Latest / Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania / A E KE ZEMRËN TË PASTËR, APO VETËM DUKESH FETAR? Marku 7
Transcript
- Imagjino sikur uji që del nga rubineti në shtëpi është kaf dhe mban erë të keqe. Çfarë bën? Pra, mund të blesh gota të reja, mund të lash lavamanin me solucionin më të mirë. Madje mund të vendosësh një rubinet të ri. Por, asnjë nga këto nuk do të ndihmojë. Pra për sa kohë që uji është i ndotur, çdo gjë që prek do të jetë e ndotur. E vetmja përgjigje e vërtetë është të shkosh tek burimi dhe ta pastrosh. Shumë njerëz përpiqen ta rregullojnë jetën e tyre shpirtërore në të njëjtën mënyrë, nga jashtë. Ata shkojnë në kishë, ndjekin zakonet fetare, veshin rrobat e duhura dhe thonë fjalët e duhura. Këto gjëra mund të duken bukur, por nëse zemra është e ndyrë, e papastër, edhe ajo që del nga jeta do të jetë e tillë. Në kapitullin 7 tek Marku, udhëheqësit fetarë ishin shumë të kujdesshëm në larjen e duarve, të kupave dhe të enëve të tyre. Por Jezusi u tha atyre se nuk po e kuptonin problemin e vërtetë. Papastërtia që ka më shumë rëndësi nuk është në duart tona, është në zemrat tona dhe vetëm Jezusi mund ta pastrojë burimin. Vargu i temës. Nuk ka asgjë jashtë njeriut që duke hyrë në të mund ta ndotë atë; përkundrazi, janë ato gjëra që dalin prej tij, ato që e ndotin atë. Marku 7:15. Ushqimi dhe duart e palara nuk na bëjnë të papastër para Perëndisë. Ajo që na bën të papastër është ajo që vjen nga brenda, nga zemra. Në kapitullin 6, Jezusi ushqeu 5000 njerëz dhe eci mbi det. Në kapitullin 7 udhëheqësit fetarë vijnë përsëri nga Jeruzalemi, jo për ta adhuruar atë por për të gjetur të meta tek ai. Ankesa e tyre ka të bëjë me larjen e duarve para se të hanë. Kapitulli ka tre pjesë që përputhen me njëra-tjetrën. Jezusi mëson të qenit i pastër para Perëndisë ka të bëjë me zemrën, jo me rregullat e jashtme vargjet 1 deri në 23. Jezusi ndihmon një grua jo hebreje të cilën judejtë e quanin të papastër për shkak të besimit të saj të përulur, vargjet 24 deri në 30. Jezusi shëron një burrë të shurdhër në një zonë jo hebreje duke i hapur veshët dhe gojën, vargjet 31 deri në 37. Personat fetarë të brendshëm, të cilët mendonin se ishin të pastër, ishin larg Perëndisë. Personat e jashtëm të cilët shiheshin si të papastër, morën mëshirën e tij. E ndërsa ne vazhdojmë me këtë mësim, pyesni veten: A po përpiqem të dukem i pastër nga jashtë apo e kam lënë Jezusin të më pastrojë zemrën, zemrën time? Vargjet kryesore. Dhe ai u tha atyre: Mirë profetizoi Isaia për ju, hipokritë, siç është shkruar: Ky popull më nderon me buzë, por zemra e tyre është larg meje. Marku 7:6. Është e mundur t'i themi të gjitha fjalët e duhura Perëndisë ndërsa zemra jonë është diku tjetër. Perëndia dëshiron zemrat tona jo vetëm buzët tona. Por ajo u përgjigj: Po Zot, por edhe qentë nën tryezë hanë thërrimet e fëmijëve. Marku 7:28. Kjo grua nuk argumentoi se meritonte diçka. Ajo thjesht besoi se edhe një thërrime nga mëshira e Jezusit ishte e mjaftueshme. Konteksti historik dhe kulturor.Tradita e pleqve. Me kalimin e viteve, mësuesit hebrenj i shtuan shumë rregulla ligjit të Moisiut për ta mbrojtur atë. Këto rregulla u kaluan gojë më gojë me kalimin e kohës. Shumë njerëz i trajtuan ato si të barabarta me fjalën e Perëndisë.Larja e duarve. Kjo nuk ishte të bënte me mikrobe. Ishte një ceremoni fetare. Uji hidhej mbi duar në një mënyrë të veçantë para se të hahej, veçanërisht pasi vihej nga tregu, ku mund të kishe prekur diçka të papastër.Korban. Kjo fjalë hebraike do të thotë një ofertë për Perëndinë. Një person mund të deklaronte paratë e tij Korban sikur t'ia premtonte tempullit dhe pastaj të thoshte se nuk mund t'i përdorte për të ndihmuar prindërit e tij të moshuar, ndërkohë që i mbante për vete.Tiro dhe Sidoni. Këto ishin qytete jo hebreje në bregun verior të Izraelit në atë që tani është Libani. Hebrenjtë e zakonshëm nuk shkonin atje.Qen. Disa hebrenj i quanin jo hebrenjtë qen si fyerje. Por Jezusi përdori një fjalë më të butë që do të thotë qen të vegjël ose kafshë shtëpiake, lloji që jeton në shtëpi me familjen. Le të shikojmë vargjet më në imtësi. Vargjet 1 deri në 5. Ata i bëjnë Jezusit një pyetje rreth larjes. Farisenjtë dhe skribët nga Jeruzalemi panë se disa nga dishepujt e Jezusit hanin pa bërë larjen ceremoniale. Marku u shpjegon lexuesve të tij jo hebrenj se farisenjtë lanin duart, kupat, enët, dhe madje edhe divanet e tyre në mënyra të veçanta. Kështu që ata e pyetën Jezusin: Pse dishepujt e tu nuk ecin sipas traditës së pleqve por hanë me duar të ndotura? Vargu 5. Vini re se çfarë nuk pyetën. Ata nuk pyetën nëse Jezusi ushqeu 5000 veta apo nëse eci mbi ujë. Ata po interesoheshin vetëm nëse dishepujt e tij laheshin në mënyrën e duhur. Kur feja bëhet vetëm rregulla, mund ta humbasim vetë Perëndinë që qëndron pikërisht përpara nesh. Vargjet 6 deri në 13. Jezusi u përgjigj duke cituar Isainë: Ky popull më nderon me buzë, por zemra e tyre është larg meje. Më kot më adhurojnë duke mësuar si doktrina urdhërimet e njerëzve. Vargjet 6 deri në 7. Ai i quajti ata hipokritë, njerëz që luajnë një rol si aktorë në skenë. Pastaj Jezusi dha një shembull. Ligji i Perëndisë thotë: Ndero atin tënd dhe nënën tënde. Por farisenjtë lejuan që një burrë të thoshte se paratë e tij ishin kurban, ishin të ofruara për Perëndinë, në mënyrë që të mos i duhej t'i ndihmonte prindërit e tij. Ata përdorën një rregull fetar për të anashkaluar urdhrin e qartë të Perëndisë. Jezusi tha: Ju e lini urdhërimin e Perëndisë dhe i përmbaheni traditës së njerëzve. Vargu 8. Traditat nuk janë gjithmonë të këqija. Edhe zakonet kishtare mund të jenë të dobishme. Por kur traditat tona bëhen më të rëndësishme se fjala e Perëndisë ose kur i përdorim ato për të shmangur bindjen ndaj Perëndisë, diçka ka shkuar shumë keq. Ne gjithmonë duhet t'i testojmë traditat tona me anë të shkrimit të shenjtë. Vargjet 14 deri në 23. Jezusi thirri turmën dhe tha: Më dëgjoni të gjithë ju dhe kuptoni: Nuk ka asgjë jashtë njeriut që duke hyrë në të mund ta ndotë atë; përkundrazi, janë ato gjëra që dalin prej tij ato që e ndotin atë. Vargjet 14 dhe 15. Më vonë, dishepujt i kërkuan atij të shpjegonte dhe Jezusi tha se ushqimi shkon në stomak, jo në zemër. Marku shton një shënim të shkurtër por të rëndësishëm: Kështu ai i shpalli të pastra të gjitha ushqimet. Vargu 19. Pjetri, dhe predikimi i të cilit qëndron pas ungjillit të Markut, më vonë do ta mësonte këtë mësim qartë në një vegim nga Perëndia. Veprat kapitulli 10 vargjet 9 deri në 16. Pastaj Jezusi tregon se ku është problemi i vërtetë. Sepse nga brenda, nga zemra e njeriut dalin mendimet e mbrapshta, kurvëria, vjedhja, vrasja, shkelja e kurorës, lakmia, ligësia, mashtrimi, sensualiteti, smira, shpifja, krenaria, marrëzia. Vargjet 21 dhe 22. Shikojeni me kujdes këtë listë. Ajo nuk përshkruan vetëm njerëz të këqij atje jashtë. Ajo përshkruan çdo zemër njerëzore. Ne shpesh ia hedhim fajin për mëkatet tona njerëzve të tjerë, situatës sonë, apo djallit. Por Jezusi thotë se burimi është brenda nesh. Ne nuk mëkatojmë për shkak të asaj që ndodhi përreth nesh. Ne mëkatojmë për shkak të asaj që është brenda nesh. Ky është një lajm i vështirë por na çon në një lajm të mirë. Nëse problemi do të ishte vetëm nga jashtë, do të mund ta zgjidhnim vetë me më shumë rregulla. Por problemi është zemra dhe ne nuk mund t'i ndryshojmë zemrat tona. Dhe për këtë ne kemi nevojë që Jezusi të na japë një zemër të re dhe të na pastrojë nga brenda. Vargjet 24 deri në 30. Menjëherë pasi mësoi për të pastërtinë dhe të papastërtinë, Jezusi shkoi në territorin e jo hebrenjve, në rajonin e Tiros. Ai donte të qëndronte i fshehur, por një grua e gjeti. Ajo ishte jo hebreje, e lindur në Sirofeniki. Vajza e saj e vogël kishte një frymë të keqe, ajo ra në këmbët e Jezusit dhe iu lut që ta dëbonte demonin. Përgjigja e Jezusit na tingëllon e çuditshme: Lërini më parë fëmijët të ngopen, sepse nuk është mirë të merret buka e fëmijëve e t'u hidhet qenve. Vargu 27. Çfarë donte të thoshte ai me këtë? Perëndia e kishte dërguar Jezusin së pari në Izrael. Fëmijët (për Izraelin pra) edhe jo hebrenjtë do të bekoheshin, por Izraeli vinte i pari, në planin e Perëndisë. Jezusi po e vinte në provë besimin e saj dhe po nxirrte atë në pah. Përgjigja e saj është e mrekullueshme: Po Zot, por edhe qentë nën tryezë hanë thërrimet e fëmijëve. Vargu 28. Ajo nuk u ofendua. Ajo nuk tha: Unë meritoj ndihmë. Ajo u pajtua me Jezusin dhe prapë besoi. Ajo po thoshte: Edhe një thërrime nga tryeza jote është e mjaftueshme për të shëruar vajzën time. Jezusi tha: Për këtë fjalë shko. Demoni e la vajzën tënde. Vargu 29. Ajo shkoi në shtëpi dhe e gjeti fëmijën e saj të shtrirë në shtrat të lirë. Jezusi e shëroi nga lart, vetëm me një fjalë. Mendoni për kontrastin. Farisenjtë kishin shkrimet e shenjta, tempullin, dhe të gjitha larjet e tyre. Por zemrat e tyre ishin larg Perëndisë. Kjo grua, jo hebre, nuk kishte asnjë nga këto. Por kishte besim të përulur dhe ajo mori atë që kërkoi. Vargjet 31 deri në 37. Pastaj Jezusi udhëtoi për në Dekapol. E njëjta zonë jo hebre ku burri i liruar nga legjioni u kishte treguar të gjithëve për Jezusin. Njerëzit i sollën një burrë që ishte i shurdhër dhe mezi fliste. Shikoni sa butësisht e trajtoi Jezusi. Ai e largoi burrin nga turma në mënyrë që të mos turpërohej. Meqenëse burri nuk mund të dëgjonte, Jezusi përdori shenja që ai mund t'i kuptonte. Ai vuri gishtat në veshët e burrit, pështyu dhe i preku gjuhën. Pastaj ngriti sytë nga qielli, psherëtiu thellë dhe tha: Efata, që do të thotë hapu. Vargu 34. Pse psherëtiu Jezusi? Ndoshta sepse ai e ndjeu dhimbjen e një bote të shkatërruar nga mëkati, një botë ku njerëzit nuk mund të dëgjojnë të flasin ose të jetojnë ashtu siç i bëri Perëndia. Jezusi nuk shëron nga larg me një zemër të ftohtë. Ai e ndjen vuajtjen tonë. Menjëherë veshët e burrit u hapën, gjuha iu zgjidh dhe foli qartë. Jezusi u tha njerëzve të mos i tregonin askujt, por sa më shumë që u fliste atyre, aq më shumë ata e përhapnin lajmin. Ata u habitën dhe thanë: Ai i ka bërë të gjitha mirë. Ai bën që të shurdhërit të dëgjojnë dhe memecët të flasin. Vargu 37. Kjo histori është gjithashtu një ilustrim i asaj që na nevojitet të gjithëve ne. Nga natyra, ne jemi shpirtërisht të shurdhër ndaj zërit të Perëndisë dhe të paaftë të flasim drejt për të. Jezusi ende thotë: Hapu! për veshët që do të dëgjojnë dhe për gojët që do të lavdërojnë atë. Fjalët kyçe.Traditë/Paradosis: Do të thotë diçka e trashëguar. Traditat mund të jenë të mira, por ato kurrë nuk duhet të zëvendësojnë fjalën e Perëndisë.Hipokritë: Në teatrot greke, ky ishte një aktor që mbante maskë për të luajtur një rol. Një hipokrit tregon një fytyrë nga jashtë ndërsa zemra e tij është ndryshe.Ndot/Koinoo: Do të thotë të bësh të ndotur ose të papastër, të mos jesh më i denjë për t'ju ofruar një perëndie të shenjtë.Zemra/Kardia: Në Bibël, zemra nuk është vetëm ndjenja, është qendra e një personi ku ne mendojmë, zgjedhim dhe duam. Është burimi i gjithë jetës sonë.Efata: Është një fjalë aramaike që do të thotë hapu. Ashtu si Talita kumi në kapitullin 5, Marku i mbajti fjalët e sakta të Jezusit. Çfarë mësojmë nga ky kapitull. Zoti dëshiron zemrat tona, jo paraqitjen tonë të jashtme. Traditat njerëzore nuk duhet të zëvendësojnë kurrë fjalën e Perëndisë. Mëkati vjen nga zemra dhe vetëm Jezusi mund ta pastrojë atë. Mëshira e Jezusit arrin tek të jashtmit që vijnë me besim të përulur. Jezusi e ndjen dhimbjen tonë dhe kujdeset butësisht për ne. Jezusi përmbush premtimet e Perëndisë. Të shurdhrit dëgjojnë dhe memecët flasin. Aplikimi për ne sot. Kontrolloni zemrën tuaj, jo vetëm zakonet tuaja. Të shkosh në kishë, të lutesh dhe të lexosh Biblën janë të mira, por a i bën këto me zemër apo vetëm me buzë? Testojini traditat tuaja me anë të fjalës së Perëndisë. Disa nga zakonet tona kishtare dhe familjare janë të dobishme, të tjerat jo. A na pengon ndonjë nga traditat tona t'i bindemi Perëndisë? Nderoni prindërit tuaj. Jezusi e mori seriozisht këtë urdhërim. Mos lejoni që asgjë, madje as arsyet fetare t'ju pengojnë të kujdeseni për prindërit tuaj. Ndalo së fajësuari të tjerët për mëkatin tënd. Jezusi thotë se burimi i mëkatit është zemra jonë. Rrëfeja sinqerisht Perëndisë dhe kërkoji atij të pastrojë. Ejani tek Jezusi me besim të përulur. Ashtu si gruaja nga Sirofenikia, mos eja duke kërkuar shumë. Eja duke besuar. Edhe një thërrime nga hiri i tij është e mjaftueshme. Mos u dorëzo kur përgjigja duket e ngadaltë. Ajo vazhdoi të pyeste edhe kur përgjigja e parë e Jezusit duket si jo. Vazhdoni të luteni për të dashurit tuaj. Kërkojini Jezusit të hapë veshët dhe gojën tuaj. Lutuni: Zot, hap veshët e mi që të dëgjoj fjalën tënde dhe hap gojën time që të flas për ty. Varg për t'u mbajtur mend. Dhe ata u çuditën pa masë dhe thanë: Ai çdo gjë e ka bërë mirë. Ai bën që të shurdhërit të dëgjojnë dhe memecët të flasin. Marku 7:37. Paqja dhe hiri i Perëndisë qoftë me ju! Zoti ju bekoftë! Zoti ju ruajtë!