Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Gra o fort 🕵️‍♀️ Bajka dla dzieci (Cytadela I) | Felek Wafelek (PFW_049)

Transcript

Gra o fort 🕵️‍♀️ Bajka dla dzieci (Cytadela I) | Felek Wafelek (PFW_049) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:00
Cześć tu ratkowski dziś zabieram was do historii, która zaczyna
0:04
się po burzy w zwykłym parku, a bardzo szybko okazuje się czymś
0:09
znacznie większym niż spacer po mokrych alejkach.
0:14
Felek wafelek i zagadka cytadeli gra o ford ten odcinek powstał
0:20
dzięki patronom brunovi i tacie z Poznania, którzy postawili
0:24
felkowi. Największe kakao otworzyli drzwi
0:27
do cytadeli i pozwolili zajrzeć tam, gdzie ziemia skrywa stare
0:31
sekrety. Czy każde wejście prowadzi tam,
0:35
gdzie obiecuje? Czy ford pozwoli się poznać od
0:39
razu i co się dzieje, gdy zwykła zabawa zamienia się w prawdziwą
0:44
misję? Spakujcie, latarki,
0:45
krótkofalówki i inne przybory? Poprawcie czapeczki i nastawcie
0:49
uszy. Gra rozpoczyna się teraz.
0:53
Jeżeli felek stał się już znajomym głosem w waszym domu,
0:56
zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę, to dla nas
1:00
najmilszy sygnał, by opowiadać dalej, a jeśli chcecie wesprzeć
1:04
przygody felka, możecie postawić mu symboliczne kakao na
1:07
patronite. Ten mały gest daje nam wielką
1:11
moc do tworzenia kolejnych historii na czekoladowym tropie
1:15
link znajdziecie w opisie, dziękuję, że jesteście częścią
1:18
tego świata. Poranek po burzy pachniał jak
1:22
mokry park i świeżo umyta ziemia.
1:25
Cytadela po nocy była trochę inna niż zwykle.
1:29
Kałuże leżały jak srebrne lustra w trawie.
1:31
Liście przykleiły się do alejek, a na zakrętach błyszczało błoto,
1:36
które aż prosiło się o ślady. Bruno pędził na swoim
1:39
czerwonymrowerze błyskawica, jakby gonił własną przygodę.
1:44
Klub. Koło rozcięło kałużę
1:47
rozpryskując wodę na boki. Uważaj, zawołał tata, ale nie
1:53
krzyczał tak stop, tylko bardziej jak ostrzeżenie
1:56
dowódcy, który widzi coś ważnego.
1:59
Bruno nacisnął hamulec z wielkim piskiem.
2:02
Ojej, patrz, Bruno zeskoczył i wskazał palcem w sam środek
2:07
osuwiska w brązowej brei migała metalowa krawędź niezwykła
2:13
puszka, nie kapsel, coś większego, równy róg, jakby ktoś
2:18
wsunął tam kawałek drzwi. Tata podszedł wolno, ale pewnie
2:23
nie wchodził w błoto, nie stawał na oko.
2:26
Przestawił but o centymetr w lewo, potem w prawo stuknął
2:30
czubkiem w ziemię. Burza coś odkopała powiedział
2:35
spokojnie i to nie wygląda na przypadek.
2:38
Tu jest krawędź konstrukcji, beton albo metal, stare wejście
2:42
serwisowe albo wejście do podziemi cytadeli.
2:47
Bruno aż się wyprostował. W jego oczach pojawiło się to
2:50
komandosowe błyskanie jak wtedy, gdy w domu robił misję z koca i
2:54
krzeseł, czyli. Tajne przejście.
2:58
Wtedy usłyszeli lekkie tup tup i coś jeszcze cichutkie
3:03
chrupnięcie jakby ktoś nadepnął na suchy listek zza krzaka,
3:08
który wyglądał jak mokry pędzel, wyszedł on.
3:12
Felek wafelek. Czekoladowy kwadratowy z
3:17
wafelkową czapeczką na głowie i plecaczkiem, który wyglądał
3:20
jakby był uszyty z papieru śniadaniowego, ale bardzo
3:23
dzielnego. Dzień dobry drużyno od mokrych
3:27
skarpet rzucił wesoło i uśmiechnął się szeroko.
3:32
Bruno aż podbiegł bliżej i o ja cię kręcę.
3:35
Felek wa felek. Zobacz tam jest wejście.
3:39
Felek przykucnął przy krawędzi osuwiska nie wchodził, tylko
3:44
pochylał się tak, jakby słuchał ziemi, przesunął palcem po
3:48
metalowej krawędzi i zatrzymał się.
3:52
Mruknął coś mi tu chrupie w głowie, co Bruno przechylił
3:57
głowę. To zdecydowanie zaproszenie na
4:00
kolejną przygodę odparł z uśmiechem felek.
4:03
Wafelek. Bruno przełknął ślinę, ale nie
4:06
ze strachu z ekscytacji, która brzęczy w brzuchu jak sprężynka
4:10
to co idziemy tropem? Zapytał.
4:15
Na czekoladowym tropie oznajmił felek, a potem dodał już
4:19
bardziej szeptem jak agent od słodkości.
4:23
Tylko ostrożnie, bo jak coś jest tajne, to lubi robić
4:26
niespodzianki. Tata spojrzał na nich obu w jego
4:32
twarzy nie było zakazu. Był Plan.
4:37
Razem spokojnie najpierw sprawdzamy, gdzie ziemia jest
4:41
stabilna wskazał. Twardszy pas przy krawędzi.
4:45
Schodzimy wolno i słuchamy, co mówi miejsce?
4:49
Bruno przesunął rower na bok, tak, żeby nie przeszkadzał,
4:52
jakby naprawdę stał na posterunku.
4:55
Poprawił swoją wafelkową czapeczkę, a jego czekoladowe
4:59
buciki zostawiły na błocie 2 małe ślady jak 2 kropki kakao.
5:05
Zrobili pierwszy krok w dół i w tym momencie z wnętrza szczeliny
5:09
powiało chłodem. Takim, który pachniał starym
5:13
betonem i historią. Schodzili ostrożnie stopień po
5:18
stopniu, jakby wchodzili do czyjegoś sekretu.
5:22
Bruno wciągnął powietrze nosem, jakby chciał powąchać tajemnicę.
5:25
Ja ja nic nie widzę. Spokojnie, tata wyjął czołówkę.
5:33
Jasny krąg światła przeskoczył po cegłach po starych półkach
5:37
poróże biegnącej pod sufitem. Nie było tu skarbce ani Wielkiej
5:42
sali. Pokój był zwyczajny.
5:45
Na jednej leżał zwinięty kawałek liny, na drugiej metalowe
5:50
haczyki wrogu wisiała złożona płachta, a na wszystkim kurz
5:57
taki uczciwy, staromodny Bruno przesunął palcem po półce na
6:02
skórze. Został mu szary ślad.
6:05
Kurzu jest tyle, jakby ktoś posypał tu kakao mruknął i od
6:09
razu spojrzał na felka, jakby się bał, że wafel uzna to za
6:13
obiad. Felek uśmiechnął się szeroko.
6:16
Kakao to ja lubię, ale w przygodach wolę mieć je na
6:19
kubku, nie na nosie. Bruno wskazał w głąb
6:22
pomieszczenia. I patrzcie na środku stał stół
6:27
taki solidny, ciężki, jakby pamiętał czasy, kiedy rzeczy nie
6:31
były z plastiku, tylko z porządnego drewna i uporu, a na
6:35
stole drewniane pudełko na wieczku widniał napis, jakby
6:39
wypalony w drewnie. Ford winiary gra obronna.
6:45
Bruno podszedł pierwszy, ale stanął jak komandos przed
6:49
drzwiami, które mogą być niespodzianką otwierać.
6:53
Zapytał. Tata schylił się, obejrzał
6:56
zamek, zawiasy i krawędzie. Jakby czytał raport ukryty w
7:00
drewnie. Otwieramy powiedział już
7:03
bardziej ciekawy niż ostrożny. Felek nachylił się do bruna i
7:08
szepnął konspiracyjnie. Na czekoladowym tropie.
7:13
Bruno uniósł wieko. W środku nie było złota, nie
7:17
było pajęczyn, nie wyskoczył żaden potwór było nawet trochę
7:22
zaskakująco. W środku leżały pionki zwykłe,
7:26
drewniane, gładkie. Obok była mapa gruba, włóknista
7:32
jak techniczny papier, taki, który przeżyje deszcz, kieszeń
7:36
plecaka i jeszcze się nie obrazi.
7:38
Na pierwszy rzut oka przypominała Plan cytadeli,
7:42
tylko jakby dokładniejszy z dodatkowymiścieżkami punktami i
7:47
symbolami. Tata dotknął mapy palcem.
7:51
To nie jest zwykła kartka mruknął.
7:54
Zobacz struktura jakby miała w środku cienką siateczkę, niby
7:59
materiał, a w środku jakieś nitki.
8:02
Bruno w tym czasie wyciągał rękę do pionka, unosząc ten z napisem
8:06
gracz numer jeden głęboki dźwięk przeszedł przez cegły, jakby
8:10
ford przybił pieczątkę w powietrzu.
8:14
Bruno aż podskoczył coto słyszeliście?
8:18
Tata rozejrzał się szybko po ścianach i suficie.
8:21
Jak ktoś, kto od razu sprawdza, skąd idzie dźwięk i czy to jest
8:25
część zagadki, czy początek kłopotu.
8:28
Felek zmrużył oczy. Ten dźwięk pojawił się, kiedy
8:32
Bruno uniósł pionek. Tata spojrzał badawczo i
8:36
wyciągnął pionek z napisem gracz numer 2.
8:40
Tym razem gong zabrzmiał bliżej. Jakby odpowiedziało echo, z
8:44
drugiej strony ściany. Bruno otworzył szeroko usta.
8:51
Felek bez wahania wziął kolejny pionek i uniósł go jak medal od
8:56
słodkich decyzji. Bruno wstrzymał oddech.
8:59
Jak przed startem narowerze. Bąk.
9:03
Trzeci dźwięk był najdłuższy. Zawirował w stole półkach iróże
9:08
pod sufitem. W tym momencie w powietrzu
9:10
pojawił się metaliczny pogłos, taki jak z głośnika w pociągu,
9:15
tylko bardziej forteczny suchy, pewny bez żartów.
9:20
Uwaga, system treningowy ford winiary aktywny.
9:24
Gracz pierwszy aktywny gracz, drugi aktywny gracz, trzeci
9:31
aktywny. Drużyna zarejestrowana.
9:34
Bruno odruchowo ścisnął pionek, to coś.
9:38
To coś nas wpisało do środka? Zapytał cicho.
9:42
W jego głosie było więcej zachwytu niż strachu.
9:46
Głos odezwał się Jeszcze raz wyraźniej, jakby powitanie się
9:50
skończyło, a zaczęły reguły gry. Cel misji odnaleźć 3 części
9:56
bastionu 0 1 dotrzeć do rdzenia przed końcem czasu.
10:01
Ostrzeżenie, strażnik 76 m. Aktywny czas misji, 60 minut
10:08
zasady. Drużyna porusza się razem.
10:11
Mapa prowadzi przeszkody, są częścią gry.
10:15
Kap. Kap.
10:17
Woda spadła gdzieś z rury do kałuży.
10:20
I nagle nawet to kapanie brzmiało inaczej jak odliczanie.
10:26
Felek parsknął cichutko, żeby rozbroić ten forteczny zagadkowy
10:30
ton 60 minut, to ja się nawet nie zdążę porządnie pokruszyć.
10:36
I wtedy mapa wydała z siebie ciche tik tik.
10:41
Tik. Na jej powierzchni pojawiły się
10:44
3 ikonki nie farbą, nie długopisem, raczej jak cienkie
10:49
linie pod papierem, które rysują się od środka.
10:52
Jedna ikonka wyglądała jak mały rower.
10:55
Druga jak kompas, a trzecia wiadomo jak kwadracik z
11:00
wafelkową kratką. Bruno poruszył stopą.
11:04
Ikonka roweru lekko drgnęła, ojej, ona chodzi wyszeptał.
11:11
To jest tracking, czyli śledzenie naszych kroków
11:14
powiedział tata prosto jak okruszki na dywanie, patrzysz i
11:18
wiesz, gdzie ktoś przeszedł. Pewnie to dzięki temu, że każdy
11:21
z nas trzyma pionka. Bruno spojrzał na niego, jakby
11:24
nie do końca wiedział, co to trucking, ale wiedział jedno
11:28
działa. Felek rozłożył mapę szerzej na
11:32
stole. Cytadela gada mapa chodzi zaczął
11:36
i rozpromienił się na czekoladowej fali, wszystko się
11:40
ocali. Bruno prychnął śmiechem, tata
11:44
też się uśmiechnął, tylko trochę ciszej, jakby nie chciał, żeby
11:47
ford uznał to za niepoważne. W rogu mapy pulsował punkt.
11:54
Tik. Tik.
11:56
Obok pojawił się napis, jakby dopisany cienką świetlną nitką
12:01
muzeum uzbrojenia. Tata zbadał mapę swoim wzrokiem
12:06
i sprawdził kierunek. To jakaś interaktywna mapa
12:10
pokazuje naszą lokalizację i kolejne etapy gry.
12:14
To nasz pierwszy cel zaczynamy od muzeum.
12:18
Bruno rozejrzał się po pomieszczeniu, jakby szukał
12:21
czegoś jeszcze i znalazł. Obok stołu w skrzyni leżała para
12:27
rękawic małych, ale porządnych z przyczepnym materiałem, jakby
12:32
ktoś przewidział śliskie krawędzie, metalowe barierki i
12:36
miejsca, gdzie trzeba się złapać mocniej.
12:38
Rękawice taktyczne, Bruno aż się rozjaśnił.
12:42
Akurat mój rozmiar to co ruszamy.
12:46
Tata skinął głową. Ruszamy.
12:50
Ruszamy od paru felek poprawiając swoją wafelkową
12:54
czapeczkę. Ale pamiętajmy, to jest gra.
12:58
Cytadela będzie próbowała nas zmylić, skłócić i rozdzielić, a
13:02
my będziemy próbować ją zrozumieć.
13:05
Chwilę później wyszli na powierzchnię jak z chłodnej
13:07
lodówki, prosto w wilgotny, pachnący liśćmi park powietrze
13:12
było świeże, a cytadela po burzy wyglądała, jakby ktoś ją
13:16
wypolerował mokrą gąbką. Felek trzymał mapę obiema
13:20
rączkami, jakby niósł najważniejszą kartkę na świecie.
13:24
Papier techniczny odezwał się cichutko, gdy tylko ruszyli 3
13:28
ikonki. Jeszcze przed chwilą nieruchome
13:30
przesunęły się o włos. Szczur patrzcie Bruno nachylił
13:36
się nad mapą, one idą serio idą. Tata szedł obok, spojrzał na
13:43
drogę na mapę na rozgałęzienie alejek.
13:47
Trzymamy kierunek na muzeum powiedział spokojnie.
13:51
Bruno zerknął w prawo, potem w lewo i wtedy mapa zrobiła coś,
13:55
co wyglądało bardzo sprytnie na papierze obok pulsującego punktu
14:00
ich celu pojawiła się cienka linia.
14:03
Delikatna jak rysunek ołówkiem, taka co mówi tu jest szybciej o
14:08
patrzcie, skrót brunasz przyspieszył krok jak komandos
14:13
to komandos trzeba brać skróty. Felek też zobaczył linię i
14:19
zmrużył oczy jak detektyw patrzący na zbyt piękny trop.
14:24
Skrót bywa jak skrót do deseru mruknął niby szybciej, a potem
14:29
się okazuje, że wszystko jest brudne.
14:33
Bruno ruszył pierwszy, bo miał w sobie ten błysk misji.
14:38
Krok za krokiem weszli w węższąścieżkę.
14:41
Było tu ciszej, jakby drzewa przyciszyły park.
14:45
W powietrzu wisiała drobna mgiełka od fosy.
14:48
Szli równo ostrożnie. I nagleścieżka skończyła się
14:52
ślepą wnęką, betonowy murek, zamknięta kratka za nią
14:57
ciemność, Zero przejścia, Zero skrótu.
15:02
Ej, Bruno, aż się obrócił, przecież miało być szybciej.
15:08
Felek podniósł mapę linia skrótu zbladła, jakby jej nigdy nie
15:14
było na sekundę mignęła jeszcze, a potem zniknęła całkiem.
15:19
Oho powiedział cicho cytadela chyba robi nam psikusy.
15:25
Bruno podszedł do kratki i złapał za pręty brzdęk kratka
15:30
nie drgnęła ani o milimetr. To jest zamknięte na amen
15:35
mruknął rozczarowany. Tata nie wyglądał na
15:37
zdziwionego, wziął głęboki oddech, spojrzał na mapę, potem
15:42
na alejkę, którą przyszli. To nie Koniec świata,
15:46
straciliśmy tylko kilka minut. Ford nas sprawdza czy myślimy, a
15:50
nie tylko idziemy za kreską. Skrót to był test tym razem i
15:55
jeden Zero dla cytadeli, punkt docelowy pulsował spokojnie
15:59
wracamy zdecydował felek ikonki przesunęły się znowu, tym razem
16:04
wyraźniej jakby mapa nadganiała ich kroki.
16:07
Po tym fałszywym skrócie ruszyli.
16:10
Mgła przy fosie próbowała im wchodzić w nosy, ale czołówka
16:13
taty cięła ją spokojnym światłem.
16:16
Krople na liściach błyskały jak cukrowa posypka krok po kroku
16:21
zaczęły się pojawiać znajome elementy okolicy, muzeum,
16:24
tablice, ogrodzenia i fragmenty plenerowego sprzętu.
16:28
Bruno przyspieszył tym razem nie dla skrótu, tylko dla celu.
16:34
Muzeum uzbrojenia. Wskazał przed siebie.
16:38
A ikonki zrobiły malutki, pewny ruch do przodu.
16:41
Muzeum przywitało ich zapachem mokrej trawy i metalu, który po
16:45
deszczu pachnie jak chłodna łyżeczka wyjęta z lodówki.
16:49
Na placu stały wielkie pojazdy i działa ogromne, ciężkie,
16:53
nieruchome, a jednak wyglądające tak jakby mogły za chwilę
16:58
mrugnąć reflektorem. Bruno aż zwolnił krok nie
17:03
dlatego, że się bał. Po prostu niecodziennie stoi się
17:06
obok czegoś, co ma koła większe niż twoje marzenia.
17:10
O Bruno pochylił się nad mapą mapa.
17:14
Drży, jakby sygnał krótko średnio i długo felek przysunął
17:19
się bliżej, jakby słuchał papieru uchem.
17:22
Tata uśmiechnął się pod nosem i rozejrzał.
17:24
Po placu eksponatów. Patrzył na to, co w nich żyje.
17:28
Śruby, zawiasy, szczeliny, miejsca wyślizgane od dłoni.
17:32
Lubię to. Szukamy czegoś, co ma 3
17:35
położenia i lubi się ustawiać. Bruno ruszył między eksponaty
17:39
jak zwiadowca kucał zaglądał pod poręcze, przesuwał wzrokiem po
17:44
krawędziach. I w końcu za ciężkim żeliwnym
17:48
filarem zobaczył w ścianie metalową konsolę. 300 lowe
17:53
wajchy stały obok siebie. Mam zawołał, ale one są
17:59
zablokowane. Dźwignie miały opór, jakby
18:03
trzymały je wewnętrzne zębatki. Bruno w swoim komandosowym
18:07
odruchu działa, chwycił środkową i szarpnął ją do samej góry.
18:12
Zgrzyt jakby ktoś w środku ściany przeciągnął widelcem po
18:16
blaszce posadzka pod stopami zadrżała Bruno stop.
18:21
Tata zrobił krok, ale za późno. Huk z sufitu z prowadnic w
18:27
betonie ruszyła ciężka krata, nie spadała, gwałtownie opadała
18:32
równo kontrolowanie jak zasłona w teatrze.
18:35
Po chwili zatrzymała się z metalicznym klank, a w środku
18:39
mechanizmu mignęły drobne iskierki.
18:41
Jakby ford tylko mrugnął. Uważaj.
18:44
Felek cofnął się o krok i wypuścił powietrze.
18:48
Pułapka dla pośpiesznych cytadela mówi nie szarp tylko
18:53
pomyśl. Potem odskoczył na bezpieczną
18:57
odległość, zmrużył oczy i przykucnął przy podstawie
19:01
konsoli. Nie patrzył na same wajchy tylko
19:04
na metal pod nimi tam gdzie ruch zostawia prawdę.
19:09
Zobaczcie mruknął. Tu są wyżłobienia 3 tory i każdy
19:15
inny, jakby ktoś ćwiczył dokładnie 3 ustawienia.
19:19
Bruno przykucnął obok. Skąd to wiesz?
19:25
Bo metal pamięta odpowiedział felek.
19:28
Ta po lewej ma najgłębszy ślad na samym dole.
19:31
Środkowa ma ślad dokładnie w połowie, a prawa najwięcej
19:36
startych opiłków u góry. Tata wyjął lupę, szukał faktów,
19:40
rys opiłków mikro zarysowań, zgadza się lewa dół środkowa
19:47
środek prawa góra. Tylko jest jeszcze jedna rzecz,
19:52
Bruno przełknął emocje. Czyli mogę już sam?
19:59
Razem dodał tata. Musimy je przesunąć
20:03
równocześnie. Ustawili się przy konsoli Bruno
20:07
chwycił lewą wajchę. Felek środkową tata prawą, każda
20:12
była zimna, ciężka i trochę śliska od wilgoci w powietrzu na
20:17
3 raz 2. Teraz płynnym wspólnym ruchem
20:23
ustawili wajchy dół środek góra. Klik klik klik.
20:31
Cisza. I nagle zamiast kolejnego huku
20:35
usłyszeli delikatny din, jakby malutki dzwonek powiedział
20:40
dobrze. Krata zasyczała i zaczęła się
20:44
powoli podnosić. W ścianie obok konsoli coś
20:48
drgnęło i otworzyła się mała skrytka tak dyskretna, że bez
20:52
tej próby nikt by jej nie zauważył.
20:55
W środku leżały 2 rzeczy. Pierwsza mały ciemny dronik
21:01
lekki jak owad z cichymi skrzydełkami z cienkiego
21:04
materiału wyglądał trochę jak ćma, która zamiast pyłku ma
21:08
techniczne śrubki, druga kompas, ale nie taki turystyczny.
21:13
Ten był cięższy pancerny z grubą obudową, jakby ktoś chciał, żeby
21:18
przetrwał fortece, a nie spacer. Bruno wziął drona z zachwytem,
21:24
ale też ostrożnie. O rany drącić ma to jest
21:28
prawdziwy zwiad. Felek, aż się uśmiechnął
21:32
szeroko. I już wiesz gdzie nie iść
21:36
idealne? Tata podniósł kompas, przekręcił
21:41
go raz, drugi wskazówka uspokoiła się i trzymała
21:45
kierunek, jakby miała własny charakter.
21:48
Kompas forteczny to nam pomoże, jeśli znaki będą kłamać.
21:53
I wtedy wydarzyło się coś, co nie było wielkie, ale było
21:58
dziwne. Tuż obok nich z prawej strony
22:01
rozległy się kroki tak blisko, jakby ktoś szedł równolegle po
22:05
mokrym żwirze. Tup tup tup.
22:10
Bruno odruchowo obrócił głowę. Ktoś nadchodzi?
22:15
Felek też spojrzał. Tata spojrzał, a tam nikogo nie
22:19
było, tylko mokra alejka i krople spadające z liści.
22:24
Kap. Kap.
22:27
Bruno zmarszczył brwi, ale nie spanikował.
22:30
To było obok mnie, przysięgam. Felek przycisnął mapę do siebie
22:34
i spróbował coś tam dojrzeć. Mapa poruszyła się znowu
22:39
znacznik muzeum uzbrojenia z gazu, a w innym miejscu pojawił
22:43
się nowy symbol w kształcie dzwonu.
22:45
To na pewno dzwon pokoju odczytał tata.
22:49
Idziemy. Bruno założył rękawice pewniej,
22:53
jakby już wiedział, że będą potrzebne drona schował
22:56
ostrożnie jak skarb komandosa. Tata wsunął kompas do kieszeni.
23:02
Felek poprawił mapę i mruknął pod nosem słodkie myślenie.
23:06
To rozwiązanie, a teraz do dzwonu.
23:10
Dotarli do dzwonu pokoju, alejką, która po burzy lśniła
23:14
jak mokra wstążka. Tutaj powietrze było jakby
23:17
równiejsze, mniej mgliste, bardziej przewidziane.
23:22
Mapa w rękach felka nie mrugała, nie rysowała skrótów, ikonki,
23:26
przesuwały się gładko jak po szynach.
23:29
Felek zadarł głowę na ogromny dzwon, z którego spływały krople
23:34
jak powolne liczby. Oho, to jest dzwon, który mógłby
23:39
obudzić pół pudełka cukierków. Tata stanął jak w bazie krótko
23:43
jasno. Podsumujmy naszą sytuację po
23:47
pierwsze co mamy? Rękawice drona, kompas forteczny
23:52
i mapę z trackingiem. Po drugie czego brakuje 3
23:56
modułów bastionu 0 1 Bruno poprawił rękawicę.
24:01
To co robimy? Teraz?
24:02
Szukamy kolejnych okruszków, które doprowadzą nas do ciastka.
24:06
Tata rozejrzał się i dostrzegł niewielką klapkę serwisową przy
24:10
podstawie konstrukcji wśród mokrych liści.
24:13
Prawie niewidoczną, bo miała ten sam kolor co metal.
24:18
Tam. Bruno odgarnął liście.
24:21
Klapka nie miała kłódki zamiast tego 5 małych wypukłych
24:26
przycisków w rzędzie. Nad nimi bardzo cienko jakby
24:31
wydrapane igłą widniały ikonki kiść winogron, mur obronny,
24:38
płomień, dzwon, młode drzewko. Bruno pochylił się tak blisko,
24:44
że prawie dotknął nosem metalu. To jest 5 przycisków, tata
24:49
zmrużył oczy. I 5 szans, żeby ford sprawdził,
24:53
czy znamy jego historię. Ten teren ma warstwy jak ciasto.
24:57
Każdy symbol to inny czas. Bruno już wyciągał palec w
25:01
stronę dzwonu. Był największy i najbardziej
25:04
kuszący. Czekaj felek złapał go za rękę.
25:09
Jak zaczniemy od końca cytadela uzna, że próbujemy przeskoczyć
25:12
kolejkę dokładnie tak, jak było w muzeum uzbrojenia.
25:16
Tata kiwną głową dokładnie 5 znaków.
25:20
To 120 kombinacji brunonów, Bruno.
25:23
Czy to dużo? To mnóstwo możliwych pomyłek,
25:27
ale historia idzie tylko w jedną stronę.
25:30
Szukamy najstarszego śladu. Bruno zmarszczył czoło i
25:34
pochylił mapę pod światło latarki.
25:36
Na marginesie planu dostrzegł ledwo widoczny dopisek jak
25:41
notatkę sprzed lat. Zanim stanęły mury, rosły tu
25:45
owoce. Bruno aż się rozjaśnił.
25:49
Winogrona przecież winiary od winnic najpierw były tu owoce, a
25:55
dopiero potem ford klik dobra, co dalej?
25:59
Felek analizował znaki. Tata nie wahał się.
26:03
Potem przyszli prusacy i zbudowali twierdzę, czyli mur,
26:08
symbol potęgi fortu winiary. Gdy Bruno wcisnął ikonę muru,
26:13
poczuli lekkie wibracje. Kolejnym symbolem był płomień.
26:18
Rok 1945 mruknął felek, wielka zawierucha i walka ford.
26:23
Wtedy bardzo ucierpiał. To był koniec starego fortu.
26:27
Zostały 2 dzwon i drzewko Bruno zawahał się tata wskazał na
26:33
otaczającą ich zieleń. Myśl Bruno najpierw posadzono
26:39
drzewa, by przykryć rany po wojnie i stworzyć park, a
26:43
dopiero na końcu jako symbol zgody odlano dzwon.
26:48
Bruno wziął głęboki oddech, najpierw drzewko, potem dzwon.
26:54
Przy ostatnim kliknięciu mechanizm wydał długi przeciągły
26:58
dźwięk, jakby stara maszyna. W końcu odetchnęła.
27:01
Historia ułożona powiedział tata, ocierając pod z czoła.
27:06
Mamy to w środku, było mało miejsca, ale wystarczająco by
27:10
schować coś ważnego. Leżały tam 2 rzeczy.
27:14
Pierwsza mały, solidny multi tul taki, który wyglądał jakby
27:19
potrafił odkręcić pół cytadeli, jeśli się go poprosi odpowiednim
27:23
ruchem. Tata wziął go do dłoni,
27:25
przekręcił, sprawdził. Niezłe cacko multi tul forteczny
27:31
do zaworów klap i mechanizmów. Druga rzecz była dużo bardziej
27:35
folkowa kawałek białej kredy w papierku.
27:39
Felek, aż się uśmiechnął i wziął ją jak detektyw, który właśnie
27:43
dostał licencję. Kreda szyfranta.
27:46
O tak od teraz zostawiamy ślady w cytadeli, by nie błądzić.
27:51
Bruno spojrzał na niego z uznaniem.
27:54
Mapa zaszurała szur szur szur dalej w stronę chłodnych przejść
27:59
pojawił się kolejny punkt to kierunek nakaza maty odczytał
28:03
tata. Im bliżej byli kazamat, tym
28:06
bardziej świat robił się forteczny powietrze przestało
28:10
pachnieć mokrą trawą, a zaczęło pachnieć chłodem cegłą i czymś
28:15
metalowym. Jakby ktoś zostawił tu dawno
28:18
temu klucz francuski i czas o nim nie zapomniał, schodzili w
28:22
dół po schodkach, które były śliskie od wilgoci.
28:25
Czołówka taty rysowała jasne koło na ścianach.
28:29
Światło skakało po cegłach i znikało w czarnych dziurach
28:32
korytarzy. Felek rozłożył mapę ikonki
28:35
zatrzymały się przy oznaczonym punkcie.
28:38
Obok zamigotał symbol oka oko mruknął Bruno, czyli tu tu tylko
28:45
gdzie dokładnie tu odpowiedział tata i spojrzał w głąb.
28:49
Korytarz rozchodził się jak widelec, jeden w lewo, drugi w
28:53
prawo trzeci prosto, a każdy wyglądał prawie tak samo cegła,
28:59
łuk, cień, echo i wtedy usłyszeli to po raz pierwszy
29:04
tędy. Bruno zamarł.
29:07
Słyszeliście tędy tędy? Tata od razu uniósł palec, jak
29:12
ktoś, kto łapie fakt. Spokojnie, to nie duchy.
29:17
To kolejny podstęp. Fortu.
29:19
Felek przełknął ślinę, ale jego uśmiech nie zniknął.
29:23
Raczej zrobił się mniejszy, bardziej detektywistyczny.
29:27
I tata podszedł do tabliczki na ścianie na metalu.
29:31
Było coś w stylu kaza maty, wejście serwisowe.
29:35
Tyle że przez ułamek sekundy litery wyglądały jak
29:39
przestawione, jakby napis mrugnął i zmienił się w
29:43
niezrozumiały zlepek. Bruno zamrugał szybko, ej, ja
29:47
chyba ja chyba widziałem, że to się ruszyło.
29:52
Felek wskazał mapę. Mapa też wariuje.
29:56
Bo wariowała. Linia prowadząca do celu
29:59
zadrżała raz pokazywała prawy korytarz, raz lewy, a symbol oka
30:04
migał jak zepsuta żarówka tik ti, tik tik i wtedy jakby ford
30:10
postanowił dołożyć presję. Odezwał się ten sam suchy
30:14
forteczny głos pozostały czas misji 30 minut 30 to połowa
30:20
zniknęła, wyrwało się brunonowi. Spokojnie odpowiedział, wesoło
30:26
felek wystarczy, żeby rozwiązać zagadkę detektywistyczną i
30:31
powinno starczyć czasu na mały deser.
30:33
Szept znowu przemknął przez korytarz tędy.
30:37
Bruno odruchowo zrobił krok w stronę głosu.
30:40
Tata złapał go delikatnie za ramię.
30:43
Poczekaj to na pewno zmyłka Bruno kiwnął głową.
30:46
W rękawicach poczuł, że naprawdę jest w misji.
30:51
Może czas na zwiad okiem ćmy? Zapytał felek Bruno aż się
30:55
rozjaśnił, jakby ktoś mu przypomniał o jego tajnej broni.
31:00
No jasne dron. Wyjął sprzęt z plecaka, wyglądał
31:06
jak techniczny owad, cichy, lekki, gotowy do lotu.
31:11
Bruno wcisnął przycisk dron zamruczał ledwo słyszalnie bzt.
31:17
Wtedy z boku drona wysunął się jakiś mały przedmiot o Bruno
31:22
mrugnął. Co to?
31:25
To wizjer podglądu, jakbyś miał małe okienko, przez które
31:28
patrzysz oczami drona. Bruno założył wizjer i przez
31:33
chwilę jego twarz zrobiła się poważna.
31:36
Bardzo poważna jakby oglądał świat przez innymi oczami.
31:41
Widzę powiedział ok lecimy w lewy korytarz.
31:47
Dron wślizgnął się w cień. Bzyk bzyk.
31:52
Bruno stał nieruchomo, a tylko jego palce lekko drżały jakby
31:56
sterowały powietrzem. Co tam felek przesunął się
32:01
bliżej, jest normalnie cegła, zakręt.
32:07
Bruno mówił szybko, ale wyraźnie, a teraz.
32:12
Mgła. Zatrzymał się.
32:16
Taka Mgła, że stoi jak ściana, jakby ktoś postawił watę cukrową
32:22
w przejściu i powiedział nie wchodzisz.
32:27
Felek aż cmoknął Mgła, ściana to brzmi jak zmyłka.
32:32
Dron nie widzi dalej dodał Bruno.
32:35
Kamera robi się mleczna. Trzask.
32:40
No nie jęknął Bruno z lekką rezygnacją w głosie straciliśmy
32:45
sygnał. Dobra robota mruknął felek.
32:49
Najważniejsze, że wiemy gdzie nie iść.
32:53
Tata nie czekał. Tata wyjął kompas forteczny i
32:57
stanął nieruchomo, żeby wskazówka się uspokoiła.
33:00
Obrócił kompas powoli w dłoniach, aż igła przestała
33:03
drżeć i złapała jeden kierunek. Potem spojrzał na mapę na
33:07
korytarze i jakby nałożył oba obrazy na siebie w swojej
33:11
głowie. W cytadeli północ jest tam, jak
33:14
staniemy twarzą na północ to wschód mamy po prawej zachód po
33:19
lewej, a południe za plecami odniósł wzrok.
33:23
Porównał to z mapą i z korytarzami, a my potrzebujemy
33:26
iść w stronę śluzy, czyli trzymamy kurs na wschód, czyli
33:30
tam. Wskazał drugi korytarz ten,
33:33
który mapa właśnie próbowała odradzić i mrugała na niego jak
33:37
na błąd, a mapa pokazuje fałszywą drogę.
33:41
To zmyłka Bruno zdjął wizjer i spojrzał na tatę z czymś między
33:45
ulgą, a podziwem. Czyli dobrze, że sprawdziliśmy,
33:50
bo ja bym poszedł za szeptem. Felek podniósł kredę.
33:56
A my zrobimy tak, żeby już nikt nie miał wątpliwości.
34:01
Podszedł do wejścia do korytarza z mgłą ścianą i narysował na
34:04
cegle duży, prosty znak przekreślenie.
34:09
Fałsz i zapamiętane. Bruno parsknął śmiechem, ale
34:15
szybko go zdusił, bo echo w kazamatach robiło z każdego
34:18
dźwięku 3 dźwięki ok. Prawa droga.
34:23
Szli korytarzem, który był węższy chłód.
34:26
Tu był mocniejszy echo, ciągnęło się za nimi jak niewidzialna
34:31
wstążka. W pewnym miejscu na wysokości
34:33
felka w ścianie była nisza tak płytka, że łatwo ją przegapić,
34:39
ale w niszy błysnęło coś jak małe oko latarki.
34:42
Felek zatrzymał się pierwszy stop.
34:45
Tu coś jest. Bruno przyświecił.
34:49
W niższy leżał element niewielki metalowy z okrągłym oczkiem.
34:54
W środku wyglądało jak część urządzenia, które lubi patrzeć i
34:58
ostrzegać na krawędzi. Był symbol oka dokładnie taki
35:02
jak na mapie. Oko celownika wyszeptał tata.
35:09
Bruno uniósł je ostrożnie, jakby brał do rąk część czegoś
35:13
ważnego. Pierwszy moduł bastionu 0 1.
35:17
Lekarz się uśmiechnął, mówiłem słodkie myślenie to rozwiązanie.
35:23
I w tej samej chwili wydarzyło się coś, co zabrzmiało.
35:26
Jak odpowiedź fortu klak. Z ich strony tam skąd przyszli
35:32
coś zgrzytnęło. Krata ta najłatwiejsza droga
35:36
powrotu opadła w dół z ciężkim metalicznym brzmieniem.
35:40
Bruno odwrócił się jak rażony. Ej, zamknęło się, pobiegł 2
35:45
kroki, złapał pręty brzdęk ani drgnęło.
35:51
Tata spojrzał na mapę, ikonki stały, jakby też się zdziwiły, a
35:56
potem mapa dogoniła zmianę. Linia trasy przerysowała się z
36:01
opóźnieniem, jak ktoś, kto dopiero po chwili zrozumiał, że
36:04
drzwi już nie ma. Ford przestawia przeszkody.
36:09
Felek schował oko celownika bezpiecznie do plecaczka, jakby
36:12
to była czekoladowa tajemnica. Bruno przełknął ślinę.
36:16
Tym razem to była mieszanka, ekscytacja i lekki niepokój.
36:23
Czyli nie wracamy? Nie teraz powiedział felek teraz
36:30
kierunek śluza. Felek dotknął kredą cegły przy
36:35
nowym korytarzu i narysował strzałkę, żebyśmy wiedzieli, że
36:39
tędy jest prawdziwie. Szept spróbował Jeszcze raz
36:44
słabszy, jakby obrażony tędy. Bruno spojrzał w stronę
36:50
przekreślonego znaku i mruknął. Już nie.
36:54
Ruszyli w głąb, a echo ich kroków brzmiało jak małe
36:58
bębenki. Tik tak.
37:01
Tik tak jak odliczanie do śluzy. Korytarz zmienił się nagle,
37:06
jakby cytadela przestała być tylko ciemna, a zaczęła być
37:10
techniczna. Zamiast cegieł pojawiły się
37:13
grube rury, metalowe barierki i śliska posadzka, po której woda
37:18
uciekała w cienkie strużki. Para syknęła gdzieś z boku jak
37:22
czajnik, który nie może się zdecydować, czy już gotuje.
37:25
Bruno szedł przodem, ale co chwilę oglądał się przez ramię.
37:28
Czy tata i felek są tuż za nim? Niby komandos, a jednak komandos
37:33
z zasadą drużyna razem. Felek trzymał mapę przy piersi,
37:38
papier techniczny nie był już spokojny.
37:41
Znacznik miejsca pulsował szybciej jak serce po biegu, a
37:45
ikonki ich trójki przesuwały się po włóknach mapy o maleńkie
37:49
kroczki, gdy tylko stawiali stopy.
37:52
Oho, tu pachnie ważnym etapem i to takim co lubi robić psikusy,
37:57
zatrzymali się przy ciężkiej klapie serwisowej.
37:59
W ścianie była gruba, z uchwytem i prostym oznaczeniem rdzeń e 2.
38:07
Bruno aż podskoczył rdzeń, czyli serce cytadeli.
38:13
Serce albo bateria. Odparł felek, jak w latarce
38:18
tylko większe i raczej nie do lizania.
38:21
Bruno szarpnął za uchwyt, właz ani drgnął.
38:25
No otwieraj się w sapną przecież mamy misję, tata przykucnął i
38:30
spojrzał na listwę obok klapy, jakby czytał ją wzrokiem.
38:35
Tu na pewno jest jakaś ukryta blokada, wyjął multi tul
38:38
forteczny i rozłożył go jednym ruchem, jakby to była druga
38:42
dłoń, zamiast siłować się z uchwytem, zaczął odkręcać śruby
38:47
w metalowej listwie. Obok klapy jedna, druga, trzecia
38:52
czwarta. Listwa zeszła, a w ścianie
38:55
odsłoniła się wnęka z małą płytką elektroniczną obok były 3
39:00
gniazda koloru czerwonego, żółtego i zielonego, a nad nimi
39:05
czekały 3 spięte przewody. Każdy z numerem na białej
39:09
koszulce 1, 2 i 3. Bruno aż zagwizdał fiu fiu to
39:16
jest jak prawdziwy panel w bazie.
39:19
Felek aż się rozpromienił. Numer 2 cytadela ma mózg.
39:26
Wtedy odezwał się cichy sygnał. Pik.
39:29
W rogu płytki zapalił się licznik, który wskazywał 3
39:33
minuty i natychmiast zaczął spadać.
39:36
Sekunda po sekundzie w dół. Odliczanie się rozpoczęło, a
39:41
obok licznika diody zaczęły tańczyć powoli, ale w kółko
39:45
czerwony, żółty, zielony, czerwony, żółty, zielony felek,
39:53
zmrużył oczy. 3 minuty. To jest jak wafel na krawędzi
39:58
stołu spada szybciej niż myślisz.
40:01
Bruno już wyciągał ręce do kabli.
40:04
Jak mamy to podłączyć teraz, a bobrze odparł tata ze spokojnym
40:09
tonem. Felek przechylił głowę i
40:12
przyjrzał się gniazdom. Mamy 3 kolory i 3 numerki.
40:16
Tylko pytanie, który numer, do którego koloru?
40:21
Bruno spojrzał na migające diody.
40:23
Skoro migają w kolejności czerwony, żółty zielony to dajmy
40:28
kabel jeden do czerwonego 2 do żółtego 3 do zielonego prosto.
40:35
Tata przytaknął. Dobrze kombinujesz.
40:40
Klik przeciął opaskę klik odsłonił końcówki klik
40:46
przygotował przewody do wpięcia, precyzja wygrywa z pośpiechem.
40:51
Licznik piknął wskazywał równo 2 minuty do końca.
40:56
Diody cały czas migały w kolejności czerwony, żółty,
41:00
zielony, czerwony, żółty, zielony felek.
41:04
Nagle zrobił minę, jakby w jego wafelkowej głowie kliknął
41:07
przełącznik. Ej poczekajcie te kolory to jak
41:11
sygnał świetlny, ale to też jak odliczanie w dół. 3 2 1 tak jak
41:20
ten licznik? Bruno zmarszczył brwi.
41:23
Tata zerknął na licznik idiody, czyli proponujesz czerwony to 3
41:28
żółty to 2 zielony to jeden. Felek stuknął palcem w
41:34
wyświetlacz tak czerwony, najdalej żółty środek zielony
41:38
najbliżej końca jak schodki 3, 2 1 i dokładnie tak samo jak
41:44
kolejność kolorów w tęczy. Bruno aż się rozjaśnił.
41:48
Dobra logika? Tata podjął decyzję.
41:52
Dobra logika, robimy to, ale w rytmie diod wpinamy wtedy gdy
41:57
świeci właściwy kolor. Pozostało minuta i 20 sekund.
42:05
Czerwony zapalił się mocniej, teraz czerwone szepnął felek.
42:10
Tata wsunął przewód 3 w czerwone gniazdo i dokręcił śrubkę multi
42:14
tulem. Klik żółty.
42:19
Żółty. Bruno prawie podskoczył przewód
42:22
2 wskoczył w żółte klik zielony. Zielony felek, aż się
42:30
uśmiechnął. Tata wsunął przewód jeden w
42:33
zielone gniazdo i dokręcił śrubkę klik i wtedy wszystko
42:39
zgasło na ułamek sekundy jakby cytadela wzięła wdech.
42:44
Chyba się udało odparł podekscytowany Bruno.
42:48
Z tej samej chwili światła w korytarzu zapaliły się na
42:51
czerwono, jedno po drugim jak domino klik, klik, klik.
42:59
Czerwone pasy przejechały po rurach barierkach i mokrej
43:03
posadce. Para w czerwieni wyglądała jak
43:06
dym z alarmu, a nie z czajnika. Tik tik, tik, tik.
43:11
Licznik przyśpieszył 20 sekund, 10 sekund 5 sekund Bruno ścisnął
43:19
rękawice. Tato, tata nie odrywał wzroku od
43:23
licznika. Trzymajcie się razem i patrzcie
43:27
na mapę tik tik 3, 2 1 felek aż poczuł jak czekolada na nim robi
43:34
się chłodniejsza, krusza się, lecz nie poddaje, Zero przez
43:39
ułamek sekundy zapadła Cisza. A potem rozdarła ją głośna
43:45
syrena alarmowa. I tak kończy się pierwsza część
43:56
tej historii. Felek, Bruno i tata zrobili
43:59
pierwszy krok w grze, która nie daje gotowych odpowiedzi i lubi
44:03
sprawdzać cierpliwość oraz spryt.
44:06
Cytadela już się obudziła. A gdy ford zaczyna reagować,
44:10
wiadomo jedno, to dopiero początek drogi.
44:13
Nie jej koniec, co kryje się dalej w murach cytadeli?
44:17
Kim jest strażnik, o którym wspomina ford i czy każda
44:21
zagadka naprawdę chce zostać rozwiązana?
44:24
O tym w kolejnej części? Felek wafelek i zagadka
44:27
cytadeli. Sprytny zwiadowca, ogromne
44:31
podziękowania dla patronów bruna i taty z Poznania.
44:34
To dzięki wam powstała ta opowieść o ciekawości współpracy
44:38
i odwa. Która zaczyna się od jednego
44:41
kroku i jednej decyzji. Dziękuję też wszystkim, którzy
44:45
wspierają felka i pomagają tworzyć kolejne czekoladowe
44:48
przygody na czekoladowym tropie. Do usłyszenia.