Latest / Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania / A po e Shkatërron Armiku Kishën? (#Mateu 13 Pjesa (vargjet 24-43)

Transcript

A po e Shkatërron Armiku Kishën? (#Mateu 13 Pjesa (vargjet 24-43) · Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania

• Gruri, Barërat e këqija dhe fillimet e vogla Mateu 13:24–43 TEMA E KAPITULLIT «Atëherë të drejtët do të shkëlqejnë si dielli në mbretërinë e Atit të tyre. Kush ka veshë, le të dëgjojë.» — Mateu 13:43 ILUSTRIME HAPËSE Kushdo që ka punuar në një kopsht e di ndjesinë. Sheh diçka që duket si një barishte, e shkul dhe një rrënjë që nuk e prisje del bashkë me të. Diçka që doje ta mbaje tani është shtrirë në shteg me rrënjët në ajër. Kopshtarët me përvojë mësojnë të presin. Ata e dinë se disa gjëra nuk mund të dallohen deri më vonë dhe se shkulja shumë herët kushton më shumë sesa lënia e tyre. Në Mateu 13, Jezusi thotë se Mbretëria e Perëndisë funksionon në të njëjtën mënyrë. 1. Vargjet Kyce «Lërini të rriten të dyja bashkë deri në korrje.» — Mateu 13:30 «Mbretëria e qiejve është si maja që një grua e mori dhe e përzieu në tri masa mielli, derisa të bëhej i gjithë maja.» —Mateu 13:33 2. Konteksti historik dhe kulturor Në pjesën e parë të këtij kapitulli, Jezusi i tregoi shëmbëlltyrën e mbjellësit një turme që qëndronte në breg. Tani ai vazhdon me tre figura të tjera, duke iu folur ende turmës. Pastaj, në vargun 36, ai i lë ata, shkon në shtëpi dhe ua shpjegon veçmas dishepujve të tij egjrat. Barërat e këqija në këtë shëmbëlltyrë janë pothuajse me siguri egjra. Egjra është një bar i egër që rritet midis grurit dhe duket tamam si ai kur të dy janë të rinj. Nuk mund t’i dallosh derisa të formohen kallinjtë. Pastaj gruri përkulet nën peshën e kokrrës dhe egjra qëndron drejt dhe bosh. Ky detaj është i gjithë qëllimi i shëmbëlltyrës. Mbjellja e egjrës në arën e armikut ishte një krim i vërtetë në botën e lashtë, jo një histori e shpikur. Ishte një mënyrë e njohur për të shkatërruar një njeri pa e prekur kurrë. Dhe egjra është paksa helmuese, kështu që të dyja nuk mund të korreshin dhe të përdoreshin thjesht së bashku. Dëmi ishte serioz. Fara e sinapit dhe majaja kanë nevojë për një notë të vogël. Mustarda ishte fara më e vogël që mbillnin ata fermerë në të vërtetë, dhe ishte bërë një shprehje e zakonshme për çdo gjë të vogël. Dhe tre masa mielli janë një sasi shumë e madhe - bukë e mjaftueshme për të ushqyer shumë njerëz. Gruaja hedh një maja të vogël në një masë të madhe brumi. 3. Shpjegimi i Tekstit Vargjet 24–30 — Armiku vjen natën Një njeri mbjell farë të mirë në arën e tij. Ndërsa të gjithë janë duke fjetur, vjen një armik, mbjell egjërë midis grurit dhe ikën. Askush nuk e sheh të ndodhë. Dëmi zbulohet vetëm më vonë, kur të dy bimët mbijnë së bashku. "Një armik e ka bërë këtë." — Pronari nuk fajëson tokën, motin apo punëtorët. Ai përmend një armik. Kjo ia vlen të thuhet qartë: jo çdo gjë e gabuar në botë, ose në kishë, ka një shpjegim natyror. Disa prej tyre u mbjellën qëllimisht. "A do që ne të shkojmë t'i mbledhim atëherë?" - Shërbëtorët duan të veprojnë menjëherë dhe instinkti i tyre ndihet i drejtë. Barërat e këqija janë të këqija, prandaj shkulini. Shumica prej nesh do të kishin dhënë të njëjtën këshillë. "Jo, se mos, duke mbledhur egjrat, shkulni edhe grurin bashkë me to." — Dy arsye qëndrojnë pas kësaj. Në atë fazë nuk mund t’i dalloni bimët me siguri. Dhe kur të mundeni, rrënjët janë ngatërruar nën tokë, kështu që tërheqja e njërës e shkul tjetrën. "Lërini të rriten të dy bashkë deri në korrje." — Kjo i përgjigjet një pyetjeje që çdo besimtar e bën përfundimisht: pse Perëndia lejon që njerëz që qartësisht nuk i përkasin atij të ulen brenda kishës? Përgjigja nuk është se ai nuk e ka vënë re. Është se klasifikimi ndodh gjatë korrjes dhe nuk është puna jonë. Vargjet 31–32 — Fara e sinapit "Është më e vogla nga të gjitha farat, por kur rritet, është më e madhe se të gjitha bimët e kopshtit dhe bëhet pemë." — Jezusi po flet në të njëjtën mënyrë siç foli një fermer në atë rajon. Mustarda ishte fara më e vogël që ata burra mbollën në të vërtetë, dhe ishte një shprehje e zakonshme për diçka të vogël. Ai nuk po jep një leksion mbi botanikën; ai po përdor një figurë që ishte tashmë në kokën e të gjithëve. Çështja është distanca midis fillimit dhe fundit. Dymbëdhjetë burra në një provincë të vogël, në një vend për të cilin shumica e botës nuk kishte dëgjuar kurrë. Kështu dukej Mbretëria ditën kur ai tha këtë. Mos e gjykoni kurrë atë që po bën Zoti nga madhësia e fillimit të saj. Dhe zogjtë që bëjnë fole në degët e saj nuk janë një detaj i vogël. Kjo vjen direkt nga profetët, ku një pemë e madhe që strehon zogjtë përfaqëson një mbretëri që u jep strehë shumë popujve. Do ta shqyrtojmë këtë në seksionin e pestë. Vargu 33 — Majaja "Si maja që e mori një grua dhe e fshehu në tre masa mielli, derisa të bëhej i gjithi i maja." — Dy gjëra bien në sy. Funksionon në mënyrë të padukshme — askush nuk e shikon majanë; e lë dhe kthehesh më vonë. Dhe nuk ndalet në gjysmë të rrugës. Vazhdon të funksionojë derisa çdo pjesë e brumit të ketë ndryshuar. Vendosini dy shëmbëlltyrat krah për krah. Fara e sinapit tregon rritje që mund ta shihni nga jashtë. Majaja tregon ndryshim që nuk mund ta shihni fare. Mbretëria përparon në të dyja mënyrat dhe zakonisht rruga e fshehur vjen e para. Një shënim i sinqertë. Në shumicën e vendeve të tjera në Shkrimin e Shenjtë, majaja përfaqëson përhapjen e diçkaje të keqe - vetë Jezusi paralajmëron për majanë e farisenjve në kapitullin 16. Prandaj, disa lexues e marrin këtë shëmbëlltyrë si paralajmërim. Por fjalia fillon në të njëjtën mënyrë si të tjerat, mbretëria e qiejve është si, dhe leximi natyror është pozitiv: i vogël, i fshehur dhe i pandalshëm. Kështu do ta mësoja unë. Vargjet 34–35 — Pse Ai Mësoi në këtë Mënyrë Mateu ndalet këtu për të na thënë se kjo mënyrë mësimdhënieje përmbush Psalmin 78:2. Mësimdhënia me figura nuk ishte një taktikë që Jezusi e shpiku nën presion. Ajo u shkrua sipas modelit të Shkrimit të Shenjtë shumë kohë para se ai të vinte. Vargjet 36–43 — Shpjegimi Turmat largohen dhe dishepujt vijnë dhe pyesin. Vini re përsëri se të kuptuarit u vjen atyre që e kërkojnë. Pastaj Jezusi e shpjegon shëmbëlltyrën pjesë-pjesë, gjë që e bën vetëm për dy shëmbëlltyra në të gjithë ungjillin. Mbjellësi është Biri i Njeriut. Ara është bota — jo kisha, por bota. Fara e mirë janë bijtë e mbretërisë. Egjrat janë bijtë e të ligut. Armiku është djalli. Korrja është fundi i botës dhe korrësit janë engjëjt. Kjo listë ia vlen të lexohet ngadalë, sepse zgjidh disa pyetje. Përzierja nuk është një gabim në planin e Zotit. Është situata që ai ka zgjedhur për të lejuar një kohë. Dhe fundi nuk është në dyshim; është i planifikuar. "Atëherë të drejtët do të shkëlqejnë si dielli në mbretërinë e Atit të tyre." — Pas gjithë kësaj bisede për barërat e këqija dhe zjarrin, shëmbëlltyra mbaron këtu. Ky është një premtim, dhe është një premtim i bukur. Njerëzit që u rritën në heshtje midis barërave të këqija, të pavënë re dhe të pandarë, një ditë do të jenë të pamundur të mos vërehen. Një paralajmërim kur e mësoni këtë. Shëmbëlltyra na ndalon të bëjmë një gjykim përfundimtar se kush i përket vërtet Perëndisë. Nuk e ndalon kishën të korrigjojë mëkatin midis anëtarëve të saj - Dhiata e Re jep udhëzime të qarta për këtë diku tjetër. Ajo që Jezusi përjashton këtu është përpjekja për ta çuar zgjidhjen përfundimtare përpara në duart tona. 4. Fjalë kyçe Zizania / ζιζάνια (zizánia) — “Bar i keq, egjra” — një bar i egër që rritet midis grurit dhe duket identik me të derisa shfaqen kokat. Vetëm në fund dikush mund ta dallojë ndryshimin. Pikërisht për këtë arsye pronari thotë prit. Sinapi / σίναπι (sínapi) — “Mustardë” — një bimë e zakonshme e rajonit, fara e së cilës ishte e vogël në kuptimin proverbial. Në tokë të mirë mund të rritej shumë më lart se gjatësia e një njeriu, prandaj Jezusi mund ta quajë pemë në të folurin e zakonshëm. Zymē / ζύμη (zymē) — “Maja, maja” — një copë e vogël brumi e fermentuar që mbahet mënjanë dhe përpunohet në grumbullin tjetër. Përhapet në heshtje dhe plotësisht. Nuk mund ta shohësh të ndodhë dhe nuk mund ta ndalosh në gjysmë të rrugës. Therismos / θερισμός (therismós) — “Varja” — momenti kur ajo që ka qenë duke u rritur më në fund ndahet dhe mblidhet. Tek profetët kjo është një pamje e rregullt e gjykimit të Perëndisë. Jezusi thotë se korrja është fundi i epokës. 5. Lidhja me Dhiatën e Vjetër dhe Përmbushjen Profetike Katër fragmente të Dhiatës së Vjetër qëndrojnë pas këtyre vargjeve: Psalmi 78:2 — “Do ta hap gojën time në një shëmbëlltyrë; do të shqiptoj thënie të errëta nga e kaluara.” Mateu e citon këtë në vargun 35. Mësimdhënia me figura u shkrua në Shkrimin e Shenjtë shumë kohë përpara se Jezusi ta përdorte atë. Ezekieli 17:23 dhe Danieli 4:12 — Të dyja përshkruajnë një pemë të madhe me zogj që bëjnë fole në degët e saj, si një portret i një mbretërie që strehon shumë popuj. Kur Jezusi thotë se bima e sinapit bëhet një pemë ku zogjtë bëjnë fole, të gjithë ata që i njihnin profetët e dëgjuan këtë pohim. Malakia 3:17–18 — “Ata do të jenë të mitë, thotë Zoti i ushtrive, në ditën kur unë do të krijoj pasurinë time të çmuar… Atëherë do të shihni përsëri ndryshimin midis të drejtit dhe të pabesit.” Malakia premton një ditë kur ndryshimi më në fund do të jetë i dukshëm. Kjo është pikërisht ajo që është korrja. Danieli 12:3 — “Ata që janë të mençur do të shkëlqejnë si shkëlqimi i qiellit sipër.” Në vargun 43, Jezusi thotë se të drejtët do të shkëlqejnë si dielli në mbretërinë e Atit të tyre. Ai merr një premtim që iu dha Danielit në lidhje me ditën e fundit dhe e zbaton atë te populli i tij. Vini re modelin. Malakia premtoi ndarjen. Danieli premtoi shkëlqimin. Jezusi thotë se të dyja do të ndodhin dhe na tregon se kur: në korrje, në fund të epokës. 6. Aplikimi për Sot Mos u përpiqni të korrni. Nuk është detyra jonë të vendosim se kush i përket vërtet Krishtit. Jezusi thotë se ndarja vjen në fund dhe bëhet nga engjëjt. Puna jonë është të rritim, jo të shkulim barërat e këqija. Emërto armikun aty ku ka. Pronari nuk e fajësoi tokën apo motin. Disa nga dëmet në jetën dhe kishat tona u mbjellën qëllimisht. Të pranosh këtë nuk është paranojë; është ajo që mëson shëmbëlltyra. Mos e gjykoni veprën e Perëndisë nga madhësia e saj sot. Një kokërr sinapi dhe një copë maja. Nëse ajo që po bëni për Perëndinë duket e vogël dhe e ngadaltë, jeni në një shoqëri shumë të mirë. Kështu ka filluar gjithmonë Mbretëria. Disa ndryshime janë menduar të jenë të padukshme. Maja funksionon aty ku askush nuk po të shikon. Shumë nga ato që Perëndia po bën në ty këtë vit nuk do të jenë të dukshme për askënd, përfshirë edhe ty. Vazhdo gjithsesi. Jeto drejt të korrave. Jeta e besimtarit shpesh jetohet mes barërave të këqija, pa u vënë re dhe pa u ndarë. Vargu 43 thotë se kjo nuk do të jetë pamja përfundimtare. Mbaje fort atë në ditët kur asgjë nuk duket e rregulluar. 7. Çfarë mësojmë nga ky kapitull 1. E mira dhe e keqja rriten krah për krah deri në fund. Zoti nuk është i verbër ndaj barërave të këqija. Ai është i duruar dhe ka caktuar një korrje. 2. Ekziston një armik i vërtetë në veprim. “Një armik e ka bërë këtë.” Jo çdo gjë e gabuar ka një shkak natyror. 3. Mbretëria fillon e vogël dhe funksionon në heshtje. Një farë dhe një majë maja. Asnjëra nuk duket si asgjë ditën që fillon, dhe asnjëra nuk ndalet pasi të ketë filluar. 4. Fundi është i sigurt. Të drejtët do të shkëlqejnë si dielli. Kjo nuk është shpresë; është një premtim me një datë të caktuar. VARG PËR T'U MBAJTUR MEND «Mbretëria e qiejve është si një kokërr sinapi që një njeri e mori dhe e mbjelli në arën e vet». Mateu 13:31