Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Jaś i Małgosia 🍬 Bajka dla dzieci (Cukierkoza I) | Felek Wafelek (PFW_051)

Transcript

Jaś i Małgosia 🍬 Bajka dla dzieci (Cukierkoza I) | Felek Wafelek (PFW_051) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

• 0:00
  Cześć tu radkowski dziś zabieram was do samego serca Wrocławia
• 0:04
  prosto na rynek tam gdzie powietrze pachnie jak ciepła
• 0:08
  drożdżówka z kakao i stary papier w bibliotece, gdy ktoś
• 0:12
  otwiera książkę w tym jednym idealnym momencie.
• 0:17
  Słuchacie odcinka felek wafelek i cukier, koza, jaś i Małgosia
• 0:23
  to opowieść o bramie, która działa jak magiczna zakładka do
• 0:27
  bajki. O słodyczy, która kusi zbyt
• 0:30
  spokojnie i o tropie, którego pod żadnym pozorem nie wolno
• 0:34
  zgubić. Czy zwykły łuk między
• 0:36
  kamienicami może być wejściem do lasu, którego nie ma na żadnej
• 0:41
  mapie? Dlaczego w tym lesie najbardziej
• 0:44
  niebezpieczne rzeczy wcale nie straszą, tylko wyglądają
• 0:48
  idealnie i grzecznie zapraszają. Zanim ruszymy po odpowiedzi,
• 0:54
  ogromne brawa dla Julii Tadeusza helenki i ich taty Wojciecha, to
• 0:59
  oni jako pierwsi wygrali w słodkiej loterii, a ich pomysł
• 1:03
  stał się fundamentem dzisiejszej historii.
• 1:06
  Gotowi ułóżcie się wygodnie, poprawcie czapeczki, przytulcie
• 1:11
  mi się i wspólnie policzmy 3 okruszki odwagi, raz. 2. 3
• 1:20
  zaczynamy. Jeżeli felek stał się już
• 1:22
  znajomym głosem w waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i
• 1:26
  zostawcie ocenę, to dla nas najmilszy sygnał, by opowiadać
• 1:30
  dalej, a jeśli chcecie wesprzeć przygody felka, możecie postawić
• 1:34
  mu symboliczne kakao na patronite.
• 1:37
  Ten mały gest daje nam wielką moc do tworzenia kolejnych
• 1:41
  historii na czekoladowym tropie link znajdziecie w opisie,
• 1:45
  dziękuję, że jesteście częścią tego świata.
• 1:48
  Wrocławski rynek tętnił życiem jak wielkie kolorowe mrowisko.
• 1:52
  Bruk był ciepły od słońca. Gołębie urządzały zawody w
• 1:56
  eleganckim dreptaniu. A w powietrzu mieszały się
• 1:59
  zapachy świeżych, drożdżówek, kakao, zbitą śmietaną i czegoś
• 2:05
  jeszcze. Czegoś, co przypominało stary
• 2:07
  papier w bibliotece, kiedy ktoś otwiera książkę i nagle robi się
• 2:11
  ciszej, Julia szła przodem włosy spięte w długi kucyk.
• 2:16
  Obok młodszy brat Tadeusz, jak zwykle w czapce z daszkiem
• 2:20
  skierowanym do tyłu, a mała helenka trzymała ich na zmianę
• 2:23
  za ręce, jakby była kapitanem wyprawy i pilnowała, żeby załoga
• 2:28
  się nie rozpadła, a tuż obok maszerował felek wafelek.
• 2:33
  Niewielki kwadratowy wafelek z oczami ciekawskimi jak 2 małe
• 2:36
  reflektory, jego ręce i nogi były cienkie i sprężyste.
• 2:41
  A krok miał taki, jakby w każdej chwili mógł wskoczyć na trop,
• 2:45
  złapać podejrzany okruszek i ogłosić światu wielkie odkrycie
• 2:49
  zatrzymali się przed 2 najsłynniejszymi kamieniczkami
• 2:53
  na wrocławskim rynku jasiem i małgosią, które stały obok
• 2:58
  siebie jak 2 barwne postacie z bajki.
• 3:00
  Tylko że namalowane na prawdziwych murach.
• 3:03
  Patrzcie, Julia wskazała na łuk łączący budynki, wyglądają,
• 3:09
  jakby trzymały się za ręce jak rodzeństwo, które nigdy się nie
• 3:13
  zostawia. Tadek podniósł brwi.
• 3:15
  Albo jak 2 znaki drogowe, które mówią tędy do przygody, ale bez
• 3:20
  marudzenia. Helenka za chichotała i aż
• 3:23
  podskoczyła, bo brama naprawdę wyglądała jak wejście do czegoś
• 3:27
  większego niż zwykła uliczka. Przed chwilą wyszli z maleńkiego
• 3:30
  antykwariatu, tam między półkami z książkami o zapachu kurzu i
• 3:35
  wanilii dostali swój skarb ciężki, oprawiony w ciemną skórę
• 3:39
  wolumin baśni braci grimm, sprzedawca starszy pan o oczach
• 3:44
  bystrych jak Sokół podał księgę jak mapę, do miejsca, którego
• 3:48
  nie ma w atlasach. Ta historia lubi być czytana na
• 3:52
  głos. Są wtedy, a jego uśmiech był
• 3:55
  zagadkowy i nie lubi, gdy się ją przerywa w połowie.
• 4:00
  Felek od razu zauważył coś jeszcze, gdy tylko Julia ułożyła
• 4:05
  wolumin w ramionach on przyklęknął, tak jak detektywi
• 4:09
  mają w zwyczaju jakby miał lupę, choć lupy nie miał i dotknął
• 4:13
  grzbietu księgi. Jedna część kartek była wyraźnie
• 4:17
  bardziej wytarta niż inne, jakby ktoś wracał do tej samej strony
• 4:22
  setki razy. Na brzeszkach stron były rysunki
• 4:26
  małego człowieka i jakieś zapiski o szemranych umowach.
• 4:31
  Mruknął felek mrużąc oczy tu pachnie umową, a umowy w bajkach
• 4:36
  lubią się przyklejać jak karmel do zębów.
• 4:40
  Julia już otwierała książkę, czytam tylko kawałek okej,
• 4:44
  zapytała, jakby zwracała się i do dzieci i do bramy, i do samej
• 4:48
  księgi. Noco dodała nostalgicznie to
• 4:53
  idealny moment na opowiadanie o jasiu i małgosi.
• 4:57
  Felek wyprostował się dumny i gotowy.
• 5:00
  Na czekoladowym tropie zawołał, bramy lubią, jak się je czyta na
• 5:05
  głos. Czasem to jedyny klucz, który
• 5:07
  pasuje do zamka z powietrza tuż przy kamiennym łuku, trochę z
• 5:11
  boku, na niskim postumencie siedział krasnal wrocławski,
• 5:16
  malutki jak kubek kakao dla helenki, ale z miną jakby
• 5:20
  widział już niejedną przygodę i niejedną pomyłkę.
• 5:23
  Dorosłych. Felek przystanął nagle, jakby
• 5:26
  ktoś mu nacisnął w środku przycisk uwaga.
• 5:30
  Bo krasnal nie mrugnął do wszystkich, mrugnął tylko do
• 5:33
  niego. A potem pochylił się odrobinkę
• 5:36
  tak blisko, że reszta świata na sekundę przycichła.
• 5:41
  Wiadomość była skierowana wyłącznie do wafelkowych uszu.
• 5:44
  Fakty ponad hipotezy poszeptał wroclowek kod 113.
• 5:52
  Felek nawet nie drgnął, tylko przełknął ślinę i skinął
• 5:55
  minimalnie jak detektyw, który właśnie dostał hasło do sejfu.
• 6:00
  113 powtórzył w myślach, a ta liczba zabrzmiała mu w głowie
• 6:05
  jak ciche pstryknięcie, jakby ktoś wsunął do książki
• 6:08
  niewidzialną zakładkę, nie mówiła jeszcze gdzie dokładnie
• 6:12
  wrócić, ale na pewno szeptała jedno tu będzie ważne.
• 6:17
  Felek zmrużył oczy i przełknął czekoladę.
• 6:20
  Na czekoladowym tropie. Wymamrotał pod nosem.
• 6:25
  Brzmi jak coś, co może się przydać dokładnie w tym
• 6:28
  momencie, kiedy będzie potrzebne.
• 6:30
  Julia nagle odchrząknęła i zaczęła czytać pierwszy akapit o
• 6:35
  lesie, w którym słodycze rosną jak owoce.
• 6:37
  Aścieżki lubią prowadzić w głąb. Najstarsza siostra recytowała
• 6:42
  kolejne linijki, a dzielna ciekawska drużyna maszerowała
• 6:46
  między kamieniczkami w stronę łączącej ich bramy wejściowej.
• 6:50
  W tej samej chwili dźwięk miasta jakby ktoś zwinął w rulon, nie
• 6:54
  było już gwaru, nie było turystów, nie było stukotu
• 6:58
  obcasów. Zrobiło się cicho tak cicho jak
• 7:02
  w bibliotece, gdy ktoś szepcze Cisza i wszyscy nagle
• 7:05
  przypominają sobie, że są między książkami, zrobili krok pod
• 7:10
  kamiennym łukiem, potem drugi bruk pod stopami zrobił się
• 7:15
  miękki, jakby pod nim leżał dywan z mchu.
• 7:18
  Powietrze zmieniło smak, było wilgotne i pachniało ziemią, ale
• 7:23
  też czymś słodkim, intensywnym. Jak otwarta paczka landrynek?
• 7:29
  Julia odruchowo obejrzała się za siebie kamieniczki jaś i
• 7:33
  Małgosia wciąż tam były, ale wyglądały, jakby ktoś odsunął je
• 7:37
  o kilka stron w głąb książki, a za bramą po drugiej stronie
• 7:41
  widać było rynek, jak przez cienką szybę, jakby czas się tam
• 7:45
  zatrzymał. Dziecko biegło z podwójną porcją
• 7:48
  lodów czekoladowych w uśmiechu, zawieszone na wieczne już już, a
• 7:53
  ich tata stał w półgestu i pokazywał mamie coś w Górze,
• 7:57
  jakby mówił. Zobacz, zobacz i miał to,
• 8:01
  zobacz. Na zawsze.
• 8:04
  To to chyba jakiś portal szepnęła podekscytowana Julia.
• 8:09
  Albo zakładka w książce mruknął tadek tylko taka duża.
• 8:15
  Felek spojrzał na nich poważnie. Nieważne jak to nazwiemy, ważne,
• 8:20
  żebyśmy pamiętali drogę powrotną.
• 8:23
  Miasto zniknęło przed nimi rozpościerał się Las, jakiego
• 8:27
  nie było na żadnej mapie. Skraj lasu braci grimm wyglądał
• 8:33
  jak kraina z marzeń cukiernika, choć na pierwszy rzut oka
• 8:36
  wszystko wydawało się prawie zwyczajne, drzewa miały pnie o
• 8:41
  barwie ciemnej czekolady, ale nie błyszczącej.
• 8:44
  Raczej takiej gorzkiej szlachetnej jak tabliczka z
• 8:48
  wysoką zawartością kakao. Liście lśniły, jakby ktoś musnął
• 8:53
  je perłowym pyłem, ledwie widocznym jak posypka, która
• 8:56
  uciekła z cukierni. A kiedy wiatr poruszał
• 8:59
  gałęziami, słychać było delikatne szeleszczenie, jak
• 9:03
  przesypywanie cukru w papierowej torebce.
• 9:07
  Ktoś helenka wciągnęła powietrze nosem, mniam.
• 9:12
  O nie tadek zaśmiał się krótko, helenka, ty masz radar na
• 9:17
  słodycze? Przy ścieżce rosły krzaki,
• 9:20
  których owoce wyglądały jak różowe kuleczki obsypane drobnym
• 9:24
  cukrem. Tadek przystanął i wyciągnął
• 9:27
  rękę. Czy to marcepan?
• 9:31
  Julia natychmiast złapała go za rękaw.
• 9:33
  Nie dotykaj. Pamiętasz co mówił tata?
• 9:36
  W bajkach nic nie jest takie na jakie wygląda.
• 9:40
  A w tym lesie wygląda na to, że wszystko wygląda bardzo
• 9:43
  smacznie. Mruknął tadek, ale cofnął dłoń.
• 9:47
  Choć kusiło trzymały się razem, badając otoczenie końcówkami
• 9:52
  znalezionych patyków, Julia stuknęła patykiem w jedną
• 9:56
  zmarcia panowych kuleczek. Ta odskoczyła jak piłeczka i
• 10:01
  zostawiła na patyku cienką lepką smugę.
• 10:05
  Lepi się jak pianki z ogniska zauważyła.
• 10:09
  Felek przysiadł obok dotknął smugi opuszką palca, po czym od
• 10:13
  razu odsunął rękę jak detektyw, który właśnie dotknął dowodu
• 10:17
  rzeczowego. Aha, lepkość podejrzana to nie
• 10:22
  jest zwykły owoc. Wiatr przyniósł nagle nowy
• 10:25
  zapach, nie spaleniznę i nie zgniłe liście, woń gorzkiego
• 10:30
  kakao i świeży wziął, jakby ktoś gotował herbatę w środku lasu.
• 10:35
  Zapach był kojący, ale też trochę tajemniczy, jakby mówił,
• 10:40
  tu jest ktoś, kto wie, co robi. Felek dostrzegł coś jeszcze na
• 10:46
  pniu starego dębu, wisiała szeroka satynowa wstążka, była
• 10:50
  przekręcona i zachlapana czymś, co przypominało zaschnięty
• 10:54
  lukier. Felek podskoczył, chwycił
• 10:57
  wstążkę i jednym sprytnym ruchem wyprostował materiał.
• 11:02
  Napis stał się czytelny, nie jedz.
• 11:06
  Helenka aż zacisnęła usta, jakby to było wyzwanie sportowe, nie
• 11:10
  jeść w lesie ze słodyczami. Tadek spojrzał na julię.
• 11:15
  To brzmi jak zasady w muzeum nie dotykać, nie biegać, nie
• 11:19
  oddychać. Felek pokiwał głową.
• 11:23
  To jak to było z tymi bajkami? Tadek mówił dalej coraz ciszej,
• 11:28
  one zawsze chcą, żeby ktoś coś ugryzł.
• 11:30
  To jak zaproszenie na kolację, na której ty możesz być daniem
• 11:33
  głównym? A my na pewno nie chcemy być
• 11:36
  daniem w menu odparł felek poprawiając swoją wafelkową
• 11:40
  czapeczkę. Nawet jeśli brzmi to pysznie i
• 11:43
  wygląda jak darmowa dokładka. Helenka wskazała na kępkę mchu,
• 11:47
  który wyglądał jak Zielona wata cukrowa już wyciągała rączkę,
• 11:52
  ale kiedy poczuła na sobie czujny wzrok, felka, szybko
• 11:55
  schowała ręce za plecy. Jak żołnierz na apelu i wtedy
• 11:59
  jakby Las to usłyszał i się ucieszył, wrócił.
• 12:02
  Szept jeszcze jeden tylko. Jeden Julia zadrżała, ale zaraz
• 12:08
  wzięła głęboki oddech. Okej, okej, chodźmy dalej
• 12:14
  zdecydowała. Ostrożnie.
• 12:18
  Ścieżka wiła się między drzewami i była dziwnie wygodna, jakby
• 12:24
  ktoś ją przyciął, posprzątał i ułożył specjalnie dla nich tu
• 12:29
  nie było korzeni, o które można się potknąć.
• 12:31
  Tu nie było kamieni, które wbijają się w buty, było miękko
• 12:36
  i równo. A potem zaczęły się zaproszenia.
• 12:41
  Co kilka kroków zawsze na wysokości ich wzroku błyskało
• 12:45
  coś idealnegolandrynka jak szkiełko lizak bez rysy drops,
• 12:51
  gładki jak perła nie leżały byle jak stały czekały tak równo
• 12:57
  jakby Las miał własnego dekoratora wystaw powietrze
• 13:01
  gęstniało od słodyczy nie jak burza jak syrop.
• 13:07
  I razem z tym wracał szept najpierw cichutko, jakby
• 13:10
  wstydliwie. Jeszcze jeden.
• 13:13
  Tylko jeden. Helenka zwalniała tadek,
• 13:17
  przełykał ślinę, Julia ściskała wolumin jakby książka mogła
• 13:21
  trzymać ich za rękę. Nawet felek czuł, jak w jego
• 13:24
  czekoladowym środku ktoś mówi, no przecież to tylko malutki
• 13:29
  Las, nie naciskał, Las sprawdzał, kusił raz landrynką,
• 13:34
  potem przypadkiem stawiał lizak na samym środku ścieżki, potem
• 13:39
  zostawiał drops tak blisko, że aż chciało się go.
• 13:43
  Sprawdzić językiem i za każdym razem szept brzmiał niewinnie,
• 13:48
  grzecznie, prawie jak prośba. Jeszcze jeden tylko jeden.
• 13:54
  Felek przystanął. Nie zatrzymał ich ruchem
• 13:57
  policjanta, zatrzymał chwilę w nich wziął wdech drugi.
• 14:05
  Oho, zawsze zaczyna się od jednego malutkiego.
• 14:09
  Powiedział spokojnie. Najpierw jest jeszcze jeden,
• 14:13
  potem już ostatni, a potem już nie ty trzymasz słodycz, tylko
• 14:18
  ona trzyma ciebie. Helenka przytuliła misia jak
• 14:22
  kotwice. Tadek zawahał się w pół kroku.
• 14:26
  Julia skinęła głową szybko, jakby łapała rozsądek, zanim
• 14:30
  ucieknie. Szept spróbował Jeszcze raz
• 14:34
  miękko jak kocyk. Jeszcze jeden jeden malutki
• 14:39
  tylko jeden. Nie powiedzieli razem.
• 14:43
  Krótko głośno jak tarcza. Przez sekundę Las jakby się
• 14:49
  obraził, jakby nie lubił, gdy ktoś odpowiada.
• 14:53
  Felek odetchnął. Na czekoladowym tropie ten Las
• 14:57
  kusi słodyczami. Na końcu ścieżki pojawiło się
• 15:01
  światło. Nie ciepłe jak słońce, jaskrawe,
• 15:05
  sztuczne, jakby ktoś rozstawił 1000 cukrowych lampionów i
• 15:10
  zaprosił ich dalej na środku polany stał niezwykły pojazd wóz
• 15:15
  okołach przypominających plastry cytryny, wyładowany po brzegi
• 15:19
  kryształkami, które mieniły się wszystkimi kolorami tęczy.
• 15:24
  Kryształki były tak równe, tak gładkie i tak czyste, że
• 15:28
  wyglądały bardziej jak biżuteria niż słodycze.
• 15:31
  Obok wozu kręcił się mały człowieczek w wysokim kapeluszu.
• 15:36
  Uśmiechał się szeroko aż za szeroko i co chwilę dotykał
• 15:40
  palcem kącika własnych ust, jakby sprawdzał, czy uśmiech
• 15:44
  nadal trzyma formę. Potem poprawiał kapelusz.
• 15:48
  Jednym wyćwiczonym ruchem. Witajcie podróżnicy zawołał,
• 15:52
  kłaniając się przesadnie nisko, nazywam się titelitury Jestem
• 15:57
  tu, by umilić wam czas, w tym nudnym lesie.
• 16:00
  Nudnym tadek rozejrzał się wokół w lesie, gdzie drzewa pachną jak
• 16:05
  czekolada, a liście błyszczą jak posypka ktoś mówi nudno.
• 16:10
  Titani tury zahi hotel, ale ten śmiech był jak dzwoneczek, który
• 16:15
  dzwoni trochę za długo. Och, och, w bajkach trzeba
• 16:19
  czasem doprawić atmosferę, a ja mam najlepsze wzmacniacze
• 16:23
  podskoczył do skrzynki na wozie i wyjął 3 lizaki.
• 16:27
  Każdy był idealnie okrągły, bez jednej rysy na powierzchni
• 16:31
  iskrzył się drobny pył jak brokat, jeden niebieski.
• 16:35
  Drugi czerwony, a trzeci zielony proszę proszę to dla was.
• 16:40
  Tylko spróbujcie to nic nie kosztuje prawie nic.
• 16:44
  Julia odruchowo cofnęła dłoń. Nie bierzemy od obcych.
• 16:49
  Obcych titeli tury położył rękę na piersi jakby go to zabolało.
• 16:55
  Ja Jestem częścią tego lasu, a Las jest wasz, jeśli zechcecie
• 17:00
  bajka was wybrała bajka was zaprosiła.
• 17:05
  Tadek spojrzał na lizaki, zapach truskawki i gumy balonowej był
• 17:09
  tak mocny, że aż robiło się ciepło w nosie.
• 17:12
  Helenka przełknęła ślinę, felek zrobił krok do przodu.
• 17:17
  Dlaczego są takie idealne? Zapytał spokojnie słodycze w
• 17:23
  normalnym świecie mają rysy, a twoje wyglądają jakby je
• 17:26
  polerował ktoś od diamentów. Te litury na moment przestał się
• 17:31
  uśmiechać. Tylko na moment, potem uśmiech
• 17:35
  wrócił jeszcze szerszy. Bo ja cenię sobie jakość i
• 17:39
  porządek to moje drugie imiona, a porządek jest piękny, a piękno
• 17:45
  jest słodkie. I lepkie.
• 17:48
  Mruknął felek. Ci te litury machnął ręką jakby
• 17:51
  odpędzał muchę. Nie słuchajcie tych starych
• 17:54
  znaków w lesie, to sprawka tej starej wiedźmy z lasu.
• 17:58
  Ona chce zachować wszystkie pyszności dla siebie, a potem
• 18:01
  kusi biedne dzieci do swojej chatki.
• 18:04
  Na pewno ją znacie. Julia zacisnęła usta.
• 18:08
  Nie znamy jej. Ale ja znam title litury
• 18:12
  podskoczył, znam tu wszystkich i wszyscy znają mnie.
• 18:16
  Znam się na słodyczach, znam się na umowach, znam słowa, znam
• 18:20
  obietnicę. Wysunął lizaki jeszcze bliżej.
• 18:24
  To jak dodał z czarującym uśmiechem dzieci zawahały się
• 18:29
  nie dlatego, że nagle zapomniały zasady tylko dlatego, że szept
• 18:33
  lasu był w nich jak podmuch. Jeszcze jeden.
• 18:37
  Tylko jeden. Julia spojrzała na tatka na
• 18:41
  helenkę na felka. Felek był czujny, ale też
• 18:45
  wiedział, że czasem w bajkach postać musi zrobić błąd, żeby
• 18:50
  zrozumieć pułapkę. Dzieci wyciągnęły rękę po
• 18:52
  lizaki. Każdy po jednym kolorze, a potem
• 18:56
  najpierw niepewnie, spróbowały odrobinę tylko musnęły lizak
• 19:00
  językiem i smak był zbyt dobry, zbyt natychmiastowy, jakby
• 19:06
  cukier skakał prosto do głowy, zanim zdążył przejść przez
• 19:09
  gardło. Truskawkowy guma balonowa i smak
• 19:13
  zielonego jabłuszka. Dobre rozmarzył się Tadeusz.
• 19:19
  Tak dobre dodała głucho Julia, a helenka tylko potknęła głową
• 19:25
  oblizując kąciku ust. Najlepsze jakie jadłam.
• 19:30
  Ti te litury zadowolony klasnął w dłonie.
• 19:34
  Wiedziałem, że wam posmakują to najlepsze lizaki na całym
• 19:37
  świecie. Jak się spotkamy następnym
• 19:40
  razem, to dam wam do spróbowania cukrowych galaretek.
• 19:43
  Co wy na to? Umowa stoi?
• 19:46
  Umowa stoi, odpowiedziały dzieci prawie odruchowo i jednocześnie
• 19:50
  w tym momencie coś jakby kliknęło jak mały, niewidzialny
• 19:54
  zatrzask. Felek aż drgnął.
• 19:57
  Hej, hej, spokojnie z tym stoi mruknął słowa potrafią mieć moc.
• 20:03
  Ti te litury uśmiechną się jeszcze szerzej, aż jego twarz
• 20:07
  wyglądała jak maska z pęknięciem no i pięknie umowa stoi słowo to
• 20:12
  słowo a ja bardzo cenię sobie słowa co mają moc.
• 20:17
  W tym momencie Julia spróbowała wytrzeć chusteczką, ociekające
• 20:21
  lepkim lizakiem palce. Pył nie schodził, zamiast
• 20:24
  znikać, błyszczał jeszcze bardziej.
• 20:28
  Wóz ruszył koła zakręciły się cicho szur szur title litury
• 20:33
  wskoczył na kozioł i pomachał im wesoło.
• 20:37
  Tu nawet strach jest z cukru. Zawołał felek nachylił się do
• 20:41
  Julii. Strach z cukru to brzmi jak
• 20:44
  hasło reklamowe pułapki na myszy.
• 20:47
  Gdy wóz odjeżdżał, felek dostrzegł na burcie dziwne
• 20:51
  ozdobne napisy. Litery były z lukru i jakby
• 20:54
  lekko pełzały drgając w rytm terkotu kół i stukotu końskich
• 20:59
  kopyt. Wóz jednak skręcił i znikł za
• 21:02
  zakrętem i felek nie zdążył przeczytać, co było tam
• 21:05
  napisane, ale nagle poczuł w wafelkach, że to nie była zwykła
• 21:10
  reklama. Odeszli z polany, a Las zrobił
• 21:13
  się cichszy. Tylko, że to już nie była zwykła
• 21:16
  Cisza, to była Cisza, w której coś pracowało jak niewidzialna
• 21:21
  maszyna, której nie widać, ale ją czuć.
• 21:25
  W języku w głowie tadek szedł pierwszy i aż promieniał od
• 21:30
  wspomnienia smaku. No powiedzcie sami, całkiem miły
• 21:34
  ten pan mruknął i te lizaki najlepsze jakie jadłem.
• 21:40
  Helenka podskakiwała jakby cukier w niej wciąż klaskał i ja
• 21:44
  wzięłam tylko malutki i nic się nie stało powiedziała szybko
• 21:49
  nawet mi się humor poprawił. Julia przytuliła wolumin mocniej
• 21:54
  rozsądek miała w kieszeni, ale smak lizaka próbował go
• 21:58
  wyciągnąć za ucho. Przecież jesteśmy w bajce,
• 22:02
  odezwała się bardziej do siebie niż do nich.
• 22:05
  Nie wszystkie bajki są złe. Tadek od razu podchwycił jakby
• 22:10
  to było hasło do przejścia dalej.
• 22:12
  No pewnie, a titani tury mówił, że wiedźma jest zła baba jaga,
• 22:17
  że trzeba jej unikać. Helenka kiwnęła głową tak mocno,
• 22:22
  jakby już miała mapę. Tu miły pan, tu zła baba, felek
• 22:27
  szedł obok cichy, za cichy, w końcu cmoknął, jakby jego własna
• 22:33
  czekolada też miała zdanie. Oho, mruknął to jest właśnie ten
• 22:39
  moment, kiedy zasady robią się śliskie.
• 22:42
  Julia spojrzała na niego z lekkim zniecierpliwieniem.
• 22:46
  Felek może może nie wszystko musi być pułapką.
• 22:50
  Tadek parsknął, no właśnie jesteśmy w bajce, a ty
• 22:54
  zachowujesz się jak strażnik. Tabliczki nie dotykać.
• 22:58
  Helenka dodała od razu i jak pan od zasad, felek zatrzymał się na
• 23:03
  pół kroku i spojrzał na nich spokojnie, a nie obrażony, ani
• 23:07
  dumny po prostu pewny. Wafelki swoją mądrość mają.
• 23:12
  Powiedział cicho, bo wafel jak pęknie to już nie udaje, że nic
• 23:17
  się nie stało, a ja wolę wiedzieć wcześniej.
• 23:21
  Ruszyli dalej w zamyśleniu przy ścieżce wyrósł niski krzaczek z
• 23:26
  różowymi kuleczkami marcepanu tak równymi, jakby ktoś je
• 23:29
  toczył w dłoniach. Dalej zwisały z gałęzi
• 23:32
  cieniutkie nitki karmelu, błyszczące jak złote włosy, a
• 23:37
  pod jednym pniem leżał mały guzik z cukru, idealny okrągły
• 23:42
  drops, samotny jak porzucona moneta.
• 23:45
  Tadek spojrzał na felka. No i co mam przejść obok?
• 23:50
  To wygląda jak prezent. To wygląda jak test mruknął
• 23:56
  felek. Ale ja tylko tadek już się
• 23:59
  uśmiechał, tylko dotknę językiem bez gryzienia to się nie liczy.
• 24:05
  Tadek Julia zaczęła, ale w jej głosie zabrakło stanowczości, bo
• 24:10
  sama patrzyła na te różowe kuleczki i myślała, przecież ja
• 24:14
  dopilnuję, przecież ja Jestem odpowiedzialna jeden mały.
• 24:19
  Helenka ścisnęła, misia i wyszeptała ja też chcę tylko
• 24:24
  malutki. Proszę felek zrobił krok bliżej,
• 24:28
  jakby chciał zasłonić im widok własnym wafelkowym ciałem.
• 24:33
  Słodko, ale z odwagą powiedział. Szybko odwaga to chcieć i nie
• 24:38
  robić, ale szept był sprytny, zamiast naciskać, zaczął ich
• 24:43
  głaskać. Przecież jesteśmy w bajce.
• 24:47
  Tadek pierwszy uległ nachylił się i musnął językiem cukrowy
• 24:51
  drops i smak był natychmiastowy tak dobry, że aż zrobiło mu się
• 24:57
  cieplej w środku. O wymknęła mu się serio
• 25:03
  najlepsze takie miętowe. Julia wzięła do palców jedną
• 25:08
  marcepanową kuleczkę dosłownie jedną taką niewinną.
• 25:13
  Tylko sprawdzę czy jest prawdziwa.
• 25:16
  Mruknęła jakby to było badanie naukowe ugryzła.
• 25:20
  Helenka popatrzyła na nich, a potem na karmelową nitkę, która
• 25:23
  zwisała z gałęzi jak złoty sznureczek.
• 25:27
  Ja tylko ten mały kawałeczek szepnęła i pociągnęła językiem
• 25:31
  po karmelu i wtedy wydarzyło się coś podstępnego, niewielkie
• 25:36
  kuszenie, niewielki wybór, tylko małe ciche powtórzenie.
• 25:42
  Tadek cofnął się o krok, po czym odruchowo wrócił i musnął drops
• 25:46
  Jeszcze raz jakby sprawdzał, czy smak nadal istnieje.
• 25:50
  Julia przełknęła ślinę i nim zdążyła pomyśleć, że to głupie
• 25:54
  odłamała z marcepanu drugi jeszcze mniejszy okruszek
• 25:58
  helenka też jeden raz drugi raz jakby karmelowy sznureczek sam
• 26:04
  przyciągał jej usta, a szept już nie z lasu, tylko z ich własnych
• 26:09
  głów mruczał miękko. Jeszcze jeden.
• 26:13
  Tylko jeden. Felek stał obok i patrzył jak
• 26:17
  jeszcze jeden malutki robi się śliski, jakby to nie było już
• 26:21
  słodycze, tylko przycisk wafelek zacisnął dłonie.
• 26:26
  Aha powiedział cicho to już nie jest smak, to jest mechanizm.
• 26:33
  Po jeszcze jednym Las wyglądał przez moment piękniej, jakby
• 26:38
  ktoś podkręcił kolory i powiedział, proszę Nagroda tadek
• 26:43
  parsknął cicho, bo nagle poczuł się jak gwiazda.
• 26:47
  Ej, patrzcie, wskazał na policzki, ja mam piegi, piegi
• 26:52
  były cukierkowe, różowe, niebieskie, zielone jak
• 26:56
  kryształowa posypka na pączku, a kiedy tadek oblizał wargi
• 27:01
  zupełnie odruchowo usta błysnęły mu jak landrynka dosłownie jakby
• 27:06
  zrobiły się z kryształku. Ok, to jest nawet słodkie
• 27:12
  mruknął Julia chciała powiedzieć, nie, to nie jest
• 27:16
  fajne, nawet jak słodkie, tylko że jej dłonie też zaczęły
• 27:20
  wyglądać dziwnie, ładnie na palcach pojawił się połysk jak
• 27:24
  delikatny brokat, a paznokcie zrobiły się gładkie i
• 27:28
  błyszczące, jakby ktoś je zamalował diamentowym lukrem to
• 27:33
  ja mam lukrowe paznokcie. Szepnęła zaskoczona helenka
• 27:37
  podniosła ręce i aż pisnęła, bo u niej wszystko działo się
• 27:41
  szybciej. Na rączkach miała już kolorowe
• 27:44
  kryształki większe niż u pozostałych jak małe cukrowe
• 27:47
  koraliki, które nagle postanowiły zostać na skórze na
• 27:51
  zawsze. A we włosach przy kosmykach
• 27:54
  pojawiła się lekka Biała mgiełka jak cukier, puder na ciepłym
• 27:58
  cieście. Ja Jestem jak babeczka
• 28:01
  zahichotała helenka, ale śmiech szybko jej zadrżał tylko czemu
• 28:07
  to takie twarde? Zrobiła krok i poczuła, że ręce
• 28:11
  są jakby cięższe, a ruchy bardziej ograniczone.
• 28:15
  Niby nic strasznego, po prostu mniej skakania, więcej
• 28:19
  ostrożnych ruchów, tylko że w tej samej chwili w głowie
• 28:23
  każdego z nich odezwała się ta sama myśl przebrana w różne
• 28:27
  zdania. Jeszcze jeden malutki i będzie
• 28:30
  idealnie. Tadek spojrzał na wiszące
• 28:33
  niedaleko karmelowe nitki. No przecież jesteśmy w bajce,
• 28:38
  wymknęła mu się. Może to tak ma być.
• 28:42
  Julia ścisnęła wolumin jakby książka mogła ją przytrzymać
• 28:46
  przy rozsądku. Nie wszystkie bajki są złe.
• 28:50
  Powiedziała, ale zabrzmiało to bardziej jak usprawiedliwienie
• 28:53
  niż decyzja. Helenka przytuliła misia na
• 28:57
  futerku, pluszaka też mi gotały drobne iskierki, jakby złatał
• 29:01
  cukrowy pył z powietrza. Felek stał obok i oddychał
• 29:05
  wolno. On też czuł zapach słodyczy i
• 29:08
  też miał w środku ciche mmm, bo był z czekolady, zacisnął
• 29:13
  dłonie. Kruszę się, lecz nie poddaje
• 29:16
  powiedział do siebie, a potem już do nich spokojnie, ale
• 29:20
  stanowczo. Oho, to jest klasyczna cukier,
• 29:23
  koza, ona nie straszy, ona ozdabia, a potem mówi, że bez
• 29:28
  jeszcze nie będziesz wystarczający.
• 29:32
  Tadek przełknął ślinę. To to to, co to nie jest fajne.
• 29:38
  Fajne jest tylko na początku odparł felek.
• 29:42
  Pułapki zawsze zaczynają się od ładnie.
• 29:45
  Wtedy powietrze przyniosło coś nowego.
• 29:48
  Zapach ziół cząbru i gorzkiego kakao prawdziwego nieidealnego
• 29:55
  takiego, które mówi wracamy do siebie.
• 29:58
  Felek drgnął. Czujecie ktoś tu gotuje
• 30:02
  rozsądek, a z gęstwiny jak uderzenie chochli o kociołek
• 30:06
  padł energiczny głos, a kogo my to mamy?
• 30:11
  Zza drzew wyskoczyła postać wysoka i zadymiona, jakby
• 30:15
  właśnie przebiegła przez pół lasu i jeszcze zdążyła zajrzeć
• 30:19
  do pieca. Szaty miała przydymione, ciężkie
• 30:22
  od ziół twarz osmaloną sadzą, a w ręku wielką drewnianą chochlę
• 30:28
  wyglądała nieprzyjaźnie. Jej wzrok przeleciał po Julii i
• 30:32
  tatku, ale natychmiast zatrzymał się na helence na kryształkach
• 30:37
  na rączkach na lukrowej mgiełce we włosach.
• 30:41
  Na tym, że dziewczynka stoi, ale jakby już z trudem baba jaga
• 30:46
  nawet nie westchnęła zareagowała.
• 30:49
  A co to nie ma czasu do stracenia szybko?
• 30:52
  Julia cofnęła się odruchowo, serce podskoczyło jej do gardła.
• 30:58
  Kim pani jest? Jestem jaga ucięła krótko jakby
• 31:02
  to była informacja na opasce ratownika i nie stójcie jak
• 31:06
  cukrowe słupki. Tadek zbladł, helenka zrobiła
• 31:10
  pół kroku i zawahała się, jakby nogi nagle zrobiły się z
• 31:14
  twardejlandrynki w jej głowie na pewno zabrzmiało to samo, co u
• 31:18
  reszty. Jeszcze jeden malutki i będzie
• 31:21
  idealnie. Baba jaga nie pozwoliła, żeby to
• 31:24
  jeszcze w ogóle zdążyło urosnąć. Hub wzięła helenkę na ręce
• 31:30
  pewnie szybko, jakby ćwiczyła to 1000 razy.
• 31:33
  Helenka zdążyła tylko złapać powietrze i zniknęła z jagą w
• 31:37
  głąb lasu, zostawiając smugę dymu i cząbru.
• 31:42
  Hej, krzyknęła Julia. Gdzie ją pani zabiera?
• 31:47
  Tam, gdzie szept nie ma wstępu. Odkrzyknęła baba jaga nie
• 31:51
  zatrzymując się ani na moment. Tadek ruszył za nimi pierwszy aż
• 31:56
  mu cukierkowe piegi za migotały porwali helenkę.
• 32:00
  Julia pobiegła zaraz po nim wolumin niemal wypadł jej z rąk,
• 32:05
  ale przycisnęła go do piersi. Jakby książka mogła ją utrzymać
• 32:08
  przy rozsądku. Felek dopadł ich w jednym
• 32:12
  sprężystym susie i wszedł między nich jak prowadzący wyprawę.
• 32:17
  Razem powiedział ostro i oddychamy.
• 32:21
  Jak mamy oddychać? Sygnał tadek to baba jaga.
• 32:26
  Felek wciągnął powietrze nosem, raz drugi.
• 32:31
  Fakty ponad hipotezy mruknął do siebie, jakby przypominał własną
• 32:35
  zasadę. Czuje zioła cząber i gorzkie
• 32:40
  kakao. I co z tego?
• 32:43
  Felek nie zdążył odpowiedzieć, bo wtedy stało się coś, co nie
• 32:46
  pasowało do porwania. Z oddali dobiegł ich śmiech
• 32:50
  helenki. Nie płacz, nie krzyk, śmiech
• 32:53
  perlisty, trochę zadyszany, jakby ktoś ją zagadywał,
• 32:57
  łaskotał w bok, albo owinął w koc i powiedział już już mała
• 33:01
  szybciutko, zaraz będzie lepiej. Julia aż przyhamowała.
• 33:06
  Ona się śmieje. Felek skinął głową biegnąc
• 33:10
  dalej. Tadek przełknął ślinę, strach
• 33:13
  nie zniknął, ale zrobił się mniejszy, bardziej co się
• 33:17
  dzieje, a mniej Koniec świata. Wpędzili przez gęsty Las, a
• 33:22
  słodycze wciąż wisiały na wysokości języka.
• 33:26
  Karmelowe nitki błyszczały cukrowe owoce kusiły jak lampki
• 33:30
  szept próbował wrócić. Jeszcze jeden tylko jeden.
• 33:36
  Felek zacisnął dłonie. Krusze się, lecz nie poddaje.
• 33:40
  Warknął pod nosem, nie teraz. I wtedy Julia zobaczyła coś na
• 33:45
  mchu. Miś helenki.
• 33:48
  Leżał jak znak przypuszczony cukrowymi iskierkami, ale cały
• 33:53
  jakby ktoś specjalnie go upuścił, żeby zostawić kierunek.
• 33:57
  Miś Julia porwała go i przycisnęła do siebie.
• 34:01
  To trop tędy. Biegli dalej.
• 34:05
  Aż między drzewami pojawiło się światło.
• 34:08
  Ciepłe migoczące jakby ktoś pracował przy piecu i nie
• 34:12
  oszczędzał ognia. I wtedy ją zobaczyli chatkę z
• 34:17
  piernika, przynajmniej z wyglądu na krawędziach coś bielało jak
• 34:21
  lukier przy oknie koronkowa rama przypominała marcepan, a dach
• 34:26
  wyglądał jak ciemny piernik wspomina.
• 34:29
  Walił mocny dym, gęsty i wyraźny, tylko, że nie pachniał
• 34:33
  spalenizną, pachniał ziołami i gorzkim kakao.
• 34:38
  W oknie mignęła sylwetka przy piecu.
• 34:41
  Ktoś dorzucał do ognia ruchami szybkim i pewnym jak w pracy, a
• 34:44
  nie w straszeniu dobiegli bliżej.
• 34:48
  Baba jaga stała już w progu jedną ręką trzymała klamkę,
• 34:52
  drugą poprawiała helenkę na ramieniu, jakby układała ją
• 34:56
  wygodniej. Odwróciła głowę do
• 34:58
  nadbiegających dzieci w jej oczach było zmęczenie i decyzja,
• 35:03
  a w głosie żadnej bajkowej uprzejmości.
• 35:07
  Jest za późno. Jest za późno.
• 35:11
  Powtórzyła twardo, jakby to była Komenda.
• 35:14
  Trzeba działać. Drzwi zaczęły się zamykać.
• 35:18
  I na tym kończy się pierwsza część tej opowieści.
• 35:21
  Za nami pierwsze kroki w lesie, który pachnie tak słodko, że aż
• 35:25
  chce się uwierzyć, że wszystko jest w porządku.
• 35:29
  A jednak coś tu działa po cichu szept, który udaje niewinność,
• 35:35
  słodycze, które lśnią zbyt idealnie i trop, który można
• 35:41
  zgubić szybciej niż myśl tylko malutki kęs.
• 35:46
  Felek już wie, że w tej historii najgroźniejsze pułapki wcale nie
• 35:50
  mają wielkich kłów. Mają za to szeroki uśmiech i
• 35:55
  cukrowy połysk. Czasem wystarczy jedno zdanie,
• 35:59
  by w głowie usłyszeć to złowieszcze ciche klik.
• 36:05
  Co wydarzy się dalej? Czy helenka jest bezpieczna?
• 36:10
  Czy da się cofnąć słowa wypowiedziane pod wpływem
• 36:13
  impulsu? Kto naprawdę rozstawia w lesie
• 36:16
  te perfekcyjne zaproszenia dla łasuchów i czy sekretna
• 36:20
  wiadomość od krasnala okaże się kluczem do wyjścia?
• 36:24
  Jeśli chcecie poznać odpowiedzi, wróćcie koniecznie za tydzień na
• 36:28
  drugą część felek wafelek i cukier, koza, umowa stoi.
• 36:33
  A jeśli wy też chcecie spróbować szczęścia w słodkiej loterii?
• 36:37
  Na stronę przygody felkewafelka.pl i wypełnicie
• 36:41
  formularz. Wszystkie zgłoszenia biorą
• 36:44
  udział w kolejnym losowaniu dla tych, którym marzy się przygoda,
• 36:47
  skrojona na miarę przygotowałem coś specjalnego na patronite.
• 36:52
  Zerknijcie na nowe progi, bo to właśnie tam otwierają się drzwi
• 36:56
  do tworzenia wspólnych historii. Na czekoladowym tropie do
• 37:01
  usłyszenia.