Latest / Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania / Kur Fillojme Te Lavderojme, Perendia fillon te Luftoj per ne (2 Kronikave 20:21-22)
Transcript
- Kur fillon të lavdërosh, Perëndia fillon të luftojë! **(2 Kronikave 20:21-22)** Pastaj, pasi u këshillua me popullin, caktoi ata që duhet t'i këndonin Zotit dhe duhet ta lëvdonin për shkëlqimin e shenjtërisë së Tij, ndërsa ecnin përpara ushtrisë dhe thonin: > „Kremtoni Zotin, sepse mirësia e Tij zgjat përjetë!” Kur ata filluan të këndojnë dhe të lëvdojnë, Zoti ngriti një pritë kundër bijve të Amonit, të Moabit dhe atyre të malit të Seirit që kishin ardhur kundër Judës, dhe mbetën të mundur. Kombi që luftoi me këngë * Një komb i vogël, pa armë, nën pushtim. * Qindra mijëra kënduan së bashku, natë pas nate. * Perandoria u shemb – Estonia doli e lirë. * Juda e fitoi betejën me një këngë edhe më parë! Në fund të viteve '80, një komb i vogël, Estonia, ndodhej nën pushtimin e një superfuqie të armatosur deri në dhëmbë. Estonezët nuk kishin as tanke, as raketa, as ushtri për t'u përballur me të, por kishin diçka tjetër: këngët e tyre. Në vitin 1988, qindra mijëra estonezë u mblodhën në fushat e festivalit të këngës në Talin dhe filluan të këndonin së bashku këngët e atdheut dhe të besimit. Natë pas nate, muaj pas muaji, ata këndonin. Nuk u hodh asnjë gur, nuk u qëlloi asnjë plumb, dhe brenda pak vitesh perandoria që dukej e paprekshme u shemb, dhe Estonia doli e lirë. Historia e njeh sot këtë si "Revolucioni i Këngës". Nëse një popull mund të fitojë lirinë e tij duke kënduar, imagjinoni çfarë ndodh kur populli i Perëndisë këndon jo thjesht për atdheun, por për Zotin e gjallë që mban në dorë çdo betejë! Rreth 2700 vjet më parë, mbreti Jozofat i Judës u përball me një situatë edhe më të dëshpëruar. Tre ushtri të mëdha: bijtë e Amonit, të Moabit dhe ata të malit të Seirit, ishin bashkuar kundër tij. Njerëzisht nuk kishte asnjë shpresë, dhe Jozofati e pranoi para Zotit: > „Ne nuk kemi forcë të mjaftueshme për të përballuar këtë turmë të madhe që vjen kundër nesh; nuk dimë çfarë të bëjmë, por sytë tanë janë të drejtuar te Ti.” (2 Kronikave 20:12) Dhe përgjigjja e Perëndisë ishte një nga strategjitë më të çuditshme ushtarake në të gjithë historinë: Vendos korin përpara ushtrisë. Jo shigjetarët, jo kalorësit, por këngëtarët. --- ### 1. Lëvdimi është vendim besimi, jo ndjenjë * Kënduan **PËRPARA** fitores, jo pas saj (v. 22). * Besimi këndon edhe në errësirë (Habakuku 3:17-18). * „Flijim lavdie – fryti i buzëve” (Hebrenjve 13:15). Vini re me kujdes renditjen e ngjarjeve në vargun 22: *"Kur ata filluan të këndojnë dhe të lëvdojnë, Zoti ngriti një pritë..."* Populli i Judës nuk këndoi pasi e fitoi betejën; ata kënduan përpara se të fitonin. Ata lëvduan Zotin ndërsa armiku ishte ende i fortë, ndërsa rreziku ishte ende real, ndërsa asgjë nuk kishte ndryshuar ende në rrethanat e tyre. Kjo është thelbësore për të kuptuar natyrën e vërtetë të lavdërimit biblik. Fjala origjinale që përdoret këtu për lëvdim ka kuptimin e një lavdërimi të shpallur me zë të lartë, një deklaratë publike, mirënjohje. Pra, jo një ndjesi e brendshme që pret të lindë vetvetiu, por një veprim i vullnetshëm që ne e zgjedhim. Jozofati caktoi këngëtarët, dhe ky ishte një vendim i marrë me qëllim, pas këshillimit me popullin. Sa shpesh ne e kthejmë këtë renditje përmbys? Thonë: *"Do ta lëvdoj Zotin kur të zgjidhet problemi im, kur të shërohem, kur të gjej punë, kur fëmija im të kthehet në shtëpi."* Por besimi biblik këndon në errësirë, jo vetëm në dritë. Profeti Habakuk e shprehu në këtë mënyrë: > „Ndonëse fiku nuk do të lulëzojë dhe nuk do të ketë asnjë fryt te hardhitë... unë do të ngazëllohem tek Zoti dhe do të gëzohem te Perëndia i shpëtimit tim.” (Habakuku 3:17-18) Vini re fjalën *"ndonëse"*. Lëvdimi i vërtetë nuk varet nga rrethanat. Autori i letrës drejtuar Hebrenjve e quan këtë *"flijim lëvdimi"*: > „Me anë të Tij, pra, le t'i ofrojmë vazhdimisht Perëndisë një flijim lavdie, domethënë frytin e buzëve që rrëfejnë emrin e Tij.” (Hebrenjve 13:15) Pse quhet flijim? Sepse kushton. Kur gjithçka shkon mirë, lëvdimi është i lehtë. Po kur zemra është e rënduar, kur lajmet janë të këqija, kur armiku duket i pamposhtur? Atëherë lëvdimi bëhet flijim – një ofertë e kushtueshme besimi mbi altarin e Perëndisë. Davidi tha: > „Do ta bekoj Zotin në çdo kohë; lëvdimi i Tij do të jetë gjithnjë në gojën time.” (Psalmi 34:1) Në çdo kohë, jo vetëm në kohët e mira. Cila është ushtria që po të vjen kundër sot? Mund të jetë një diagnozë, një krizë financiare, një marrëdhënie e thyer. Vendimi i parë i besimit nuk është të gjesh zgjidhjen; është të fillosh të këndosh përpara se zgjidhja të duket. --- ### 2. Lëvdimi e vendos Zotin në krye të betejës * Këngëtarët në vijën e parë (v. 21). * „Beteja nuk është juaja, por e Perëndisë” (v. 15). * Zoti fronëzohet mbi lëvdime (Psalmi 22:3). Shikoni pozicionin e këngëtarëve: ata ecnin përpara ushtrisë (varki 21). Kjo është e pabesueshme nga pikëpamja ushtarake. Në çdo ushtri të botës, në vijën e parë vendosen luftëtarët më të fortë, më të armatosur, më të përgatitur. Këngëtarët – njerëz pa shpata, pa mburoja, me vetëm zërin e tyre – do të ishin të parët që do të takonin armikun. Ky pozicionim ishte një deklaratë e madhe: *"Kjo betejë nuk do të fitohet me forcën tonë."* Dhe pikërisht këtë u kishte thënë Perëndia një ditë më parë nëpërmjet profetit Jahaziel: > „Mos kini frikë, mos u tmerroni për shkak të kësaj shumice të madhe, sepse betejë nuk është juaja, por e Perëndisë.” (2 Kronikave 20:15) Kur vendosim lëvdimin në krye, ne po shpallim praktikisht se betejë i përket Zotit. Po heqim dorë nga iluzioni se me forcat tona mund ta fitojmë dhe po i hapim rrugë Atij që të veprojë. Kjo ishte e njëjta e vërtetë që Moisiu i shpalli popullit buzë Detit të Kuq: > „Zoti do të luftojë për ju dhe ju do të rrini të qetë.” (Eksodi 14:14) Psalmisti na jep një pamje edhe më të thellë: Perëndia banon në lëvdimet e Izraelit (Psalmi 22:3). Fjala origjinale e përdorur atje ka kuptimin se Perëndia *fronëzohet*, ulet në fron – pra ulet si mbret – mbi lëvdimet e popullit të Tij. Kur ne lëvdojmë, ne po ngremë një fron për Zotin në mes të situatës sonë. Aty ku Zoti ulet në fron, armiku nuk mund të qëndrojë. Vini re gjithashtu përmbajtjen e këngës së tyre: *"Kremtoni Zotin, sepse mirësia e Tij zgjat përjetë."* Kjo është pikërisht kënga e Psalmit 136, ku ky refrain përsëritet 26 herë. Ata nuk kënduan për madhështinë e problemit; kënduan për mirësinë e përjetshme të Perëndisë. Lëvdimi na ndryshon fokusin: nga armiku tek Zoti, nga frika tek besnikëria e Tij, nga ajo që shohim tek Ai që nuk ndryshon kurrë. Çfarë ke vendosur ti në krye të betejës sate? Anksin? Planet e tua? Përpjekjet e tua? Apo lëvdimin që i thotë Zotit: *"Kjo betejë është e Jotja"*? Provoje këtë javë, provoje këtë ditë, provoje këtë orë. Para çdo dite të vështirë, para çdo takimi të frikshëm, para çdo lajmi që pret, fillo me lëvdim. --- ### 3. Kur lëvdimi fillon, Perëndia vepron * Kur kënga filloi – Zoti ngriti pritën (v. 22). * Populli nuk luftoi fare – Zoti fitoi (v. 23-24). * Jeriko (Jozueu 6:20); Pali e Sila (Veprat 16:25-26). Vargu 22 na jep një nga fjalitë më të mrekullueshme në Besëlidhjen e Vjetër: *"Kur ata filluan të këndojnë dhe të lëvdojnë, Zoti ngriti një pritë..."* Vini re lidhjen e drejtpërdrejtë kohore: në çastin kur filloi kënga, dora e Perëndisë lëvizi. Jo kur mbaruan së kënduari, jo pasi provuan gjithçka tjetër, por kur filluan. Populli nuk luftoi fare atë ditë. Zoti bëri që armiqtë të bini në pritë dhe të shkatërronin njëri-tjetrin (vargu 23). Kur Juda arriti në vendin e betejës, gjeti vetëm kufoma dhe një plaçkë aq të madhe sa iu deshën tri ditë për ta mbledhur (vargu 24-25). Dhe vendi u quajt "Lugina e Bekimit" (vargu 26). Aty ku pritej të derdhej gjaku i tyre, u derdh bekimi i Perëndisë. Ky nuk është rast i izoluar në Bibël. Mendoni pak për muret e Jerikosë: ato nuk u rrëzuan nga makinat e rrethimit, por kur populli, pas shtatë ditësh marshimi në bindje, lëshoi britmën e madhe të besimit (Jozueu 6:20). Mendoni për Palin dhe Silën në burgun e Filipisë: me shpinat e gjakosura nga rrahja, në mesnatë, në qelinë më të thellë, ata po luteshin dhe këndonin himne Perëndisë ndërsa të burgosurit e tjerë i dëgjonin. Papritmas u bë një tërmet i madh, dyert e burgut u hapën dhe të gjithëve iu zgjidhën prangat (Veprat 16:25-26). A po e shikojmë modelin? Këngë në mesnatë – tërmet nga qielli. Lëvdim në qeli – dyer të hapura. Kori përpara ushtrisë – prita e Zotit kundër armikut. Lëvdimi nuk e informon Perëndisë për problemin tonë; lëvdimi çliron besimin tonë që Perëndia të veprojë sipas premtimeve të Tij. Jezusi vetë citoi Psalmin 8 duke thënë se nga goja e të vegjëlve dhe e të foshnjave në gji Perëndia ka përgatitur lavdërim për të heshtur armikun dhe hakmarrësin (Mateu 21:16, Psalmi 8:2). Lëvdimi ka fuqi që hesht armikun. Por kujdes: lëvdimi nuk është formulë magjike. Nuk këndojmë që të manipulojmë Perëndinë. Ndryshimin e bën zemra. Jozofati dhe populli së pari kërkuan Zotin me agjërim dhe lutje (vargjet 3-4), e pranuan pafuqinë e tyre (vargu 12), besuan fjalën e Tij profetike (vargu 20) – dhe pastaj kënduan. Lëvdimi ishte kulmi i besimit të tyre, jo zëvendësimi i tij. Estonezët kënduan, dhe një perandori u shemb. Juda këndoi, dhe tri ushtri u shkatërruan pa u hedhur asnjë shigjetë. Pali dhe Sila kënduan, dhe dyert e burgut u hapën. Pyetja për ne është e thjeshtë: Ku është kori yt? Pas ushtrisë apo para saj? Le të kujtojmë tri të vërtetat e mëdha të mësimit: 1. Lëvdimi është vendim besimi, jo ndjenjë. 2. Lëvdimi e vendos Zotin në krye të betejës. 3. Kur lëvdimi fillon, Perëndia vepron. Prita e Zotit ngrihet kur kënga e besimit ngrihet. > „Kremtoni Zotin, sepse mirësia e Tij zgjat përjetë.” (2 Kronikave 20:21) Paqja dhe hiri i Perëndisë qoftë me secilin prej jush. Zoti ju bekoftë. Amen.