Latest / Mama Baas Podcast / Mama Baas op Boektopia: Dagboek van een spoedarts
Transcript
- 0:00SPEAKER_00: Mama.
- 0:06SPEAKER_01: Welkom in de podcast van Mama Paard.
- 0:09SPEAKER_01: Live van op Boektopia voor een interview met Elisabeth Hazenvoet.
- 0:13SPEAKER_01: Een arts die eerder dit jaar een boek uitgebracht heeft: Dagboek van een spoedarts.
- 0:18SPEAKER_01: Dag, Elisabeth.
- 0:19SPEAKER_01: Hallo, wat een heel fijn boek om te lezen.
- 0:22SPEAKER_01: Wat een spannende job is dat toch, die van spoedarts.
- 0:25SPEAKER_00: Ja, klopt.
- 0:27SPEAKER_00: Geen enkele dag is dezelfde als spoedarts.
- 0:29SPEAKER_00: Je weet echt niet waar begint.
- 0:31SPEAKER_00: Je dag zit vol met avonturen.
- 0:33SPEAKER_00: Enorm leuk.
- 0:34SPEAKER_01: En is dat wat jou naar die job trekken?
- 0:36SPEAKER_00: Ja, onder andere, maar ook het feit dat ik urgentie geneeskunde.
- 0:40SPEAKER_00: Dus spoedarts zijn nog altijd de puurste vorm van geneeskunde.
- 0:43SPEAKER_00: Je kunt echt het verschil betekenen op het moment zelf dat het moet.
- 0:47SPEAKER_00: Dus je gaat ook onmiddellijk resultaat kunnen zien van je handelingen, en dat maakt het heel leuk.
- 0:52SPEAKER_01: Ja, dat zijn ook de verhalen die we lezen in jouw boek, dat zijn heel spannende verhalen.
- 0:58SPEAKER_01: Wat is voor jou zo een van de verhalen die jou het meeste bijgebleven is?
- 1:03SPEAKER_00: Het meest bijgebleven, denk ik dat de man was die palliatief was, die ik moest vervoeren, dat is nu absoluut niet echt een spannend verhaal, maar dat was voor mij wel kwam heel dichtbij.
- 1:10SPEAKER_00: Dat was een man die uitbehandeld was en ik moest die gaan vervoeren met een zuurstoffleis naar zijn thuis, en daar ging hij dan zijn laatste dagen door brengen.
- 1:18SPEAKER_00: En die man had zo'n rust en kalmte over zich, die had zijn lot eigenlijk gewoon aanvaard.
- 1:24SPEAKER_00: En die was daar echt heel tevreden mee.
- 1:26SPEAKER_00: Die was gelukkig op dat moment.
- 1:28SPEAKER_00: Die heeft mij ook gezegd toen, het zijn de kleine dingen in het leven die er te doen en niet.
- 1:35SPEAKER_00: Hoeveel uur je gewerkt hebt om een dag, weet ik veel.
- 1:38SPEAKER_00: En ik vond die man, ik kijk daar heel hard naar op.
- 1:41SPEAKER_00: Ik hoop dat ik ooit, als ik ooit moet gaan, en je weet het, dat je ook zo'n afscheid kunt hebben en dat je daar zo ook zo mee kunt gaan omgaan.
- 1:48SPEAKER_01: Ja, het zijn dingen die je echt niet vergeet.
- 1:51SPEAKER_01: Of mensen die je nooit meer vergeet.
- 1:52SPEAKER_01: Klopt.
- 1:54SPEAKER_01: Je hebt heel wat verhalen.
- 1:56SPEAKER_01: Ik vraag me dan af, heb je een soort dagboek bijgehouden of moest je gewoon in je geheugen graven?
- 2:00SPEAKER_01: Zit dat er allemaal nog?
- 2:02SPEAKER_00: Ja, ik heb een goed geheugen, dus dat zat er eigenlijk nog allemaal.
- 2:05SPEAKER_00: En een paar casus heb ik ook terug met mijn man besproken, want die heb ik destijds ook toen met mijn man besproken, en dan kwamen er wel allerlei details terug.
- 2:13SPEAKER_00: Dus vandaar was die boekschrijver ook gewoon even graven in mijn heugen.
- 2:16SPEAKER_01: Ja, vond je het moeilijk om te schrijven?
- 2:19SPEAKER_00: Ik vond het vooral heel leuk.
- 2:21SPEAKER_00: Het moeilijke was dat.
- 2:24SPEAKER_00: Je moet een reanimatie vertellen.
- 2:26SPEAKER_00: voor iemand die er niets van kent.
- 2:28SPEAKER_00: Dus je moet ook zorgen dat je alles beschrijft tijdens de passage en tijdens je stukjes, dat er verteld wordt, moet je ook zeggen, er wordt dit en dit gebeurt.
- 2:36SPEAKER_00: Dus dat was eigenlijk wel het moeilijke, want je moet het heel visueel kunnen voorstellen voor iemand die er niet van kent.
- 2:41SPEAKER_00: En natuurlijk allemaal klappen ook nog.
- 2:44SPEAKER_00: Dus dat was op zich het moeilijkste emotie erin brengen, dat vond ik voor mij gemakkelijk, omdat ik dat vrij makkelijk kan, denk ik dan.
- 2:52SPEAKER_00: Dus ja, het was vooral heel leuk.
- 2:55SPEAKER_01: Ja, en je moet dus ook opletten dat dat niet technisch werd, maar dat is het zeker en vast niet.
- 2:59SPEAKER_01: Iedereen kan het lezen.
- 3:00SPEAKER_00: Ja, ik denk dat de eindredactie heeft natuurlijk wel nog wat aanpassingen gedaan.
- 3:04SPEAKER_00: En die heeft wat voetnootjes gezet voor extra uitleg voor de lezer.
- 3:10SPEAKER_01: Ik vond zelf het verhaal van dit meisje moet geholpen worden, heel erg.
- 3:14SPEAKER_01: Kan jij het eens vertellen, wat was daar aan de hand?
- 3:16SPEAKER_00: Ja, we kregen eigenlijk een oproep van een meisje dat verminder bewustzijn had of bewustloos was.
- 3:21SPEAKER_00: En we komen dan op het appartement, die deur dat al op een keer.
- 3:24SPEAKER_00: Maar we geraken zelfs weer niet binnen.
- 3:26SPEAKER_00: Dat staat daar vol met afvalzakken, met kratten.
- 3:30SPEAKER_00: Je kunt je dat niet voorstellen, dat was gewoon een levende containerveld.
- 3:35SPEAKER_00: Daar liepen heel veel katten uitwerps, lagen daar overal.
- 3:39SPEAKER_00: Er waren heel veel vliesjes.
- 3:41SPEAKER_00: Het was in winter.
- 3:43SPEAKER_00: Zelfs dan waren er nog zo dikke vliegen van die fruitvliesjes.
- 3:46SPEAKER_00: En dan komen we eigenlijk in de liefing en daar zit die moeder in de sofa.
- 3:50SPEAKER_00: Ik wist nog niet dat hij die moeder was.
- 3:51SPEAKER_00: Ik dacht dat de persoon was en zegt die ja, het is daar van achter te doen.
- 3:55SPEAKER_00: En ik denk dat er al een ambalaster in de kamer was die zegt: ja, het is hier te doen.
- 3:59SPEAKER_00: Dus ik moet nu echt, want ik ben al klein, en ik heb zo'n veiligheidsbroek aan met dikke schoenen.
- 4:03SPEAKER_00: Dus ik moet me daar echt zo door ploeteren.
- 4:06SPEAKER_00: En dan komen in een kamer die tot van boven gevuld is met afval.
- 4:10SPEAKER_00: Dat is gewoon niet te beschrijven.
- 4:12SPEAKER_00: Ik dacht het alleen in films was, dat je zo ziet in Amerika, van die horders.
- 4:16SPEAKER_00: Maar daar ligt dus iemand tussen die hoop met zo haar hoofd naast een zakje dat zo in de wc-m'er lag.
- 4:24SPEAKER_00: Want er lag nog zo'n maand verbranden.
- 4:26SPEAKER_00: Je kunt je dat niet voorstellen.
- 4:28SPEAKER_00: En daar ligt effectief een meisje, en die Amulancier staat erbij.
- 4:31SPEAKER_00: En die tilte zo haar hand ook al op om te kijken van is die echt bewusteloos of niet.
- 4:35SPEAKER_00: Maar die was niet echt bewusteloos.
- 4:37SPEAKER_00: Dat was eerder een vorm van hysterie.
- 4:39SPEAKER_00: Dat wil zeggen dat hij een beetje uit haarzelf is, dus dat hij niet wilt reageren, ondanks dat hij wel nog eigenlijk bewust is.
- 4:48SPEAKER_00: En ja, uiteindelijk pakken we die dan mee.
- 4:50SPEAKER_00: Maar die mama komt dan ook zo en roept dan zelfs van ja, ze stelt eraan, want ze wou eigenlijk met haar vriendinnen op stap gaan en nu mag ze niet meer en zien hoe ze doet.
- 5:01SPEAKER_00: Maar ik leefde echt mee met dat meisje op dat moment, want ik dacht, als jij zo moet leven, ik denk dat ze rond de 20 zal geweest zijn of veertig, ik weet het niet meer juist hoe oud ze was.
- 5:15SPEAKER_00: Ik snap dat je op dat moment ook niet meer wilt leven, want daar ging het dan eigenlijk over.
- 5:18SPEAKER_00: Ze zegt dan eigenlijk dat ze er niet meer wilt zijn en dat ze pillen heeft genomen, uiteindelijk bleek dat niet te zijn.
- 5:23SPEAKER_00: Maar dat is onwaarschijnlijk dat er zulke aferelen voorkomen in België eigenlijk.
- 5:28SPEAKER_01: Ja, en heb je die dan kunnen helpen?
- 5:31SPEAKER_00: Nee, het enige wat ze kunnen doen is sociale dienstrap afsturen, psychologische hulp inschakelen.
- 5:36SPEAKER_00: Maar je weet ook dat dat niet op 1, 2, 3 veranderd is.
- 5:39SPEAKER_00: Als ze in zo'n situatie zit met haar moeder, je kunt dat appartement leeghalen, maar dat staat waarschijnlijk bij een paar maanden terug.
- 5:45SPEAKER_00: Zo ver.
- 5:46SPEAKER_00: En dat meisje ook, als zij dan ook niet echt geholpen wilt worden of ze naar huis wilt.
- 5:51SPEAKER_01: Ja, dat lijkt me wel heel moeilijk om dat dan van je af te zetten.
- 5:54SPEAKER_01: Hoe doe jij dat?
- 5:57SPEAKER_00: Door te praten met mijn partner, met mijn man, die is zelf ook arts.
- 6:02SPEAKER_00: Dan worden zulke dingen wel besproken.
- 6:04SPEAKER_00: Natuurlijk, je leert daar wel meer mee om aan het begin.
- 6:06SPEAKER_00: De eerste patiënt die voor je ogen sterft, is zeer aangrijpend.
- 6:10SPEAKER_00: Maar de honderste is ook nog aangrijpend, is niet meer extreem aangrijpend.
- 6:14SPEAKER_00: Je gaat er nog wel van kunnen slapen, maar het doet wel wat met u.
- 6:17SPEAKER_00: Zet je wel aan denken, je ziet dat het leven heel fragiel kan zijn.
- 6:22SPEAKER_00: Dat het soms echt slechte timing is en dat dat je noodlood is.
- 6:27SPEAKER_00: En als stress is er.
- 6:28SPEAKER_01: En zeker als spoedarts kom je wel vaker van die dingen tegen.
- 6:32SPEAKER_00: Ja, klopt.
- 6:35SPEAKER_00: Eigenlijk altijd een ongeluk scheuelt achter de hoek.
- 6:39SPEAKER_01: Ja, nu, Elisabeth, jij schreef dit dagboek van een spoedarts, maar we moeten daar eerlijk in zijn.
- 6:44SPEAKER_01: Eigenlijk doe je dat ondertussen niet meer.
- 6:47SPEAKER_00: Nee, klopt.
- 6:48SPEAKER_00: Ik denk sinds 2020, de tijd van corona.
- 6:52SPEAKER_00: Op dat moment was ik zwanger en ik had nog twee kleine kindjes, mijn jongste zoontje, alleen nu mijn middelste kind eigenlijk, had zeer zwakke longen, dus we waren eigenlijk wel heel ongerust.
- 7:02SPEAKER_00: Ik was er ook al van januari mee bezig van corona, of COVID, dat is absoluut niet, maar een gewone griep, ondanks dat dat toen wel gezegd werd op tv.
- 7:11SPEAKER_00: Toen werd er zo wat lacher gedaan, maar ik had echt wel, ik was bang.
- 7:15SPEAKER_00: Ik was echt bang.
- 7:16SPEAKER_00: En zeker omdat jij als urgentiearts sta je op de eerste lijn met de zieke patiënten.
- 7:20SPEAKER_00: En ik denk dat, ik weet het nog goed, vrijdag de 13, dat was 13 maart.
- 7:24SPEAKER_00: Ik denk dat dat een paar dagen voor de nationale lockdown is geweest.
- 7:28SPEAKER_00: Ik heb de laatste dag gewerkt op Spoot.
- 7:30SPEAKER_00: Toen moest ik wissers nemen van zieke mensen.
- 7:33SPEAKER_00: En dat was de ene jonge mens na de andere die bijna aan het sterven waren.
- 7:37SPEAKER_00: Op dat moment was dat ook nog een heel ander virus dan nu uiteraard.
- 7:40SPEAKER_00: Maar dat was enorm beangstigend.
- 7:42SPEAKER_00: En ik kwam thuis.
- 7:44SPEAKER_00: Ik ben heel hard beginnen weken en ik zeg, ik ben je zwanger, ik wil mijn kind ook niet kwijtraken.
- 7:49SPEAKER_00: Ik wil mijn eigen gezin ook niet in gevaar brengen.
- 7:54SPEAKER_00: En dan heb ik eigenlijk de beslissing genomen om een andere passie te gaan doen.
- 7:59SPEAKER_00: En dat is hetgeen dat ik nu doe, en dat is steeds geneeskunde.
- 8:02SPEAKER_00: En dat is een hele moeilijke keuze nog altijd geweest.
- 8:05SPEAKER_00: En eigenlijk was altijd mijn droom geweest om een beetje half half te doen.
- 8:10SPEAKER_00: Maar de praktijk thuis is dan zo gegroeid dat ik nu nog niet terug dadelijk naar spoed zou gaan, maar ik zie mezelf wel nog ooit teruggaan naar spoed.
- 8:17SPEAKER_01: Ja, waarom?
- 8:18SPEAKER_01: Wat lokt daar dan zo?
- 8:19SPEAKER_00: Ja, gewoon de passie, ik heb daar zes jaar voor gespecialiseerd naam en studie geneeskunde nog.
- 8:25SPEAKER_00: Dat doe je niet omdat je tijd te veel hebt.
- 8:28SPEAKER_00: Dat doe je omdat je daar echt geïnteresseerd in bent.
- 8:30SPEAKER_00: Omdat mensen helpen nog altijd.
- 8:32SPEAKER_00: Mijn ultieme droom is ik doe dat nu op een andere manier, ik maak mensen ook gelukkig.
- 8:37SPEAKER_00: Maar destijds ook de afweging van al die nachturen, al die weekendshifts, ik heb nu ondertussen drie kinderen.
- 8:43SPEAKER_00: Dat is eigenlijk logistiek heel heel moeilijk tenzij je maar één shift in een week zou doen of zo.
- 8:48SPEAKER_01: Ja, en heb je er dan lang over nagedacht om te stoppen, of is dat toch een soort impulsieve beslissing geweest?
- 8:55SPEAKER_00: Ja, impulsief denk ik niet.
- 8:58SPEAKER_00: Ik denk dat de beslissing was van, ik ben hier zwanger.
- 9:01SPEAKER_00: Ik loop ook een veel hoger risico om besmet te geraken of om zwaar ziek te worden.
- 9:05SPEAKER_00: Ik heb dan wel ook een miskraam gekregen, dus ik ben ook effectief.
- 9:08SPEAKER_00: Dat heeft waarschijnlijk niets te maken gehad met die corona of met een COVID-infectie, omdat het niet gehad.
- 9:14SPEAKER_00: Maar op dat moment was ik, denk ik, een beetje te bang om gewoon terug het risico te lopen om mijn eigen gezin in gevaar te brengen.
- 9:22SPEAKER_01: Ja, helemaal te begrijpen.
- 9:23SPEAKER_01: Maar gelukkig zijn er heel veel mooie verhalen die je opgetekend hebt.
- 9:27SPEAKER_01: Ik heb nog een laatste vraag, Elisabeth, zijn er voor jou veel misverstanden over het leven van een spoedarts?
- 9:33SPEAKER_00: Wat ik ook in mijn boek beschrijf, misverstanden zijn er misschien niet.
- 9:36SPEAKER_00: Maar soms, vaak als mensen moeten wachten op spoed, denken ze dat de spoedarts lekker een koffietje aan drinken is en een boekje aan het lezen is.
- 9:43SPEAKER_00: Ik kan je garanderen dat dat eigenlijk echt nooit is.
- 9:46SPEAKER_00: Dat ze nooit met hun vinger staan te draaien en dat het altijd is om dossiers af te werken of om gewoon vijf minuutjes even te bekomen van een reanimatie die mislukt is, één of wat.
- 9:57SPEAKER_00: Dat wil ik ook meegeven aan mijn lezers dat er ook maar mensen zijn die heel hard hun best doen.
- 10:03SPEAKER_00: En dat ze echt respect ervoor moeten gaan blijven hebben, want anders gaat het niemand nog willen doen, vrees ik.
- 10:08SPEAKER_01: Nee, hebben de mensen daar dan soms te weinig respect voor?
- 10:11SPEAKER_00: In mijn ogen wel, absoluut.
- 10:12SPEAKER_00: Maar toenemend disrespect in onze maatschappij is wel zichtbaar, natuurlijk.
- 10:18SPEAKER_00: Vooral naar hulpverleners.
- 10:19SPEAKER_00: Veel meer agressie ook.
- 10:21SPEAKER_00: De laatste jaren, na COVID ook zelfs.
- 10:24SPEAKER_00: Dus daar heb ik gelukkig veel minder meegemaakt, omdat ik een vrouw ben, dus ik ga mij ook nooit mengen in een discussie, bijvoorbeeld met een patiënt.
- 10:30SPEAKER_00: Maar mannelijke, verpleegkundigen of ambulance, er zijn er echt wel die fysieke agressie meemaken.
- 10:36SPEAKER_00: En dat zou echt absoluut niet mogen.
- 10:37SPEAKER_01: Nee, inderdaad.
- 10:39SPEAKER_01: Dankjewel om langskomen, Elisabeth Hazenvoet.
- 10:44SPEAKER_01: Je luisterde naar een speciale aflevering van de podcast van Mama Baas naar aanleiding van Boek Topia.
- 10:50SPEAKER_01: Interview en montage waren in handen van mezelf tien in de donder.
- 10:53SPEAKER_01: Volg zeker Mama Bas op Facebook en Instagram of surf naar mamabaas.com voor meer advies en tips van experten en herkenbare verhalen van andere ouders.
- 11:03SPEAKER_01: Heel graag tot volgende keer.