Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Ślad w bibliotece 🔐 bajka przygodowa dla dzieci (Szyfrant z Wyszkowa I) | Felek Wafelek (PFW_066)

Transcript

Ślad w bibliotece 🔐 bajka przygodowa dla dzieci (Szyfrant z Wyszkowa I) | Felek Wafelek (PFW_066) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:00
Cześć tu ratkowski. Zamknijcie oczy, wyobraźcie
0:05
sobie małe miasto nad rzeką, bóg stare drzewa, park z tajemniczą
0:10
basztą i bibliotekę, w której książki stoją na półkach tak
0:14
ciasno, jakby się do siebie przytulały.
0:17
To jest Wyszków i właśnie tutaj czeka zagadka, której nikt nie
0:22
rozwiązał, a zagadki jak wiecie to ulubione danie felka wafelka
0:27
podawane na zimno z odrobiną tajemnicy i szczyptą obrotu, bo
0:32
zaraz wszystko zacznie się kręcić.
0:35
Ten odcinek jest dedykowany helence dziewczynce, która
0:39
rysuje szybciej niż myśli myśli szybciej niż biegnie, a biegnie
0:43
szybciej niż większość dorosłych.
0:46
I właśnie helenka przysłała swój pomysł na tę historię, do
0:49
słodkiej loterii pomysłów. I to jej pomysł wylosowałem
0:54
helu. Ta historia jest dla ciebie i
0:58
dla Twojej siostry, kalinki, taty Łukasza i oczywiście dla
1:02
pewnego małego czarnego chomiczka, który biega w kuli i
1:06
uwielbia suszone robaczki, poprawcie wafelkowe czapeczki,
1:10
przygotujcie notatniki, ołówki i kalkulatory na czekoladowym
1:15
tropie zaczynamy. Jeżeli felek stał się już
1:19
znajomym głosem w waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i
1:22
zostawcie ocenę, to dla nas najmilszy sygnał, by opowiadać
1:27
dalej, a jeśli chcecie wesprzeć przygody felka, możecie postawić
1:30
mu symboliczne kakao na patronite.
1:33
Ten mały gest daje nam wielką moc do tworzenia kolejnych
1:37
historii na czekoladowym tropie link znajdziecie w opisie,
1:41
dziękuję, że jesteście częścią tego świata.
1:45
Kręciołek na placu zabaw skrzypiał nie głośno, raczej tak
1:49
jakby ktoś leniwie pocierał 2 herbatniki o siebie.
1:54
Hela kręciła się na nim piąty razy z rzędu, bo liczyła zawsze
1:58
liczyła. To było silniejsze od niej, a
2:01
świat dookoła zamieniał się w smugę kolorów, bloki, drzewa,
2:07
ławka, bloki, drzewa, ławka, bloki. 5 zawołała, hela, kiedy
2:15
kręciołek zwolnił Jeszcze raz zawołała kalinka, chwytając się
2:20
poręczy. Kalinka miała 9 lat, 2 blond
2:24
kucyki i buty w różowe serduszka, które migały jak
2:28
malutkie latarnie morskie. Za każdym razem, kiedy kręciołek
2:31
robił pełny obrót w bocznej kieszeni plecaka trzymała
2:35
plastikową butelkę z ciemnofioletowym sokiem.
2:38
Wiśniowym żurawinowym albo jakimś innym.
2:41
Tego nigdy nie dało się definitywnie ustalić, bo kalinka
2:44
nalewała do niej taco akurat stało w lodówce.
2:48
Hela miała 10 lat. Fioletowe okulary, fioletową
2:51
bluzę, długi kucyk i zeszyt, który wystawał z białego
2:55
plecaka, jak język z buzi głodnego psa?
2:59
Obok nich potrawie toczył się węgielek węgielek był
3:03
chomiczkiem dżungarskim tak małym, że mieścił się w dłoni i
3:07
tak czarnym, że W ciemności widać było tylko jego błyszczące
3:11
oczka. Poruszający się nosek teraz
3:14
biegał w plastikowej kuli, obrót za obrotem jakby miał własny
3:18
miniaturowy kręciołek na boku kuli kołysała się torebeczka z
3:23
mini robaczkami i mini owockami, którą hela zawiązała murano.
3:28
Hela kalinka, idziemy do biblioteki zawołał tata Łukasz,
3:33
wychodząc zza bloku helenka, pamiętaj, żeby oddać książkę.
3:38
Tata Łukasz miał bardzo krótkie, ciemne włosy, bluzę z kapturem i
3:42
telefon, który trzymał tak, jakby rósł mu z ręki.
3:46
Był informatykiem, co oznaczało, że na każde pytanie odpowiadał,
3:50
zaraz sprawdzę i googlował idziemy.
3:54
Hela zaskoczyła skręciołka podłoga pod stopami przez chwilę
3:58
wydawała się krzywa, tak jak zawsze po kręceniu kręciołek
4:02
jeszcze obracał się za nią coraz wolniej, jakby żałował, że
4:06
zabawa się skończyła. Schowała węgielka w kuli do
4:09
bocznej kieszeni plecaka i ruszyła za tatą na przystanek.
4:14
Na przystanku czekał ktoś, kogo hela nie spodziewała się
4:17
zobaczyć. Był mały, bardzo mały, miał
4:21
czekoladową skórę, wafelkową czapeczkę, przekrzywioną lekko
4:25
na bok i oczy duże błękitne, jasne jak niebo w letni poranek,
4:31
które błyszczały z takim skupieniem, jakby już widziały
4:34
coś, czego inni jeszcze nie zauważyli.
4:37
Stał na krawędzi ławki, żeby być trochę wyżej i machał jedną ręką
4:41
tak energicznie, jakby próbował odlecieć.
4:45
Felek hela stanęła jak wryta. Felek wafelek pisnęła kalinka
4:52
osobiście powiedział felek kłaniając się z uśmiechem
4:56
wafelkowa czapeczka zsunęła się na nos, poprawią ją z godnością.
5:01
Cześć dziewczynki. Cześć panie Łukasz powiedział
5:06
tata mrugając. Ale ty jesteś prawdziwy jak
5:12
najbardziej, choć trochę kruchy, przy wilgotnej pogodzie.
5:16
Felek otrzepał okruszek z ramienia i wyprostował się.
5:19
Trafiłem na dziwną wskazówkę w Toruniu symbol, który prowadził
5:23
tutaj do wyszkowa. Ktoś zostawił trop, którego nie
5:26
umiem przejść sam, a ja nie lubię nierozwiązanych zagadek.
5:30
Swędzą mnie od nich wafelkowe uszy.
5:33
Jaki symbol? Zapytała hela, a jej oczy
5:36
zrobiły się duże jak spodki. Felek wyciągnął z kieszeni mały
5:41
skrawek papieru, narysowany na nim był okrąg w środku trójkąt,
5:46
a w środku trójkąta. Cyfra 7.
5:49
Widziałaś coś takiego? Zapytał.
5:52
Hela pokręciła głową, ale poczuła coś dziwnego, mrowienie
5:57
w palcach, takie samo jak zawsze, kiedy otwierała nową
6:01
książkę detektywistyczną i wiedziała, wiedziała, że ta
6:06
będzie dobra. Jedziemy do biblioteki
6:09
powiedziała. Chcesz z nami?
6:11
Felek uśmiechnął się tak szeroko, że wafelkowa faktura na
6:15
jego policzkach za falowała. Myślałem, że nigdy nie zapytasz.
6:20
Biblioteka imienia norwida w wyszkowie pachniała tak, jak
6:24
powinny pachnieć wszystkie biblioteki na świecie, starym
6:27
papierem, drewnianymi regałami i ciszą, która ma swoją własną
6:32
temperaturę trochę chłodniejszą niż reszta świata.
6:36
Hela oddała książkę przy ladzie i ruszyła do działu dla dzieci.
6:40
Felek szedł obok niej, zerkając na tytuły na grzbietach, tak
6:44
jakby czytał menu w restauracji. Tata Łukasz stanął przy oknie i
6:48
jak zwykle wyciągnął telefon. Węgielek siedział w
6:52
przezroczystej kuli transporterze specjalnie
6:55
zamkniętym ná bibliotekowe wyprawy, bo w bibliotece nawet
6:59
chomiki muszą zachować ciszę i wtedy w pewnym momencie węgielek
7:04
oszalał. Hela poczuła szarpnięcie plecaka
7:08
chomiczek drapał plastik, kuli, piszczał i ciągnął się w dół w
7:12
stronę dolnej półki tej tuż nad podłogą, gdzie stały książki tak
7:17
zakurzone, że pewnie nikt ich nie ruszał od dawna.
7:21
Za regałem było wąsko i ciemno takie miejsce, do którego zwykła
7:26
ręka ledwo by się zmieściła, ale chomikowy nosek miał tam
7:30
prawdziwe pole do popisu co jest węgielku hela kutneła odsunęła 3
7:36
książki za nimi wsunięta głęboko w szczelinę między regałem a
7:40
ścianą leżała koperta. Stara pożółkła z jednego rogu
7:47
odrobinę zagięta, jakby leżała tu od bardzo dawna na wierzchu
7:52
narysowany wyblakłem, ale wciąż czytelnym atramentem symbol
7:57
okrąg, trójkąt, cyfra 7, felek szepnęła.
8:03
Hela felek był obok, w jednej chwili jego błękitny oczy
8:08
zmrużyły się. Oo powiedział cicho i to jedno.
8:14
Oho brzmiało, jak pierwszy akord w symfonii.
8:18
Ten chomik ma nos jak skaner bagażu na lotnisku, tylko jest
8:22
mniejszy i bardziej futrzany. Hela otworzyła kopertę ostrożnie
8:27
tak ostrożnie, jakby trzymała motyla, który w każdej chwili
8:31
mógł odlecieć w środku. Kartka z odręcznym pismem litery
8:36
drobne, pochyłe, częściowo zaszyfrowane ciągi cyfr i
8:41
symboli, których hela nie rozumiała, ale pierwsza linijka
8:45
była czytelna. Dlatego kto jest wystarczająco
8:49
ciekawy? Hela poczuła jak serce bije jej
8:52
szybciej. Tato, chodź tu tata, Łukasz
8:56
podszedł, zobaczył kopertę, zobaczył symbol i natychmiast
9:00
wyciągnął telefon. Zerknął na ekran 18% baterii,
9:05
ale kogo to obchodzi? Kiedy jest zagadka?
9:07
Do rozwiązania sfotografował wpisał w wyszukiwarkę, poczekał,
9:12
zmarszczył brwi wpisał Jeszcze raz.
9:16
Dziwny mruknął nic nie znajduje nawet ej a i nic nie podpowiada.
9:21
W internecie powinno być wszystko, internet też czasem
9:25
musi iść do biblioteki mruknął felek, nie podnosząc wzroku znad
9:29
koperty, wziął ją delikatnie wafelkowymi palcami, które były
9:34
tak małe, że ledwo obejmowały róg kartki i podniósł do nosa.
9:41
Nozdrza zatrzepotały. Pożółkły papier, stary atrament
9:47
i coś jeszcze. Felek zmrużył oczy.
9:51
Taki kwaśny, apteczny zapach jak stary syrop, krople na gardło i
9:56
tajemnica zamknięta w szufladzie.
9:58
Wyprostował się. Mój nos mówi to nie jest zwykły
10:02
papier i nie jest zwykły tusz. Hela spojrzała na kopertę
10:07
Jeszcze raz. Na papierze delikatny odcisk
10:11
palca w niebieskim atramencie, ale obok na krawędzi półki
10:15
świeża Rysa. Ktoś tu był niedawno hela
10:19
zanotowała to w zeszycie. Przepraszam, odezwała się
10:23
bibliotekarka, zaglądając zza regału, co państwo znaleźli
10:28
starą kopertę powiedział tata. Czy pani wie, co to może być?
10:33
Bibliotekarka poprawiła okulary. Nie widziałem tego wcześniej.
10:37
Pewnie wypadło przy remoncie. Pochyliła się i dodała szeptem,
10:42
krążą plotki o jakiejś szyfrantach tajemna.
10:46
Grupa podobno zostawiają taki znak okrąg, a w środku urwała,
10:53
spojrzała na kopertę w dłoni heli na symbol właśnie taki
10:59
dokończyła spokojnie, trochę za spokojnie jak na kogoś, kto
11:03
widzi coś po raz pierwszy. Nikt ich nie widział dodała
11:07
szybko. Ale ślady ślady podobno
11:10
zostawiają, choć po co tego nikt podobno nie wie.
11:15
Sięla Jeszcze raz spojrzała na kartkę z koperty pod pierwszą
11:19
linijką między plamami starego atramentu dostrzegła wyblakły
11:23
fragment zdania 4 strony jeden snop 2 bliźniaki.
11:30
Zmarszczyła brwi. 4 strony, snop wyszeptała.
11:37
To brzmi jak herb. Felek uniósł głowę, a w
11:41
wyszkowie, jeśli szukasz starego herbu kamienia i tajemnicy, hela
11:46
spojrzała na felka. Felek spojrzał na hele, jego
11:50
błękitne oczy, błysnęły jak lukier na bardzo poważnym
11:54
ciastku. Park powiedzieli jednocześnie
11:58
park imienia Karola ferdynanda wazy leżał tuż obok biblioteki.
12:03
Wystarczyło przejść przez ulicę i bramę skutego żelaza, żeby
12:07
znaleźć się w innym świecie. Stare drzewa pochylały się nad
12:11
alejkami jak parasole, a powietrze pachniało żywicą i
12:15
rzeką. Bóg, która szumiała gdzieś za
12:17
skarpą, jakby ktoś na dole przewracał strony bardzo dużej
12:21
książki. Hela rozszyfrowała z kartki tyle
12:25
ile się dało i jedno zdanie to z biblioteki było czytelne 4
12:30
strony, jeden snop 2 bliźniaki obelisk powiedziała, to musi być
12:36
obelisk obelisk wazów stał na skraju parku, jak kamienny palec
12:41
wskazujący niebo wysoki jak 3 kalinki, ustawione jedna na
12:46
drugiej. I stary wyglądał jak ktoś, kto
12:50
stoi tu od wieków i widział tyle rzeczy, że już go nic nie
12:54
zdziwi. Na cokole z 4 stron wyrzeźbiono
12:58
herby snopy zboża z koronami. Felek wskoczył na krawędź
13:03
cokołu. Jednym z winnym ruchem wafelkowe
13:06
nóżki były małe, ale za to sprężyste i przysiadł obok
13:10
herbu, żeby widzieć z bliska. Hela wyciągnęła zeszyt i zaczęła
13:14
rysować. To było coś, co robiła zawsze,
13:17
kiedy chciała naprawdę zobaczyć coś, co miała przed oczami.
13:23
Rysowanie zmuszało ją do patrzenia na każdy detal na
13:26
każdy kłos w snopie na każdą rysę w kamieniu hela powiedziała
13:32
nagle kalinka, te snopy one nie są takie same.
13:37
Hela podniosła głowę. I jak to co masz na myśli
13:41
obejdzie obelisk patrz na kłosy. Z tej strony 3, a tam chyba
13:47
więcej. Hela obeszła obelisk rysując
13:50
każdą stronę i kalinka miała rację na Północnej stronie 3
13:55
kłosy na wschodniej, 5 na południowej 4 na zachodniej 2
14:02
hela zapisała te liczby obok rysunków.
14:05
Nie wiedziała jeszcze, dlaczego są różne, ale wiedziała czuła,
14:09
że to nie przypadek. Kato powiedziała, czy ten
14:14
obelisk zawsze tu stał, sam może coś tam wygooglujesz na ten
14:18
temat tata Łukasz podniósł głowę znad telefonu.
14:23
A tu was zdziwię, gdyż co nieco wiem, właściwie kiedyś stały tu
14:28
2 takie obeliski identyczne bliźniaki, drugi był na
14:33
wschodniej rogatce miasta przy trakcie do ostrowi mazowieckiej,
14:37
ale rozebrali go w dziewiętnastym wieku. 2
14:40
bliźniaki helasz podskoczyła 4 strony, jeden snop 2 bliźniaki.
14:48
Bliźniak to ten drugi obelisk. Wskazówka każe szukać tam, gdzie
14:52
stał. Kalinka pociągnęła ją za rękę.
14:56
Hela patrz. Na cokole obelisku, tuż nad
15:00
herbem z południowej strony były rysy świeże, wyraźne inne niż
15:06
stare pęknięcia kamienia. Czyżby to były ślady?
15:10
Szyfrantów? Szepnęła kalinka, a jej oczy
15:13
zrobiły się wielkie jak 2 talerzyki.
15:17
Feliks sunął się z krawędzi cokołu i przykucnął tak nisko,
15:21
że prawie dotknął nosem kamienia.
15:23
Z dołu wszystko wygląda inaczej mruknął.
15:27
To moja specjalność, Jestem niski zawodowo.
15:31
I faktycznie z dołu widać było coś, czego z góry nie dało się
15:35
zauważyć. Rysy były płytkie, regularne,
15:40
lekko łukowate. Hela włączyła funkcję
15:43
powiększenia na telefonie taty, rozejrzała się na gałęzi dębu,
15:48
siedziała wiewiórka i drapała korę.
15:50
Tym samym ruchem te same ślady, co nie tajemne bractwo
15:55
powiedziała hela z triumfem, który ledwo mieściła w głosie.
16:00
To wiewiórka ostrzy pazury o brąz.
16:02
Widzicie identyczne ślady? Felek potwierdził węchem,
16:07
pochylając się nad cokołem. Czuję wyraźny zapach orzechów
16:11
laskowych i zuchwalstwa. Karinka skrzyżowała ręce.
16:16
Dobra, pani, detektyw wiewiórka może, ale skąd się wzięła
16:21
koperta w bibliotece? Wiewiórki nie piszą listów na to
16:26
hela nie miała jeszcze odpowiedzi, ale miała coś
16:29
lepszego. 4 rysunki herbów, 4 liczby i trop, który prowadził
16:34
dalej na kartce z koperty pod zdaniem o bliźniakach hela
16:39
zauważyła jeszcze jeden fragment.
16:41
Wcześniej niewidoczny, bo atrament prawie zniknął, musiała
16:45
przekrzywić kartkę pod światło, żeby odczytać.
16:48
Zanim pójdziesz do brata, zapytaj strażnika przy bramie
16:52
pod lewym skrzydłem orła, strażnik przy bramie powiedziała
16:57
hela. Corde garda ruszyli alejką w
17:00
stronę bramy węgielek w kuli podskakując na nierównym żwirze
17:05
nabrał rozpędu na małej górce i potoczył się prosto w stronę
17:09
klombu. Felek go złapał w ostatniej
17:12
chwili wafelkową stopą jak bramkarz łapiący piłkę spokojnie
17:17
futrzana torpedo mruknął. Nie wszyscy muszą biec
17:21
fordegarda wyglądała jak chatka, która chciała być zamkiem, ale
17:25
zabrakło jej piętra. Stała przy wejściu do parku.
17:30
Neogotycka stróżówka ze strzelistymi wieżyczkami i
17:33
herbem rodowym nad wejściem. Jedyny budynek, który przetrwał
17:37
tu ponad 100 lat. Hela szukała wskazówki pod
17:41
herbem nad drzwiami kartka mówiła pod lewym skrzydłem orła.
17:46
I tam właśnie pod lewym skrzydłem kamiennego orła jedna
17:51
cegła wyglądała inaczej niż reszta lekko wysunięta z muru.
17:55
Może o centymetr. Może o 2, jakby ktoś ją kiedyś
17:59
wyjął i włożył z powrotem, ale nie dokładnie na jej bocznej
18:04
krawędzi. Ledwo widoczny ktoś wyrył
18:07
znajomy symbol. Koło trójkąt 7.
18:11
Felek wyciągnął rękę i dotknął cegły końcem palca.
18:15
I natychmiast go cofnął. Zimna powiedział bardzo zimna
18:21
jak czekolada wyjęta z lodówki bez ostrzeżenia.
18:24
Hela pochyliła się bliżej cegła pod palcami była gładka,
18:29
wygładzona przez wodę kurz i czas, ale inna niż reszta muru.
18:34
Jakby tylko ta jedna przeszła przez coś, czego reszta ścian
18:37
nie pamięta i była przesunięta o 2 3 cm od swojego oryginalnego
18:43
miejsca. Rys w zaprawie dokładnie to
18:46
pokazywał, wygląda jakby ktoś ją ruszał.
18:50
Powiedział felek marszcząc wafelkowe czoło.
18:53
I to jest właśnie podejrzane. Może to szy franci powiedział
18:58
tata Łukasz trochę żartem trochę nie, nie ma żadnych szyfrantów
19:03
kela wyprostowała się zużycie materiału, wiatr, deszcz. 100
19:08
lat na karku, ale coś w środku niej szeptało, a jeśli to nie
19:13
czas? Zanotowała w zeszycie kordegarda
19:17
cegła z symbolem wysunięta z muru.
19:20
Kto się ruszał, sprawdzić i w tym momencie kalinka chwyciła ją
19:25
za ramię. Hela szepnęła.
19:29
Tam za wieżyczką. Cień.
19:33
Wszyscy zamarli. Za strzelistą wieżyczką
19:37
kordegardy w cieniu ceglanego muru coś się poruszyło.
19:43
Coś dużego. Coś, co miało kształt, coś co
19:48
miał powiedział kształt. Rudy kocur wygrzewał się na
19:53
murze rozciągnięty jak futrzany dywanik otworzył jedno oko,
19:57
obejrzał ich z wyrazem absolutnego braku
20:00
zainteresowania i zamknął oko z powrotem.
20:04
Cisza, a potem śmiech najpierw kalinka, potem hela, potem tata
20:11
felek poprawił wafelkową czapeczkę z godnością kogoś kto
20:15
nigdy, przenigdy się nie bał. Miał to nie spisek powiedział
20:20
spokojnie. Miał to styl życia.
20:24
Hela zaśmiała się, ale gdzieś w niej pytanie zostało, kto ruszał
20:29
cegłę pomyślała. Przecież wiatr nie wysuwa cegieł
20:33
z muru, prawda? Ktoś musiał wiedzieć, gdzie
20:36
szukać. Hela spojrzała na kopertę, potem
20:39
na cegłę, potem na swoje notatki.
20:42
Wszystko zaczynało się mieszać. Snopy bliźniaki, Orzeł, cegła,
20:47
symbol, rysy, wiewiórka. Muszę to poukładać.
20:52
Powiedziała inaczej, mój mózg zrobi z tego naleśnik z
20:55
gwoździami. Brzmi chrupiąco, ale
20:58
niebezpiecznie mruknął felek, tata Łukasz rozejrzał się po
21:02
parku. Tam dalej jest tężnia, są ławki,
21:06
usiądziemy odsapniemy i zobaczymy, co już wiemy.
21:10
Narada detektywistyczna zapytała kalinka narada wykrzyczała hela
21:17
ruszyli więc alejką w stronę szumiącej tężni.
21:20
Nie dlatego, że wskazówka kazała im tam iść.
21:23
Dlatego, że czasem najlepszy trop pojawia się dopiero wtedy,
21:26
kiedy człowiek przestaje biec i zaczyna myśleć.
21:30
Tężnia solankowa szumiała trochę jak morze, które zabłądziło i
21:34
utknęło w parku nad bugiem. Solanka ściekała po gałązkach
21:39
tarniny, tworząc mgiełkę tak delikatną, że hela czuła ją na
21:43
wargach słoną i lekko chłodną. Felek wszedł w mgiełkę z tężni i
21:49
natychmiast zrobił krok w tył czekoladowy alert solankowa
21:54
chmurka mruknął otrzepując wafelkowe ramie dla ludzi,
21:58
zdrowie dla czekolady, podejrzana kąpiel.
22:02
Usiedli na ławce obok tężni felek na bezpiecznej odległości
22:06
od mgiełki hela rozłożyła notatki.
22:10
I otworzyła zeszyt na nowej stronie.
22:12
Dobra, co wiemy? Na pewno powiedziała symbol na
22:16
kopercie i na obelisku. Ten sam styl, ta sama ręka,
22:20
wszystko z jednego źródła i apteka dodał felek.
22:25
Zapach stary, ale wyraźny ktoś z wyszkowa ktoś, kto miał dostęp
22:30
do apteki i cegła powiedziała kalinka.
22:34
Ta przy cordegardzie, kto się ruszał?
22:38
Hela skinęła głową i 4 liczby z obelisku, 3 5 4 2 każda strona
22:46
ma inną. To nie przypadek felek mruknął.
22:50
Liczby, które chcą coś powiedzieć, ale jeszcze nie
22:53
wiedzą, do kogo skończyła notować.
22:57
I urwała, bo narada miała trwać dłużej, ale węgielek miał własne
23:02
plany węgielek wiercił się w kuli znowu mruknęła hela
23:08
przypomniała sobie bibliotekę, tam też najpierw był pisk,
23:12
drapanie i chomikowy upór, a potem koperta ze znakiem 0 7
23:18
postawiła transporter na trawie, węgielek od razu poturlał się w
23:22
stronę makiety. Brązowej miniatury dawnego
23:24
gimnazjum, która stała na postumencie, jak ktoś, kto
23:28
pamięta budynek, którego już nie ma komiczek węszył przy
23:32
fundamencie makiety, wciskając nosek w szczelinę między brązem
23:36
a kamieniem. Hela kucnęła szczelina była
23:40
wąska, prawie niewidoczna, ale równa zbyt równa jak na zwykłe
23:45
pęknięcie przesunęła palcem po krawędzi i poczuła delikatne
23:49
wgłębienie. Jakby ktoś kiedyś często dotykał
23:52
tego miejsca. Hela zanotowała makieta równa
23:57
szczelina węgielek reaguje, nie wiedziała jeszcze dlaczego.
24:03
Ale węgielek już raz tego dnia doprowadził ich do koperty, a
24:07
kiedy chomik drugi raz upiera się przy jakimś miejscu?
24:11
Nie wzrusza ramionami detektyw zapisuje felek.
24:15
Tymczasem przeszedł kilkanaście kroków dalej do ławeczki z
24:18
brązu. Ławeczka różyckiego nie była
24:21
zwykłą ławką. Na jednym jej końcu siedziała
24:24
brązowa postać, młody mężczyzna z książką na kolanach i
24:28
uśmiechem, który nawet w metalu wydawał się ciepły.
24:32
Obok ławeczki na tabliczce hela przeczytała.
24:36
Jerzy różycki, od 1909 do 1942 kryptolog, współtwórca złamania
24:40
szyfru enigmy. Absolwent wyszkowskiego
24:47
gimnazjum. Felek usiadł obok brązowej
24:50
rzeźby. Wyglądali trochę komicznie,
24:53
razem mały wafelek i brązowy kryptolog, ale felek miał w
24:58
błękitnych oczach coś poważnego. Wiecie, kto tu siedział?
25:02
Powiedział cicho. Chłopak, który chodził do
25:05
szkoły, która stała dokładnie tutaj.
25:09
Wskazał makietę, w tym parku nazywał się Jerzy.
25:13
Lubił matematykę, miał dostateczną z polskiego, ale
25:16
celującą z logiki. Tata prowadził aptekę, aptekę.
25:22
Hela poczuła jak coś w niej klikło jak klocek, który wpada
25:26
na swoje miejsce. Felek zmrużył błękitne oczy,
25:31
aptekę tę samą, którą wyczułem na kopercie.
25:35
Syrop szepnęła, hela, zapach apteki.
25:39
Felek, powiedziałeś, że koperta pachniała kwaśnym atramentem i
25:42
starą ziemią. Mój nos nie kłamie powiedział
25:46
felek. Chłopak, który lubił matematykę,
25:49
którego tata prowadził aptekę w wyszkowie.
25:51
Ten chłopak dorósł i złamał szyfr enigmy i wszystko zaczęło
25:56
się tutaj w tym parku. Z ciekawości felek pogładził
26:01
brązowe kolano rzeźby, czyli zanim był wielkim szyfrantem,
26:06
był po prostu ciekawskim chłopakiem z wyszkowa.
26:09
To rozumiem. Hela dotknęła makiety gimnazjum,
26:13
metal był gładki i ciepły. Poza tym jednym miejscem przy
26:16
fundamencie, gdzie węgielek wciąż kręcił się w kuli, więc te
26:21
zagadki powiedziała powoli. Zostawił on, nie wiem powiedział
26:28
felek, ale wiem jedno, ktokolwiek je zostawił, chciał,
26:33
żeby trafiły do kogoś ciekawego i chyba trafiły.
26:37
Hela milczała, popatrzyła na swoje notatki i poczuła coś
26:41
jeszcze nie myśl raczej przeczucie jak zapach, który
26:45
znasz, ale nie umiesz go nazwać, dziwne powiedziała cicho.
26:51
Każda zagadka do tej pory uczyła czegoś innego.
26:54
Ta z biblioteki obserwacji. Ta z obelisku szukania wzorców
27:00
ta skor degardy dedukcji jakby ktoś chciał nas czegoś nauczyć,
27:04
a nie tylko sprawdzić. Felek uśmiechnął się.
27:08
Mhm, wiesz co? Najlepsze narzędzie do
27:11
rozwiązywania zagadek to nie komputer, to ciekawy umysł
27:15
powiedział. To lekko jak żart.
27:18
Hela zaśmiała się cień starego dębu wyglądał jak kleks
27:22
atramentu rozlany na trawie. Hela wróciła do makiety
27:26
gimnazjum węgielek wciąż kręcił się w kuli przy szczelinie, w
27:30
fundamencie, jakby czekał na kogoś, kto wreszcie zrozumie, co
27:34
próbuje im powiedzieć. Hela kucnęła obok niego.
27:37
Dobra węgiel ku szepnęła, skoro już drugi raz dzisiaj
27:41
zachowujesz się jak mały futrzany wykrywacz tajemnic, to
27:45
słucham sunęła palce w szczelinę i poczuła metal.
27:51
Niezwykłą nierówność, nie kamień, nieprzypadkowy kawałek
27:54
blachy, coś okrągłego. Halinka, pomóż, znalazłam coś
28:01
halinka natychmiast uklękła obok węgielek zapiszczał cicho jakby
28:05
mówił, no wreszcie. Felek podszedł bliżej,
28:10
poprawiając kapelusz i mrużąc błękitne oczy.
28:13
Wspólnie centymetr po centymetrze, hela i kalinka
28:17
wyciągnęły z wąskiej szczeliny mały okrągły dysk metalowy
28:23
cięższy niż wyglądał pokryty pierścieniami z symbolami, a w
28:28
samym środku wygrawerowany tak precyzyjnie, jakby ktoś rysował
28:32
igłą okrąg, trójkąt siódemka. Ten sam symbol co na kopercie to
28:39
samo pismo co na kartce, ale dysk nie był sam przy jego
28:44
bocznej krawędzi w małym okrągłym gnieździe tkwił stary
28:48
mechaniczny stoper mosiężny porysowany z koronką do
28:53
nakręcania był tak idealnie dopasowany do dysku, jakby oba
28:57
przedmioty od zawsze należały do siebie.
29:01
Stoper jednak milczał ani tiknięcia.
29:05
Aha, powiedział felek. Aha, powtórzyła hela aha dodała
29:12
kalinka. Dysk miał ruchome elementy,
29:15
pierścienie z symbolami, które dało się obracać.
29:19
Hela spojrzała na liczby z obelisku zapisane w notatniku 3
29:23
5 4 2 to była jedyna część wskazówki, którą naprawdę miała,
29:30
nie znała jeszcze języka, symboli, nie wiedziała, od
29:33
którego znaku powinno się zacząć.
29:35
Ale czuła, że liczby z obelisku nie pojawiły się przypadkiem.
29:39
Obróciła pierwszy pierścień o 3 pozycje.
29:44
Metal otarł się o metal. Nic się nie stało, obróciła
29:49
drugi o 5 skrypt ten sam dźwięk głębszy jakby mechanizm gdzieś w
29:55
środku przeciągał się po bardzo długim śnie nic.
30:00
Trzeci o 4. Klik dysk wydał cichy metaliczny
30:05
dźwięk na bocznej alejce. Za nimi mężczyzna w Zielonej
30:10
kurtce zwolnił kroku, przesuwając przed sobą taczki z
30:13
grabkami. Spojrzał w ich stronę, nie na
30:17
hele, nie na felka, nie na kręcącego się węgielka.
30:21
Jego wzrok zatrzymał się na chwilę na zużytej okładce
30:24
notesu, leżącego na trawie obok makiety.
30:28
Potem ruszył dalej jakby nic i wtedy stoper drgnął tik.
30:34
Hela zamarła. Tik.
30:38
Tik. Stoper zaczął tykać.
30:41
Cicho, ale wyraźnie. Jak serce bardzo starej maszyny,
30:46
które nagle przypomniało sobie, że potrafi bić dysk jednak się
30:51
nie otworzył, nie odblokował. Sekwencja zatrzymała się w
30:55
połowie jak melodyjka, której ktoś urwał ostatnią nutę.
31:00
Wygląda na to, że nie mamy całego rozwiązania.
31:03
Szepnęła hela felek pochylił się nad dyskiem, powąchał, dotknął
31:08
każdego pierścienia wafelkowym palcem, jakby szukał pulsu.
31:12
Potem bardzo ostrożnie przyłożył do obudowy ucho i zmrużył
31:17
błękitne oczy w środku coś drżało mruknął cicho.
31:22
Jakby stary mechanizm miał własny oddech.
31:26
Cichy. Taki, którego nie słyszysz,
31:28
tylko czujesz, odsunął się powoli.
31:32
Mm mruknął, czuję pustkę jak ciasto, w którym ktoś zapomniał
31:37
jednego składnika. Wszystko prawie jest, ale czegoś
31:41
brakuje czegoś, czego jeszcze nie mamy.
31:44
Zmrużył błękitne oczy, słodycz to nie wszystko, liczy się spryt
31:50
dodał. Cicho bardziej do siebie niż do
31:52
kogokolwiek, a czasem także bardzo cierpliwe obracanie
31:56
kółek. I wtedy zza makiety z cienia
31:59
starego dębu wyszła dziewczynka hela nigdy wcześniej jej nie
32:04
widziała. Miała krótsze włosy, spięte byle
32:07
jak zniszczoną kurtkę z kieszeniami pełnymi karteczek i
32:11
ołówek za uchem. W ręku trzymała notę z tak
32:14
zużyty, że jego okładka wyglądała jak mapa dróg, którymi
32:18
chodziło się 1000 razy. Dziewczynka patrzyła na hele z
32:22
mieszanką złości i czegoś, co wyglądało na podziw, albo
32:27
strach. Zostawcie to, to moja zagadka
32:30
powiedziała. Głos miała twardy, ale ręce
32:33
lekko jej drżały i nie wiecie nawet po co to wszystko jest,
32:38
nic nie rozumiecie? Hela wstała powoli kim jesteś
32:43
dziewczynka nie odpowiedziała od razu zamiast tego uklękła przy
32:47
dysku i dotknęła palcem mosiężnego stopera, który
32:50
właśnie tykał w bocznym gnieździe.
32:54
Tik tik tik, schowałam go tu miesiąc temu powiedziała razem z
33:00
dyskiem. Tutaj zapytała, hela tutaj przy
33:04
makiecie dziewczynka wskazała brązową miniaturę dawnego
33:08
gimnazjum najciemniej pod latarnią.
33:11
Wszyscy patrzą na ławeczkę na tabliczkę na pomnik, a nikt nie
33:15
zagląda pod makietę. Felek spojrzał na węgielka,
33:18
który nadal kręcił się przy szczelinie z miną chomika, który
33:22
od dawna miał rację. No prawie nikt mruknął
33:27
dziewczynka przesunęła palcem po krawędzi dysku.
33:30
Dysk i stoper pasowały do siebie idealnie jak 2 kawałki tej samej
33:35
zagadki włożyłam stoper w gniazdo pasowały, ale nie
33:39
odważyłam się dotykać pierścieni.
33:42
Zegar nie wydał ani jednego tyknięcia.
33:45
Mechanizm milczał, hela spojrzała na swoje notatki.
33:49
A teraz tyka tik tik tik. Dziewczynka popatrzyła na nią
33:55
uważnie. Bo ty ustawiłaś pierścienie
33:59
zgodnie z sekwencją, której ja nie miałam sekwencją.
34:03
Zapytała kalinka. Dziewczynka skinęła głową.
34:07
Moje notatki mówiły tylko tyle, gdy zegar przemówi, zostanie
34:12
czas do Zachodu. Potem ścieżka wraca do początku.
34:16
Hela poczuła jak palce same zaciskają się na zeszycie, czyli
34:21
to odliczanie, a potem restart. Dziewczynka milczała.
34:24
Przez chwilę jej twarz zrobiła się poważna, poważniejsza niż u
34:29
kogoś w jej wieku, jak twarz kogoś, kto długo dźwigał coś
34:33
sam. I tak i nie mechanizm uruchamia
34:37
się raz. Każde słowo ważyło jak kamień.
34:41
Tylko raz już nigdy potem. Według rodzinnych notatek, jeśli
34:47
ktoś go uruchomi i nie dotrze do końca przed Zachodem słońca,
34:50
pierścienie się resetują nie na następny dzień na zawsze
34:55
zmieniają szyk na układ, którego nikt już nie złoży.
35:00
Poczuła, jak żołądek ją ściska. Dlatego powiedziała dziewczynka
35:05
przez 3 lata. Nie śmiałam go dotknąć.
35:08
Szukałam całej sekwencji, bo wiedziałam, że mam tylko jedną
35:12
szansę. Felek przełknął ślinę.
35:15
Nie lubię rzeczy, które tykają mruknął.
35:18
Zwykle kończy się to pośpiechem albo piekarnikiem.
35:22
Dziewczynka nie uśmiechnęła się. Przez miesiąc nie miałam odwagi
35:27
go obudzić, a ty zrobiłaś to w jedno popołudnie.
35:30
Hela nie wiedziała, czy to był zarzut, podziw czy coś pomiędzy
35:35
tik tik tik słońce stało jeszcze wysoko, ale już przesuwało się w
35:41
stronę drzew. Cień makiety wydłużał się po
35:45
trawie jak ciemna wskazówka, kim jesteś powtórzyła hela.
35:50
Dziewczynka wyprostowała się w jej oczach ciemnych, szybkich,
35:54
niespokojnych hela zobaczyła coś, co znała ciekawość.
36:00
Tę samą, która paliła się w niej samej.
36:03
Nazywam się Laura powiedziała dziewczynka lauraróżycka.
36:08
Moja rodzina od lat opiekuje się pamiątkami po jerzymróżyckim.
36:12
Według rodzinnej legendy, to on zostawił te zagadki 26 sztuk
36:18
rozrzuconych po całym wyszkowie i okolicy.
36:22
Cisnęła notę spod pachą 20 rozwiązałam sama przez 3 lata.
36:29
Hella kątem oka zobaczyła, że felek znieruchomiał nawet jego
36:32
kapelusz jakby na chwilę zapomniał, pod jakim kątem
36:35
powinien sterczeć. Laura zrobiła krok do przodu na
36:40
końcu ścieżki. Gonią dwudziestą szóstą zagadką
36:44
jest klucz do wszystkich szyfrów powiedziała.
36:48
Tak przynajmniej pisał różycki w swoich notatkach, równanie,
36:52
metoda, klucz zasada. Nie wiem jeszcze, ale wiem, że
36:57
jeśli ktoś to znajdzie, zrozumie coś, czego inni nie rozumieli
37:02
jej głos stwardniał i nikt nikt nie zabierze mi szansy, żeby tam
37:08
dotrzeć. Laura ścisnęła notes tak mocno,
37:12
że zagiął się róg okładki. Ty nie rozumiesz dodała ciszej.
37:17
Ja nie szukam skarbu. Ja szukam dowodu, że on naprawdę
37:21
chciał, żeby ktoś to znalazł, tik tik, tik, tik przez chwilę
37:27
nikt się nie odezwał. Hela patrzyła na laure na dysk
37:32
na stoper i na własne notatki. Liczby z obelisku nagle nie
37:37
wyglądały już jak zwykła zagadka.
37:39
Wyglądały jak coś, czego komuś brakowało.
37:42
Od bardzo dawna felek poprawił kapelusz zmrużył błękitne oczy,
37:48
najpierw na laurę, potem na stoper, potem na hele zagadka
37:53
właśnie urosła. Powiedział cicho, a duże zagadki
37:57
są jak karmel, jeśli ciągniesz sam przykleję cię do miejsca,
38:02
jeśli ciągniecie razem może coś z tego wyjdzie.
38:07
I tutaj zostawiam was dokładnie w tym miejscu.
38:11
Hela, felek lauraróżycka stoper, który tyka dysk z symbolem,
38:18
który nie chce się otworzyć i obietnica czegoś, co brzmi jak
38:22
najważniejsze odkrycie w historii szyfrów.
38:25
Ale czy klucz do wszystkich szyfrów naprawdę istnieje?
38:29
Kim jest Laura, sojuszniczką czy rywalką i kim lub czym są
38:36
tajemnicze szy franci, o których mówią plotki?
38:40
Pamiętajcie, stopertyka została jedna ostatnia jedyna szansa,
38:47
zanim słońce zajdzie za park i zanim cień makiety pochłonie
38:50
wszystko, to się ukaże w następnej części.
38:54
Felek wafelek i szyfrant zwyżkowa część druga
38:58
dwieścieżki, a jeśli też masz pomysłu na przygodę felka, tak
39:03
jak helenka wpadaj na stronę przygody felkawafelka.pl działa
39:09
tam słodka loteria pomysłów raz na kwartał losuje jeden pomysł i
39:14
zamieniam go w historię. Może następnym razem to będzie
39:18
twój pomysł? Na czekoladowym tropie do
39:21
usłyszenia postać lauryróżyckiej jest fikcyjna historia
39:26
inspirowana jest postacią jerzegoróżyckiego i miejscami
39:29
związanymi z jego pamięcią w wyszkowie.