Latest / Black Hat Ultra / #49.1 Paulina Tracz: Hong Kong - Black Hat Ultra - podcast

Transcript

#49.1 Paulina Tracz: Hong Kong - Black Hat Ultra - podcast · Black Hat Ultra

0:06
Hej kochani Witam was serdecznie podobno ciągle wam mało Pauliny
0:11
i tęsknicie już za nią. W związku z tym udostępniam
0:15
opowieść Pauliny o jej wyjeździe do Hongkongu na 100 kilometrowy
0:20
bieg po okolicznych górach. Posłuchajcie.
0:33
Jak to się wydarzyło z bieszczad bo Hongkongu?
0:35
Jak się starasz? Pojechałaś na ten rozumiem bieg
0:39
100 kilometrowy, tak. Wow, ale dlaczego akurat ten
0:43
wie? No właśnie, dlaczego?
0:45
No ponieważ Krzysiek z Łukaszem też się znali, bo Łukasz jest
0:50
fizjoterapeutą i tak się w ogóle śmiesznie złożyło, że ja znałam
0:54
krzyśka i Łukasz znał krzyśka i każde z nas jakby poznało
0:59
krzyśka w całkiem innych okolicznościach.
1:02
Krzysiek był pacjentem Łukasza, no i Krzysiek powiedział
1:07
Łukaszowi obiegu na gran canarii trans gran canaria, który na
1:12
który oni razem polecieli. No i później stwierdzili, że
1:15
chcieliby znowu jakiś kolejny przybyć jakiś kolejny bieg z
1:18
cyklu ultra Trail World Tour. No i pomyśleli sobie o tym w
1:22
Hongkongu, no i zaczęli mi wysyłać filmiki jak tam jest
1:25
pięknie i cudownie. No i ja w tych filmikach to się
1:28
zakochałam i oni do mnie mówią, że oni się zapisują i oni lecą
1:32
na ten bieg, a ja mówię no, ale ja nie mam niestety pieniędzy,
1:35
ja nie polecę na ten wiek. No i zaczęli mnie namawiać,
1:39
żebym po prostu jakby no zaczęła zbierać pieniądze.
1:44
Jakby zaczęła prosić nawet czy to to środowisko biegowe o no o
1:49
pieniądze na wyjazd, że że chce zrealizować takie marzenie mi
1:54
się to wydało na początku. No no takie trochę.
1:58
No głupie, po prostu ja nie lubię prosić in.
2:02
O pieniądze nie wydawało mi się, że to jest jakiś taki szczytny
2:06
cel. No nie wiem, byłam, wychodziłam
2:09
z jakiegoś takiego założenia, że zbierać pieniądze to można.
2:12
Nie wiem, no jak ktoś jest chory i trochę mi było głupio to
2:16
robić, ale ale się w końcu przekonałam i i nie żałuję tego,
2:20
bo tak naprawdę byłam w szoku. Jaki odzew był na te moje
2:26
prośby, że to były w większej części jakby pozytywne
2:30
komentarze i ja uzbierałam te pieniądze i ja dzięki właśnie
2:34
pomocy okolicznym biegaczom. Moim znajomym moim przyjaciołom
2:38
moim znajomym w ogóle z liceum, którzy też widzieli ten post mój
2:42
i przelewali mi po prostu pieniądze na konto.
2:44
Ja tak i ja, dzięki tym ludziom. No spełniłam to marzenie razem z
2:49
krzyśkiem i z Łukaszem i polecieliśmy do Hongkongu.
2:52
To dla mnie to było w ogóle, no szok szok, że ja Jestem, nie
2:57
wiem, no no w Hongkongu no 2 końcu świata.
3:03
Także niesamowite. To było niezapomne.
3:05
Tego nie wiem. No wraż.
3:08
Zbiegu tak i góry w ogóle jak odebrałaś sam Hongkong i i
3:13
bieganie, potem tych terenach to było co dla ciebie zupełnie coś
3:17
innego czy. Tak to było dla mnie coś innego,
3:22
ponieważ tam w ogóle był trochę inny klimat.
3:26
To może po kolei może zacznijmy od od samego Hongkongu, bo my
3:30
tam polecieliśmy i byliśmy tam 2 tygodnie nawet więcej, bo w
3:34
ogóle ta podróż to już opowiadaliśmy to tyle razy, ale
3:37
niekończąca się podróż do Hongkongu.
3:41
Bo już w pierwszą stronę mieliśmy lot z Warszawy do
3:46
Pekinu i potem z Pekinu do Hongkongu i w Pekinie.
3:51
Mieliśmy 4 godziny, jakby czekać na lot do Hongkongu i my po
3:56
prostu. Wyszliśmy z samolotu i
3:59
czekaliśmy w złym miejscu, nie tam gdzie trzeba i zanim się
4:04
zorientowaliśmy, że po prostu jesteśmy w złym miejscu.
4:08
No to czas oczekiwania na lot już się skurczył i zostało nam
4:12
jakaś godzina. A jak w końcu dotarliśmy na
4:15
miejsce, gdzie gdzie była kolejka do do bramek, to się po
4:19
prostu złapaliśmy za głowę, bo nie widzieliśmy końca.
4:23
Było tyle ludzi i no po prostu staliśmy i nie wiedzieliśmy co
4:29
robić. No i w końcu Łukasz.
4:31
Pomyślał, przeszedł sobie przez. Taśmy takie, które są
4:35
poustawiane, żeby ludzie stali w kolejce, przez przestaliśmy i
4:40
patrz się tak na nas, na mnie i na krzyśka i mówi, chcecie
4:42
lecieć to zróbcie to samo, co ja tam niewiele myśląc przeszliśmy.
4:47
Oczywiście zwaliłam tu taśmę, ale to nic.
4:50
No i szliśmy przez to może ludzie, oni się tak na nas
4:52
patrzyli. Głównie to byli Chińczycy, no
4:55
ale nie mieliśmy po prostu no innego wyjścia, bo o mały włos i
4:59
byśmy po prostu nie wiem, co chcieli szukać jakiegoś pociągu
5:03
jako jakiegoś innego środku transportu, że.
5:05
Żeby się tam dostać, no i w końcu nam się udało rzutem na
5:08
taśmę, ale zdążyliśmy i to, że właśnie była taka nerwowa
5:12
sytuacja, a w drodze powrotnej była kolejna sytuacja.
5:15
Ale może to za chwilę sam Hongkong.
5:18
Wyszliśmy, wyszliśmy z metra i w ogóle mieszkaliśmy na jakiejś
5:22
takiej ulicy. Trochę chyba jakieś biedniejsze
5:26
i wyszliśmy i ja poczułam. Od razu zapadł zapach ryb,
5:30
niedaleko nas był targ, gdzie było po prostu pełno różnych
5:34
fillm różnych ryb owoców morza. Tak tak po prostu było czuć ja w
5:39
ogóle wyszłam z tego metra i patrzyłam się i gdzie Jestem ta
5:43
dzielnica była taka trochę obskurna i tak się zastanawiam
5:46
Boże, gdzie ja przyleciałam? To było tylko takie moje
5:50
pierwsze wrażenie, bo później jak zaczęliśmy, jakby zwiedzać,
5:54
zwiedzać hongkong, to zupełnie zmieniłam zdanie po prostu.
5:59
No uważam, że to jest takie miejsce, gdzie warto raz w życiu
6:04
polecieć i i zobaczyć na mnie wrażenie zrobiły.
6:09
Rusztowania z bambusa. W ogóle nie mogłam w to
6:14
uwierzyć, jak wysokie mogą być bloki mieszkalne na 40 pięter,
6:20
no po prostu my mieszkaliśmy też nie wiem na którym piętrze, ale
6:25
jak wyszłam na balkon i zobaczyłam sobie na te bloki, to
6:28
po prostu no jakiś kosmos, że że one są takie wysokie i nagle
6:32
taka dżungla po prostu taki park gdzie były flamingi, no po
6:37
prostu no w ogóle dla mnie ta roślinność ona była taka bujna,
6:41
taka soczysta, Zielona. Także w ogóle strasznie
6:45
strasznie duży ruch na na chodnikach.
6:49
No takie takie żywe to miasto ciekawe, no patrzyliśmy też na
6:53
te samochody. No na przykład były same takie
6:57
trochę mnie to zdziwiło. Takie takie nowe w ogóle auta.
7:01
Wydaje mi się, że że tam dużo ludzi też nie używa.
7:06
Od, ponieważ jest tak tak rozbudowane, rozbudowana
7:10
komunikacja miejska, że po prostu są też niepotrzebne.
7:13
Jak już ktoś ma no to no, to po prostu jakieś takie.
7:16
No no no dobre, samochody mają. Poza tym my bardzo dużo
7:21
chodziliśmy, bo tak się najlepiej zwiedza, bo po prostu
7:25
obeszliśmy to miasto, jak się dało wzdłuż i wszerz jeździliśmy
7:29
też, ale właśnie bardzo dużo chodziliśmy, bo bo wtedy można
7:33
najwięcej zobaczyć, a sam bieg no to zacznijmy od odbioru
7:37
pakietów jeszcze się nie. Jeszcze się nie spotkałam z
7:40
takim w ogóle expos takim miejscem, jak tam wchodziło się
7:44
w ogóle do jakiegoś takiego małego sklepiku sportowego.
7:49
Krzysiek to tam się ledwo w ogóle zmieścił, bo on dosyć
7:52
wysoki jest i trzeba było być po takich schodkach na górę.
7:56
I tam pan. Dał nam pakiecik i po prostu nie
8:01
nie było jakiegoś. Nie wiem jak zawsze na tych
8:04
biegach jakieś są hale, powystawiane różne jakby sprzęt
8:10
można jakieś odżywki kupować i inne tego typu rzecz nie tam w
8:14
ogóle to było takie jakby kameralne wchodziło się po ten
8:16
pakiet no i tyle i się go dostawało.
8:20
Ale już ogólnie sam sam bieg punkty na przykład były
8:25
świetnie, świetnie wyposażone. W ogóle chyba co 10 km był punkt
8:30
i na tych punktach to to po prostu B.
8:33
Było jedzenie różnego typu. Nam jakoś wtedy najbardziej
8:38
podpasował taki taki były kulki ryżowe.
8:40
Taki zlepiony ryż. To było łatwo strawne i myśmy
8:43
właśnie dużo tego ryżu. Tam jedli i na przykład też
8:46
wcześniej jakoś. No i ja robiłam ryż ryż z
8:49
jabłkami, mi się zdarzyło, zdarzyło mi się jeść, ale nie
8:53
pamiętam, czy to właśnie przed Hongkongiem chyba nie chyba
8:57
dopiero właśnie po Hongkongu się dowiedzieliśmy, że właśnie ryż
9:01
dlatego to doświadczenie jest ważne, że ryż też jest też
9:05
fajnie wchodzi na takich długich biegach.
9:07
Daje energię i i nie jakby no nie obciąża tego żołądka układu
9:13
pokarmowego i to nam fajnie wchodziło w ogóle.
9:17
Zadziwiająca była ilość fotograf.
9:21
Na na trasie, no ja się śmiałam, że za każdym krzakiem za każdym
9:25
kamieniem jakieś fotki, ktoś po prostu wystaje i i robi nam te
9:30
zdjęcia. Naprawdę było strasznie dużo, no
9:32
i też zdarzyło się, że na jednym punkcie byli kibice z Polski.
9:37
Tak były 2 panie i to też bardzo miło usłyszeć w Chinach głos w
9:43
ogóle Polski. A jak ci poszło na tym biegu?
9:47
Poszło mi no całkiem nieźle mi w sumie poszło, śmiałam się, że
9:50
chciałam być w pierwszej dziesiątce.
9:52
No to chyba raczej było nierealne, ale byłam chyba 16
9:55
wśród kobiet. No czas czas może nie powala,
9:59
ale złotą Złotą Statuetkę udało się zdobyć, bo tam było tak, że
10:04
w zależności od uzyskanego czasu był podział na chyba złotą,
10:08
srebrną i brązową. I ja się śmiałam cały czas, że
10:11
ja jadę po tą złotą, więc udało się zdobyć złotą.
10:16
Złotą Statuetkę. No i co, no biegliśmy z Łukaszem
10:21
razem ten bieg nie. Planowaliśmy tego
10:25
zastanawialiśmy się jak to zrobić, ale suma sumarum stało
10:28
się tak. Na początku się rozdzieliliśmy,
10:30
ale później jakoś spowrotem się spotkaliśmy i już do końca
10:35
biegliśmy razem. Jeszcze mieliśmy nawet jeden
10:37
incydent. W sumie Łukasz ma szczęście, że
10:39
że bieg ze mną, ponieważ zepsuła mu się czołówka i biegliśmy
10:44
tylko na mojej czołówce i ja już wtedy już wtedy nie wytrzymałam.
10:48
Trochę mi nerwy puściły na tym biegu, bo jednak to był tak
10:51
długi czas. Ja nigdy wcześniej, tyle godzin
10:53
nie nie, nie biegłam. To było prawie 15 godzin.
10:56
Też tu do tej pory chyba to był najdłuższy bieg, jaki jaki
11:00
pokonałam, jeżeli chodzi o czas i biegliśmy na tej jednej
11:03
czołówce i ja tak ciągle miałam zgiętą głowę na bok.
11:08
Czy po prostu on też coś widział?
11:10
Czy była taka trasa? Tam było strasznie dużo schodów,
11:13
ciężko było się poruszać właśnie z tą jedną czołówką.
11:18
No, ale jakoś dobiegliśmy do tej mety.
11:20
Byłam przeszczęśliwa na mecie. Potem Hongkongu i co dalej się
11:26
dzieje? Wracam do Polski, ale nie było
11:28
tak łatwo wrócić. Wracaliśmy dosyć długo, bo
11:34
spóźnił nam się samolot znaczy się był opóźniony, samolot z
11:37
Pekinu Boże z Hongkongu do Pekinu i jak dolecieliśmy już do
11:41
tego Pekinu. No to pobiegli.
11:45
Byliśmy jeszcze na ten samolot do Warszawy, ale już nie
11:48
zostaliśmy wpuszczeni. No i spędziliśmy kolejne 2 dni w
11:52
Pekinie. Tak, ale wyszliście z lotniska
11:56
czy? Do hotelu tak ale ta droga z
12:01
lotniska do hotelu to trwało bardzo długo, bo bo tak naprawdę
12:05
od 5. W sumie nad ranem nie
12:07
wiedzieliśmy. Ciężko było się tam z nimi w
12:10
ogóle dogadać. Na tym lotnisku zabrali nam
12:12
paszporty, potem nam oddali. No taka w ogóle dziwna strasznie
12:16
sytuacja. Jakiś pan w takim płaszczu
12:18
długim jakiś taki, no dla mnie to taki ciężki klimat tam
12:24
panował na tym lotnisku. Ja nie przeżyłam komunizmu, ale
12:29
ale właśnie będąc tam. W tym Pekinie, no to trochę
12:33
trochę jakby doświadczyłam, jak ta cała sytuacja wygląda.
12:37
Najgorsze było to, że ja chciałam się w ogóle.
12:39
Chciałam. Dodzwonić się do domu?
12:43
Nie mogłam się dodzwonić do domu smsa też nie mogłam wysłać
12:48
Messenger, nie działał mi w ogóle nie wiedziałam, co ja mam
12:53
zrobić, żeby jakby dać im znać, że że ja nie wrócę.
12:58
Nie wiem jutro, czy dzisiaj już nie pamiętam jak to było, tylko
13:01
przesunęli nam lot my. Ja miałam być w piątek w domu, a
13:04
my byliśmy dopiero w poniedziałek nad ranem w domu.
13:08
Więc to znaczna różnica była, a jeszcze żeby było śmieszniej,
13:12
oni nam tam dali wizę i jak my już przyszliśmy w końcu.
13:18
W niedzielę na lotnisko chcieliśmy się odprawić.
13:22
Podchodzę do okienka i pani coś do mnie pokazuje mi tam na datę,
13:26
że coś kiwa głową, a mi się już ciepło zrobiło i tak sobie myślę
13:30
Boże nie, niewiele cimy stąd. I się okazało, że no my już mamy
13:35
nieważną tą wizę parę godzin, chyba jakoś tak, bo oni nam
13:38
dali. No no nie wiedzieli tak naprawdę
13:40
na kiedy nam ten lot przełożą. No ale w końcu przyszedł jakiś
13:45
my się śmialiśmy, że przed jakiś bożek coś tam poczytał,
13:49
porozmawiali sobie, no i w końcu machnął ręką i powiedział,
13:53
żebyśmy poszli. Także szczęśliwie wracaliśmy
13:57
przez. Przez co myśmy to wracali?
14:00
Nie, nie lecieliśmy do Warszawy, Lecieliśmy do to, Jezu, gdzie
14:05
myśmy tam lecieli. Łukasz.
14:11
Łukasz mniejsza z tym, mniejsza z tym, ale lecieliśmy jest
14:16
wyleciało mi z głowy przez Sztokholm właśnie jeszcze ze
14:20
Sztokholmu lecieliśmy i potem dopiero do Warszawy także tak
14:23
się szczęśliwie skończyła.