpule cukrowych nici, całe wieże
• 30:18
  połyskujących włókien cienkich jak pajęczyna, a mocnych jak
• 30:23
  upór na środku terkotał wielki kołowrotek, kręcąc się sam,
• 30:28
  jakby napędzało go czyjeś więcej.
• 30:31
  I stał tam on titalitury, nie jak miły sprzedawca jak
• 30:36
  właściciel uśmiech miał twardy wyćwiczony bez jednej rysy,
• 30:41
  dokładnie taki jakiego lizaki, gdy ich zobaczył aż rozłożył
• 30:46
  ręce, jakby witał dostawę. No nareszcie zawołał słodko
• 30:50
  złośliwie czekałem, oj czekałem, nie mogłem się doczekać.
• 30:55
  Jego spojrzenie przejechało po Julii po tatku po helence.
• 31:00
  I zatrzymało się na felku. Dłużej z satysfakcją.
• 31:06
  Felek zrobił krok do przodu, specjalnie trochę niepewny,
• 31:10
  jakby umowa ciągnęła go za niewidzialną nitkę.
• 31:14
  Zagrał idealnie spojrzenie lekko przygaszone ramiona, opuszczone
• 31:20
  cukrowe kryształki na czapeczce błysnęły dokładnie tyle, ile
• 31:23
  trzeba tak mruknął, cicho posłusznie.
• 31:28
  Umowa. Ci te litury aż klasnął w
• 31:32
  dłonie. Właśnie umowa stoi, prawda?
• 31:35
  Tadek przełknął ślinę, ale trzymał rolę.
• 31:38
  Julia też, helenka ścisnęła, króliczkowego pluszaka i zrobiła
• 31:43
  minę cukrowo posłuszną, choć w oczach miała ten mały upór,
• 31:47
  który lubi robić niespodzianki. Kitel litury odwrócił się do
• 31:51
  kołowrotka i wskazał palcem na wolne miejsce przy szpulach.
• 31:56
  No skoro już przyszliście to do pracy równiutko hop hop hop
• 32:01
  grzecznie bez pytań umowa to umowa kołowrotek przyśpieszył
• 32:05
  terk terk terk jakby już świętował.
• 32:09
  Felek skinął głową spokojny, jak ktoś, kto udaje spokój.
• 32:14
  Tak jest powiedział miękko bez pytań.
• 32:18
  I cała drużyna cukrowa i posłuszna zrobiła krok w stronę
• 32:22
  maszyny. Na razie grali.
• 32:26
  Na razie title litury był pewien, że ich ma i przez krótką
• 32:30
  chwilę wszystkim wydawało się, że mają wszystko pod kontrolą.
• 32:33
  Przebrania działają, nie mają objawów cukier, kozy.
• 32:37
  Titali tury stanął przy kołowrotku, jak dyrygent przed
• 32:40
  orkiestrą. Zadowolony zapewne za słodki.
• 32:46
  No równiutko zawołał grzecznie bez pytań.
• 32:50
  Umowa to umowa. I wtedy to się stało.
• 32:54
  Wszyscy zrozumieli. Julia chciała się zatrzymać.
• 32:59
  Serio chciała? Tylko, że jej noga nie zapytała
• 33:02
  o zdanie. Zrobiła krok.
• 33:05
  Tadek próbował cofnąć rękę od kołowrotka, ale palce same się
• 33:09
  zacisnęły jakby ktoś wcisnął w nie niewidzialną instrukcję.
• 33:13
  Helenka przytuliła króliczka i szepnęła nie, lecz jej łokieć
• 33:17
  uniósł się posłusznie, jakby ją ktoś ciągnął na nitce.
• 33:21
  Ci te litury za klaskał, ho ho zaweł z zachwytu.
• 33:25
  Widzicie umowa, to umowa, umowa zawsze działa.
• 33:29
  W tym momencie dla wszystkich stało się to oczywiste.
• 33:33
  To umowa ich wiązała cukier, koza była tylko dodatkiem.
• 33:38
  Felek zrobił krok do przodu, celowo powolny, celowo odrobinę
• 33:43
  zgaszony, jakby też zaczynało mu się robić ciężko.
• 33:47
  Skrzat od razu złapał to spojrzeniem, zatrzymał się,
• 33:51
  zmierzył felka od czapeczki po czekoladowe stopy.
• 33:55
  A ty powiedział przeciągle taki twardy, taki mądry, a jednak
• 34:01
  tylko kruchy wafelek. Felek opuścił ramiona dokładnie
• 34:06
  tak jak trzeba, żeby wyglądać na kogoś, kto zaraz się podda.
• 34:11
  Umowa. Mruknął cicho.
• 34:14
  Ti te litury aż się rozmarzył. Właśnie umowa stoi, prawda?
• 34:20
  Przesunął się jeszcze bliżej. Za blisko.
• 34:24
  Jeszcze chwilka i będziesz waflem w cukrowej posypce
• 34:27
  wyjątkowymrzadkim idealnym ozdoba na sam pałac króla za
• 34:34
  ciebie zapłacą mi trzykrotność. Felek poruszył się minimalnie,
• 34:38
  jakby zakręciło mu się w głowie. Nie proszę, ja nie chcę dodał.
• 34:44
  Słabo felek titalitury rozłożył ręce jak sprzedawca na jarmarku
• 34:49
  nie chce, nie chce, nikt nie chce.
• 34:52
  No chyba chyba, chyba, że podpiszesz ze mną prawdziwą
• 34:58
  umowę. I tu felek w środku uśmiechnął
• 35:01
  się szeroko, bo to było dokładnie to, czego potrzebował.
• 35:05
  Felek zachrypiał odrobinę jak kruszony wafel w zamkniętym
• 35:09
  opakowaniu. Podpisze, ale jak brzmi umowa?
• 35:14
  Jakie warunki? Ti te litury parsknął ojej jaki
• 35:19
  ostrożny wafelek. No dobrze popatrz popatrz.
• 35:23
  Wskoczył na stopień wozu i stuknął palcem w lukrowy napis
• 35:27
  na boku litery były fikuśne zawijane, a między nimi mnóstwo
• 35:32
  drobnego druczku. Jakby ktoś chciał ukryć prawdę
• 35:35
  wśród ozdób i te litury odchrząknął z dumą i zaczął
• 35:38
  recytować prawie śpiewając kto lizaka weźmie, mówiąc umowa
• 35:43
  stoi, niechaj się moich rozkazów nie boi, wnet moim sługą na
• 35:49
  zawsze zostanie. By spełniać grzeczniutko każde
• 35:52
  me żądanie. Zrobił teatralną pauzę, żeby
• 35:56
  jego własne słowa go pogłaskały. Od gwizdka do gwizdka robota nie
• 36:02
  żarty. Twój dzień jest na liście i
• 36:04
  stemplu oparty masz nosić skrzynki z posypką i z cukrem i
• 36:09
  milczeć jak karmel co twardnieje w luksze marudzić zabraniam kto
• 36:14
  bąk nie choć ów tę całą swą zmianę zaczyna znów kołowrotek
• 36:19
  zakaszlał jakby z zachwytu terkterk titelitury pochylił się
• 36:24
  ku ostatniej linijce i uderzył w nią paznokciem.
• 36:28
  Tu takie mniej istotne, ale. Lecz pakt ten jest ważny,
• 36:33
  blablabla i siłę swą ma blablabla, dopóki tajemnica
• 36:38
  imienia blabla wciąż trwa. Blablabla.
• 36:44
  Felek uniósł brwi idealnie nieświadomie.
• 36:48
  Tajemnicą imienia zapytał spokojnie.
• 36:52
  Title litury skrzywił się i machnął ręką, jakby odganiał
• 36:55
  komara. Drobiazg bajkowy dodatek nikomu
• 36:59
  się nie chce w to bawić, nikt go nie zna, więc umowa stoi i stoi,
• 37:04
  co nie? Dodał z tym swoim przyklejonym
• 37:07
  uśmiechem od ucha do ucha. Felek skinął głową, udając, że
• 37:11
  wierzy, ale w środku już miał kolejny klocek w planie.
• 37:14
  Jeśli umowa ma trzymać mocno, to musi mieć też swoje pęknięcie
• 37:19
  tajemnica imienia. Jaga mówiła przecież jasno, w
• 37:23
  warunkach zawsze siedzi haczyk, taki mały, że większość
• 37:27
  przechodzi obok, bo patrzy tylko na wielkie litery.
• 37:31
  Felek poczuł to mrowienie, które zawsze wracało, gdy jeden trop
• 37:35
  nagle łączył się z drugim. Aha, mruknął titani tury zmrużył
• 37:41
  oczy. Soho.
• 37:44
  Felek natychmiast przykrył błysk udawaną obojętnością.
• 37:48
  Nic tylko cyferki, wafelki lubią liczyć warstwy.
• 37:54
  Skrzat prychnął i odwrócił się do dzieci.
• 37:57
  A wy co tak się ociągacie do przędzenia warknął.
• 38:01
  I znów umowa pociągnęła julię tadka i helenkę jak niewidzialna
• 38:06
  gumka Julia zacisnęła zęby i zrobiła krok, choć w środku
• 38:10
  mówiła nie. Tadek ruszył nogą, jakby ktoś mu
• 38:15
  ją pożyczył na chwilę helenka posmutniała, ale ręce ręce
• 38:20
  posłusznie robiły swoją robotę. Gitary tury obrócił się do felka
• 38:25
  i podał mu wielkiego zielonego lizaka.
• 38:28
  Zielony aż świecił jakby był zrobiony z zaklętej mięty.
• 38:33
  To co waflu umowa stoi? Czy Chcesz na zawsze zostać
• 38:37
  cukrowym posągiem w zamku króla? Felek zachwiał się teatralnie,
• 38:42
  jakby właśnie uratował go ostatni oddech.
• 38:45
  Wyprostował się z ulgą i poprawił wafelkową czapeczkę.
• 38:49
  Zaraz, zaraz ja tylko muszę coś sprawdzić, podniósł wolumin
• 38:54
  jakby potrzebował się podeprzeć, muszę sprawdzić, czy warunki
• 38:58
  umowy są zgodne z najnowszym kodeksem między bajkowym, żeby
• 39:02
  nie było naruszenia paragrafu 113 title litury aż za nie
• 39:08
  mówił. Co, kim ty jesteś Green
• 39:12
  spectorem, czemu nie zamieniasz się w cukier?
• 39:15
  Co ty powiedziałeś? 113?
• 39:18
  Felek otworzył wolumin nie kartkował jak czytelnik kartkowa
• 39:23
  wał jakłowca tropów. Tak, 113, a dokładnie 110 i 3.
• 39:33
  W tej samej chwili titley tury zrobił oczy wielkie jak bezy w
• 39:36
  cukierni zaczęły mu drgać uszy, potem zaczął kręcić się w kółko,
• 39:41
  jakby ktoś wsadził go do beczki z gorącym budyniem.
• 39:44
  Felek nie przestawał wertował strony i liczył pod nosem.
• 39:49
  Na stronie setnej na marginesie między drukiem a ciszą ktoś
• 39:53
  kiedyś dopisał urwany kawałek słowa, tylko tyle, żeby oko
• 39:57
  zaczepiło się jak haczyk. Felek dotknął palcem.
• 40:01
  Rum. Na stronie dziesiątej.
• 40:06
  Pel na stronie trzeciej. Tield.
• 40:11
  Julia zobaczyła to kątem oka. Umowa wciąż pchała ją do szpuli,
• 40:16
  ale w spojrzeniu pojawiła się iskra, jak mały płomień pod
• 40:19
  mokrym drewnem. Tadek patrz wydusiła przez
• 40:23
  zaciśnięte zęby. Tadek kręcił korbką jak automat,
• 40:28
  ale jego oczy pracowały jak latarki raz na wolumin raz na
• 40:32
  felka raz na marginesy helenka z króliczkiem w ramionach,
• 40:36
  wyszeptała do siebie jakby składała hasło do tajnego
• 40:39
  przejścia rumpel felek uniósł kartkę odrobinę wyżej, tak by
• 40:46
  nikt poza nimi nie widział i znalazł jeszcze jeden dopisek
• 40:50
  schowany głębiej. Przy przypisie drobnym
• 40:53
  druczkiem. Skin dokończył cicho.
• 40:58
  Rum pl stilt skin. Felek zamknął wolumin na
• 41:04
  sekundę, jakby uspokajał rozbrykaną książkę.
• 41:08
  Potem spojrzał na te liturego. Skrzat stał jak napięta
• 41:12
  landrynka cały drżał jego czapka, przekrzywiła się od
• 41:16
  nerwowego drgnięcia, a palce ściskały powietrze jakby chciały
• 41:19
  złapać coś niewidzialnego i rozerwać na czole, wystąpiły mu
• 41:24
  kropelki lukru albo potu, tylko słodszego uśmiech zniknął,
• 41:29
  zostały zęby. Odłóż to, zostaw.
• 41:33
  Syknął dam ci lepsze warunki umowy nowe, miękkie, słodsze ani
• 41:40
  się wasz nie. Felek zrobił krok do przodu.
• 41:45
  Nie teatralny prawdziwy. Mruczę twoją tajemnicę.
• 41:50
  Powiedział spokojnie. Ci te litury zastygł kołowrotek
• 41:55
  jakby na ułamek sekundy zgubił rytm.
• 42:00
  Nie wysyczał skrzat nie wolno. Felek podniósł głowę w jego
• 42:07
  oczach był ten błysk, niepewność, tylko odwaga sprytu.
• 42:11
  Taka co mówi spróbuje. Wolno odparł, bo słodycz to nie
• 42:17
  wszystko. Liczy się spryt, a spryt czasem
• 42:20
  polega na tym, żeby nazwać rzeczy po imieniu.
• 42:23
  Julia poczuła, jak drży jej ręka.
• 42:26
  Umowa jeszcze trzymała jeszcze tadek kręcił korbką, ale w
• 42:30
  oczach miał jedno felku proszę helenka wciągnęła powietrze i
• 42:35
  wyszeptała z całych sił proszę. Felek spojrzał prosto na title
• 42:41
  liturego. Twoje prawdziwe imię brzmi
• 42:45
  rumpel still skin. To nie był wybuch, to było
• 42:49
  pęknięcie ciche, ale totalne. Lukrowy napis na wozie
• 42:55
  zmatowiał, jakby ktoś posypał go gorzkim kakao.
• 42:59
  Cukrowe nici straciły sprężystość i opadły bez dumy.
• 43:03
  Kołowrotek jęknął jak stara maszyna bez paliwa trwa i Cisza.
• 43:09
  A dzieci? Nagle przestały się ruszać.
• 43:13
  Julia cofnęła ręce, jakby dopiero teraz zauważyła, że nie
• 43:16
  były jej. Tadek puścił korbkę i zachwiał
• 43:20
  się, bo zniknęło to niewidzialne ciągnienie.
• 43:23
  Helenka zrobiła krok swój własny i przytuliła się do Julii.
• 43:28
  Ci te litury cofną się jego twarz, zrobiła się mała, prawie
• 43:32
  zwyczajna, bez tej twardej landrynkowej pewności.
• 43:37
  Nie, nie sygnał cienko co wy narobiliście mój cukrowy
• 43:43
  interes. Felek uniósł brwi.
• 43:46
  Dopóki tajemnica trwa wszystko działa, prawda?
• 43:51
  Skrzat otworzył usta, ale słowa nie wyszły, jakby własna umowa
• 43:55
  zatkała mu gardło. Titeli tury warknął coś pod
• 43:59
  nosem jak rozgnieciony cukierek, który chciałby być spowrotem
• 44:02
  lizakiem? Potem rzucił się w cień między
• 44:05
  korzeniami. Hej, tadek ruszył pierwszy stój.
• 44:11
  Julia wystartowała bez słowa skok przez skrzynkę z posypką
• 44:15
  ręka na belce, 2 kroki po wozie jakby Las był placem zabaw, a
• 44:20
  ona znała wszystkie drabinki. Helenka przycisnęła króliczka i
• 44:24
  pobiegła krótko, ale dzielnie titeritury mignął raz drugi
• 44:29
  czapeczka podskakiwała mu jak przecinek w drobnym druczku
• 44:33
  skręcił nagle w wąską ścieżkę, której nikt nie zauważyłby,
• 44:37
  gdyby nie to, że ziemia była tam lekko polukrowana tadek.
• 44:41
  Zginął się o nie jęknął to jest nielegalny lukier.
• 44:46
  Julia była już prawie przy skrzacie, ale title litury
• 44:50
  zrobił coś, co robią tylko ci, którzy uciekają od dawna, odbił
• 44:54
  w bok. Wskoczył między 2 korzenie i
• 44:57
  zsunął się w dół, jak po zjeżdżalni sekunda 2.
• 45:02
  I było po nim tylko cukrowa. Mgiełka zakręciła się w miejscu,
• 45:06
  jakby ktoś zamknął za nim niewidzialne drzwi.
• 45:10
  A niech to uciekł wyszeptała helenka.
• 45:15
  Felek zacisnął dłoń na woluminie.
• 45:17
  Uciekł, bo się boi powiedział cicho.
• 45:21
  To też jest trop. Wtedy z cienia wysunęła się
• 45:25
  sylwetka, najpierw ręka z drewnianą łyżką, potem twarz to
• 45:30
  była baba jaga, tylko jakby mniej straszna Legenda, a
• 45:34
  bardziej babcia jadzia. Nadal przenikliwe oczy nadal ten
• 45:40
  bajkowy charakter, ale uśmiech ciepły jak w kuchni, gdy ktoś
• 45:44
  wie, co robi. No proszę powiedziała babcia
• 45:47
  jadzia, zwinny, jak zawsze upiekło mu się tym razem.
• 45:53
  Julia zacisnęła usta jeszcze rozgrzana po biegu.
• 45:57
  To co teraz gonimy? Babcia jadzia pokręciła głową.
• 46:02
  Jej oczy nadal były przenikliwe, ale uśmiech miała taki, jakby
• 46:06
  właśnie przykrywała ciastościereczką, żeby spokojnie
• 46:09
  wyrosło. Nie dzisiaj najważniejsze
• 46:12
  zrobiliście umowa puściła, a wasze ręce znów są wasze, a to w
• 46:17
  bajkach jest bardzo dużo. Tadek spojrzał w ciemną
• 46:22
  szczelinę między korzeniami, gdzie zniknął titeli tury.
• 46:26
  Czyli uciekł. Uciekł, bo pierwszy raz od dawna
• 46:30
  ktoś go nazwał i nie zadrżał odparła babcia jadzia.
• 46:35
  Tacy co żyją z cudzych podpisów najbardziej boją się czytania
• 46:38
  drobnym druczkiem helenka przytuliła króliczka i
• 46:42
  westchnęła tak jakby oddawała ciężar z serca.
• 46:46
  Felek poprawił wafelkową czapeczkę i zacisnął dłoń na
• 46:49
  woluminie. Skoro upiekło mu się, to znaczy,
• 46:53
  że będzie wracał mruknął babcia. Jadzia skinęła będzie próbował,
• 46:59
  ale wy macie coś, czego on nie ma, macie siebie i macie ten
• 47:04
  stuknęła łyżką w okładkę woluminu klucz od bajki.
• 47:09
  Julia spojrzała na felka. A skąd ty w ogóle wiedziałeś z
• 47:13
  tym 113? Tadek aż się odwrócił.
• 47:18
  No właśnie ja myślałem, że to numer tramwaju.
• 47:21
  Felek udawał, że się zastanawia bardzo długo, żeby dodać temu
• 47:25
  powagi, a potem uśmiechnął się pod nosem.
• 47:28
  Powiedzmy, że mam we Wrocławiu starego przyjaciela, takiego co
• 47:32
  lubi fakty bardziej niż plotki i czasem podsuwa detektywom bardzo
• 47:36
  małe, bardzo ważne liczby. Helenka zamrugała.
• 47:41
  Przyjaciela. Mhm, mruknął felek malutkiego z
• 47:47
  brodą i z miną jakby widział już niejedną przygodę.
• 47:51
  Babcia jadzia odwróciła się lekko w stronę lasu, jakby
• 47:54
  słuchała, czy coś jeszcze się skrada.
• 47:57
  Cisza tylko słodki zapach w powietrzu i dalekie trzaśnięcie
• 48:01
  gałązki. Dobra powiedziała do bramy zanim
• 48:07
  bajka przewróci stronę. Ruszyli już spokojniej, ale
• 48:12
  wciąż czujnie. Las po drodze wydawał się mniej
• 48:16
  napuszony jakby opadł z niego część lukru.
• 48:20
  Cukrowa mgiełka była rzadsza, a wolumin w rękach felka
• 48:24
  zachowywał się jak kompas. Raz cięższy, raz lżejszy, jakby
• 48:29
  sam mówił tędy. Kiedy dotarli do kamiennego łuku
• 48:34
  między jasiem i małgosią, wszystko wyglądało znajomo i
• 48:38
  trochę niemożliwie. Po drugiej stronie przez cienką
• 48:42
  szybę portalu wciąż był rynek i wciąż ten sam obrazek.
• 48:47
  Dziecko z podwójną porcją lodów czekoladowych biegło jak
• 48:51
  zatrzymane w uśmiechu, a tata stał w pół gestu i pokazywał
• 48:55
  mamie coś w Górze. O rany.
• 48:57
  Szepnęła Julia i jakby ktoś wcisnął pauzę.
• 49:02
  Zakładka mruknął tadek mówiłem. I wtedy go zobaczyli.
• 49:08
  Na niskim postumencie siedział krasnal wrocławski.
• 49:12
  Mały jak kubek kakao dla helenki, ale z miną jakby
• 49:16
  trzymał w kieszeni pół miasta i wszystkie jego tajemnice.
• 49:20
  Felek podszedł, pierwszy, zatrzymał się, położył dłoń na
• 49:25
  woluminie, jakby meldował misja wykonana na razie.
• 49:30
  Dziękuję powiedział cicho. Za 113.
• 49:35
  Krasna nie odpowiedział głośno, tylko mrugnął do felka,
• 49:39
  dokładnie tak jak wtedy i jakby od niechcenia poruszył ustami.
• 49:44
  Fakty ponad hipotezy felek skinął minimalnie.
• 49:48
  Na czekoladowym tropie mruknął do siebie tego się nie gubi.
• 49:53
  Zrobili krok pod łuk, potem drugi.
• 49:57
  Świat kliknął gwar rynku, wrócił jak fala gołębie, śmiechy,
• 50:02
  stukot obcasów, zapach drożdżówek.
• 50:05
  Dziecko z lodami dokończyło bieg jakby nic się nie stało.
• 50:09
  Tata dokończył gest, mama się uśmiechnęła, helenka wypuściła
• 50:13
  powietrze i aż się zachichotała, jakby dopiero teraz przypomniała
• 50:17
  sobie, że można oddychać. Normalnie żyjemy ogłosił tadek i
• 50:23
  nie Jestem landrynką na wystawie.
• 50:26
  Julia przytuliła helenkę jednym ramieniem.
• 50:29
  I mamy wolumin. Felek spojrzał na okładkę przez
• 50:33
  ułamek sekundy. Wydawało mu się, że w świetle
• 50:36
  słońca coś na brzegach kartek błysnęło jak cukrowy pył maleńko
• 50:42
  prawie nic, ale detektywi zauważają prawie nic.
• 50:47
  Felek uśmiechnął się ciepło, choć w oczach został mu ten
• 50:50
  błysk czujności. Dziś wygraliśmy jedno, bardzo
• 50:54
  ważne, nie. Powiedział, a jutro do czytamy
• 50:59
  resztę. Dzięki, że byliście z nami w tej
• 51:02
  przygodzie. Czasem największa pułapka nie ma
• 51:04
  kłów ani pazurów, tylko miły uśmiech i jedno zdanie, które
• 51:10
  brzmi niewinnie, a potem ciągnie jak niewidzialna nitka.
• 51:15
  A największe zwycięstwo? To moment, kiedy ręce i myśli
• 51:19
  znów są nasze i można powiedzieć mądre, nie bez wstydu, za to z
• 51:26
  odwagą. I Jeszcze raz ogromne
• 51:28
  podziękowania dla Julii Tadeusza helenki i ich taty Wojciecha to
• 51:33
  wasz pomysł był iskrą tej historii i dzięki wam ten
• 51:37
  cukrowy Las dostał swój prawdziwy trop.
• 51:41
  A co dalej? Na razie zamykamy tę kartkę, ale
• 51:45
  detektywi wiedzą, że bajki lubią zostawiać okruszki.
• 51:50
  Ten maleńki błysk na brzegach woluminu mógł być tylko
• 51:54
  światłem, a mógł być też zapowiedzią, że twitter litury
• 51:58
  kiedyś spróbuje wrócić na czekoladowym tropie.
• 52:03
  Do usłyszenia.