Latest / Τα podcasts του Newshub.gr / Β. Καραδήμας: «Όταν ο πόλεμος «αγγίζει» την ψυχή εκείνη αντέχει; Η "ψυχολογική ασπίδα" απέναντι στην υπερβολική έκθεση κακών ειδήσεων

Transcript

Β. Καραδήμας: «Όταν ο πόλεμος «αγγίζει» την ψυχή εκείνη αντέχει; Η "ψυχολογική ασπίδα" απέναντι στην υπερβολική έκθεση κακών ειδήσεων · Τα podcasts του Newshub.gr

• 0:01
  SPEAKER_01: Είμαι Βάλιαποίη και σα καλωσορίζω στα podcast του News Hub στον κόσμο τη Υγεία και των επιστημών.
• 0:08
  SPEAKER_01: Μία ενότητα αφιερωμένη σε όλα όσο αφορούν τη σύγχρονη ιατρική τι επιστημονικέ εξελίξει αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αυτέ επηρεάζουν την καθημερινότητά μα.
• 0:19
  SPEAKER_01: Σήμερα θα ανοίξουμε μια συζήτηση που θα έλεγα δεν είναι εύκολη.
• 0:23
  SPEAKER_01: Και πώ να είναι εύκολο όταν συζητάμε για πόλεμο.
• 0:27
  SPEAKER_01: Και δει ο πόλεμο αυτό το διάστημα στη μέση ανατολή που διεξάγεται δεν είναι απλώ εικόνε στι οθόνε μα.
• 0:35
  SPEAKER_01: Είναι κάτι πολύ παραπάνω.
• 0:37
  SPEAKER_01: Είναι άνθρωποι εγώ αυτό το διαπιστώνο, είναι άνθρωποι που φοβούνται, παιδιά, που μεγαλώνουν μέσα έτσι σε μια βεβαιότητα, οι οικογένειε προσπαθούν να κρατηθούν όρθε μέσα σε αυτό το χάω.
• 0:47
  SPEAKER_01: Γιατί, όσο και αν φαίνεται μακριά μα, σίγουρα ο πόλεμο μα ακουμπά και μα έχει ακουμπήσει όλου μα.
• 0:55
  SPEAKER_01: Σήμερα, λοιπόν, δεν θα μιλήσουμε για πολιτική.
• 0:58
  SPEAKER_01: Θα μιλήσουμε για τον άνθρωπο.
• 1:00
  SPEAKER_01: Για το τι κάνει ο πόλεμο τελικά στην ψυχή μα.
• 1:03
  SPEAKER_01: Αντέχουμε, όταν όλα γύρω καταρρέμουν, μαζί μα έχω τον κατάλληλο άνθρωπο.
• 1:10
  SPEAKER_01: Τον άνθρωπο που θα μιλήσουμε για την ψυχολογική διάσταση του πολέμου, τη διεθνή αυτή τη πολύ σοβαρή κρίση.
• 1:18
  SPEAKER_01: Τον καθηγητή κλινική ψυχολογία τη Υγεία, του Πανεπιστημίου Κρήτη, τον κύριο Βαγέκτη Καραδείμα.
• 1:25
  SPEAKER_01: Κύριε καθηγητά, σα καλωσορίζω και σα ευχαριστώ πάρα πολύ που δεχτήκατε να συνομιλήσουμε.
• 1:30
  SPEAKER_00: Εγώ σα ευχαριστώ, καλώ σα βρήκα.
• 1:33
  SPEAKER_01: Να είστε καλά, πάμε να ξεκινήσουμε απλά.
• 1:36
  SPEAKER_01: Όταν ακούμε τη λέξη Πόλεμο, τι γίνεται στην ψυχή μα, τι γίνεται στην ψυχή ενό ανθρώπου.
• 1:44
  SPEAKER_00: Ναι, είναι μια δύσκολη συνθήκη.
• 1:47
  SPEAKER_00: Καρκά να πούμε το εξή ότι ξέρουμε ότι όλε αυτέ οι τραυματικέ εμπειρία.
• 1:53
  SPEAKER_00: Είτε μιλάμε για ένα πόλεμο.
• 1:54
  SPEAKER_00: Είτε μιλάμε για μια μεγάλη καταστροφή οτιδήποτε άλλο, εκτό από τα άμεσα θύματά του, που είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί επί τόπου ή συγγενείσει και όλα αυτά.
• 2:04
  SPEAKER_00: Α πούμε ότι ψυχολογικά επηρεάζονται και οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω-γύρω, ακόμη και σε μεγάλε αποστάσει.
• 2:10
  SPEAKER_00: Μόνο και μόνο, δηλαδή, το να ακούσει τέτοιε συνθήκε, να έχει εικόνε από κοινέ τι περιοχέ, μπορεί να σε προβληματίσει να σε κάνει νιώσει άβολα και για του ανθρώπου που είναι εκεί και για τον εαυτό σου και για το μέλλον σου, τι σημαίνει δηλαδή η συνθήκη αυτή, ο πόλεμο σε μια καταστροφή για το μέλλον σου κλπ.
• 2:30
  SPEAKER_00: Και εδώ οφείλουμε να κάνουμε και αν μου επιτρέπεται και μια διάκριση σε σχέση με το παρελθόν.
• 2:36
  SPEAKER_00: Στο παρελθόν, όλε αυτέ οι συνθήκε, όταν παρελθόν μιλάω για πριν από 10 χρόνια, ίσω και λίγο λιγότερο.
• 2:43
  SPEAKER_00: Οι συνθήκε αυτέ μα εργόταν με κατά κάποιον τρόπο φιλτραρισμένε μέσα από τη δημοσιογραφία, μέσα από τα επίσημα κανάλια, τα οποία μπορούσαν λιγάκι κάποιε ακραίε συνθήκε να τι μη τι προβάλλουν, να τι περιγράψουν λεκτικά αλλά όχι να τι δείξουν με εικόνε κλπ.
• 3:00
  SPEAKER_00: Σήμερα αυτό δεν σημαίνει.
• 3:01
  SPEAKER_00: Σήμερα, εκτό από τα επίσημα δημοσιογραφικά κανάλια, οι εικόνε του πολέμου τη καταστροφή φτάνουν σε εμά μέσα αφιλτράρε και μάλιστα πολλέ φορέ και με έναν βείο τρόπο, μέσα από τα social media κλπ.
• 3:14
  SPEAKER_00: Αυτό δημιουργεί μια έκστρα πίεση των ψυχισμού ενό ανθρώπου.
• 3:17
  SPEAKER_00: Δεν είναι μονάχα ότι ξέρει, ότι κάποιο γίνεται πόλεμο.
• 3:21
  SPEAKER_00: Αλλά είναι λιγάκι σαν να νιώθει ότι αυτό γίνεται ακριβώ δίπλα το κατάλληληση αυτή τη απόσταση αυτού του φιλτραρίσματο ανάμεσα του τι συμβαίνει σε κάτι που είναι λίγο πιο μακριά ή ακόμα πιο μακριά, δημιουργεί μια έκτρα πίεση στα άτομα και ειδικά τα άτομα που είναι και μικρότερε ηλικίε που δεν μπορούν να τα επεγγαστούν καλά.
• 3:40
  SPEAKER_00: Και αυτό μα πιέζει όλο και περισσότερο, τελικά.
• 3:42
  SPEAKER_01: Άρα η συνεχή έκθεση στην πληροφορία σίγουρα είναι έτσι επιβαρτική για την ψυχή μα υγεία και πολύ καλά το θέσατε και ήθελα να σα θέσω αυτό το ερώτημα για την επίδραση και των social media.
• 4:01
  SPEAKER_01: Είπατε πολύ σωστά ότι όλα περνάνε και πολλέ φορέ είναι και σκληρέ εικόνε, άκρη το περιεχόμενο, είναι αφιλτράριστα.
• 4:09
  SPEAKER_01: Άρα εμεί που το βλέπουμε μπορεί να το βλέπουμε από μακριά, αλλά είναι σαν να το ζούμε, σαν να είμαστε εκεί ακριβώ.
• 4:17
  SPEAKER_00: Ακριβώ.
• 4:18
  SPEAKER_00: Έτσι, εκβέβεται πολύ το δίκαιο.
• 4:22
  SPEAKER_00: Είναι αυτή να πούμε και το εξή.
• 4:25
  SPEAKER_00: Εκείνο που συμβαίνει τώρα με τι εικόνε αυτέ και τα λοιπά.
• 4:28
  SPEAKER_00: Είναι ότι στην πραγματικότητα μιλάω για τα social media κλπ.
• 4:31
  SPEAKER_00: Οι εικόνε αυτέ μάλιστα πολλέ φορέ γίνονται πολύ πιο έντονε, γιατί αυτό επιδιώκουν και οι άνθρωποι που ανεβάζουν τέτοια βίντεο στα social media δηλαδή να κάνουν τη συνθήκη όλο και πιο έντονοι, α το πούμε έτσι, ώστε να κερδίσουν την προσοχή, να κερδίσουν υποστήριξη ή την προστημαία ή προ την άλλη κατεύθυνση, ουσιαστικά να σε εμπλέσουν, να μα εμπλέξουν όλου μέσα αυτή τη διαδικασία.
• 4:52
  SPEAKER_00: Αυτό τελικά τι έχει ένα αποτέλεσμα.
• 4:54
  SPEAKER_00: Όσο περισσότερο οι άνθρωποι όχι ακριβώ ταυτίζουν, αλλά θεωρούν ότι η πραγματικότητα είναι αυτοί που δέχονται μέσα από τα social media περισσότερο από ό,τι μέσα από τα επίσημα κανάλι, δημοσιογραφικά, όπω είπαμε προηγουμένω και τα λοιπά.
• 5:09
  SPEAKER_00: Τόσο και πιο πολύ ορίζεται η ζωή του από αυτό.
• 5:12
  SPEAKER_00: Επομένω, αυτή η συνεχέκθεση σε μια πολύ σκληρή συνθήκη, η οποία δεν είναι πολύ μακριά μα, δεν είναι όμω και δίπλα μα.
• 5:20
  SPEAKER_00: Στην πραγματικότητα σε εκθέτει συνεχώ σε στρεσογόνε καταστάσει, εκθέτει σε καταστροφή, εκθέτει σε σκληρή συνθήκη.
• 5:27
  SPEAKER_00: Και αυτό σίγουρα επηρεάζει και τον δικό σου τη δική μα ψυχολογία, τα συναισθήματά μα, τον τρόπο που σκεφτόμαστε κλπ.
• 5:35
  SPEAKER_00: Αλλά και βέβαια μα βάζει σε μια διαδικασία συνεχώ να βλέπουμε τον εαυτό μα εμπλεγμένο σε μια τέτοια συνθήκη.
• 5:42
  SPEAKER_00: Είμαστε.
• 5:43
  SPEAKER_00: Είμαστε πλεγμένοι.
• 5:44
  SPEAKER_00: Όταν γίνεται ένα τέτοιο μεγέθου πόλεμο και μάλιστα λίγο παραξίω από τη γειτονιά μα.
• 5:49
  SPEAKER_00: Ποθανώ αυτό έχει πολύ μεγάλε συνέπειε, οικονομικέ, κοινωνικέ, αστάθια, φόβο για το μέλλον κτλ.
• 5:56
  SPEAKER_00: Σε αυτή την πραγματικότητα προστίθεται και μια ακόμα άλλη συνθήκη, που είναι σαν να ζει στον πόλεμο ή ο ίδιο μέσα από τα social media.
• 6:05
  SPEAKER_00: Πολλέ φορέ ξεχνάμε, και αυτό είναι καλό, δηλαδή, ξέρετε καμιά φορά χρειάζεται μια απόσταση από τα γεγονό.
• 6:12
  SPEAKER_00: Δηλαδή.
• 6:13
  SPEAKER_00: Χρειάζεται μια απόσταση του τύπου ότι αντιλαμβάνουμε αυτό που συμβαίνει.
• 6:16
  SPEAKER_00: Αντιλαμβάνουμε ότι αυτό είναι πολύ σοβαρό, αντιλαμβάνουμε και καταλαβαίνουμε του ανθρώπου που του συμβαίνει αυτό το πράγμα, τα θύματα και το ένα και το άλλο, αλλά το να το βιώνει αυτό συνεχώμενα.
• 6:29
  SPEAKER_00: Κατεγιστικά, θα έλεγα, στην πραγματικότητα, πληρώνει και συ ένα τίμημα σαν ένα απόμακροψυχολογικό θύμα κίνηση τη κατάσταση.
• 6:38
  SPEAKER_01: Μάλιστα, από μακροψυχολογικό θύμα στο θήμα το οποίο δημιουργείται και ένα τραύμα, θα έλεγα εγώ υπερβολέ, και εκείνη τη στιγμή πώ μπορεί να αντιδράσει, αντιδράει το εγκέφαλό μα αντιδράει, το σώμα μα όταν υπάρχει αυτή η συνεχί σαλή του φόβου, τη ανασφάλεια, τη βεβαιότητα που ξυπνάμε και λέμε, τι γίνεται σήμερα, τι θα γίνει σήμερα, πότε θα λείξει ο πόλεμο, γιατί είναι σε όλε οικογένειε.
• 7:02
  SPEAKER_01: Δεν υπάρχει καμία οικογένεια που να μην έχει αναφερθεί σε αυτό το θέμα και φυσικό είναι.
• 7:07
  SPEAKER_01: Οπότε πώ το σώμα μα και ο εγκέφαλό μα τα επεξέρχονται σε όλο αυτό το τραυματική εμπειρία.
• 7:16
  SPEAKER_00: Ναι, καταρχήσα να μπούμε να χωρίσουμε εγώ θα ήθελα σε αυτό το σημείο να μιλήσουμε για γενικά τη γέννηση στον κόσμο και να μιλήσουμε ειδικά για κάποιε ομάδε που είναι λίγο ω πολύ πιο ευβάλλτε.
• 7:26
  SPEAKER_00: Δηλαδή, όλοι μα αντιδρούμε σε αυτό, ανησυχούμε για το μέλλον.
• 7:31
  SPEAKER_00: Λέμε που θα πάει αυτή η κατάσταση, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την ψυχολογική νότητα εκείνη να μετριάζουν την επίπτωση αυτή ενώ κάποια στιγμή θα σταματήσει να βλέπει, κάποια στιγμή θα ασχοληθεί με άλλα πράγματα.
• 7:47
  SPEAKER_00: Ακριβώ θα κάνει κάτι διαφορετικό.
• 7:50
  SPEAKER_00: Αν θα πει τα παιδιά σου, εξηγήσει τα παιδιά σου, την κατάσταση, θα του εξηγήσει τι πραγματικά συμβαίνει, τι είναι πραγματικό κίνδυνο αλλά και τι δεν είναι κίνδυνο ότι παρόμο του επιβεβαίωση υπάρχει μια ανησυχία για το μέλλον, δεν κυβέρνεύμε εσύ ήδη, δεν κυβέρνε η οικογένεια ματιζουμε κάποιον τρόπο τη ζωή μα κλπ.
• 8:06
  SPEAKER_00: Εκεί λοιπόν οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμα και αν βοβαρτιζόμαστε από τέτοιε εικόνε, έχουν την ικανότητα με διάφορου μηχανισμού να ελέγξουμε και τη ροή τη πληροφόρηση που δεχόμαστε και τα δικά μα συναισθήματα και τι αντιδράσει μα.
• 8:20
  SPEAKER_00: Εδώ όμω υπάρχει μια ομάδα ευάλλων των ανθρώπων.
• 8:24
  SPEAKER_00: Και αυτοί οι βάλω ότι οι άνθρωποι μπορεί να είναι είτε άνθρωποι που έχουν μια ψυχολογική δυσκολία, είτε άνθρωποι που είναι κοινωνικο οικονομικά σε χαμηλότερε, πιο αδυναμεί καταστάσει.
• 8:37
  SPEAKER_00: Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να επηρεάζουν.
• 8:40
  SPEAKER_00: Βεβαίω, βεβαίω, βεβαίω, ναι.
• 8:44
  SPEAKER_00: Έχει πολύ δίκαιο παιδιά ή και άλλε άλλε ευάλετε ομάδε ανθρώπων που αυτοί υφίσουνται και ειλκρινά πιο άμεσα τι κοινωνικέ και τι οικονομικέ συνέπειε αυτή τη κρίση, ούτω ή άλλου.
• 8:57
  SPEAKER_00: Δυστικώνον είναι οι άνθρωποι που πάντα υφίτσα τι περισσότερε συνέπειε από κάθε τι κακό που συμβαίνει στον κόσμο μα, αλλά ταυτόχρονα πιθανώ να μην έχουν και τι δεξιότητε εκεί ή να μην κατέχουν του μηχανισμού εκεί που θα του επιτρέψουν να μετριάσουν την ψυχολογική επίπτωση που έχει απέναντι του πάνω του σε αυτή την συνθήκη.
• 9:14
  SPEAKER_00: Αυτοί οι άνθρωποι είναι πιθανό να εμφανίσουν μεγαλύτερη ανησυχία, μπορεί να εμφανίσουν φόβο για αυτή την κατάσταση, να φτάσουν σε ένα σημείο να μην μπορούν να διαχειριστούν την ανησυχία του, την φλήψη του, την αγωνία του για το μέλλον.
• 9:32
  SPEAKER_00: Δεν σημαίνει βέβαια ότι θα χρειαστούν μια συστηματική βοήθεια αυτοί οι άνθρωποι.
• 9:37
  SPEAKER_00: Κάποιοι από αυτού πιθανόν να χρειαστούν συστηματική βοήθεια.
• 9:39
  SPEAKER_00: Αλλά φανταστείτε το και δείτε το σε βάθο χρόνο.
• 9:42
  SPEAKER_00: Όσο τέτοιε κρίσει συμβαίνουν οι μία πίσω από την άλλη απάνωτά, η ευβαλωτότητα των ανθρώπων αυτό να αυξάνεται και καθώ δεν έχουν την δυνατότητα ή την ικανότητα να τη διαχειριστούν πιο ψήχραμα, τόσο οι επιβάτε είναι μεγαλύτερη και τόσο αυτοί οι άνθρωποι σε αυτό το πέρασμα του χρόνου μπορούν να δυσκολευτούν περισσότερο και πιθανώ να χρειαστούν και περισσότερη βοήθεια και στήριξη.
• 10:07
  SPEAKER_01: Πρακτικέ συμβουλέ.
• 10:09
  SPEAKER_01: Πριν πάμε στα παιδιά γιατί θέλω να το ανοίξουμε λίγο το κεφαλο και με του γονεί να του δώσουμε συμβουλέ σε ανθρώπου που είναι ευάλωτε ηλικιακέ ομάδε και κατηγορίε.
• 10:23
  SPEAKER_01: Έτσι συμβουλέ σε πολίτε που θέλουν να προστατεύουν την ψυχική του ισορροπία.
• 10:30
  SPEAKER_00: Είναι όχι να μην.
• 10:33
  SPEAKER_01: Εγώ λέω τώρα απλά που μου έρχονται, να μην είναι τόσε πολλέ όρε στην οθόνη να αλλάζουν κανάλι στην τηλεόραση.
• 10:40
  SPEAKER_01: Τι μα συμβουλέ.
• 10:42
  SPEAKER_00: Δεν είναι πάντα εύκολο να δώσει γενικέ συμβουλέ, με αυτό το λόγο ότι ξέρετε κάθε ομάδα ανθρώπων, κάθε άνθρωπο που έχει δική του τι δικέ ανάγκε, τη δική του προσέγξη και τα λοιπά.
• 10:52
  SPEAKER_00: Αλλά έτσι, μιλώντα πολύ γενικά θα έγανε αυτό που είπατε και εσεί, χρειάζεται ουσιαστικά να ρυθμίζουμε λιγάκι την κατάσταση.
• 10:59
  SPEAKER_00: Δηλαδή ενώ βεβαίω να ενημερώναστε, βεβαίω να καταλαβαίνουμε τη συμβαίνει, να διαμορφώνουμε άποψη για τα πράγματα είναι και καθήκον μα, ω πολίτε να διαμορφώνουμε άποψη, αλλά όταν νιώθουμε ότι αυτό έχει να μα επιβαρίνει, σίγουρα θα μα επιβαρίνει, αλλά αν νιώσουμε ότι μα επιβαρίνει πολύ περισσότερο και ότι στην πραγματικότητα η σκέψη μα γεμίζει από αυτή τη συνθήκη, τότε εκεί θα πρέπει ουσιαστικά να κάνουμε ένα βήμα πίσω, να σταματήσουμε πιθανώ για κάποιο διάστημα, ενώ για μια μέρα δεν ξέρω τι για κάποιο γενικό διάστημα να σταματήσει λιγάκι, να ασχοληθεί με την πραγματική με τη ζωή, τη δική σου με τα δικά σου το βιβλίο με τι δικέ σου αυτέ, να ερεμήσει λιγάκι και μετά φυσικά να συνεχίσει, να ενημερώνεσαι και να συμμετέχει σε ό,τι συμβαίνει γύρω στον κόσμο κτλ.
• 11:50
  SPEAKER_00: Δηλαδή, ωραία, θυμόμαστε ότι συμβαίνει κάτι τραγικό.
• 11:54
  SPEAKER_00: Ταυτόχρονα όμω θυμόμαστε ότι η δική μα προσωπική ζωή, αυτή τη στιγμή είναι πιο ασφαλή, ότι εμεί έχουμε κάποια πράγματα που μπορούμε να κάνουμε και να είναι πιο πράγματα που φροντίζουν τον εαυτό μα, φροντίζουμε του γύρω ανθρώπου κτλ.
• 12:10
  SPEAKER_00: Αυτέ οι φροντιστικέ συμπεριφορέ και καμιά φορά μα βοηθάνα κρατάμε καλύτερη σορροπία στη ζωή μα και σε αυτά που βλέπουμε και ακούμε.
• 12:16
  SPEAKER_01: Άρα βάζουμε και ένα, εγώ θα έλεγα κάπω ένα γιεσόριο σε όλο αυτό που βλέπουμε και περνάει μπροστά από τα μάτια μα.
• 12:25
  SPEAKER_01: Υπάρχει κάποιο που μπορεί, κύριε Καθητά, να φαίνεται καλά, αλλά μέσα του να μην είναι να έχει επηρεαστεί τόσο πολύ και να το δείχνουν εσωτερικά.
• 12:36
  SPEAKER_00: Ναι, αυτό δεν ξέρω εγώ τη σύγχρασα σε κάθε περίπτωση.
• 12:39
  SPEAKER_00: Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που δεν είναι καλά και το δείχνουν, υπάρχουν και άνθρωποι που δεν είναι καλά και δεν το δείχνουν.
• 12:47
  SPEAKER_00: Και δεν υπάρχει εύκολο τρόπο να καταλάβει εκτό πια και αν μιλάμε για ειδικέ συνθήκε κλπ.
• 12:53
  SPEAKER_00: Δεν είναι εύκολο να καταλάβει ο άλλου πραγματικά μέσα του που σημειώσει, πώ αντιλαμβάνει κτλ.
• 12:59
  SPEAKER_00: Ακριβώ.
• 13:00
  SPEAKER_00: Δεν είναι εύκολο.
• 13:01
  SPEAKER_00: Σε τι καθημερινέ τουλάχιστον στιτήσει μα, στι αναλλαγέ μα με τέτοιου ανθρώπου.
• 13:09
  SPEAKER_00: Δεν λέω ότι αυτό είναι χειρότερο ή καλύτερο από το να μείνει σε καλά και να το δείχνει.
• 13:14
  SPEAKER_00: Είναι διαφορετικό απλά.
• 13:15
  SPEAKER_00: Αλλά ναι, μπορεί να συμβαίνει αυτό.
• 13:17
  SPEAKER_00: Ο καθένα γνωρίζει ουσιαστικά τι συμβαίνει με τον εαυτό του, τι συμβαίνει στον πυργηρό του, οπότε ο καθένα μπορεί να κρίνει πώ θα το χειριστεί καλύτερα.
• 13:26
  SPEAKER_01: Πάμε να ανοίξουμε ένα κεφάλι που αφορά τώρα τα παιδιά.
• 13:30
  SPEAKER_01: Γιατί μια συγκεκριμένη έτσι ομάδα και υπάρχουν και οι γονεί που μα ακούουν και σίγουρα ανησυχούν και δεν ξέρουν και πώ να προστατεύουν τα παιδιά του από όλο αυτό τον αναγενόνα που μα έχει βρει από αυτέ τι ειδήσει, γιατί και τα παιδιά να σα πω κάτι και οι έφυ είναι και συνέχεια στα κινητά.
• 13:49
  SPEAKER_01: Δηλαδή, η πληροφορία θέλουν τα σκηνή του έρχεται σίγουρα μπροστά του.
• 13:53
  SPEAKER_01: Οπότε τι λέμε εμεί τώρα σε αυτέ τι ομάδε, σε αυτέ τι ηλικιακέ ομάδε.
• 14:00
  SPEAKER_00: Είναι εντελώ διαφορετικό, βέβαια να έχει πολύ μικρά παιδιά και ο τελικό διαφορετικό να είναι με λίγο μεγαλύτερα τα παιδιά κλπ.
• 14:05
  SPEAKER_00: Παρόλο αυτά, υπάρχει μια γενική προσέγγιση, η οποία δεν αποκόπτε τα παιδιά από την πραγματικότητα.
• 14:10
  SPEAKER_00: Δεν τα βάζει καμιά γυαλά και ώστε να μην καταλαβαίνουν ότι συμβαίνει στον κόσμο, τι συμβαίνει δίπλα κλπ.
• 14:16
  SPEAKER_00: Τα παιδιά καλό είναι να αποκτούν τα τι εμπειρίε κλπ.
• 14:19
  SPEAKER_00: Να κτίζεται και η αρνητικότητα του δικά.
• 14:22
  SPEAKER_00: Ποιο είναι το θέμα, δύο αλλά θα έλεγα.
• 14:24
  SPEAKER_00: Το πρώτο είναι όχι υπερέκθεση.
• 14:27
  SPEAKER_00: Κάποια στιγμή δηλαδή όταν θα διεπιστώσουμε εμεί και εκεί καλόι θα είναι να έχουμε λίγο το μάτι του συγγεί και αν δούμε ότι η έκθεση είναι πολύ έντονη, παρέχω χάρη πολύ βιεμπέ σκηνέ ή πολλέ ώρε ανασχολήσει με αυτό το πράγμα να βάλουμε έναν ήπιο αλλά αρκετά σαφεί τρόπο ένα όριο.
• 14:47
  SPEAKER_00: Και το δεύτερο να εξηγούν.
• 14:49
  SPEAKER_00: Και όσο μικρότερο είναι το παιδί, τόσο περισσότερη εξήγηση χρειάζεται.
• 14:52
  SPEAKER_00: Οπότε εξήγησε εννοώ να μιλήσουν στο παιδί του ώστε να εξηγήσουν τι συμβαίνει, να μην υπάρχουν παρανοήσει για αυτά που βλέπει, να εξηγήσουν λιγάκι τι πώ είναι ο κόσμο μα, αλλά και ταυτόχρονα την ασφάλεια που σαν οικογένεια έχουν, τοτι αυτό τη στιγμή δεν αφορά άμεσα εμά ξεδιαμένο, αλλά είμαστε ασφαλεί αυτή τη στιγμή.
• 15:17
  SPEAKER_00: Δεν χρειάζεται να νιώθουμε πανικό, βεβαίω ενησυχολαία όχι πανικό και να του εξηγούν στην πραγματικότητα και οι ήδη, το πώ οι ήδη βλέπουν, νιώθουν τα πράγματα κτλ.
• 15:28
  SPEAKER_00: Το να μιλά για αυτά τα πράγματα με τα παιδιά είναι πολύ καλύτερο από το να τα αφήνει μόνο του εντελώ να διαφημώσει το φόβο, ακριβώ κλπ.
• 15:38
  SPEAKER_00: Βεβαίω, όσο μεγάλο είναι το παιδί και όσο πηγαίνει πλέον προ τελειώνει φυγή και πάνω προ τα πάνω, εντάξει, και πια υποθέτω ότι έχει τι δικέ του γνωστικέ ικανότητε να διαχειριστεί καλύτερα τι συνθήκε αυτέ.
• 15:51
  SPEAKER_01: Οπότε μιλάμε τα παιδιά, χωρί να τα τρομάζουμε.
• 15:57
  SPEAKER_01: Πάντοτε.
• 15:57
  SPEAKER_01: Δηλαδή, όταν είναι μια οικογένεια στο σπίτι.
• 16:02
  SPEAKER_01: Όταν βλέπει ο μπαμπά, η μαμά οι ειδήσει αλλάζουν το κανάλι ή αφήνουν και τα παιδιά να γίνονται δέχτε αυτή τη κατάσταση και μετά του εξηγούν ενδεχομένω τι γίνεται.
• 16:14
  SPEAKER_00: Τώρα, συνήθω, σε ένα επιλοκικό σταθμό, οι πολύ έντονε σκηνέ βία δεν περνάνε, δηλαδή το ίδιο το κανάλι, οι ίδιε δημοσιογράφου ουσιαστικά καταλαβαίνουν ποιο είναι το όριο καλύτερα από το αφιλτράριστο που γίνεται στα social media.
• 16:30
  SPEAKER_00: Και επομένω, ακόμα και αν συμβαίνει κάτι πολύ ακραδιο, εκεί μπορούν κάποια στιγμή γονεί να μπουν στα παιδιά του ωραία, α μη δούμε αυτή τη σκηνή και τα λοιπά.
• 16:40
  SPEAKER_00: Αυτό πάνια συμβαίνει στην τηλεόραση οπουδήποτε αλλού.
• 16:44
  SPEAKER_00: Εκεί λοιπόν, α συνεχίσουν να κάνουν αυτό που κάνουν, να μην δείξουν πανικό στην κατάσταση αυτή, γιατί ξέρετε Καμιά φορά είναι και το ανάποδο στείλω ότι ανηγωνί μου αντιδρούν έτσι.
• 16:55
  SPEAKER_00: Τότε κάτι σοβαρό συμβαίνει, κάτι παράξενοι συμβαίνει.
• 16:59
  SPEAKER_00: Θέλω να μάθω τι ακριβώ.
• 17:00
  SPEAKER_00: Ιρεμμα, όπω οποιαδήποτε άλλη δύσκολη συνθήκη, κάθονται, συζητάμε με τα παιδιά του εξηγούν αν τα παιδιά δείξουν σημάδια ανησυχίε ή έχουν απορίε, πια είναι η γνώμη του, τι νομίζουν ότι συμβαίνει, πώ νομίζω ότι μπορούν να το διαχειριστούν καλύτερα.
• 17:13
  SPEAKER_00: Και φυσικά αυτό που λέμε πάνω ότι φροντίζοντα το ένα στόχουμε μέσα στην οικογένεια ότι ακόμα και οι πιο δύσκολε καταστάσει μπορούν με κάποιον τρόπο να αντιμετωπίσουν καλύτερα.
• 17:22
  SPEAKER_01: Ωραία, φθάνοντα έτσι προ το τέλο, το δικό σα μήνυμα και να σα κάνω μια ερώτηση: ο άνθρωπο τελικά αντέχει.
• 17:32
  SPEAKER_00: Αντέχει, αντέχει.
• 17:34
  SPEAKER_00: Αντέχουμε πολύ πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που νομίζουμε.
• 17:40
  SPEAKER_00: Και μέσα και με ρωτάτε, να σα πω το εξή.
• 17:42
  SPEAKER_00: Ξέρετε Καία φορά έχουμε την αίσθηση ότι οι άνθρωποι λυγίζουν κάτω από πολύ δύσκολου συνθήκε.
• 17:48
  SPEAKER_00: Λυγίζουμε, αλλά δεν σα πάμε.
• 17:51
  SPEAKER_00: Ξέρουμε, το ξέρουμε εδώ και αρκετά αρκετέ δεκαετία θα έλεγα ότι ακόμα και στι πιο δύσκολε συνθήκε.
• 17:58
  SPEAKER_00: Πιο βάναυσε συνθήκε που μπορεί να ζει ένα άνθρωπο, όχι σε ένα μακρινό πόλεμο, αλλά σε μια συνθήκη που τη ζει σε εσύ ο ίδιο κλπ.
• 18:04
  SPEAKER_00: Είτε μιλάμε για μια τεράστια καταστροφή, για ένα πόλεμο είτε για κάτι προσωπικό ουσιαστικά.
• 18:10
  SPEAKER_00: Εκείνη που τελικά θα εμφανίσουν προβλήματα που να χρειαστούν συστηματική βοήθεια δεν είναι πολλοί άνθρωποι.
• 18:17
  SPEAKER_00: Είναι 15% περίπου 20%.
• 18:21
  SPEAKER_00: Είναι δηλαδή οι περισσότεροι άνθρωποι αντέχουν.
• 18:24
  SPEAKER_00: Και αυτό είναι και το λεποριόμαστε θέλω ότι δεν ταλαιπωέμαστε, αλλά αντέχουμε και ίσω μαθαίνουμε πώ να μπορέσουμε στην επόμενη φορά να διαχειριστούμε καλύτερα τέτοιε δύσκολε συνθήκε.
• 18:36
  SPEAKER_01: Εσείπ βέβαια έχετε δίκη ανθρώπου έτσι να ξαναστέκονται στα πόδια του μετάπο.
• 18:41
  SPEAKER_01: Ναι, ναι.
• 18:42
  SPEAKER_00: Αυτό είναι ο κανόνα.
• 18:43
  SPEAKER_00: Αυτό είναι το σύνηθε.
• 18:45
  SPEAKER_01: Υπάρχουν κάποιε.
• 18:47
  SPEAKER_01: Πριν κλείσουμε τώρα γιατί μου ήρθε έτσι μια ερώτηση.
• 18:49
  SPEAKER_01: Κάποιε ηλικιακέ ομάδε ηλικιακέ, συγκεκριμένε, που είναι λίγο πιο ευβαίστη σε όλα αυτό.
• 18:56
  SPEAKER_00: Ναι, είναι βάλοντα ⁇ τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά και οι μεγάλοι άνθρωποι σε ηλικία.
• 19:00
  SPEAKER_00: Οι άνθρωποι δηλαδή που τα μικρά παιδιά για λόγου του ότι δεν έχουν αναπτύξει ακόμα ούτε τι γνωστικέ ούτε τι συστηματικέ ικανότητε του, ώστε να μπορούν να διαχειριστούν τέτοια πράγματα και εκεί ο ρόλο των γωνιών και πώ θα αντιδράσουν οι γονεί του, πώ θα διαχειριστούν την κατάσταση είναι πολύ σημαντικό, αλλά και οι μεγαλύτερε ηλικία άνθρωποι, άνθρωποι, πραγματο χάρη πάνω από τα 70-75, που στην πραγματικότητα αρχίζουν και ούτε και κοινωνικά μπορούν να διαχειριστούν καταστάσει, αρχίζει μια νοητική έκδοση, αρχίζει και το σώμα να μην σε βοηθάει ιδιαίτερα να αντιδράσει σε δύσκολε συνθήκε.
• 19:33
  SPEAKER_00: Και το συνέστημα αλλάζει γίνει σε πιο ευέσαι το σε πράγματα, όπου εκεί και πάλι χρειάζεται να έχει τον νούσο, να δει πώ αυτοί οι άνθρωποι διαχειρίζονται τα πράγματα και κλπ.
• 19:45
  SPEAKER_01: Κύριε Καθηγητά, σα ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο σα.
• 19:49
  SPEAKER_01: Είναι ένα θέμα που είναι αξιμηνούπτο, αλλά μα βοηθήσατε να κατανοήσουμε πάρα πολλά πράγματα, το πώ να συμπεριφερθούμε και απέναντι στον εαυτό μα, να τον διαφυλάξουμε, να τον προστατεύσουμε, αλλά και απέναντι σε όσοι οικογένειε έχουν παιδιά, αλλά και συνανστρέφονται έτσι με μεγάλο τον πληθυσμό.
• 20:07
  SPEAKER_00: Εγώ σα βεύτω πάρα πολύ, κύριε Πού, να σα είστε καλά και μπορεί κάποιο μήνα τα ξαναπούμε για τέτοιον πράγματα.
• 20:14
  SPEAKER_00: Ελπίζω να μην ξαναπαρουσιαστεί την τέτοια συνθήκε πολέμου καταστροφή οτιδήποτε άλλο.
• 20:19
  SPEAKER_00: Αλλά μπορούμε να συζητήσουμε γενικά για τέτοιε δύσκολε συνθήκε που περνά οι άνθρωποι.
• 20:23
  SPEAKER_01: Ακριβώ, με μεγάλη μου χαρά θα ήθελα να σα ξανά έχω καλεσμένο.
• 20:27
  SPEAKER_01: Ευχαριστώ πάρα πολύ, κύριε Κάνου.
• 20:30
  SPEAKER_01: Μπορεί να μίζουμε τον πόλεμο από κοντά, αλλά σίγουρα περνάει και από μέσα μα.
• 20:35
  SPEAKER_01: Και από ό,τι ακούσαμε και με αυτά τα πολύ σημαντικά που μα ανέφερε ο κύριο Καραδύα, θα κρατήσουμε και θα σα πω το εξή.
• 20:44
  SPEAKER_01: Η ψυχή μα έχει όρια, αλλά έχει όλο και δύναμη.
• 20:48
  SPEAKER_01: Γιατί ακόμα και μέσα στι πιο δύσκολε συνθήκε, εμεί, ο άνθρωπο, βρίσκεται τρόπο να αντέχουμε.
• 20:55
  SPEAKER_01: Θα σα ευχαριστώ θερμά που είμαστε μαζί μα και στο πανεδύνη να προσέγειται την υγεία σα και την ψυχική σα υγεία στο πανεδένμα για σα.