Latest / Τα podcasts του Newshub.gr / Νικόλας Σμυρνάκης στο Newshub.gr: «Σηκώνει Ανάσταση κάθε "θάνατος" που βιώνουμε στη ζωή μας»

Transcript

Νικόλας Σμυρνάκης στο Newshub.gr: «Σηκώνει Ανάσταση κάθε "θάνατος" που βιώνουμε στη ζωή μας» · Τα podcasts του Newshub.gr

• 0:14
  SPEAKER_01: Ένα ακόμα επεισόδιο πρόκτηθ τη σειρά κοινωνία σε πρώτο πρόσωπο με τη βάλια βουή του newshub.gr μόλι ξεκινά.
• 0:25
  SPEAKER_01: Χριστό αναίσθη και χρόνια πολλά σε όλου.
• 0:29
  SPEAKER_01: Σήμερα, κυρδάκι του Πάσχα, και θα έλεγα τι καρδιά ανοίγουν, τα τραπέζια γεμίζουν και η ελπίδα παίρνει τη θέση που τη αξίζει.
• 0:41
  SPEAKER_01: Εμεί εδώ στο newsup.gr αποφασίσαμε αυτή την ημέρα να σα κάνουμε ένα δώρο.
• 0:49
  SPEAKER_01: Ένα δώρο εσωτερική αναζήτηση, θα έλεγα εγώ, γιατί έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε έναν άνθρωπο που δεν χρειάζεται ιδιαίτερε συστάσει, ειδικά εδώ στην Κρήτη, είναι και ηρακότητε.
• 1:04
  SPEAKER_01: Και είναι ένα άνθρωπο που έχει δημιουργήσει μια ολόκληρη φιλοσοφία γύρω από το πώ να γίνουμε άνθρωποι στον νησί.
• 1:13
  SPEAKER_01: Μαζί μα είναι ο συγγραφέα.
• 1:16
  SPEAKER_01: Ο κύριο Νικόλα Μουρνάκη.
• 1:18
  SPEAKER_01: Νικαλα Χριστό Ανέση.
• 1:20
  SPEAKER_00: Κυρίωτε πώ είστε αλλιώ Αναστεί, την καλησπέρα μου.
• 1:23
  SPEAKER_01: Είμαστε καλά, χαιρόμαστε πολύ που ανήμερα του Πάσχα μοιράζεται.
• 1:28
  SPEAKER_01: Θα μοιραστείτε μαζί μα σκέψει ή συνεστήματα και θα μα βοηθήσει να δούμε λίγο τι σχέσει κάτω από ένα νέο χαρμόσιο, αναστάσιμο πρίσμα, θα έλεγα εγώ.
• 1:41
  SPEAKER_00: Σίγουρα διαφορετικό.
• 1:43
  SPEAKER_01: Σίγουρα διαφορετικό.
• 1:46
  SPEAKER_01: Πριν πούμε λίγο για το Πάσχα, γιατί έχω να πέσει ακόμα μνήμε από το πολιτιστικό συνηθιακό κέντρο που έγινε μια καταπληκτική δική σου παράσταση, τα ομόνυμα έλκονται και ήταν και πολύ κόσμο Sól Dut.
• 2:03
  SPEAKER_01: Πραγματικά, πολύ κόσμο έσπευσε να σε απολαύσει, να σε παρακολουθήσει.
• 2:09
  SPEAKER_01: Πε μου λίγο στον απόίχο αυτή τη παράσταση στα συναισθήματά σου και πώ ένιωσε που συντοπείται σου έτσι εγγάγια σαν τόσο ζεστά τη φυτική σου φιλοσοφία, τι μήνυμα δηλαδή πήρε από τη συγκεκριμένη επραγωγή.
• 2:23
  SPEAKER_00: Είμαι πολύ συγκεκριμένο ακριβώ γιατί είχε αυτή την ανταπόκριση ω Ηράκλειο, στην πόλη μου, δεν είναι το σύνητε αυτό.
• 2:31
  SPEAKER_00: Πολλορέ στην πόλη τη δική μα υπάρχει έτσι μια διαφορετική αντιμετώπιση.
• 2:37
  SPEAKER_00: Το έχουμε δει πάρα πολλέ φορέ.
• 2:40
  SPEAKER_00: Και όμω η συγκεκριμένη σχέση που έχουμε στου παρακριώτε δεν είναι γι' αυτό.
• 2:46
  SPEAKER_00: Πράγματι έμεινε πάρα πολύ κόσμο απ' έξω και ζητούμε και συγγνώμη γι' αυτό.
• 2:50
  SPEAKER_00: Είχαμε πολλού ανθρώπου που ήρθαν στην είσαι και αναζήτη σαν ένα αισθήριο, αλλά αυτό μα δίνει αν θέλει και την δύναμη και το κίνητρο να προσπαθήσουμε για το φθηνόπορο να επαναλάβουμε την συγκεκριμένη μυαλιάστα ό μόνη έλγονται.
• 3:05
  SPEAKER_00: Ακριβώ γιατί είχε αυτή την ανταπόκτηση και γιατί είχε και αυτή την ανατροφοδότηση μετά.
• 3:10
  SPEAKER_01: Ωραία, το κρατάω αυτό.
• 3:11
  SPEAKER_01: Το έχουμε σαν ίδιη ότι το φθηνόπορο θα μα ξανά έπριζε εδώ.
• 3:16
  SPEAKER_01: Μπορείτε να σα πέσει τη φίλη να είναι έτσι σε ετοιμότητα, μόλι βγουν η εισιτηρία κατά πάσα πιθανότητα.
• 3:22
  SPEAKER_00: Τώρα έχουμε και το καλοκαίρι.
• 3:24
  SPEAKER_00: Ανεβαίνει οι αρχέ καλοκαιριού.
• 3:27
  SPEAKER_00: Ναι, ναι.
• 3:28
  SPEAKER_00: Ήταν και ένα πείραμα και για μα, γιατί είναι κάτι πολύ διαφορετικό, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει στη συγκεκριμένη μορφή, κάτι που εγώ δεν έχω ξανακάνει.
• 3:36
  SPEAKER_00: Ήταν μια πρόκληση για μένα τεράστια.
• 3:38
  SPEAKER_00: Να πάω παρακάτω στον τρόπο που παρουσιάζω τι σκέψει στη φιλοσοφία την όλη αν θέλει άποψη ή το πρίζμα μέσα το οποίο βλέπω τον κόσμο, τη μελέτη πάνω στον ανθρώπων στην συμπεριφορά.
• 3:53
  SPEAKER_00: Και επειδή ακριβώ ήταν ένα δύσκολο πείραμα το ότι είχε αυτή την ανταπόκριση.
• 4:00
  SPEAKER_00: Μα συγκινεί και μα έτσι γεμίζει κίνητρο για τη συνέχεια.
• 4:04
  SPEAKER_01: Ωραία.
• 4:07
  SPEAKER_01: Από το οποίο είμαι εγώ θέλω να πάμε λίγο στην πράξη τώρα.
• 4:11
  SPEAKER_01: Και με αφορμή και το βιβλίο σου.
• 4:15
  SPEAKER_00: Ναι, να πούμε από που ξεκίνησε όλο αυτό.
• 4:17
  SPEAKER_00: Καταρχά το βιβλίο λέγεται ψέματα που μα έμαθαν για αλήθεια.
• 4:21
  SPEAKER_00: Αυτό είναι ο τίτλο του.
• 4:23
  SPEAKER_00: Βγήκε πριν χρόνια που εξδώ διότητα.
• 4:25
  SPEAKER_00: Είναι το πρώτο τελευταίο βιβλίο, ότι το τελευταίο είναι παραμύθι ο φαφού τη καρταρία.
• 4:29
  SPEAKER_00: Λοιπόν, αυτό είναι το τελευταίο βιβλίο ενλύκο.
• 4:30
  SPEAKER_00: Εκεί λοιπόν, ένα κεφάλαιο, ένα τα ψέματα που μα έμαθα για αλήθεια.
• 4:35
  SPEAKER_00: Είναι ότι τα εταιρεία είναι λιγότερα.
• 4:37
  SPEAKER_00: Ακρι ξεκίνησε η ιδέα.
• 4:38
  SPEAKER_00: Μετά κάποια στιγμή στην Κύπρο πέρσι στο καλοκαίρι, με παίρνω ένα τηλέφωνο και μου λένε, ξέρει τι έχουμε δύο θέατρα, ένα το λανίο και ένα τοπάνθοων Βευκοσία και το Μισό, αλλά και κανόνε τι θέλει.
• 4:49
  SPEAKER_00: Εγώ το είχα πάρα πάρα πολλά χρόνια στο μυαλό μου, από τότε που είχα κάνει μια άλλη παράσταση, με δύο πολύ σπουδέ του οποίου στον κοψήφου Γιόργο και τον Νίκορ Φανού.
• 5:02
  SPEAKER_00: Και τότε μα έκλεισαν λόγω κοροϊού, οπότε κάπω έγινε και το βιβλίο είναι το ψέματα μα ανοιχτεί αλήθεια.
• 5:10
  SPEAKER_00: Το πιστεύω ακράβαντα.
• 5:11
  SPEAKER_00: Πιστεύω ότι πάρα πολλά πράγματα τα έχουν μάθει λάθο.
• 5:14
  SPEAKER_00: Πάρα πολλά πράγματα τα θερούμε αυτονόητο, ενώ είναι αδιανόητα και πολλά από τα διανόητά μα θα πρέπει να είναι αυτονόητα.
• 5:21
  SPEAKER_00: Οι άνθρωποι που έχουν εταιρομησία στα θεμελιώδη, οι άνθρωποι που είναι διαφορετικοί στο βασικό αξιακό σύστημα, είναι καταδικασμένοι να είναι σε μια συνογχομένη μάχη.
• 5:33
  SPEAKER_00: Όταν κουραστούν από τη μάχη, 60 χέρια ψηλά παραδίδονται, παραδείγονται και γίνονται δύο ξέννη στο ίδιο σπίτι.
• 5:40
  SPEAKER_00: Εκεί λοιπόν, αυτό που είναι σημαντικό είναι όχι να είμαστε ίοι με την έννοια του αντίγραφο ένα για τον άλλον.
• 5:47
  SPEAKER_00: Πέσω τη σπάει το πόδι τη σημαίνει αφήσει και μπρο μα τελικά εμφανίζεται το τότε ακριβώθό το αντίγραφο.
• 5:55
  SPEAKER_00: Με Σάρκα και σωστά.
• 5:56
  SPEAKER_00: Τι θα το κάνουμε, θα το κατηγορίσουμε για έλλειψη πρωτοτυπία.
• 6:00
  SPEAKER_00: Δεν μα ενδιαφέρει πω να βρούμε αντίγραφο.
• 6:02
  SPEAKER_00: Ο μόνημο δεν είναι ίδιο.
• 6:04
  SPEAKER_00: Ο μόνιμο είναι αυτό που στο βασικό αξιακό σύστημα έχουμε συνάφια.
• 6:09
  SPEAKER_00: Άλλωστε, για να δούμε μερικά πολύ απλά παράδειγμα, ένα φιλερμιστή με μια ρασήτρια κάνουν χωριό.
• 6:14
  SPEAKER_00: Ένα άνθρωπο που θέλει οικογένεια, ένα άνθρωπο που δεν θέλει οικογένεια.
• 6:17
  SPEAKER_00: Τι θα γίνει, αποφασίσει και πέρα ένα κατηγορί των άλλων ότι δεν μπορεί να εκπαισει το πατρινό καλεσμά του.
• 6:24
  SPEAKER_00: Ένα γιατί η ανόλοι ακολουτικοί νιώθουν καλά μαζί, γιατί υπιστήσε ένα να ω καλή ωρα τώρα μέρε που νιώθουν καλά μαζί.
• 6:31
  SPEAKER_00: Γιατί οι άνθρωποι σε μια ποτοσφερική ομάδα νιώθουν ένα ότι είναι συνοδόρη με τον άλλον.
• 6:37
  SPEAKER_00: Γιατί μοιράζονται το ίδιο πάθο, μοιράζονται η διαπίθυ, γιατί έχουν ομονημία στο βασικό αξιακό σύστημα.
• 6:45
  SPEAKER_00: Το ίδιο συμβαίνει και στι δροφικέ σχέσει, το ίδιο συμβαίνει και στι φιλικέ σχέσει.
• 6:49
  SPEAKER_00: Όλα τ' άλλα είναι αμάλλοντα λόγια να γραπτόμαστε.
• 6:52
  SPEAKER_00: Και καλό είναι κάποια στιγμή να αρχίζουμε να πετάμε όλα αυτά που δεν μα κάνουν, και μα τα μάθανε λάθο.
• 6:58
  SPEAKER_01: Και σήμερα, έτσι σε ακούμε πολύ μεγάλη προσοχή, αλλά σήμερα έτσι που γιορτάζουμε την αγάπη, θέλει να μα πει, δηλαδή ότι τα ομόνυμα είναι το άγιο φόμμα μια σχέση.
• 7:13
  SPEAKER_00: Καταρχάτε, για να μιλήσουμε για τι μέρε αυτέ, θα πρέπει να μιλήσουμε για τα δίπλα.
• 7:19
  SPEAKER_00: Ποια είναι τα δίπλα.
• 7:20
  SPEAKER_00: Τα δίπολλά, όλη η ζωή μα συμφιαμίου πάνω στα δίπλα.
• 7:26
  SPEAKER_00: Καλό, κακό.
• 7:28
  SPEAKER_00: Μαύρο άσπρο.
• 7:30
  SPEAKER_00: Κόλανση παράδειξω.
• 7:33
  SPEAKER_00: Φάνατο ζωή.
• 7:35
  SPEAKER_00: Δεν μπορούμε να ορίσουμε το θετικό πρόστιμα στο δίπλο, όποιο και είναι αυτό, αν δεν ορίζουμε το αρνητικό πρόσθυμο.
• 7:44
  SPEAKER_00: Ο λόγο που έχει νόημα ο παράδεισω είναι γιατί υπάρχει μια κολαση με τον απειλή.
• 7:50
  SPEAKER_00: Ο λόγο που υπάρχει έννοια τη ανάσταση είναι γιατί υπάρχει το θάνατο.
• 7:55
  SPEAKER_00: Δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε για ανάσταση χωρί το θάνατο.
• 7:58
  SPEAKER_00: Άρα, το φω η επιφήτηση αν θέλει και η θέση τη έννοια αυτή που μπορούμε να βάλουμε την κάθραση ή την εξηλέωση, ή την απελευθέρωση από τα δεσμά του ψημάτο, από το δεσμά τη μια φθετικότητα, από τα δεσμάτια του να ορίζει ο άλλο και η κοινωνία και ο μπαβάστη μαμά τη ζωή μου, από το να κάνω το ανηράμε πραγματικότητα.
• 8:24
  SPEAKER_00: Άρα η κάθερση απελευθέρωση είναι να μπορέσω να αγκαλιάσω και τον πόνο να αγκαλιάσω τον θάνατο, τον ψυχοσυνηστηματικό που μπορεί να προκύψει, να αγκαλιάσω την προδοσία.
• 8:37
  SPEAKER_00: Σε μεγάλη υπαίτιεια α πούμε, τι έκανε ο Χριστό, γεγμάτισε με του 12 πιο αγαπημένο του ανθρώπου.
• 8:43
  SPEAKER_00: Ο ένα από αυτού τον πρόδισε.
• 8:46
  SPEAKER_00: Πώ αντέδρασε, Όχι με θυμό, αλλά με αγάπη επίγνωση.
• 8:49
  SPEAKER_00: Γιατί ήξερε ότι έπρεπε να προδοθεί για να επληρώσει τον απότερο σκοπό του, να γίνει αυτό που ήδη ήταν.
• 8:55
  SPEAKER_00: Έπρεπε να πεθάνει για να αναστεθεί και ο Ιούδα δεν τον πρόδοσε, τον απελευθέρωσε.
• 9:00
  SPEAKER_00: Άρα, όταν αγαπάμε και την έρευνα πληγωθούμε αγάπη και προδοσία, αγάπη και πληγεί, πάντα μαζί.
• 9:06
  SPEAKER_00: Η προδοσία δεν είναι το τέλο, αν ευκαιρία να ανακαλύψουμε μια δύναμη που δεν ξαναντίχα.
• 9:10
  SPEAKER_00: Τι θεική μα πλευρά αν θέληση.
• 9:12
  SPEAKER_00: Ξεκαθαρίζει το τοπίο.
• 9:14
  SPEAKER_00: Άρα το φω είναι η διάθεσή μα να δεχτούμε τη ζωή που έχει να αποδεχτούμε όλε τι εκδοχέ τη όλε τι όχθε, να πατήσουμε σε όλε τι όχθε και να μπορέσουν να φτάσουμε στην όποια ανάσταση μέσα αγκαλιάζοντα και τον πόνο και τον Θάνατο και όλε τι πλευρέ τη.
• 9:38
  SPEAKER_01: Για να έρθει μια σχέση που μπορεί, α πούμε, να έχει βαλτώσει με το πέρασμα του χρόνου και οι άνθρωποι να νιώθουν σε μια σχέση ξέννη μεταξύ του.
• 9:48
  SPEAKER_00: Αυτή την ανάσταση, πώ μπορούν να την βρουν, καταρχά να αντιληφθούμε την ανάγκη μα.
• 9:59
  SPEAKER_00: Προσέξτε τώρα λεκού για λίγο περίπου, να αντιληφθώ την ανάγκη με να αντιλαμβάνουμε τι μου συμβαίνει.
• 10:04
  SPEAKER_00: Ή να το πω λίγο πιο απλά.
• 10:06
  SPEAKER_00: Πρέπει να στήσω αυτή στην ψυχή να αυγρα το μέσα μου.
• 10:10
  SPEAKER_00: Να προσπαθήσω αρχικά να συνειδησω τι μου συμβαίνει.
• 10:14
  SPEAKER_00: Πάρα πολλοί άνθρωποι είναι για δεκαετίε ή έχει ανάγκη.
• 10:18
  SPEAKER_00: Είναι σενάρκο, έχουν αυτοναρκοθεί.
• 10:21
  SPEAKER_00: Προσπαθώ να μην αισθάνονται αυτό που αισθάνονται, γιατί αν το αισθανθούν, θα πρέπει να κάνουν κάτι να αντιδεράσουν.
• 10:28
  SPEAKER_00: Άρα, πώ σημαίνει, είμαι βαλτωμένο.
• 10:31
  SPEAKER_00: Το αντιλαμβάνομαι.
• 10:33
  SPEAKER_00: Το τετράτιχο τη αλήθεια είναι να ψάξω να βρω, να αποδεκτώ και να εκφράσω την αλήθεια μου.
• 10:39
  SPEAKER_00: Και πώ δεν αντιλαμβάνω από την αλήθεια μου, πώ αντιλαμβάνω το έχω βαλτόσει, ακούω το συνέστημά μου.
• 10:43
  SPEAKER_00: Ακούω το σφύξιμο στο στήτο.
• 10:45
  SPEAKER_00: Ακούω, ακούω που να είναι του αφούγγάζο, ακούω τον κόγο στο μάχη, ακούω το σφίξι μου στον Αφέντη.
• 10:52
  SPEAKER_00: Το σώμα λέει πόσα επιμελώκουν οι σιωπέ μα.
• 10:59
  SPEAKER_00: Το σώμα το φωνάει.
• 11:01
  SPEAKER_00: Και είναι εκεί, εμεί θα το ακούσουμε.
• 11:04
  SPEAKER_00: Από τη στιγμή λοιπόν που το ακούω, θα πρέπει να μπορώ σε μια δημιουργική διαδικασία, να κάνω αυτή τη δύσκολη κουβέντα που αποφεύγω εδώ και 10-230 χρόνια με τον άνθρωπο.
• 11:14
  SPEAKER_00: Και να ορίσω τελικά τι είναι αυτό που εγώ επιθυμό να του ζητήσω, να το διεκτικήσω, να το σεβαστεί και να είμαι διαθυνώ να ακούσω και το τι είναι για εκείνο σημαντικό και να με διευθούμε να το σεβαστό και εγώ.
• 11:26
  SPEAKER_00: Και εκεί λοιπόν, όταν ξέρω τα δικά σου διαπραγματεύτα και ξέρει και εσύ τα δικά μου διαπραγματεύτα, τα πολύ σημαντικά δηλαδή, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε αν υπάρχει κοινού τόπο ανάμεσα μα.
• 11:37
  SPEAKER_00: Γιατί πώ θα ορίζουμε το κοινό τόπο, αν είσαι τελειώσει αλληλεγή και τελειώσει εγώ υπάρχει εταιρωνία.
• 11:42
  SPEAKER_00: Αν όμω δούμε μέσα από την κουβέντα αυτή να δικάσουν πολύ σημαντικά, μπορώ να τα σε βαστώ.
• 11:47
  SPEAKER_00: Και εσύ τα δικά πολύ σημαντικά μπορεί να τα σε βαστήσει.
• 11:49
  SPEAKER_00: Εκείνο που βρίσκουμε ένα κοινό μα τόπο.
• 11:51
  SPEAKER_00: Αν δεν κάνουμε τη δυσκολία προβέτα μου δεν γίνει ποτέ αυτό ο τόπο, θα προκύψει ποτέ.
• 11:55
  SPEAKER_00: Ο κοινό τόπο, το κοινό επίπεδο των σχέσεων, η χρυσή τομή που χρειάζεται κάθε σχέση.
• 12:01
  SPEAKER_01: Και άρα εσεί μα λέει ότι υπάρχει έτσι δρόμο επιστροφή σε μια σχέση που περνάει το δικό τη γολλοθά, που έχει βαλτώσει που ο καθένα σπουβαλάει το δικό του σταυρό.
• 12:14
  SPEAKER_00: Οι περισσότερε σχέσει που έχουν βαλτώσει είναι γιατί κάποιο υπήρχε ενθουσιασμό.
• 12:20
  SPEAKER_00: Το ενθουσιασμό το βρίσκει και σε κάθε τίνο και έξω.
• 12:22
  SPEAKER_00: Το θέμα είναι όταν θα καταλλαγιά ο χρησιμό με την απόθεση.
• 12:26
  SPEAKER_00: Μετά καινούρια σχέση.
• 12:28
  SPEAKER_00: Πάλι ότι θα καταλλαγιάσε ο εμβουσιασμό απόθεση.
• 12:32
  SPEAKER_00: Και τι θα κάνουμε.
• 12:33
  SPEAKER_00: Από τη μια απόσταση στην άλλη, δηλαδή θα πηγαίνουμε από τη μια σχέση στην άλλη, θα γίνουμε μόνη ή από σχέσει σε σχέση, θα έχουμε ποτέ την ευκαιρία να χτίσουμε κάτι πραγματικά ουσιαστικό.
• 12:43
  SPEAKER_00: Με τον άνθρωπο λοιπόν που είμαστε, πιθανόταν υπάρχει να είμαστε μόνο και να μην το ξέρουμε.
• 12:48
  SPEAKER_00: Πιθανόταν να υπάρχει ένα τεράστιο κοινό γύπαιδο μεταξύ μα να μπορέσουμε να συμπάξουμε αρνικά και να μην το ξέρουμε γιατί δεν έχουμε κάνει αυτή την κουβέντα μεταξύ μα.
• 12:57
  SPEAKER_00: Και γιατί έχουμε σταματήσει να προσπαθούμε.
• 12:59
  SPEAKER_00: Και αίζει να προσπαθεί για μια σχέση.
• 13:03
  SPEAKER_00: Όσο πιστεύει ότι αξίζει την προσπάθεια, τουλάχιστον αν παλέψει και δεν λειτουργήσει, δεν θα έχει τύσει να αναρωτήσει.
• 13:11
  SPEAKER_00: Αν την είχα δουλέψει λίγο ακόμα, θα μπορούσε να πάει παραπέρα.
• 13:16
  SPEAKER_00: Τουλάχιστον ξέρει.
• 13:18
  SPEAKER_00: Αυτή λοιπόν τη δουλειά, τη δική μα θερά τουλάχιστον πρέπει να την κάνουμε, να δούμε και αν άλλο είναι διαδευμένο.
• 13:23
  SPEAKER_00: Να προσφέρω για να δω αν άλλο είναι διαθυνωμένο λάβει και αν άλλο είναι διαδευμένο να δώσει πίσω.
• 13:30
  SPEAKER_00: Και κλείνωμα αυτό ότι η προσφορά είναι φιλικό αξιοσύνη.
• 13:34
  SPEAKER_00: Τι σημαίνει αυτό.
• 13:34
  SPEAKER_00: Φιλτράρω όταν προσφέρω.
• 13:36
  SPEAKER_00: Ποιο αξίζει να είναι κοντά μου και ποιο έχει.
• 13:38
  SPEAKER_00: Όχι, ποιο αξίζει ο άνθρωπο, ποιο αξίζει να είναι κοντά μου, γιατί αν σου προσφέρω.
• 13:42
  SPEAKER_00: Μια, δύο, τρει, πενταέρτα.
• 13:44
  SPEAKER_00: Δείξε ότι η διάθεσή μου να βρούμε κοινό τόπο.
• 13:46
  SPEAKER_00: Εσύ δεν τα αποκριθεί, σημαίνει ότι δεν αξίζει να είσαι εσύ κοντά μου και εγώ κοντά σου.
• 13:50
  SPEAKER_00: Όχι, ότι δεν αξίζει ο άνθρωπο, ότι εμεί δεν έχουμε όμω, εμεί δεν έχουμε κοινό τόπο.
• 13:57
  SPEAKER_01: Άρα, μου έχει κάνει και εντύση και μία από τι σκέψει σου που έχει βγάλει προ τα έξω, ότι η έτσι των αντίθετων είναι σαν μια φωτιά που στην αρχή μαζεσθίνει, αλλά αν δεν υπάρχουν κοινά πατήματα, κοινέ σταθερέ, κοινέ αξίε, στο τέλο τα καούμε και όλο το σπίτι.
• 14:17
  SPEAKER_01: Έτσι δεν είναι φυσικό.
• 14:19
  SPEAKER_00: Η φλόγο αυτή του ενθουσιασμού από τη σταθερότητα, πώ μπορούμε να την ξεχωρίσουμε, αυτό που είναι οσιώδε για μια σχέση, είναι ο σεβασμό, η αγάπη, η κατανόηση στα είναι που κτίζουμε από πρότασμα μια σχέση που μπορεί να διαμονή, να διαμονών, διαμώνει και να γίνεται σπουδά.
• 14:40
  SPEAKER_00: Ο ενθουσιασμό που έρχεται πολλέ φορέ λόγω του διαφορετικού, μια από τι πρωταφιτικέ μα ανάγκε, το βλέπετε αλήθεια μιλό για τι ανάγκε, τη οκτώ ανθρωπενε ανάγκε, μια τι προταλτικέ μα ανάγκε είναι η διαφορετικότητα έκπληση.
• 14:53
  SPEAKER_00: Αυτό που πούμε με τραβάει πιο, αυτό που δεν καταλαβαίνω, γιατί είναι ουσιαστικά σαν να με προκαλέ το ανακαλύψω.
• 15:01
  SPEAKER_00: Αυτό είναι υπέροχο.
• 15:03
  SPEAKER_00: Όταν από τα μελειόδη έχουμε κοινέ ρίζε, κοινό κορμό.
• 15:08
  SPEAKER_00: Και διαφέρονται στα παρακλάδια μα.
• 15:14
  SPEAKER_00: Έσέ να σου αρέσει η γίνα, εμένα μου αρέσει το τένει, παίρνει το χρόνο σου εκεί, πέρα εγώ το χρόνο με εκεί, εσένα σου αρέσει να σου αρέσει τα λαϊκά, εμένα μου αρέσει jazz, οca, είναι μια χαρά.
• 15:25
  SPEAKER_00: Αν έμεινο μου αρέσει η κλασική και σε ένα τα λαϊκά και σε υποτιμό που σου αρέσει τα λαϊκά, τότε είναι στα θεμελιώδια η διαφορά μα και όχι στα παρακλάδια.
• 15:35
  SPEAKER_00: Είναι λοιπόν υπέραχο όταν υπάρχει διαφορετικότητα.
• 15:38
  SPEAKER_00: Ειδικά στα πρώτα στάδια, μια κοινή υπάρξει δύο ανθρώπων όταν είναι ειδικά ερατευμένη, επειδή κατά διάρκεια του έρωτα δεν δουλεύει το λογικό του με το κεφάλι.
• 15:46
  SPEAKER_00: Η βιοχημα του σώματό μα τρελένεται εντελώ.
• 15:48
  SPEAKER_00: Δεν βλέπω κανένα αρνητικό στον άλλο.
• 15:50
  SPEAKER_00: Γι' αυτό και είναι διαθυμένω να κάνω περπάσει, να πάω από Θεσσαλονίκη Αθήνα για να φιλεί και να γυρίσει ο πίσω τέτοιο βράδυ.
• 15:56
  SPEAKER_00: Να κάνω χρεώ και οχτό ρεώμε χωρί στα μάτι μου για να φιλεί.
• 15:59
  SPEAKER_00: Όταν αυτό λοιπόν καταλαγιάζει, τότε αυτό που έχει νόημα είναι από τη στιγμή που υπάρχουν, υπάρχει κοινοτό, υπάρχει ομονία, υπάρχει κοινοξιακό σύστημα, να χτίσουμε όλο το υπόλοιπο που θα φέρει μέσα από το σεβασμό και την κατανόηση θα φέρει τη βαθιά αγάπη.
• 16:12
  SPEAKER_00: Εκείνη λοιπόν η ουσία και αυτό που με φέρνε αρχικά κοντά, μα φέρνει αρχικά κοντά, δεν είναι αυτό που μα κρατήσει και μακροπρόθεσμα.
• 16:20
  SPEAKER_00: Άρα ερωτεύθηκε υπέροχο.
• 16:22
  SPEAKER_00: Ερωτεύειται.
• 16:23
  SPEAKER_00: Δεν πρέπει να έστει τον άνθρωπο τα επόμενα 38 χρόνια.
• 16:28
  SPEAKER_00: Μπορεί να ζήσει τον ερώτα και να πά παρακάτω.
• 16:32
  SPEAKER_00: Δεν σε υποχρεώνει κανεί να είσαι μετά αυτό που ερωτεύθηκε.
• 16:36
  SPEAKER_00: Μέχρι να ερωτευθεί κάποιον που έχετε κοινό τρόπο που έχετε μονάδε.
• 16:41
  SPEAKER_01: Και λένε, κατάλαβα, την κατάλαβα πολύ καλά τη εννοή.
• 16:44
  SPEAKER_01: Έχει αναφερθεί βέβαια πολλέ φορέ και στην παγίδα του άλλου μισού.
• 16:49
  SPEAKER_01: Γιατί μα κάνει έτσι κακό να ψάχνουμε κάποιον για να μα συμπληρώσει.
• 16:55
  SPEAKER_00: Κοίταξε, ψάχνουμε για το άλλο μισό κατά πάσα πιθανότητα έναν άνθρωπο μισό.
• 17:01
  SPEAKER_00: Ψάχνω κάποιο, δηλαδή τι να με συμπληρώσει.
• 17:03
  SPEAKER_00: Άρα εγώ δεν είμαι αυτάρχη, εγώ δεν είμαι ολόκληρο.
• 17:08
  SPEAKER_00: Χρειάζομαι κάποιο να εταιροπροζεριστώ μέσα από αυτόν.
• 17:11
  SPEAKER_00: Δηλαδή, μου φέρετε καλά, αξίζω.
• 17:13
  SPEAKER_00: Δεν μου φέρεται καλά δεν αξι.
• 17:15
  SPEAKER_00: Ενώ όταν ψάχνω την αξία μου, τη σημαντικότητά μου και ορίζω το συνέστημα μου με βάση τη πράξη ή τι σκέψη του άλλου, είναι πρόβλημα όχι μόνο για μένα, είναι πρόβλημα και για κείμενο.
• 17:27
  SPEAKER_00: Το χρέο με τα δύο πράγματα.
• 17:30
  SPEAKER_00: Ή θα πετώ από αυτό να είναι εκεί ή θα πετώ από αυτό να μου φέρεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο.
• 17:35
  SPEAKER_00: Είναι σαν να δίνω στα χέρια το αξιώμετρο.
• 17:37
  SPEAKER_00: Και μου φέρεσε άλλα αξία, αλλά δεν μου φέρε καλά δεν αξίζει, αλλά είμαι χωρί κιόλα.
• 17:42
  SPEAKER_00: Εκεί δεν έχω απολύτω αξία για σημαντικότητα.
• 17:46
  SPEAKER_00: Άρα, ψάχνω ό,τι ψάχνουν βρίσκω, αν ψάχνω ένα γιασό μισό θα βρώ, αν νιώθω μισό μάδεψε τι θα βρω, δεν προκαλεί κάτι μισό.
• 17:58
  SPEAKER_00: Γιατί ελκύει αυτό που είμαι.
• 18:01
  SPEAKER_00: Άρα, ω μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, ψάχνω κάποιον που μαζί δύο ολόκληρα.
• 18:08
  SPEAKER_00: Αυτό το έχει ενδιαφέρον, δύο ολόκληρα που μαζί θα γίνουν πιο ολοκληρωμένα.
• 18:13
  SPEAKER_00: Και στο ολοκληρωμένα καταλέγει ότι τα τρία τελευταία γράμματα είναι το ένα έτσι.
• 18:18
  SPEAKER_00: Είναι τύχη αυτό.
• 18:19
  SPEAKER_01: Άρα, αν σε καταλαβαίνω καλά οι αγάπη, οι αγάπη δεν είναι ανάγκη, είναι απόφαση δύο ολόκληρωμένων ανθρώπ.
• 18:28
  SPEAKER_00: Θα έπρεπε να είναι η απόφαση δύο ολοκληρωμένων ανθρώπων που δεν έχουν ανάγκη ένα στον άλλον, αλλά επιλέγουν συνολικά ένα τον άλλον.
• 18:34
  SPEAKER_00: Θέλω να θέλει.
• 18:36
  SPEAKER_00: Αν δεν θέλει τον θέλω εγώ και για του γιου μα, αλλά δεν αρκεί.
• 18:40
  SPEAKER_00: Είναι άρωτημένο αυτού του είδου στο μισό που ψάχνει να συμπληρώσει και θέλει ο άλλο να είναι εκεί και είτε γίνεται δεν είναι εκεί, η γαζόνεται.
• 18:51
  SPEAKER_00: Αυτό πάμε μετά σε συνθήκε καταστάσει που δεν έχουν υγεία.
• 18:58
  SPEAKER_00: Θα μου πει, έτσι, είναι πολλέ φορέ συμβαίνει του ανθρώπου.
• 19:02
  SPEAKER_00: Όταν το καταλαβαίνω, ότι συμβαίνει, μπορώ και να αντισταθώ σε αυτό.
• 19:07
  SPEAKER_01: Πρέπει να έχουμε προσδοκίε από τον άλλον, που είναι η δίπλα μα.
• 19:12
  SPEAKER_00: Και ναι και όχι.
• 19:13
  SPEAKER_00: Δεν πρέπει να έχουμε συγκεκριμένε προσδοκίε.
• 19:15
  SPEAKER_00: Δηλαδή, πρέπει να μου φρέσει ένα συγκεκριμένο τρόπο, να βγαίνει με τι φίλε σου όταν εγώ θεωρώ ότι είναι σωσταν βγαίνει με συγκεκριμένε φίλε, να γίνει συγκεκριμένη ώρα στο σπίτι, να κάνει συγκεκριμένε βιβλίε στο σπίτι, να αντιδράσει την ένταση με ένα συγκεκριμένο τρόπο.
• 19:31
  SPEAKER_00: Αυτά είναι σαν ένα θέλουμε ο άλλο να είναι ρομπότ, το αποχείριό μα.
• 19:34
  SPEAKER_00: Δεν μπορεί να λειτουργήσει αυτό.
• 19:37
  SPEAKER_00: Άρα, κάπου τώρα σε θυμάμαι νομίζω σε πιο βιβλίο, λέω ότι αν δεν θέλουμε να είμαστε συνεχώ αποτελεσμένοι από τι σχέσει μα με του άλλου ανθρώπου, πρέπει να απελευθερωθούμε από τη προσδοκία μα για κείμενο, από συγκεκριμένε προσδοκίε.
• 19:51
  SPEAKER_00: Και αυτό που προσφέρει ο άλλο στον κι αν είναι πόλου.
• 19:53
  SPEAKER_00: Έτσι είναι ελεύθερο.
• 19:56
  SPEAKER_00: Στα γράμματα τη Αγάπη στο βιβλίο, λέω ότι δεν μου ανήκει.
• 20:00
  SPEAKER_00: Μου ανήκει η απόφασή μου να σε αφήσω ελεύθερη να είσαι εσύ.
• 20:04
  SPEAKER_00: Και έτσι έχει νόημα να αφήσει κοντά μου.
• 20:06
  SPEAKER_00: Ελεύθερη ουσαβερμαν, να αποφασίσει συνδυά.
• 20:10
  SPEAKER_00: Δεν φτιάξω από τη συνθήκε γενέσκοντά μου, εσύ θα αναφασίσει.
• 20:13
  SPEAKER_00: Το σημαίνει θέλω να θέλει.
• 20:16
  SPEAKER_00: Γιατί λέω είπα στην αρχή όμω, και να έχει όχι.
• 20:19
  SPEAKER_00: Άρα απελευθερώνω από τι προσδοκίε, αυτό που μου προσφέρει στο θεωρώ μόνου, γιατί δεν μου ανήκει, αλλά έχω μία προσδοκία.
• 20:28
  SPEAKER_00: Αν έπρεπε να έχω μία, είναι αυτή, πια να παλεύει για μένα.
• 20:32
  SPEAKER_00: Με τον δικό σου τρόπο, όχι όπω θα ορίσω εγώ, τη συνθήκη, να παλεύει εσύ με τον δικό σου τρόπο, να νιώσω δηλαδή ότι διεκκτική το δικό μα μαζί.
• 20:44
  SPEAKER_01: Και δίνοντα το δικό σου χώρο και τον δικό σου χρόνο μέσα στη σχέση.
• 20:50
  SPEAKER_01: Σε ανθρώπου τώρα που μα ακούνε και είναι μόνη που βιώνουν ίσω μια προδοσία, βιώνουν ίσω ένα χωρισμό.
• 20:59
  SPEAKER_01: Η συχώρεση, από την αγάπη να πάμε στη συγχροση, οι συχώρε, λοιπόν, είναι δίοδο, είναι διέξοδο για την δική του έτσι.
• 21:12
  SPEAKER_00: Καταρχάζει στου ανθρώπου που έχουν μόλι προδοθεί, είναι πολύ δύσκολο να πει.
• 21:16
  SPEAKER_00: Ξέρει τι πρέπει να χωρί.
• 21:17
  SPEAKER_00: Καταρχά δεν πρέπει τίποτα, έτσι, εδώ μιλάμε και ο καθένα στα παίρνει τα δυζή και τα κάνει κάτι.
• 21:23
  SPEAKER_00: Χρειάζεται να περάσουν όλα τα στάνια του παίρνου και να φεθούν σε αυτό, να πάρουν τον χρόνο του.
• 21:29
  SPEAKER_00: Αρχικά έρχεται η αντίσταση, αποκρίνεται να σημαίνει αυτό σε μένα.
• 21:32
  SPEAKER_00: Έπειτα έρχεται το θυμό, γιατί το πιστεύω αυτό που μου έκανε.
• 21:35
  SPEAKER_00: Έπειτα θα έρθει η λύπη, τι ήταν δει, τι έκανε.
• 21:39
  SPEAKER_00: Δεν το πιστεύω ότι το έκανε.
• 21:40
  SPEAKER_00: Είναι διαφορετικό ότι δεν πιστεύω ότι το έκανε του θυμού, από δεν πιστεύω ότι το έκανα τη Λύπη.
• 21:46
  SPEAKER_00: Το θέμα είναι να περάσουμε τα στάδια αυτά για να φτάσουμε στην αποδοχή, ξέρει τι έγινε.
• 21:50
  SPEAKER_00: Και μέσα από την αποδοχή μετά έρχεται ότι τελικά κοίταξε να δει που αυτό χρειάζεται χρόνο για να μπορέσει να το χωνέψω.
• 21:57
  SPEAKER_00: Δεν μπορεί να συμβείσει το πρώτο μήνα α πούμε, την προηγούμενα.
• 22:00
  SPEAKER_00: Ότι ευτυχώ πέγα.
• 22:02
  SPEAKER_00: Ξέμπλεξα.
• 22:05
  SPEAKER_00: Όταν ένα άνθρωπο σε προδίδει, μπορεί να πει πω από το πιστεύω, τον έχασα ή μπορεί να πει εξέμπλεξαν.
• 22:12
  SPEAKER_00: Πάω πίσω σε αυτό το που είπα πριν για την μεγάλη πέμπτη ότι η προδοσία δεν είναι το τέλο, αλλά μια ευκαιρία να ανακαλύψει μια δύναμη που δεν ήξερε στο ήχε.
• 22:21
  SPEAKER_00: Η προδοσία είναι μια ευκαιρία να εξαθρίσει το οποίο γύρω σου και αυτό μέσα σου, και να αρχίσει η δική σου ανάσταση.
• 22:28
  SPEAKER_00: Και να κάνει χώρο μέσα σου για να φέρει αυτό που πραγματικά αξίζει.
• 22:32
  SPEAKER_00: Και αυτό που θα είναι συνεπεί απέναντι σου και όχι προδοτικό απέναντί σου.
• 22:36
  SPEAKER_00: Θυμίζει ότι ο Χριστό προδώθηκε και ουσιαστικά ο Ιούτα έχει ένα απελευθερωτή που τον βοήθησε να φτάσει κοντά στο κάθεμά του, στον εκδηλώ του σκοπό του, δηλαδή να πεθάνει και να αναστεθεί.
• 22:49
  SPEAKER_00: Και πρέπει πολλέ φορέ να πεθάνει για να ανασταθεί.
• 22:51
  SPEAKER_00: Πρέπει να σκοτώσει κάτι μέσα σου για να σε επανεφεύρει.
• 22:56
  SPEAKER_00: Και στο τέλο, η συχώρηση.
• 22:58
  SPEAKER_01: Είναι αυτό που μα λέει, να γίνει στην πράξη όταν ο άλλο περνάει το δικό του πένθο μέσα από τον χορισμό, έχει τώρα τόσο θυμό.
• 23:08
  SPEAKER_00: Μι αυτό ξεκίνησα λέγοντα ότι πρέπει να δώσουμε χρόνο και να περάσουν και από όλα τα στάδιακά.
• 23:14
  SPEAKER_00: Αυτό που μιλάμε, λέμε αυτή τη στιγμή, πέρα αν το τηνοι χρόνια να περάσουν τα στάδια, είναι αυτά που λέμε αυτή τη στιγμή είναι για το τελευταίο στάδιο τη αποδοχή και τελικά κοίταξε να δεί που ευτυχώ που έγινε, γιατί μου έδειξε αυτό το άνθρωπο σπουραματικό του πρόσωπο και φαντάζει να είναι ακόμα μαζί του και να μην ήξερα και να συνέχισε να είμαι το δεκαίκη και ο άνθρωπο που ουσιαστικά θα λειτουργούσε από το καθόλου προδοσία που να το ξέρω κιόλα.
• 23:47
  SPEAKER_00: Και στο τέλο όμω αυτό που νομίζω καταλαβαίνει ένα άλλο που φτάνει στην αποδοχή είναι ότι όταν συχνά γαλλει, γιατί από εκεί ξεκίνηση η ερώτησή σου, όταν χωρί γαλλέ, κάνει χάρη σε ένα και όχι σε εκείνο.
• 24:00
  SPEAKER_00: Δηλαδή, όταν κουβαλά στο θυμό, εσύ βιώνει την δοξικότητα.
• 24:06
  SPEAKER_00: Δεν τη βιώνει εκείνο, άλλο κάνει τη ζωή του κοινωνία χαρά.
• 24:09
  SPEAKER_00: Εσύ τη βιώνει.
• 24:10
  SPEAKER_00: Άρα κάνει χάρη σε ενα, όχι σε εκείνο όταν γαλλυνεί.
• 24:13
  SPEAKER_00: Ο άλλο, μέσα από τι χώρε που του δίνει, που τη δίνει ουσιαστικά στον εαυτό σου, όχι σε εκείνο, είναι παρά πλευρη ευρεσία.
• 24:22
  SPEAKER_00: Καίνω να πω γιατί είναι δύσκολο ή όχι.
• 24:26
  SPEAKER_00: Τα πιο σημαντικά και τα πιο σπουδαία, τα πιο άξατη πράγματα σε αυτή την πλάση είναι δύσκολο.
• 24:33
  SPEAKER_00: Το ερώτημα το μεγάλο είναι αν θέλουμε να μιλάμε για τα εύκολα εύκολα μιλάμε για εύκολα.
• 24:37
  SPEAKER_00: Και αν θέλουμε να μιλάμε για αυτά που έχουν αξία.
• 24:40
  SPEAKER_00: Αυτά συνήθω είναι δύσκολο.
• 24:42
  SPEAKER_00: Απότε όμω τη ζωή μα, σε όλα τα επίπεδα.
• 24:45
  SPEAKER_00: Το κριτήριο για τι θα κάνουμε ή δεν θα κάνουμε είναι ευκολία και όχι αξία.
• 24:51
  SPEAKER_01: Πιθάνοντα λίγο.
• 24:54
  SPEAKER_00: Απλώ είναι και αυτό σημείο τον καιρό μα.
• 24:58
  SPEAKER_00: Α, να μην συζητήσουμε, α, να μην ασχοληθούμε.
• 25:02
  SPEAKER_00: Είτε στα επαγγελματικά, είτε στα προσωπικά, είτε στα συναισθηματικά, είτε οπουδήποτε.
• 25:06
  SPEAKER_00: Έτσι είναι φτιαγμένη κοινωνία μα αναζητάει την ευκολία και την βολικότητα.
• 25:09
  SPEAKER_00: Ναι, αλλά ότι είναι διστάσουμε για πολύ καιρό, ότι βολεύεται για πολύ καιρό είναι διστάσιμο και ότι είναι μιστάσουμε για πολύ καιρό, η μπουρκιάζει, μου χρειάζεται σκορπιάζει.
• 25:18
  SPEAKER_00: Ξέψει ορισμό τη γίνηση.
• 25:20
  SPEAKER_00: Είναι εκείνη εκ πλήρωση του άβουλου και του φωτιστικού.
• 25:25
  SPEAKER_01: Σε ακόμα πολύ μεγάλη προσοχή.
• 25:27
  SPEAKER_01: Όλα αυτά που μα λέει είναι πολύτιμο τη Αυγρό στι προσωπικέ μα σκέψει τάση ζωή, φθάνοντα λίγο προ το τέλο τη συζήτηση.
• 25:39
  SPEAKER_01: Και σήμερα τέτοια γιορτνή μέρα, θέλω να μου πει το δικό σου μήνη που θέλει να στείλει στου ακροατέ μα.
• 25:46
  SPEAKER_01: Πριν θα επιχειρούμεσουμε.
• 25:48
  SPEAKER_00: Ναι, ότι οι άνθρωποι βιώνουν πολύ συχνά τον θάνατο.
• 25:53
  SPEAKER_00: Και δεν μιλώνει για τον βιολογικό, μιλάω για το ψυχοπαιματικό.
• 25:57
  SPEAKER_00: Ο ψυχοπραγματικό θάνατο είναι ο θάνατο από ανεκπήρωτα όνειρα, προσδοκίε που δεν ευρωδόθηκαν ποτέ, δεν πραγματώθηκαν ποτέ, από προδοξίε, από απόλυε.
• 26:12
  SPEAKER_00: Φυσικά απόλια είναι είτε είναι θάνατο βιολογικό, είτε είναι απόλυτα ενό σημαντικό αντικείμενα, μια φιλία ή χρημάτων είναι οικονομικό ή επαγγελματικό, είναι μια δουλειά, είναι ένα τόπο που φεύγω από αυτό για να πάω κάπου αλλού.
• 26:30
  SPEAKER_00: Όλα αυτά είναι μια απόλια.
• 26:32
  SPEAKER_00: Η απόλυση αλλογή είναι στο θάνατο.
• 26:34
  SPEAKER_00: Και ο θάνατο έχει πέρθο.
• 26:36
  SPEAKER_00: Άρα, πάντα εκεί βιώνω ένα ψυχοπαιδοτικό θάνατο και χρειάζομαι τον χρόνο αυτό για να περάσω τα αστάρια του πέρθου.
• 26:42
  SPEAKER_00: Και ο πιο συχνότο εθνικά, δεν είναι διολογικό, ούτε ο θάνατο από καρκίνο και από τροχεία τυχήματα, αλλά από ο ψυπνογικό.
• 26:53
  SPEAKER_00: Γιατί ο ψυχοπαινετικό θάνατο είναι καθεντρό, όνει κουλά και όξω που λέμε στην Κρήτη.
• 26:59
  SPEAKER_00: Τώρα.
• 27:02
  SPEAKER_00: Αυτό θέλω να κλείσω.
• 27:04
  SPEAKER_00: Το αρέμα αυτό το θάνατο, ξέρει πια.
• 27:06
  SPEAKER_00: Το σηκώνει ανάσταση.
• 27:10
  SPEAKER_01: Ότι ο Θάνοντα σηκώνει ανάσταση.
• 27:12
  SPEAKER_01: Ήθελα τώρα βέβαια, πολύ ωραία αυτό που μα είπα, ήθελα τώρα βέβαια, επειδή είπε κρίτη και είμαστε και συντοπίστε, και έχουμε έτσι ένα ιδιαίτερο εγώρισμό, έχουμε ένα ιδιαίτερο πείσμα.
• 27:23
  SPEAKER_01: Αυτό το πάθο που έχουμε μα βοηθάει να βρούμε τα ομόνυμά μα ή μα κάνει να ερωτευκόμαμαστε συνεχώ στο διαφορετικό και να κοινούμαστε προ το δύσκολο και προ το κατόρθωτο.
• 27:36
  SPEAKER_00: Δεν μπορούμε να.
• 27:39
  unknown: Ναι.
• 27:40
  SPEAKER_00: Δεν μπορούμε να πάμε ενάντια στην παρόμοιση.
• 27:42
  SPEAKER_00: Δεν μπορούμε να πάμε ενάντια στη φύση του ανθρώπου.
• 27:44
  SPEAKER_00: Πρέπει να αγκαλιάσουμε τη φύση του ανθρώπου.
• 27:46
  SPEAKER_00: Και πρέπει να αγιάσουμε και το έσκειτο.
• 27:48
  SPEAKER_00: Πρέπει να αγκαλιάσουμε αυτό το πυθυνάκι μέσα μα που από τη μία μα κρατάει στη ζωή και μα προστατεύει και από την άλλη μα καρτέ αγγελμένο να φοβόμαστε, να μην κάνουμε περπάσει να μπορούμε να μην το ακούσουμε, πρέπει να το ακούμε.
• 28:00
  SPEAKER_00: Πρέπει να τα ακούμε πάντα.
• 28:02
  SPEAKER_00: Ναι, πρέπει να τα κούμε πάντα.
• 28:03
  SPEAKER_00: Όχι πάντα να το επαρκούμε.
• 28:06
  SPEAKER_00: Την ώρα λοιπόν και ο ενθουσιασμό μα πηγαίνει προ μια κατεύθυνση, μπορώ να πάω προ τα εκεί.
• 28:12
  SPEAKER_00: Και τελικά μετά σε δεύτερο χρόνο να αποφασίσω να θα μείνω εκεί.
• 28:16
  SPEAKER_00: Η να μην πάω εκεί, γιατί αυτό αν πάω εκεί θα με οδηγήσω στον γκρεμό.
• 28:22
  SPEAKER_00: Μπορεί α πούμε το οπτικά και μέσα μου να με θέλει αγγελμένο στο κρεβάτι μου, να μην σκοτώω αυτό.
• 28:31
  SPEAKER_00: Να μην ρισκάρω, να μην διεκδικήσω, να μην πάω στο γυμναστήριο, να μην δικτύσω ανάθρωπο τη ζωή μου, να μην δικτυακού μια νέα δουλειά, να μην ρισκάρω για μια επαγγελματική ανάλξη.
• 28:43
  SPEAKER_00: Και αυτό είναι εκεί προ τη στασιμότητα, γιατί ο φόβο που προέρχεται από τι φυλλέ ακόμα από τον πρωτόχονο αυτό, που φοβόμαστε και την ώρα που μα έκανε πθεση έναν ζώα, άγριο ζώο ή που ο κεραυνού ερχόταν ή άλλη φιλία που απέναντι έρχοντα να συμμετευθεί, ο φόβο μα έκανε και φρέφγαμε, κρυβόμαστε.
• 29:08
  SPEAKER_00: Το ίδιο σημαίνει και τώρα στην ιδέα του γυναστήριο, στην ιδέα τη διεκδίκηση ενό άλλων ανθρώπου, έρωτα εμεί, στην ιδέα τη πρόδρο, τη ανάλικη, τη επαγγελματική θέλητη πορεία που μπορεί να μα πάει παρακάτω.
• 29:24
  SPEAKER_00: Εκεί λοιπόν μπορώ να πω, όχι, εγώ δεν θα σα ακούσω.
• 29:27
  SPEAKER_00: Μάλλον θα σα ακούσω δεν θα σε πακούσω.
• 29:29
  SPEAKER_00: Η σαν έρωτα που θα προκύψει και θα αφαιθώ και θα βουτύσω, γιατί πότε δεν ξέρει έναν άνθρωπο να δεν το γνωρίσει και δεν αφαιθεί σε αυτόν, πού μπορεί να σα πάει το δικό σα μαζί, όταν θα δείσει ότι μετά τον έρωτα, δεν υπάρχει κανένα κοινό τόπο.
• 29:45
  SPEAKER_00: Και τίποτα μεταξύ σα που να σα συνδέει πραγματικά, μπορεί να προχωρήσει να πάσει παρακάτω σε κάτι άλλο.
• 29:50
  SPEAKER_00: Σε μια άλλη σχέση.
• 29:52
  SPEAKER_00: Άρα να το ζήσουμε, να το χαρούμε, να αγκαλιάσουμε τη φύση μα την παρόμοισή μα, αλλά εκεί έρχεται πια μια συνειδητή διαργασία που, ξέσαι, αποφασίζω πια και ποια θα είναι το μέλλον μου στα επόμενα πέντε-δέκα χρόνια και δεν αφήνω μονάχα στον έστειλο να ορίζει αυτό την ύπαρξή μου.
• 30:15
  SPEAKER_01: Ευχαριστούμε πάρα πολύ που είσαι μαζί μα, που μιλήσαμε για την αγάπη για τον έρωτα για τα λάθη μα, για το αν τελικά τα εταιρεία έλκ ή απλώ μα πέδαιου.
• 30:29
  SPEAKER_01: Τα χαρό πολύ να τα ξαναπούμε.
• 30:31
  SPEAKER_01: Ευχαριστώ πολύ.
• 30:32
  SPEAKER_00: Όταν χωρίζουν οι άνθρωποι, το έχει ακούσει πολύ συχνά που λέει Ασυμφωνία χαρακτήρων, υπάρχουν και τραγουδί.
• 30:38
  SPEAKER_00: Από τη μία λοιπόν, λέμε τι μπουθήσει μα, εμεί οι άνθρωποι εταιρείε μέτρο και τα λοιπά.
• 30:42
  SPEAKER_00: Από την άλλη όμω, πάλι με έναν τρόπο κάνουμε τη διόρθωση και λέμε τελικά δεν ταιριάμε.
• 30:50
  SPEAKER_00: Λοιπόν, άρα την απάντηση την ξέρουμε τελικά, είναι μέσα μα.
• 30:54
  SPEAKER_00: Χρειάζεται απλά να όχι να την ψάξουμε και έξω μακριά ή να αντι αναζητήσουμε σε νησιά μακρινά ή σε χώρου μακριού, είναι να επιστρέψουμε μέσα μα.
• 31:08
  SPEAKER_00: Και επειδή αλήθεια είναι μέσα μα, το μόνο που χρειάζεται να τα αναδείξουμε, όχι να την ανακαλύψουμε, να την αναδείξουμε.
• 31:15
  SPEAKER_00: Αναδεικνεί αυτό που ήδη υπάρχει.
• 31:17
  SPEAKER_00: Ανακαλύψουμε αυτό που δεν υπάρχει, αναδικείσει αυτό που ήδη υπάρχει.
• 31:20
  SPEAKER_01: Ευχαριστούμε πάρα πολύ εγώ.
• 31:21
  SPEAKER_01: Να είστε καλά.
• 31:22
  SPEAKER_01: Εγώ ευχαριστώ θερμά.
• 31:23
  SPEAKER_01: Κρατάω από τη συζήτηση ότι η ανάσταση μεγαλύτερη είναι αυτή που συμβαίνει μέσα μα, όταν αποφασίζουμε εμεί, εμεί να γίνουμε η πηγή του δικού μα φωτό.
• 31:33
  SPEAKER_00: Σηκώνει ανάσταση όποιο στάνατο βιώνουμε αυτή τη στιγμή τη ζωή μα.
• 31:37
  SPEAKER_00: Αυτό νομίζω είναι από τα πιο αισιόδοξα μήνυματα που θα μπορούσαμε έτσι να μοιράσουμε στον εαυτό μα και στον κόσμο μα ακούει.
• 31:44
  SPEAKER_00: Σηκώνει η ανάσταση ότι ξέρει μετά το χειμώνα, ακόμα και να νομίζει ότι είναι μόνιμα χειμώνα στη ζωή σου, υπάρχει πάντα αρχή τη ανάξη.
• 31:52
  SPEAKER_00: Μετά τη νύχτα πάντα αρχή τη μέρα.
• 31:54
  SPEAKER_00: Κώωμα και αν νομίζει ότι είναι μόνιμα νύχτα, η μέρα θα έρθει.
• 31:57
  SPEAKER_00: Γι' αυτό σηκω πάνω και κάνε κάτι για να έρθει μια ώρα αρχήτε.
• 32:00
  SPEAKER_01: Ευχαριστούμε πάρα πολύ.
• 32:02
  SPEAKER_01: Σηκώνει λοιπόν ανάσταση όπω είπε ότι θα το σημαίνει μέσα στη ζωή μα, με αυτό θα κλείσω.
• 32:07
  SPEAKER_01: Κυρίω κύριε ευχαριστούμε πάρα πολύ.
• 32:09
  SPEAKER_01: Βκόμαστε ένα Πάσχα γεμάτο αγάπη, αλήθεια και μια ανάσταση εσωτερική που θα κρατήσει για πάντα.
• 32:17
  SPEAKER_01: Να είστε καλά στο επόμενο podcast.
• 32:19
  SPEAKER_01: Θα τα ξαναπούμε να μου είστε καλά για στο επανεδύνου.
• 32:22
  SPEAKER_01: Γεια σα.