Latest / Art Perspective – podcast o sztuce / Liceum Plastyczne w Nałęczowie: szkoła, która zmienia artystów

Transcript

Liceum Plastyczne w Nałęczowie: szkoła, która zmienia artystów · Art Perspective – podcast o sztuce

0:03
SPEAKER_01: Słuchajcie, w tym roku stanęłam w drzwiach pokoju w internacie w Nałęczowie.
0:09
SPEAKER_01: Obok mnie stała moja córka i mój tato.
0:13
SPEAKER_01: Pokazanie im wszystkiego zajęło kilka sekund.
0:16
SPEAKER_01: Akurat mój tato już widział te pokoje,
0:18
SPEAKER_01: bo przyjeżdżał do Nałęczowa, kiedy ja tam jeszcze byłam uczniem.
0:24
SPEAKER_01: Natomiast moja córka nigdy tego nie widziała.
0:26
SPEAKER_01: Ma teraz 14 lat, więc chciałam jej pokazać, jak mama żyła sobie w wieku jej nastoletnim.
0:34
SPEAKER_01: W liceum plastycznym w Nęczowie w internacie.
0:38
SPEAKER_01: No zajęło nam to kilka sekund, bo więcej nie trzeba.
0:42
SPEAKER_01: Cztery łóżka, czasem pięć z tego co widziałam przy łóżku piętrowym.
0:48
SPEAKER_01: Jeden stolik, kilka krzeseł.
0:51
SPEAKER_01: Całość ma może trzy na cztery metry.
0:55
SPEAKER_01: Córka moja rozejrzała się i widziałam,
0:57
SPEAKER_01: że próbuję sobie wyobrazić jak w takiej przestrzeni mieści się pięć dziewczyn
1:02
SPEAKER_01: i teczki z rysunkami, farby, ubrania na cały tydzień i całe to nastoletnie życie.
1:11
SPEAKER_01: A ja stałam tam w tym ciastym pokoju i widziałam jedno.
1:15
SPEAKER_01: To tutaj zaczęła się najlepsza decyzja, jaką podjęłam w młodości.
1:20
SPEAKER_01: Za oknem ten sam budynek co wtedy, długi, poziomy.
1:25
SPEAKER_01: Dużo szkła, proste podziały, bryła rozłożona wśród zieleni.
1:30
SPEAKER_01: Kiedy miałam 15 lat, to była dla mnie po prostu szkoła.
1:35
SPEAKER_01: Dopiero jako studentka grafiki dowiedziałam się, że zaprojektował ją Marek Lejka.
1:42
SPEAKER_01: Ten sam architekt, który stworzył poznański okrąglak.
1:47
SPEAKER_01: Budynek oddano do użytku w 1966 roku w ramach akcji 1000 szkół
1:53
SPEAKER_01: na tysiąclecie państwa polskiego.
1:56
SPEAKER_01: Po latach przeczytałam też jak szczerze opisywał go jeden z dyrektorów szkoły.
2:02
SPEAKER_01: Zimą przez nieocieplone żel betonowe ściany i wielkie stalowe okna uciekało
2:08
SPEAKER_01: z niego mnóstwo ciepła, a latem Budynek zamieniał się w gorący piec.
2:15
SPEAKER_01: No moja generacja miała to szczęście i nieszczęście tego doznać.
2:20
SPEAKER_01: Okna faktycznie były nieszczelne.
2:23
SPEAKER_01: W pokojach było zimno.
2:25
SPEAKER_01: Na szczęście za tamtych czasów bardzo popularne było po prostu grzanie w kaloryferach na całego.
2:32
SPEAKER_01: Także jakoś to przetrwaliśmy.
2:35
SPEAKER_01: Ale...
2:37
SPEAKER_01: Remont, który tam się odbył w 2015 roku za ponad 6 milionów złotych, to zmienił.
2:45
SPEAKER_01: Przez cały czas tego remontu lekcje odbywały się prawdopodobnie w internacie,
2:50
SPEAKER_01: z tego co wygooglowałam.
2:52
SPEAKER_01: W tym samym internacie, w którym teraz stałam właśnie z córką i z moim tatą.
2:57
SPEAKER_01: Nazywam się Dorota Szarnowska.
3:00
SPEAKER_01: Jestem pasjonatką sztuki i projektantką.
3:04
SPEAKER_01: Od około 15 lat mieszkam w Sheffield w Anglii, a Wy słuchacie Art Perspective.
3:10
SPEAKER_01: Zwykle opowiadam Wam o skradzionych obrazach,
3:13
SPEAKER_01: zamkach, fałszerzach i skandalach w świecie sztuki.
3:17
SPEAKER_01: Dziś będzie inaczej,
3:18
SPEAKER_01: bo opowiem Wam o miejscu, które ukształtowało mnie bardziej niż jakiekolwiek muzeum.
3:25
SPEAKER_01: O Państwowym Licem Sztuk Plastycznych im.
3:28
SPEAKER_01: Józefa Chełmońskiego w Nałęczowie.
3:32
SPEAKER_01: Chodziłam do niego od 1998 roku, od 15 do 20 roku życia.
3:39
SPEAKER_01: Było to liceum pięcioletnie.
3:42
SPEAKER_01: Ten odcinek jest dla każdego,
3:44
SPEAKER_01: kto zastanawia się,
3:45
SPEAKER_01: czy to dobre miejsce dla jego dziecka i dla każdego nastolatka,
3:50
SPEAKER_01: który sam stoi przed tym wyborem.
3:54
SPEAKER_01: Obiecuję, że będzie bardzo uczciwie.
3:56
SPEAKER_01: Powiem o tym,
3:57
SPEAKER_01: co w tej szkole jest wspaniałe,
3:59
SPEAKER_01: ale też o tym, co dla kogoś może okazać się trudne albo po prostu nie dla niego.
4:05
SPEAKER_01: Zacznę od siebie, bo moja droga do Nałęczowa nie była prosta.
4:10
SPEAKER_01: Wychowałam się w Biłgoraju.
4:12
SPEAKER_01: W podstawówce wiedziałam już,
4:15
SPEAKER_01: że chcę iść do szkoły plastycznej, ale sama chęć to niestety za mało.
4:21
SPEAKER_01: Na mniej więcej 12 miesięcy przed egzaminem zaczęłam intensywnie uczyć się historii sztuki.
4:29
SPEAKER_01: Po lekcjach, poza normalną szkołą, uczyłam się stylów, epok, artystów, zabytków.
4:35
SPEAKER_01: Chodziłam na takie kółeczko plastyczne,
4:37
SPEAKER_01: gdzie ogromnie pomagała mi moja nauczycielka plastyki z podstawówki,
4:41
SPEAKER_01: pani Dorota Brzozowska.
4:43
SPEAKER_01: Chcę to powiedzieć wyraźnie, bo często zapominamy o takich ludziach.
4:48
SPEAKER_01: Za każdym dzieckiem,
4:50
SPEAKER_01: które dostaje się do szkoły artystycznej,
4:52
SPEAKER_01: stoi zwykle ktoś, kto zauważył, poprowadził i poświęcił własny czas.
4:59
SPEAKER_01: U mnie była to właśnie ona.
5:01
SPEAKER_01: Dodatkowo moja mama,
5:03
SPEAKER_01: która kupowała mi cotygodniowo wielkich malarzy,
5:06
SPEAKER_01: z których korzystam do dzisiaj,
5:07
SPEAKER_01: pisząc odcinki do mojego programu, zachęcając mnie też do rysowania.
5:13
SPEAKER_01: Mój tato,
5:14
SPEAKER_01: który przede wszystkim dał mi talent artystyczny i to takie inne oko,
5:19
SPEAKER_01: które na pewno każdy z nas,
5:20
SPEAKER_01: kończąc szkoły artystyczne,
5:22
SPEAKER_01: ma, gdzie widzi się trochę więcej niż przeciętny Kowalski.
5:26
SPEAKER_01: I co jeszcze?
5:27
SPEAKER_01: No a najważniejsze w tym wszystkim słuchajcie okazały się konsultacje.
5:33
SPEAKER_01: Przez te 12 miesięcy raz w miesiącu przyjeżdżałam do Nałęczowa.
5:40
SPEAKER_01: Wyglądało to tak,
5:41
SPEAKER_01: że kandydaci z całej Polski przywozili swoje prace i rozkładali je
5:45
SPEAKER_01: na szkolnym korytarzu na podłodze jedna obok drugiej.
5:51
SPEAKER_01: Potem przychodził dyrektor szkoły i nauczyciele patrzyli, zatrzymywali się, komentowali.
5:58
SPEAKER_01: Co jeszcze podszkolić, co wyrzucić, co zostawić, bo to jest dobre.
6:03
SPEAKER_01: Dla piętnastolatki z Biłgoraja to było coś zupełnie nowego.
6:07
SPEAKER_01: Pierwszy raz ktoś patrzył na moje rysunki nie jak na ładny obrazek do powieszenia
6:12
SPEAKER_01: na lodówce, tylko jak na pracę, którą da się ocenić i poprawić.
6:18
SPEAKER_01: I pierwszy raz widziałam obok swoich prac rysunki
6:23
SPEAKER_01: To uczy naprawdę pokory szybciej niż cokolwiek innego.
6:28
SPEAKER_01: Dobra wiadomość jest taka, że szkoła robi to do dziś.
6:32
SPEAKER_01: W 2026 roku było 8 sobotnich konsultacji od marca do maja.
6:38
SPEAKER_01: Do tego warsztaty z rysunku, malarstwa i kompozycji przestrzennej oraz dzień otwarty.
6:45
SPEAKER_01: Tutaj chyba należą się naprawdę wielkie podziękowania dla rodziców,
6:49
SPEAKER_01: którzy wożą te dzieci do szkoły.
6:51
SPEAKER_01: Przed egzaminami i podziękowania dla nauczycieli, bo to są soboty.
6:57
SPEAKER_01: Kto z nas chciałby przeznaczyć taką sobotę na konsultacje z dziećmi,
7:02
SPEAKER_01: które tak naprawdę jakoś średnio nas chyba obchodzą zanim dostaną się do szkoły,
7:07
SPEAKER_01: także...
7:09
SPEAKER_01: No ja bardzo dziękuję za ten czas i z panem Piotrem Kmieciem i zresztą nauczycieli,
7:14
SPEAKER_01: którzy mieli ten czas i byli naprawdę otwarci na to,
7:17
SPEAKER_01: żeby spotkać się z przyszłymi kandydatami bądź uczniami tej szkoły.
7:23
SPEAKER_01: Potem przyszedł egzamin.
7:25
SPEAKER_01: To było dawno temu,
7:26
SPEAKER_01: słuchajcie, to trwało dwa albo może trzy dni, już nie pamiętam szczerze mówiąc.
7:31
SPEAKER_01: Był język polski, była matematyka, historia sztuki, malarstwo, rysunek i rzeźba.
7:37
SPEAKER_01: I teraz będzie uczciwie, tak jak obiecałam.
7:41
SPEAKER_01: Matematyka poszła mi fatalnie.
7:43
SPEAKER_01: Dostałam dwuje z tego, co pamiętam.
7:46
SPEAKER_01: Za to z historii sztuki dostałam szóstkę i te 12 miesięcy nauki
7:51
SPEAKER_01: po lekcjach plus wertowanie tych wszystkich książek,
7:55
SPEAKER_01: to już chyba bardziej z pasji,
7:56
SPEAKER_01: bo naprawdę bardzo lubiłam siedzieć w albumach, no zwróciło się z nawiązką.
8:01
SPEAKER_01: Kiedy wywieszono listę przyjętych, nie szukałam swojego nazwiska na górze.
8:06
SPEAKER_01: Byłam raczej na końcu.
8:08
SPEAKER_01: Dostałam się, ale nie jako gwiazda rekrutacji.
8:12
SPEAKER_01: Mówię o tym celowo.
8:14
SPEAKER_01: Jeśli teraz słucha mnie ktoś,
8:16
SPEAKER_01: kto boi się,
8:17
SPEAKER_01: że nie jest wystarczająco dobry,
8:19
SPEAKER_01: bo ktoś inny rysuje lepiej albo ma lepsze oceny, To chcę, żeby usłyszał jedno.
8:25
SPEAKER_01: Miejsce na liście w dniu egzaminu okazało się najmniej ważną liczbą
8:30
SPEAKER_01: w całej mojej historii z tą szkołą.
8:33
SPEAKER_01: Nigdy nie zmienię zdania, że wybór nałęczowa był przygodą mojego życia.
8:38
SPEAKER_01: A dlaczego przygodą?
8:40
SPEAKER_01: Bo nagle znalazłam się wśród ludzi z całej Polski.
8:45
SPEAKER_01: Do Nałęczowa zjeżdżały się dzieci z różnych stron kraju, z małych miasteczek i dużych miast.
8:52
SPEAKER_01: Każde z teczką rysunków i z podobnym poczuciem,
8:55
SPEAKER_01: że w swojej dotychczasowej szkole było trochę dziwnie,
9:00
SPEAKER_01: a może nawet czuliśmy się trochę inni.
9:02
SPEAKER_01: A tu nagle okazuje się, że takich jak ty jest cała grupa.
9:08
SPEAKER_01: To uczucie jest trudne do opisania komuś, kto go nie przeżył.
9:12
SPEAKER_01: Z niektórymi z tych ludźmi jestem w kontakcie do dziś.
9:16
SPEAKER_01: I jeszcze jedna rzecz, o której wtedy nie miałam pojęcia.
9:21
SPEAKER_01: Ta szkoła jest dużo starsza niż budynek Lejkama.
9:25
SPEAKER_01: Jej korzenie sięgają 1903 roku,
9:28
SPEAKER_01: kiedy lekarze Nałęczowskiego Uzdrowiska założyli szkołę koszykarską,
9:33
SPEAKER_01: czyli szkołę uczącą wyplatania z wikliny.
9:37
SPEAKER_01: Dwa lata później doszła szkoła zabawkarska.
9:40
SPEAKER_01: Wiklina i zabawki, dokładnie to samo, czego uczniowie uczą się tam dzisiaj.
9:46
SPEAKER_01: Żeby zrozumieć dlaczego ta szkoła jest taka jaka jest
9:50
SPEAKER_01: i dlaczego uczy akurat tego trzeba cofnąć się o ponad 120 lat do czasów kiedy
9:56
SPEAKER_01: do Nałęczowa co roku przyjeżdżał Bolesław Prus.
10:01
SPEAKER_01: Pod koniec XIX wieku Nałęczów był miejscem, o którym mówiła cała Warszawa.
10:08
SPEAKER_01: W 1878 roku niedługo
10:11
SPEAKER_01: po klęsce powstania styczniowego trzech lekarzy Konrad Chmielewski,
10:16
SPEAKER_01: Wacław Lasocki i Fortunat Nowicki założyło tu zakład leczniczy.
10:22
SPEAKER_01: Wszyscy trzej byli wcześniej carskimi więźniami i zesłańcami.
10:27
SPEAKER_01: W zaborze rosyjskim w czasie rusyfikacji stworzyli polską instytucję,
10:32
SPEAKER_01: która szybko stała się czymś więcej niż tylko uzdrowiskiem.
10:37
SPEAKER_01: Co roku przyjeżdżał tu Bolesław Prus,
10:40
SPEAKER_01: bywał tu Henryk Sienkiewicz,
10:43
SPEAKER_01: koncertował Ignacy Paderewski,
10:46
SPEAKER_01: mieszkał i zmarł tu Michał Elwiro Andrioli, powstaniec i ilustrator.
10:52
SPEAKER_01: Działała tu również Faustyna Morzycka,
10:55
SPEAKER_01: która prowadziła tajne nauczanie i była pierwowzorem siłaczki Żeromskiego.
11:02
SPEAKER_01: A Prusa do Nałęczowa namówił w 1882 roku inny lekarz,
11:08
SPEAKER_01: dr Karol Benni, absolwent medycyny w Paryżu.
11:13
SPEAKER_01: Zapamiętajcie to nazwisko, bo Benni jest jednym z ojców Waszej szkoły.
11:20
SPEAKER_01: W 1903 roku lekarze uzdrowiska Bronisław Malewski
11:24
SPEAKER_01: i Kazimierz Chełchowski założyli Szkołę Instruktorów Koszykarskich.
11:30
SPEAKER_01: To była pierwsza szkoła zawodowa w regionie.
11:34
SPEAKER_01: W 1905 roku doszła szkoła instruktorów zabawkarskich.
11:40
SPEAKER_01: Obie przejęło Towarzystwo Popierania Przemysłu Ludowego, którego prezesem był właśnie Benni.
11:46
SPEAKER_01: Chodziło o bardzo konkretną rzecz.
11:50
SPEAKER_01: Dać ludziom ze wsi fach,
11:52
SPEAKER_01: z którego da się żyć i jednocześnie zachować polskie rzemiosło w czasach,
11:57
SPEAKER_01: kiedy wszystko co polskie było podejrzane.
12:01
SPEAKER_01: Szkoły dostały własny gmach w wąwozach,
12:06
SPEAKER_01: a zaprojektował go Jan Koszyc Witkiewicz,
12:09
SPEAKER_01: architekt,
12:10
SPEAKER_01: który później zbudował m.in.
12:12
SPEAKER_01: gmach Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
12:17
SPEAKER_01: Źródła szkolne podają tu dwie daty,
12:20
SPEAKER_01: 1909 i 1911, więc nie będę udawać, że wiem, która jest właściwa.
12:28
SPEAKER_01: W 1911 roku powstała Szkoła Rzeźby w Drewnie,
12:32
SPEAKER_01: a jej kierownikiem został Jan Żylski,
12:34
SPEAKER_01: absolwent Zakopiańskiej Szkoły Przemysłu Drzewnego i Akademii Sztuk Pięknych
12:39
SPEAKER_01: w Petersburgu.
12:41
SPEAKER_01: Program nagle zrobił się artystyczny.
12:45
SPEAKER_01: Rysunek z natury, rysunek geometryczny, wykłady teoretyczne.
12:51
SPEAKER_01: Część zajęć prowadził Tadeusz Brajer, późniejszy wykładowca Warszawskiej Akademii.
12:57
SPEAKER_01: I tu jest historia, którą uwielbiam.
13:01
SPEAKER_01: W 1914 roku prace uczniów pojechały na wystawę do Petersburga.
13:07
SPEAKER_01: Dostały dyplom uznania,
13:10
SPEAKER_01: Żylski dostał złoty medal,
13:12
SPEAKER_01: a część prac kupiło do swoich zbiorów Muzeum Wszechrosyjskie.
13:17
SPEAKER_01: Polska szkoła rzemiosła z małego uzdrowiska pod Lublinem w samym środku imperium,
13:24
SPEAKER_01: które próbowało polskość wymazać.
13:28
SPEAKER_01: Kilka miesięcy później wybuchła wojna i szkoła upadła.
13:33
SPEAKER_01: Żylski się jednak nie poddał.
13:36
SPEAKER_01: W 1917 roku otworzył prywatną szkołę rzeźby w Drewnie z działem stolarskim i zabawkarskim.
13:46
SPEAKER_01: Od 1920 roku mieściła się w jego willi Jasna.
13:51
SPEAKER_01: Tego samego roku większość uczniów zgłosiła się do wojska, żeby walczyć z bolszewikami.
13:57
SPEAKER_01: Szkoła przetrwała, a pracę jej uczniów pokazywano w międzywojniu w Nowym Jorku i Londynie.
14:05
SPEAKER_01: W Pracowni Żylskiego powstał też ołtarz nałęczowskiej kaplicy św. Karola.
14:11
SPEAKER_01: Najmocniejszy moment przychodzi jednak w czasie okupacji.
14:16
SPEAKER_01: W 1942 roku Żylski za zgodą Niemców uruchomił Szkołę Przemysłu Drzewnego.
14:24
SPEAKER_01: Brzmi to jak kolaboracja, a było zupełnie odwrotnie.
14:28
SPEAKER_01: Dzięki tej szkole wielu nauczycieli i uczniów uniknęło wywiezienia na roboty do Niemiec.
14:34
SPEAKER_01: Stolarka to tarcza, słuchajcie.
14:37
SPEAKER_01: Po wojnie nowa władza nie pozwoliła Żylskiemu prowadzić własnej szkoły,
14:43
SPEAKER_01: Ale w 1947 roku dzięki staraniom działacza ludowego Mieczysława Pazury
14:49
SPEAKER_01: i samego Żylskiego minister kultury zgodził się
14:53
SPEAKER_01: na utworzenie prywatnego wiciowego Liceum Technik Plastycznych.
14:59
SPEAKER_01: Właścicielem był Związek Młodzieży Wiejskiej w Wici.
15:03
SPEAKER_01: Zajęcia ruszyły 8 lutego 1948 roku kursem przygotowawczym w Wili Jasna.
15:12
SPEAKER_01: I teraz posłuchajcie liczb.
15:15
SPEAKER_01: 13 uczniów, jeden nauczyciel na pełnym etacie.
15:20
SPEAKER_01: Pierwsze pomoce naukowe kupiono dopiero rok później.
15:24
SPEAKER_01: Tak zaczynało się liceum, do którego dziś przyjeżdża młodzież z całej Polski.
15:30
SPEAKER_01: W 1950 roku szkołę upaństwowiono.
15:35
SPEAKER_01: Przez kolejne lata wędrowała po Nałęczowskich Willach,
15:39
SPEAKER_01: Raj, Zacisze, Zosia jako internat męski, Lucyna jako internat żeński, Marianówka.
15:48
SPEAKER_01: Uczono meblarstwa i snycerstwa,
15:51
SPEAKER_01: a w 1954 roku snycerstwo zastąpiła plecionka i ruszyło zabawkarstwo.
15:59
SPEAKER_01: Znowu wiklina i zabawki jak w 1903 roku.
16:04
SPEAKER_01: W 1958 roku pojawiły się propozycje,
16:07
SPEAKER_01: żeby szkołę zlikwidować albo przenieść do Kazimierza Dolnego.
16:12
SPEAKER_01: Pomysł niestety nie przetrwał.
16:14
SPEAKER_01: Przełomem był dyrektor Jan Marek,
16:17
SPEAKER_01: który od 1960 roku pilotował budowę nowej siedziby przy Alei Lipowej.
16:24
SPEAKER_01: Razem z artystą Jerzym Kursą opracował program wyposażenia i otoczenia budynku,
16:31
SPEAKER_01: a architekturę zaprojektował Marek Lejka.
16:35
SPEAKER_01: Gmach stanął w miejscu willi za ciszę i był jedną
16:39
SPEAKER_01: z pierwszych dużych inwestycji szkolnictwa artystycznego w kraju.
16:45
SPEAKER_01: W 1967 roku szkoła zmieniła nazwę na Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych.
16:52
SPEAKER_01: Współpracowała z Instytutem Wzornictwa Przemysłowego,
16:57
SPEAKER_01: z Ośrodkiem Badawczym Przemysłu Zabawkarskiego i ze spółdzielnią Miś w Siedlcach.
17:04
SPEAKER_01: Prace uczniów trafiały jako prototypy do produkcji.
17:09
SPEAKER_01: W 1987 roku szkoła dostała nawet odznakę zasłużony dla spółdzielczego przemysłu zabawkarskiego.
17:18
SPEAKER_01: Taki medal mogła dostać chyba tylko szkoła znaęczowa.
17:23
SPEAKER_01: W 1979 roku szkoła otrzymała imię Józefa Chełmońskiego.
17:29
SPEAKER_01: Szukałam uzasadnienia.
17:31
SPEAKER_01: Dlaczego akurat on?
17:33
SPEAKER_01: I go po prostu nie znalazłam.
17:35
SPEAKER_01: Chełmoński nie jest z tego co wiem związany z naęczowem.
17:39
SPEAKER_01: Uczył się w Warszawie u Wojciecha Gersona, który kazał uczniom patrzeć na naturę.
17:45
SPEAKER_01: Potem był w Monachium i w Paryżu,
17:48
SPEAKER_01: a w 1887 roku wrócił do kraju i osiadł w kuklówce na Mazowszu,
17:55
SPEAKER_01: gdzie malował polską wieś, konie, pola i ptaki.
18:00
SPEAKER_01: Mogę tylko przypuszczać,
18:01
SPEAKER_01: że malarz polskiej wsi pasował do szkoły,
18:04
SPEAKER_01: którą po wojnie założył ruch ludowy i że rok 1979 był 130. rocznicą jego urodzin.
18:09
SPEAKER_01: To jest moja hipoteza, nie fakt.
18:17
SPEAKER_01: Jest za to fakt bardzo praktyczny dla kandydatów.
18:21
SPEAKER_01: Na egzaminie ustnym szkoła pyta o patrona,
18:25
SPEAKER_01: więc jeśli wybieracie się do Nałęczowa, Chełmońskiego trzeba znać.
18:31
SPEAKER_01: Kiedy ja zaczynałam naukę w 1998 roku, szkoła była pięcioletnia.
18:38
SPEAKER_01: Rok później,
18:39
SPEAKER_01: po skończeniu tej szkoły,
18:40
SPEAKER_01: reforma skróciła cykl do czterech lat i zmieniła nazwę na liceum plastyczne.
18:46
SPEAKER_01: W 2007 roku dyrektorem został Jarosław Ćwiek,
18:50
SPEAKER_01: pierwszy absolwent szkoły na tym stanowisku, a
18:53
SPEAKER_01: w 2019
18:58
SPEAKER_01: roku minister przywrócił szkole nazwę Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych.
19:03
SPEAKER_01: Dziś kieruje nią dyrektor Jolanta Woźniakowska.
19:07
SPEAKER_01: Nie wiem kto to jest, może ktoś z zewnątrz, a może wy wiecie, więc napiszcie w komentarzach.
19:13
SPEAKER_01: Nie widziałam w historii liceum plastycznego kobiety na stanowisku dyrektora, więc brawo.
19:19
SPEAKER_01: A historia wciąż się pisze.
19:22
SPEAKER_01: W tym roku pracownia Mirosława Nizio,
19:24
SPEAKER_01: absolwenta tej szkoły
19:26
SPEAKER_01: i współtwórcy wystawy Muzeum Powstania Warszawskiego przygotowała projekt nowego
19:31
SPEAKER_01: pawilonu wystawienniczego o nazwie Galeria Prolog.
19:36
SPEAKER_01: Jest to biały,
19:37
SPEAKER_01: przeszklony,
19:39
SPEAKER_01: Prostopadłościan, który ma domknąć szkolny dziedziniec i nawiązać do modernizmu.
19:45
SPEAKER_01: Modernizmu Leikama.
19:47
SPEAKER_01: Spojrzałam dzisiaj na stronę.
19:49
SPEAKER_01: Wygląda na to, że ten pawilon będzie stał w miejscu obecnego boiska.
19:54
SPEAKER_01: Czyli tak jakby po prawej stronie szkoły, patrząc na nią od strony ulicy Lipowej.
20:02
SPEAKER_01: W środku ma być galeria, biblioteka, czytelnia i kawiarnia.
20:07
SPEAKER_01: A na dachu zieleń.
20:10
SPEAKER_01: Sam projektant nazywa go czystym płótnem dla licealistów stawiających pierwsze kroki w sztuce.
20:17
SPEAKER_01: Były uczeń, który wraca, żeby zbudować coś dla kolejnych.
20:21
SPEAKER_01: I tak patrząc na te wizualizacje, no słuchajcie, to wygląda naprawdę bardzo eterycznie.
20:27
SPEAKER_01: Sam budynek jest naprawdę bardzo minimalistyczny, otoczony zielenią.
20:31
SPEAKER_01: Super sprawa.
20:33
SPEAKER_01: Wnętrze jest też czyste.
20:35
SPEAKER_01: To mi trochę przypomina Muzeum Mangi w Krakowie, tak z zewnątrz patrząc.
20:42
SPEAKER_01: Fajnie, jakby tam było takie płaskie oczko wodne,
20:44
SPEAKER_01: taka fontanienka, na którą można sobie popatrzeć.
20:49
SPEAKER_01: Przeszklone ściany, stoliczki, krzesełka, świetnie, biblioteka.
20:55
SPEAKER_01: Kurczę, to wygląda tak dobrze, wiecie co?
20:58
SPEAKER_01: Ja nie wiem,
20:58
SPEAKER_01: kiedy to powstanie, ale jeśli to powstanie, to wysyłam moją córkę prosto do nęczowa.
21:04
SPEAKER_01: Ta biblioteka przypomina mi naszą bibliotekę tutaj w Sheffield.
21:08
SPEAKER_01: Przeszklona ściana z widokiem na piękny park,
21:11
SPEAKER_01: gdzie można się naprawdę skupić na pisaniu i na czytaniu.
21:14
SPEAKER_01: Świetna sprawa.
21:15
SPEAKER_01: Także czekam na jakąkolwiek aktualizację w tej sprawie.
21:19
SPEAKER_01: Jeśli wiecie coś, to napiszcie może.
21:21
SPEAKER_01: Fajnie by było wiedzieć,
21:22
SPEAKER_01: co się będzie działo w tej przestrzeni,
21:24
SPEAKER_01: kiedy i bardzo chętnie tam przyjadę i to zobaczę.
21:28
SPEAKER_01: No dobrze, ale budynki, nazwy i daty to tylko rama.
21:33
SPEAKER_01: O tym, czym ta szkoła naprawdę jest, decydują ludzie, którzy w niej uczą.
21:39
SPEAKER_01: Mogłabym wymienić tu wszystkich nauczycieli,
21:42
SPEAKER_01: których spotkałam w Nałęczowie i każdy zasłużyłby na osobną opowieść.
21:48
SPEAKER_01: Nie zrobię tego, bo ten odcinek trwałby do rana.
21:51
SPEAKER_01: Powiem tylko tyle, że dla mnie to byli najlepsi nauczyciele na świecie.
21:57
SPEAKER_01: Kilku z nich na zawsze zostanie moimi życiowymi i artystycznymi mentorami i
22:03
SPEAKER_01: o nich chcę opowiedzieć pokrótce.
22:06
SPEAKER_01: Pierwszy to na pewno Łukasz Głowacki.
22:09
SPEAKER_01: Urodził się w 1964 roku w Lublinie.
22:13
SPEAKER_01: Studiował na Wydziale Malarstwa i Grafiki w Gdańsku,
22:16
SPEAKER_01: a dyplom zrobił w 1990 roku u profesorów Kazimierza Ostrowskiego
22:22
SPEAKER_01: i Hugona Laseckiego.
22:24
SPEAKER_01: W Namęczowie uczy rysunku i malarstwa i uczy do dziś, ale Głowacki to nie tylko malarz.
22:33
SPEAKER_01: Od 1997 roku zajmuje się stuką performance'u, robi obiekty, instalacje i filmy.
22:42
SPEAKER_01: W 2001 roku,
22:44
SPEAKER_01: to tylko pokrótce,
22:45
SPEAKER_01: jego portfolio jest naprawdę szerokie,
22:47
SPEAKER_01: ale opowiem o jednej pracy,
22:50
SPEAKER_01: która zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie,
22:53
SPEAKER_01: bo w wypalonym wnętrzu Teatru Starego w Lublinie,
22:57
SPEAKER_01: zanim teatr odnowiono,
22:59
SPEAKER_01: stworzył instalację Cień, w której powstał film o tym samym tytule.
23:04
SPEAKER_01: Do tego działał z grupą Hortus Conclusus.
23:08
SPEAKER_01: Pokazuje pracę w Białej Podlaskiej,
23:10
SPEAKER_01: w Warszawie, Piotrkowie Trybunalskim, a nawet była w wystawach w Niemczech.
23:17
SPEAKER_01: W 2024 roku napisał do jednego ze swoich performance'ów tekst,
23:22
SPEAKER_01: w którym wspomina,
23:24
SPEAKER_01: jak jako młody chłopak dostał cegłą w głowę, bo nikt nie krzyknął uważaj.
23:30
SPEAKER_01: I pyta...
23:32
SPEAKER_01: Czym może być sztuka, która budzi nas jak takie właśnie uderzenie?
23:37
SPEAKER_01: To bardzo w jego stylu.
23:39
SPEAKER_01: Dla ucznia taki nauczyciel oznacza, że rysunek z martwej natury nie jest celem samym w sobie.
23:45
SPEAKER_01: Jest początkiem myślenia o tym, czym w ogóle jest obraz.
23:50
SPEAKER_01: Głowacki prowadzi też szkolną małą galerię,
23:53
SPEAKER_01: która działa od 1976 roku
23:57
SPEAKER_01: i pokazuje pracę uczniów obok wystaw zaproszonych artystów.
24:02
SPEAKER_01: I to on wymyślił koncepcję logo szkoły na jej jubileusz w 2013 roku.
24:10
SPEAKER_01: Dla mnie taki nauczyciel to skarb.
24:12
SPEAKER_01: No godziny, które spędziliśmy razem malując, dostając korekty.
24:17
SPEAKER_01: Czasem korekty niezbyt przychylne,
24:21
SPEAKER_01: dzięki którym chyba myślało się właśnie więcej
24:23
SPEAKER_01: i coś więcej chyba zaczęło wtedy klikać w mojej głowie.
24:27
SPEAKER_01: Na pewno przynoszenie przez Łukasza Głowackiego albumów do pracowni,
24:31
SPEAKER_01: gdzie w czasie przerwy zamiast ględzić i zajmować się bzdurami,
24:35
SPEAKER_01: po prostu kartkowało się te albumy i się je po prostu chłonęło.
24:41
SPEAKER_01: Później przetwarzało w tej swojej małej główce i w jakiś sposób wypluwało z siebie.
24:47
SPEAKER_01: Także na pewno jego sposób,
24:49
SPEAKER_01: w jaki uczy,
24:50
SPEAKER_01: w jaki sposób daje feedback i w jaki sposób określa to,
24:56
SPEAKER_01: gdzie możesz się znaleźć jako artysta w tak przecież bardzo młodym
25:01
SPEAKER_01: i naprawdę wrażliwym wieku,
25:04
SPEAKER_01: Było dla mnie kluczowe i moim zdaniem to była osoba,
25:07
SPEAKER_01: która naprawdę wywarła na mnie ogromne wrażenie swoją pracą,
25:11
SPEAKER_01: tym w jaki sposób pracuje ze studentem i
25:14
SPEAKER_01: w jaki sposób tak naprawdę zaraził nas tą pasją do sztuki i tym ciekawstwem.
25:21
SPEAKER_01: Jest takie słowo?
25:21
SPEAKER_01: Ciekawstwo?
25:22
SPEAKER_01: Ciekawstwo?
25:24
SPEAKER_01: Gubię słowa słuchajcie.
25:25
SPEAKER_01: Trzeba wracać do Polski.
25:28
SPEAKER_01: No dobra, idźmy dalej.
25:30
SPEAKER_01: Drugi ze wspaniałych,
25:32
SPEAKER_01: których mogę wymienić jest druga osoba,
25:35
SPEAKER_01: którą druga ze wspaniałych osób,
25:37
SPEAKER_01: które miałam przyjemność spotkać na swojej drodze to Andrzej Obos.
25:43
SPEAKER_01: No słuchajcie, nauczyciel rzeźby, który również uczy wnętrzowie do dziś.
25:48
SPEAKER_01: Pochodzi z Tarnowa i ma na koncie kilkanaście wystaw indywidualnych.
25:53
SPEAKER_01: Między innymi w Puławskiej Galerii Sztuki i w Galerii Kotłownia w Garwolinie.
25:59
SPEAKER_01: Krytycy piszą o nim jako o duchowym spadkobiercy Kazimierza Malewicza.
26:04
SPEAKER_01: No i konstruktywizmu przede wszystkim.
26:07
SPEAKER_01: A on sam czerpie ze Strzemińskiego i Stefana Fijałkowskiego.
26:13
SPEAKER_01: Robi niewielkie obiekty malarskie,
26:15
SPEAKER_01: często z materiałów znalezionych,
26:17
SPEAKER_01: porzuconych, wyciągniętych z nieużytków i linoryty.
26:22
SPEAKER_01: U Andrzeja Oboza szybko się okazuje,
26:24
SPEAKER_01: że rzeźba to przede wszystkim myślenie o formie, przestrzeni i materiale.
26:31
SPEAKER_01: Nawet jeśli tym materiałem jest kawałek deski, który ktoś wyrzucił.
26:35
SPEAKER_01: Prace Andrzeja Oboza i Łukasza Głowackiego możecie z łatwością znaleźć w internecie.
26:40
SPEAKER_01: Są oni też na Instagramie.
26:43
SPEAKER_01: Także zachęcam Was do polubienia ich konta i spojrzenia na ich sztukę.
26:50
SPEAKER_01: U Andrzeja Oboza na pewno wykształciłam sposób, w jaki patrzę na formę i ją upraszczam.
26:58
SPEAKER_01: Z zajęć rzeźby u Andrzeja Oboza wyniosłam to,
27:02
SPEAKER_01: że patrząc na obiekt nie myślę i włócznie o jednej technicie,
27:07
SPEAKER_01: którą mogę tak jakby...
27:11
SPEAKER_01: Bo dodatkowo przy rzeźbie musieliśmy rysować bardzo dużo.
27:14
SPEAKER_01: To były szkice,
27:15
SPEAKER_01: to były koncepty i tam przewijało się tak jakby bardzo wiele takich dyscyplin,
27:20
SPEAKER_01: które może nie są oczywiście związane z rzeźbą bardzo bezpośrednio,
27:24
SPEAKER_01: ale prowadzą do tej rzeźby.
27:27
SPEAKER_01: Ja bardzo lubiłam zajęcia z rzeźby.
27:30
SPEAKER_01: To były moje jedne z ulubionych zajęć.
27:32
SPEAKER_01: Pracownia jest bardzo przyjemna.
27:34
SPEAKER_01: No i kółeczko rzeźby po godzinach to nam też czasem przesiadywałam.
27:38
SPEAKER_01: Czasem jako modelka, czasem jako rzeźbiarka.
27:41
SPEAKER_01: Nie wiem, czy to do tej pory trwa i są takie zajęcia.
27:45
SPEAKER_01: Jeśli tak,
27:45
SPEAKER_01: to mam wrażenie,
27:46
SPEAKER_01: że te zajęcia na pewno były nieodpłatne i to też szacunek dla Andrzeja Oboza.
27:52
SPEAKER_01: Pan Andrzeja Oboza, który chciał po prostu tam zostać z uczniami i wierzył w te dzieci.
27:58
SPEAKER_01: Naprawdę świetna sprawa.
28:00
SPEAKER_01: Dla mnie był i zawsze pozostanie jednym z moich życiowych i artystycznych mentorów,
28:05
SPEAKER_01: tak jak Łukasz Głowacki.
28:08
SPEAKER_01: Trzecią osobą,
28:09
SPEAKER_01: którą muszę nadmienić,
28:11
SPEAKER_01: ta osoba już nie uczy w szkole,
28:13
SPEAKER_01: a był to wspaniały nauczyciel Piotr Kubisiak, nauczyciel meblarstwa.
28:19
SPEAKER_01: Na stronie szkoły zostawił opis swojego przedmiotu i jedno słowo
28:23
SPEAKER_01: z tego opisu bardzo mi zostało.
28:26
SPEAKER_01: Obróbkę drewna nazywa stolarskim fechtunkiem, czyli szermierką.
28:31
SPEAKER_01: Zanim jednak uczeń zacznie szermierkę z drewnem, musi znaleźć pomysł.
28:37
SPEAKER_01: Najpierw szkic w skali 1 do 10 i 1 do 5, potem rysunek wykonawczy w skali 1 do 1.
28:45
SPEAKER_01: Dopiero wtedy maszyna,
28:47
SPEAKER_01: dłuto i klej, bo my tam mebli nie skręcaliśmy śrubami, ani nie zbijaliśmy gwoźdźmi.
28:54
SPEAKER_01: To była stuka naprawdę wybitna,
28:57
SPEAKER_01: to były złącza,
28:58
SPEAKER_01: do tej pory chyba tak to wygląda,
29:01
SPEAKER_01: z tego co widziałam po meblach,
29:02
SPEAKER_01: które oglądałam,
29:03
SPEAKER_01: aczkolwiek widziałam,
29:04
SPEAKER_01: że tam się znalazły jakieś inne jeszcze nowe elementy, których myśmy nie używali.
29:10
SPEAKER_01: I tutaj pozwolę sobie na osobisty apel do szkoły.
29:14
SPEAKER_01: W zeszłym roku byłam w Japonii i widziałam na żywo coś, co od tamtej pory nie daje mi spokoju.
29:20
SPEAKER_01: Japońska sztuka łączenia drewna bez gwoździ, bez śrub i bez kleju.
29:26
SPEAKER_01: W konstrukcjach i ciesielstwie nazywa się kigumi,
29:31
SPEAKER_01: a w meblarstwie i mniejszych przedmiotach sashimono.
29:35
SPEAKER_01: Drewniane elementy są tak precyzyjnie wycięte,
29:39
SPEAKER_01: że wchodzą w siebie jak puzzle
29:41
SPEAKER_01: i trzymają się wyłącznie dzięki kształtowi połączenia.
29:46
SPEAKER_01: Na tej zasadzie od wieków stoją japońskie świątynie,
29:50
SPEAKER_01: a z mistrzowskich warsztatów sashimono wychodzą szafki,
29:54
SPEAKER_01: skrzynki i stoliki, w których nigdy nie znajdziecie ani jednego metalowego elementu.
30:02
SPEAKER_01: Takie prace widziałam potem także na wystawach w Wielkiej Brytanii i
30:05
SPEAKER_01: za każdym razem ludzie stali przy nich dłużej niż przy czymkolwiek innym.
30:10
SPEAKER_01: To jest ogromna umiejętność wymagająca cierpliwości,
30:14
SPEAKER_01: precyzji,
30:15
SPEAKER_01: zupełnie innego myślenia o drewnie,
30:18
SPEAKER_01: a przedmioty wykonane tą techniką są dziś bardzo poszukiwane.
30:23
SPEAKER_01: Nałęczów ma do tego wszystko.
30:24
SPEAKER_01: Tradycję stolarską sięgającą Jana Żelskiego,
30:29
SPEAKER_01: nauczycieli,
30:30
SPEAKER_01: którzy traktują obróbkę drewna jak szermierkę i uczniów,
30:34
SPEAKER_01: którzy już w pierwszej klasie uczą się,
30:36
SPEAKER_01: że projekt zaczyna się od rysunku w skali 1 do 1.
30:40
SPEAKER_01: Zresztą Wiklina,
30:41
SPEAKER_01: której uczy się tam od 1903 roku też obywa się bez gwoździ,
30:46
SPEAKER_01: powiedzmy, bo konstrukcja jest tam zbijana gwoźdźmi.
30:50
SPEAKER_01: Dlatego apeluję,
30:51
SPEAKER_01: jeśli tylko jest taka możliwość,
30:54
SPEAKER_01: dodajcie takie japońskie połączenia do oferty meblarstwa artystycznego.
30:58
SPEAKER_01: Choćby jako warsztaty, zajęcia dodatkowe na przykład na...
31:03
SPEAKER_01: Dwa lata, pierwsze dwa lata.
31:05
SPEAKER_01: Albo plener z zaproszonym mistrzem na przykład.
31:09
SPEAKER_01: Myślę, że dla wielu uczniów mogłoby to być coś,
31:11
SPEAKER_01: co zapamiętają na całe życie, a może nawet ich przyszły zawód.
31:18
SPEAKER_01: Także tak.
31:19
SPEAKER_01: A odpłynęłam.
31:21
SPEAKER_01: Mówiąc o moim ukochanym nauczycielu Piotrze Kubisiaku.
31:27
SPEAKER_01: No tak, rysunki w skali 1 do 1.
31:31
SPEAKER_01: Zbijanie tych wszystkich mebli to jest dokładnie ta lekcja, którą na Łęczów daje każdemu.
31:37
SPEAKER_01: Projekt zaczyna się na papierze zawsze, a kończy na materiale i obie części są tak samo ważne.
31:45
SPEAKER_01: Kiedy w 2013 roku Szkoła Świętowa Jubileusz
31:50
SPEAKER_01: na zjeździe absolwentów wymieniano go wśród wspaniałych profesorów.
31:56
SPEAKER_01: Nie byłam jedyna, która tak go zapamięta.
31:59
SPEAKER_01: Miałam to szczęście,
32:00
SPEAKER_01: że na pierwszym roku studiów mieszkałam u niego w domu na stacji w Lublinie.
32:06
SPEAKER_01: Także widzieliśmy się jeszcze przez dłuższą chwilę razem.
32:10
SPEAKER_01: No pan Piotr Kubisiak niestety już nie żyje.
32:13
SPEAKER_01: Ale był jednym z tych wspaniałych,
32:15
SPEAKER_01: którzy prowadzili naprawdę wspaniałe lekcje rzemiosła i warsztatu meblarskiego.
32:23
SPEAKER_01: Następną osobą,
32:24
SPEAKER_01: to tak pokrótce,
32:24
SPEAKER_01: bo tutaj nie miałam zbyt dłuższego kontaktu z tą osobą,
32:27
SPEAKER_01: ale był to Waldemar Doraczyński.
32:30
SPEAKER_01: Zdaje się, że miałam z nim zajęcia przez jakieś pół roku.
32:34
SPEAKER_01: Jest to architekt z Kazimierza Dolnego razem z żoną Olgą.
32:39
SPEAKER_01: Również architektką przez wiele lat uczyli w naęczowskiej szkole.
32:44
SPEAKER_01: Doraczyński był związany z Kazimierzem na wiele sposobów.
32:48
SPEAKER_01: Działał w zarządzie tamtejszego oddziału Towarzystwa Opieki nad Zabytkami.
32:53
SPEAKER_01: A jego fotografie Kazimierza trafiły do albumów obok zdjęć takich mistrzów jak Jan Bułhak.
33:01
SPEAKER_01: Doraczyńscy pomagali też szkole znacznie później przy przygotowaniu dokumentacji
33:05
SPEAKER_01: do wielkiego remontu budynku.
33:08
SPEAKER_01: Uczeń, który ma nauczyciela architekta, uczy się patrzeć na świat inaczej.
33:14
SPEAKER_01: Na propozycje, na światło w pomieszczeniu, na to jak budynek stoi w krajobrazie.
33:22
SPEAKER_01: Znam osoby nawet z mojej klasy, Kasia Żabicka.
33:27
SPEAKER_01: Ona na pewno była głęboko zainspirowana panią Olgą Doraczyńską,
33:30
SPEAKER_01: bo pamiętam, że jeździła do niej na konsultacje.
33:33
SPEAKER_01: Jest teraz świetną architektką, projektantką ubrań z tego co widziałam.
33:39
SPEAKER_01: No i radzi sobie niezwykle dobrze.
33:42
SPEAKER_01: Widać,
33:42
SPEAKER_01: że ma to oko i zajęcia z panią Olgą Doraczyńską i z panem Waldemarem Doraczyńskim
33:49
SPEAKER_01: na pewno pomogły wielu osobom, Wyjść do tego większego świata sztuki.
33:57
SPEAKER_01: Są też ludzie,
33:57
SPEAKER_01: o których nie znajdziecie wiele w internecie, ale którzy byli dla mnie równie ważni.
34:04
SPEAKER_01: Isabella Daniel, nauczycielka niemieckiego.
34:08
SPEAKER_01: Cudowna, piękna, delikatna kobieta.
34:12
SPEAKER_01: Szkoła od 1991 roku prowadzi wymiany młodzieży ze szkołami w niemieckim Wetterstädten.
34:20
SPEAKER_01: I w Upertalu, więc niemiecki wnętrzowie nigdy nie był tylko przedmiotem z podręcznika.
34:26
SPEAKER_01: Pani Izabela dziś Daniel Lenart nadal tam uczy.
34:31
SPEAKER_01: Siła Facebooka.
34:34
SPEAKER_01: Nie wiem nic więcej o pani Izabeli Daniel, ale naprawdę wspominam ją bardzo dobrze.
34:39
SPEAKER_01: Spędziła przeogromną część czasu ze mną przygotowując mnie
34:42
SPEAKER_01: do egzaminów maturalnych właśnie z języka niemieckiego,
34:46
SPEAKER_01: jako że z matematyki byłam nogą.
34:49
SPEAKER_01: Była cierpliwa, była ciepła, także lekcje z nią naprawdę były ogromną przyjemnością.
34:55
SPEAKER_01: Jeśli mogłabym mieć szczęście się z nią zobaczyć,
34:58
SPEAKER_01: naprawdę podziękowałabym jej jeszcze raz osobiście.
35:01
SPEAKER_01: A jeśli nawet słucha mnie dzisiaj tutaj, Pani Izabelo, bardzo dziękuję.
35:06
SPEAKER_01: Niemiecki mam w sercu do dzisiaj.
35:09
SPEAKER_01: Dwa lata temu dowiedziałam się, że mój dziadek urodził się w Greifswaldzie.
35:13
SPEAKER_01: Znalazłam jego akt urodzenia i język niemiecki bardzo pomógł mi w kontaktach z archiwami.
35:19
SPEAKER_01: Przez dwa lata robiłam dochodzenie,
35:22
SPEAKER_01: więc pisząc po niemiecku i mając ten niemiecki gdzieś z tyłu głowy,
35:25
SPEAKER_01: którego pewnie niewiele już pamiętam,
35:26
SPEAKER_01: ale na szczęście z udziałem AI mogłam do nich napisać i sprawdzić tą kopię.
35:32
SPEAKER_01: Także dziękuję pani Izabelo.
35:35
SPEAKER_01: Wielka pomoc, naprawdę wielkie szczęście.
35:38
SPEAKER_01: Jestem wdzięczna, że mogłyśmy się spotkać.
35:40
SPEAKER_01: A teraz szybciutko jeszcze wymienię dwie ostatnie osoby.
35:42
SPEAKER_01: Pan Liput,
35:43
SPEAKER_01: który uczył technologii drewna,
35:45
SPEAKER_01: czyli tego bez czego żaden mebel ani zabawka nie powstanie.
35:49
SPEAKER_01: Anna Jelińska,
35:51
SPEAKER_01: nauczycielka historii sztuki, która prowadziła też szkolne kółko wiedzy o sztuce.
35:55
SPEAKER_01: No słuchajcie,
35:56
SPEAKER_01: nie mieliście okazji,
35:57
SPEAKER_01: ale ktokolwiek był u niej w klasie na lekcji historii sztuki,
36:01
SPEAKER_01: proszę napiszcie komentarz, bo ja uwielbiałam chodzić na jej zajęcia poza szkołą.
36:07
SPEAKER_01: Popołudniami to były chyba poniedziałki czy wtorki.
36:11
SPEAKER_01: Pani Anna Jelińska to była dla mnie jedna wielka tajemnica.
36:16
SPEAKER_01: Była drobną osobą.
36:17
SPEAKER_01: Nie wiem ile miałaś lat, kiedy nas uczyła, ale chyba była gdzieś około sześćdziesiątki może.
36:23
SPEAKER_01: Poruszała się w tych swoich kapciuszkach, bo mieszkała w internacie gdzieś tam z tyłu w pokoiku.
36:27
SPEAKER_01: Przyjeżdżała z Lublina na ten tydzień,
36:29
SPEAKER_01: zostawała z nami na weekend,
36:30
SPEAKER_01: wracała do domu i przyłapała do swojego pokoiku,
36:35
SPEAKER_01: tam do swojej sali, w której prowadziła zajęcia razem z nami.
36:39
SPEAKER_01: Od pierwszych zajęć no oczarowała mnie całą historią sztuki,
36:43
SPEAKER_01: tym jak to opowiadała slajdami, które nam wyświetlała na ścianie.
36:49
SPEAKER_01: Miała taką fajną fryzurę,
36:51
SPEAKER_01: pożółką trochę grzywkę chyba od palenia fajeczek i pamiętam,
36:55
SPEAKER_01: że chodziłam do niej w internacie po zajęciach i ona dawała mi takie wycinki z gazet
37:01
SPEAKER_01: o piramidach albo o czymkolwiek,
37:03
SPEAKER_01: co znalazła ciekawego i ja to sobie wklejałam do swojego zeszytu z historii sztuki.
37:08
SPEAKER_01: Mam te gdzieś zeszyty, muszę je wygrzebać w Biłgoraju.
37:12
SPEAKER_01: Ale to była osoba,
37:13
SPEAKER_01: która naprawdę zainspirowała mnie i dzisiaj właśnie dzięki takim osobom
37:18
SPEAKER_01: jak pani Anna Jelińska i nauczyciele liceum plastycznego,
37:23
SPEAKER_01: to na pewno miało ogromny wkład w to,
37:26
SPEAKER_01: w jaki sposób teraz filtruję wszystkie informacje,
37:29
SPEAKER_01: które podaję wam tutaj dzisiaj w podcaście.
37:33
SPEAKER_01: Tu akurat odjadę od stuki troszeczkę.
37:36
SPEAKER_01: Pani Anna Bong, wspaniała nauczycielka, zadziorna, szorstka, ale z ogromną ilością wiedzy.
37:43
SPEAKER_01: Tacy nauczyciele czasem bolą, ale to od nich uczymy się właśnie najwięcej.
37:48
SPEAKER_01: To ona wysyłała mnie na przebieżki dookoła Amorka na dziedzińcu, twierdząc, że jestem zwiercona.
37:57
SPEAKER_01: I nieposłuszna.
37:58
SPEAKER_01: To ona mnie wysyła po książki do biblioteki
38:01
SPEAKER_01: i dała naprawdę bardzo szczere komentarze w moich wypracowaniach.
38:06
SPEAKER_01: Ale była też osobą,
38:07
SPEAKER_01: która potrafiła zaszczepić w tobie taką ciekawość czytania i szukania
38:15
SPEAKER_01: w literaturze swojego stylu.
38:17
SPEAKER_01: Także na pewno ta osoba była...
38:21
SPEAKER_01: Bardzo ważną osobą na całej liście nauczycieli, których spotkałam w tym liceum.
38:26
SPEAKER_01: No i pan Teper, pan Zygmunt Teper od rosyjskiego.
38:31
SPEAKER_01: No co to był za charakter?
38:32
SPEAKER_01: Kto kiedykolwiek próbował zorganizować wycieczkę dla takiej czerady nastolatków,
38:39
SPEAKER_01: artystów, ten wie, że to jest umiejętność na poziomie dowodzenia armią.
38:44
SPEAKER_01: Mieliśmy...
38:45
SPEAKER_01: I plenery, i wyjazdy, no takie krajoznawcze, kulturoznawcze z panem Zygmuntem Teperem.
38:53
SPEAKER_01: Wspaniała sprawa, wspaniała osobowość z tego, co się dowiedziałam w tym roku.
38:57
SPEAKER_01: Niestety pan Zygmunt Teper już nie żyje.
38:59
SPEAKER_01: No ale do dzisiaj pamiętam te wszystkie rosyjskie wiersze, których się uczyłam.
39:03
SPEAKER_01: Wspaniała sprawa.
39:04
SPEAKER_01: Rosyjski też fajny język, oprócz tego, co się dzieje politycznie w tamtych krajach.
39:10
SPEAKER_01: Moim zdaniem rosyjski jest bardzo pięknym językiem.
39:13
SPEAKER_01: A teraz o tym...
39:15
SPEAKER_01: Jak się tam żyło?
39:17
SPEAKER_01: Szkoła i internat to jeden kompleks, więc na lekcje ma się kilka kroków.
39:22
SPEAKER_01: Dosłownie możecie z internatu przejść w kapciach do szkoły bez zmieniania butów,
39:28
SPEAKER_01: bez zakładania płaszcza.
39:30
SPEAKER_01: Jeśli mieszkacie oczywiście w internacie.
39:32
SPEAKER_01: Pierwsze lata ja mieszkałam w internacie, to był chyba rok i pół albo może pierwszy rok tylko.
39:37
SPEAKER_01: Pokoje są...
39:39
SPEAKER_01: Małe, naprawdę małe.
39:40
SPEAKER_01: Teraz jak spojrzałam na to takim dorosłym okiem,
39:43
SPEAKER_01: w porównaniu też może w tym, co teraz doświadczam, gdzie mieszkam.
39:48
SPEAKER_01: Jest tam cztery,
39:49
SPEAKER_01: tak jak widziałam może nawet pięć łóżek,
39:51
SPEAKER_01: jeden stolik,
39:52
SPEAKER_01: krzesełka,
39:54
SPEAKER_01: do tego stołówka z pełnym wyżywieniem w kondygnacji tak jakby piwnicznej
39:59
SPEAKER_01: w internacie, więc z głodu nikt tam nie umrze.
40:04
SPEAKER_01: Dziś z tego co wygooglowałam kosztuje to 22 zł dziennie za 3 posiłki
40:09
SPEAKER_01: i 80 zł miesięcznie za sam internat.
40:13
SPEAKER_01: Naprawdę?
40:14
SPEAKER_01: Wiecie, że to jest bardzo tanio?
40:16
SPEAKER_01: Trzeba przywieźć w własną pościel kołdrę,
40:19
SPEAKER_01: poduszki, ręczniki, a nawet swój kubek, talerz i sztućce.
40:24
SPEAKER_01: Ja z tego co pamiętam dostawałam jeszcze dodatkowe pieniążki na wydatki takie
40:29
SPEAKER_01: jak papiery, ołówki, No cokolwiek tam trzeba było dokupić.
40:35
SPEAKER_01: Przywoziło się też swoje rzeczy, owszem, kołdry, poduszki, jeśli się chciało.
40:40
SPEAKER_01: W kolejnych latach wyprowadziłam się na stancję i dla mnie to był bardzo dobry wybór.
40:44
SPEAKER_01: Stancja dała mi dużo więcej elastyczności i przede wszystkim więcej przestrzeni dla siebie.
40:51
SPEAKER_01: Kiedy ma się 17-18 lat,
40:53
SPEAKER_01: a w głowie projekty,
40:54
SPEAKER_01: obrazy i pierwsze poważne pytania o życie, własny kąt ma ogromne znaczenie.
41:00
SPEAKER_01: Nie mówię tutaj, że internat jest zły.
41:02
SPEAKER_01: Na początku jest wręcz idealny, bo tam najszybciej poznaje się ludzi.
41:07
SPEAKER_01: Mówię tylko, że warto wiedzieć, że jest taka opcja.
41:11
SPEAKER_01: I to, co zostaje na całe życie, to właśnie ludzie.
41:16
SPEAKER_01: W jednym budynku mieszkają i pracują nastolatki z całej Polski,
41:21
SPEAKER_01: dziś może nawet spoza granic Polski.
41:24
SPEAKER_01: Razem rysują do nocy,
41:26
SPEAKER_01: razem przeżywają pierwsze porażki na korektach,
41:29
SPEAKER_01: razem czekają na coroczną aukcję prac uczniów, którą szkoła organizuje od 1983 roku.
41:38
SPEAKER_00: Kiedy ktoś sprzedaje swoją pierwszą zabawkę
41:40
SPEAKER_01: albo krzesło obcej osobie,
41:42
SPEAKER_01: Powiem Wam szczerze, coś w nim się zmienia.
41:45
SPEAKER_01: Przestaje być dzieckiem, które ładnie rysuje, a zaczyna być projektantem.
41:51
SPEAKER_01: Ale żeby ktoś w ogóle tego doświadczył,
41:53
SPEAKER_01: musi się najpierw dostać i musi wiedzieć na co się pisze.
41:58
SPEAKER_01: Zacznijmy od egzaminu, bo tu przez ostatnie ćwierć wieku zmieniło się najwięcej.
42:03
SPEAKER_01: Mój egzamin w 1998 roku trwał parę dni.
42:07
SPEAKER_01: Dzisiaj to wygląda inaczej.
42:10
SPEAKER_01: W 2026 roku egzamin odbył się jednego dnia w sobotę 30 maja i składał się
42:18
SPEAKER_01: z czterech części po godzinie.
42:21
SPEAKER_01: Rysunek światłocieniowy martwej natury ołówkiem.
42:24
SPEAKER_01: Malarstwo martwej natury farbami wodnymi.
42:28
SPEAKER_01: Do wyboru plakatówka, akwarela, tempera albo akrel.
42:32
SPEAKER_01: Kompozycja przestrzenna z papieru, czyli nożyczki, klej, linijka i własna wyobraźnia.
42:39
SPEAKER_01: I wreszcie egzamin ustny.
42:41
SPEAKER_01: Matematyki już nie ma, więc moja dwuja dzisiaj nikogo by już nie przeraziła.
42:46
SPEAKER_01: Cześć ustna jest ciekawa, bo szkoła publikuje...
42:49
SPEAKER_01: Listę zagadnień.
42:51
SPEAKER_01: Pytają o wystawy,
42:53
SPEAKER_01: w których kandydat brał udział,
42:55
SPEAKER_01: o ważne zabytki Polski i świata, o zabytki własnego miasta i okolic.
43:02
SPEAKER_01: Są też pytania o patrona, tak jak już wspomniałam, Józefa Chełmońskiego i o Jana Matejkę.
43:08
SPEAKER_01: O ulubionego artystę lub epokę, o nazwy stylów.
43:12
SPEAKER_01: Oto czym jest perspektywa i jakie ma rodzaje.
43:16
SPEAKER_01: Jakie są cechy kompozycji, jak dzielimy kolory i jakie są podstawowe techniki malarskie.
43:23
SPEAKER_01: Jest tam też zdanie, które bardzo lubię.
43:27
SPEAKER_01: Kandydat może opowiedzieć o dowolnym swoim zainteresowaniu sztuką i kulturą.
43:33
SPEAKER_01: Czyli jeśli ktoś od lat fotografuje stare kapliczki albo znana pamięć,
43:37
SPEAKER_01: twórczość jednego ilustratora, to to jest właśnie jego moment.
43:43
SPEAKER_01: Na egzamin trzeba zabrać co najmniej trzy pędzle,
43:47
SPEAKER_01: miękkie ołówki od 2B do 6B,
43:50
SPEAKER_01: gumkę farby, paletę, nożyczki, klej i 30-centymetrową linijkę.
43:54
SPEAKER_01: I to mnie zastanawia, nie wiem po co jest tamta linijka, ale może wy wiecie, więc napiszcie.
44:00
SPEAKER_01: Papier i wodę daje szkoła.
44:03
SPEAKER_01: Teraz o tym,
44:04
SPEAKER_01: czego się tam uczy,
44:05
SPEAKER_01: bo to jest pytanie numer jeden, które powinien sobie zadać każdy kandydat.
44:09
SPEAKER_01: Na Łęczów nie jest szkołą, w której przez pięć lat maluje się wyłącznie obrazy.
44:15
SPEAKER_01: To jest szkoła form użytkowych.
44:18
SPEAKER_01: Są trzy specjalizacje.
44:19
SPEAKER_01: Meblarstwo artystyczne, które ja skończyłam, czyli meble z drewna i wikliny.
44:25
SPEAKER_01: Projektowanie zabawek z drewna i z tkanin i od 2025 roku wzornictwo artystyczne.
44:33
SPEAKER_01: I tutaj muszę dorzucić,
44:35
SPEAKER_01: bo z tego co jak ja byłam w szkole,
44:38
SPEAKER_01: widziałam, że zazwyczaj na meblarstwo udawali się chłopcy.
44:42
SPEAKER_01: I słuchajcie dziewczyny, drewno i wiklina to jest naprawdę bardzo wdzięczny temat.
44:48
SPEAKER_01: Nie myślcie, że jeśli jesteście dziewczynami, musicie być przyklejone do maszyny do szycia.
44:54
SPEAKER_01: Bo meblarstwo z drewna i z wikliny da Wam naprawdę solidny warsztat pod to,
45:00
SPEAKER_01: gdzie wylądujecie później na studiach.
45:04
SPEAKER_01: Zabawka też jest owszem wspaniałym, myślę,
45:08
SPEAKER_01: zajęciem,
45:09
SPEAKER_01: aczkolwiek meblarstwo i wiklina tak mi się wydaje,
45:13
SPEAKER_01: że daje Wam troszeczkę większe pole do popisu,
45:15
SPEAKER_01: jeśli chodzi o formy użytkowe i projektowanie.
45:19
SPEAKER_01: Może się nie zgodzicie, więc piszcie w komentarzach.
45:23
SPEAKER_01: Ale po prostu chcę wam to powiedzieć, żebyście się nie bały.
45:26
SPEAKER_01: Bo ja byłam w grupie z chłopcami właśnie.
45:29
SPEAKER_01: Dziewczyny zazwyczaj szły na zabawki.
45:31
SPEAKER_01: Wiem, że miały też świetne tam zajęcia, ale powiem wam szczerze, że nie bójcie się.
45:36
SPEAKER_01: Jeśli myślicie, że to jest tylko dla chłopców, to już chyba nie te czasy tak naprawdę.
45:40
SPEAKER_01: I bardzo was do tego zachęcam.
45:43
SPEAKER_01: Przez cały ten czas,
45:44
SPEAKER_01: będąc w tej szkole, oczywiście macie rysunek, malarstwo, rzeźbę, historię sztuki.
45:49
SPEAKER_01: Ale ogromna część życia ucznia to warsztat,
45:52
SPEAKER_01: maszyny, dłuto, wiklina, no i igła i maszyna do szycia.
45:57
SPEAKER_01: A obok tego komputer,
45:59
SPEAKER_01: bo szkoła jest pierwszą liceą w Polsce,
46:01
SPEAKER_01: które wprowadziło do nauczania program SolidWorks do projektowania 3D.
46:07
SPEAKER_01: I może przeprowadzać międzynarodową certyfikację z tego programu.
46:12
SPEAKER_01: A słuchajcie,
46:12
SPEAKER_01: ja pracuję teraz w firmie inżynieryjnej i SolidWorks to jest właśnie ten program,
46:18
SPEAKER_01: którego No bez którego nie możecie zacząć pracy jako projektant produktu.
46:25
SPEAKER_01: Także uczcie się tego.
46:26
SPEAKER_01: Ja wiem,
46:27
SPEAKER_01: że na początku może to wam się wydawać czarną magią,
46:31
SPEAKER_01: ale uczcie się w szkole,
46:33
SPEAKER_01: ale siądźcie też sobie po szkole i podłupcie sobie w tym programie.
46:37
SPEAKER_01: Zróbcie naprawdę nawet beznadziejny projekt.
46:40
SPEAKER_01: Zróbcie ten projekt z błędami, ale nauczcie się tego programu.
46:45
SPEAKER_01: Bo tego programu używa się wszędzie w każdej firmie na całym świecie.
46:49
SPEAKER_01: Szkoła ma też z tego co wyczytałam drukarkę 3D, której też używa się w firmach.
46:54
SPEAKER_01: My też mamy takie drukarki przed wyprodukowaniem nowego przedmiotu.
47:01
SPEAKER_01: Zawsze drukujemy prototypy.
47:04
SPEAKER_01: Także ta możliwość drukowania 3D jest świetna.
47:07
SPEAKER_01: I tu dochodzę do cech, które moim zdaniem trzeba mieć, żeby się w tej szkole odnaleźć.
47:12
SPEAKER_01: Pasja to podstawa, ale sama pasja nie wystarczy.
47:17
SPEAKER_01: Trzeba zrozumieć,
47:18
SPEAKER_01: że używanie różnych narzędzi i materiałów to fundament, a nie przykry obowiązek.
47:25
SPEAKER_01: Jeśli ktoś kocha wyłącznie rysować mangę i nie chce słyszeć o niczym innym,
47:31
SPEAKER_01: to będzie mu tam ciężko.
47:33
SPEAKER_01: Nie dlatego,
47:34
SPEAKER_01: że manga jest gorsza,
47:35
SPEAKER_01: tylko dlatego,
47:36
SPEAKER_01: że ta szkoła nauczy go tysiąca innych rzeczy, a on musi być na nie otwarty.
47:43
SPEAKER_01: Najwięcej biorą znęczowa ci, którzy są ciekawi.
47:47
SPEAKER_01: Ołówka, dłuta, farby, tkaniny, ekranu, no i historii sztuki przede wszystkim.
47:52
SPEAKER_01: Słuchajcie, to jest podstawa.
47:54
SPEAKER_01: Uczciwie powiem też, co dla kogoś może być trudne.
47:59
SPEAKER_01: Po pierwsze odległość.
48:01
SPEAKER_01: Piętnastolatek wyjeżdża z domu na cały tydzień, czasem na dłużej i nie każdy jest na to gotowy.
48:07
SPEAKER_01: Po drugie warunki.
48:09
SPEAKER_01: Pokoje w internacie są małe.
48:12
SPEAKER_01: Wspólne z czterema lub pięcioma łóżkami.
48:15
SPEAKER_01: Kto potrzebuje dużo ciszy i własnej przestrzeni może szybko zatęsknić za stancją, tak jak ja.
48:23
SPEAKER_01: Po trzecie Nałęczów to małe uzdrowisko,
48:26
SPEAKER_01: a nie wielkie miasto z galeriami i kinami na każdym rogu.
48:30
SPEAKER_01: Ja akurat to lubiłam i wybór między liceami plastycznymi z Zamościa,
48:36
SPEAKER_01: Lublina czy każdego innego.
48:39
SPEAKER_01: Ten wybór padł na Nałęczów za namową mojej mamy,
48:43
SPEAKER_01: która stwierdziła,
48:44
SPEAKER_01: że w Zamościu prawdopodobnie są narkotyki,
48:49
SPEAKER_01: może być niebezpiecznie,
48:50
SPEAKER_01: a Nałęczów to jest jednak małe,
48:52
SPEAKER_01: uzdrowiskowe miasteczko,
48:54
SPEAKER_01: bezpieczne, małe i na pewno w nim po prostu będzie mi lepiej.
49:00
SPEAKER_01: I myślę, że to był bardzo trafny wybór.
49:02
SPEAKER_01: Także dziękuję bardzo mojej mamie za to, że trzymała rękę na pulsie.
49:07
SPEAKER_01: Po czwarte, co może być dla Was trudne, przedmioty ogólne.
49:12
SPEAKER_01: Według serwisu Wasza edukacja średni wynik z matematyki na maturze
49:17
SPEAKER_01: w 2026 roku wyniósł w tej szkole niecałe 49%, a zdawalność około 71%.
49:27
SPEAKER_01: Z polskiego i angielskiego wyniki są dużo lepsze, a z angielskiego prawie 89%.
49:35
SPEAKER_01: Wniosek jest prosty,
49:36
SPEAKER_01: jeśli ktoś myśli o architekturze na Politechnice,
49:40
SPEAKER_01: Matematykę musi ciągnąć sam i to od pierwszej klasy.
49:43
SPEAKER_01: Miałam takie osoby w klasie,
49:45
SPEAKER_01: te osoby kiedy już miały zatwierdzone korypetycje,
49:49
SPEAKER_01: chodzili po prostu po zajęciach na takie dodatkowe lekcje odpłatne,
49:54
SPEAKER_01: więc musicie dołożyć tutaj rodzice,
49:56
SPEAKER_01: moi drodzy,
49:56
SPEAKER_01: do budżetu ucznia i liczyć się z tym,
49:59
SPEAKER_01: że trzeba podciągnąć tą matematykę,
50:02
SPEAKER_01: a jeśli nie idziecie na architekturę i nie chcecie się zadręczać,
50:06
SPEAKER_01: Do czasów matury,
50:07
SPEAKER_01: no to polecam bardzo język niemiecki u pani Izabeli Daniel-Lennart.
50:13
SPEAKER_01: Wspaniałe zajęcia, wspaniały język albo język angielski.
50:17
SPEAKER_01: Tak jak tutaj widzę, że wyniki są bardzo dobre.
50:20
SPEAKER_01: Jeśli chcecie wyjść później w świat...
50:22
SPEAKER_01: Polecieć do Hongkongu i projektować super wyglądające,
50:28
SPEAKER_01: modernistyczne spadochrony,
50:29
SPEAKER_01: namioty,
50:30
SPEAKER_01: samochody,
50:31
SPEAKER_01: no to język angielski musicie mieć w jednym palcu,
50:33
SPEAKER_01: słuchajcie, więc ten angielski to jest bardzo dobra opcja.
50:37
SPEAKER_01: I tutaj bym w to pchała na pewno swój czas i swoje planowanie.
50:44
SPEAKER_01: Więc moje rady dla kandydatów są takie.
50:46
SPEAKER_01: Zacznijcie wcześniej.
50:49
SPEAKER_01: Ja miałam 12 miesięcy intensywnej nauki historii sztuki po lekcjach
50:53
SPEAKER_01: i to dało mi szóstkę, która uratowała mój wynik.
50:56
SPEAKER_01: Znajdźcie swoją panią Dorotę Brzozowską,
50:59
SPEAKER_01: czyli nauczyciela,
51:00
SPEAKER_01: plastyki albo instruktora, który poprowadzi Was na kółku czy w pracowni.
51:06
SPEAKER_01: Jeździjcie na konsultacje i nie bójcie się krytyki.
51:09
SPEAKER_01: Rozkładanie swoich prac na korytarzu obok prac innych boli,
51:13
SPEAKER_01: ale to najlepsza lekcja, jaką można dostać przed egzaminem.
51:18
SPEAKER_01: Rysujcie z natury,
51:20
SPEAKER_01: nie ze zdjęć,
51:21
SPEAKER_01: martwa natura, światło, cień, proporcje i przyjedźcie na dzień otwarty.
51:27
SPEAKER_01: Zobaczcie warsztaty,
51:29
SPEAKER_01: internat i ludzi i miasto też, zanim zdecydujecie, że to jest wasze miejsce.
51:36
SPEAKER_01: A co potem?
51:37
SPEAKER_01: Po takiej szkole droga jest szeroka.
51:39
SPEAKER_01: Akademia Sztuk Pięknych,
51:41
SPEAKER_01: wzornictwo,
51:43
SPEAKER_01: architektura wnętrz, grafika, scenografia, konserwacja zabytków, historia sztuki.
51:50
SPEAKER_01: Blisko jest Instytut Sztuk Pięknych UMCS w Lublinie.
51:54
SPEAKER_01: Ja akurat wylądowałam w UMCS-ie w Lublinie na kolejne pięć lat nauki o sztuce,
52:01
SPEAKER_01: grafiki projektowej i ze specjalizacją multimedia.
52:06
SPEAKER_01: I też bardzo dobrze wspominam to miejsce.
52:08
SPEAKER_01: Absolwenci?
52:09
SPEAKER_01: No wylicza się tam pana Mirosława Nizio,
52:13
SPEAKER_01: który studiował potem na warszawskiej ASP i w Nowym Jorku.
52:16
SPEAKER_01: Stworzył wystawę Muzeum Powstania Warszawskiego i wystawę stałą Muzeum POLIN.
52:22
SPEAKER_01: Agata Kulik-Pomorska i Paweł Pomorski poszli na gdańską ASP,
52:26
SPEAKER_01: założyli studio Malafor i zdobyli nagrody Red Dot i IF Design Award,
52:31
SPEAKER_01: a dziś sami uczą w Nęczowie.
52:34
SPEAKER_01: Moja droga też nie była prosta.
52:36
SPEAKER_01: Studiowałam grafikę tradycyjną, tak jak już wspomniałam.
52:40
SPEAKER_01: Potem zajęłam się grafiką 3D i projektowaniem gier na Akademii Górniczo-Hutniczej,
52:47
SPEAKER_01: a dziś pracuję jako projektantka graficzna w brytyjskiej firmie inżynieryjnej.
52:52
SPEAKER_01: I wiecie co?
52:53
SPEAKER_01: Codziennie korzystam z czegoś, czego nauczyłam się na Łęczowie.
52:58
SPEAKER_01: Z patrzenia na przedmiot, jednocześnie jak artystka i jak ktoś, kto musi go zrobić.
53:06
SPEAKER_01: Wracam więc do tego małego pokoju w internacie,
53:08
SPEAKER_01: w którym stałam w tym roku z moim tatą i z moją córką,
53:13
SPEAKER_01: patrząc na te łóżka, na krzesełka i ten stoliczek.
53:17
SPEAKER_01: Z zewnątrz nic wielkiego.
53:19
SPEAKER_01: Ale to właśnie w takich pokojach w szkole założonej ponad 120 lat temu
53:24
SPEAKER_01: przez lekarzy,
53:25
SPEAKER_01: którzy chcieli uczyć ludzi wyplatania koszy zaczyna się coś,
53:29
SPEAKER_01: czego nie da się zmierzyć w metrach kwadratowych.
53:33
SPEAKER_01: Czy to dobry wybór dla każdego?
53:35
SPEAKER_01: Nie.
53:36
SPEAKER_01: Jeśli ktoś nie lubi pracować rękami,
53:39
SPEAKER_01: nie chce wyjeżdżać z domu albo marzy wyłącznie o jednym rodzaju rysowania,
53:44
SPEAKER_01: to lepiej żeby wiedział o tym przed egzaminem, a nie po pierwszym semestrze.
53:49
SPEAKER_01: A teraz mam do Was prośbę i to bardzo konkretną.
54:05
SPEAKER_01: Jeśli sami skończyliście na Łęczów,
54:08
SPEAKER_01: napiszcie w komentarzu,
54:09
SPEAKER_01: w którym roku zaczynaliście i który nauczyciel został z Wami na całe życie.
54:15
SPEAKER_01: Jestem bardzo ciekawa,
54:16
SPEAKER_01: czy też pamiętacie korytarz pełen rysunków rozłożonych na podłodze
54:20
SPEAKER_01: w dniu konsultacji, a może ktoś z Was był ze mną w klasie i właśnie się rozpoznał.
54:25
SPEAKER_01: Odezwijcie się,
54:27
SPEAKER_01: jeśli chodziliście do innego liceum plastycznego w Lublinie, Zakopanem, Supraślu.
54:33
SPEAKER_01: Czy gdziekolwiek indziej.
54:35
SPEAKER_01: Też napiszcie jak wyglądał Wasz egzamin i co byście dziś poradzili sobie w wieku lat 15.
54:42
SPEAKER_01: Z takich komentarzy robi się najlepsza ściągawka dla kandydatów.
54:47
SPEAKER_01: Lepsza niż cokolwiek co mogłabym powiedzieć sama.
54:50
SPEAKER_01: Jeśli jesteście rodzicami albo sami stoicie przed tym wyborem
54:54
SPEAKER_01: i macie pytania zadajcie je w komentarzu.
54:57
SPEAKER_01: Odpowiem na ile będę miała, a czego nie wiem, podpowiem gdzie szukać.
55:02
SPEAKER_01: I najważniejsze,
55:04
SPEAKER_01: jeśli znacie kogoś,
55:05
SPEAKER_01: kto kończy teraz podstawówkę,
55:07
SPEAKER_01: rysuje po marginesach zeszytów i zastanawia się co dalej, wyślijcie mu ten odcinek.
55:13
SPEAKER_01: Nie dlatego,
55:14
SPEAKER_01: żeby koniecznie szedł do namęczowa,
55:16
SPEAKER_01: tylko po to, żeby wiedział, że taka droga istnieje.
55:20
SPEAKER_01: Jak się do niej przygotować i że miejsce
55:23
SPEAKER_01: na końcu listy przyjętych naprawdę niczego nie przesądza.
55:27
SPEAKER_01: Czasem jeden link wysłany we właściwym momencie zmienia czyjeś plany.
55:32
SPEAKER_01: Jeśli ten odcinek był dla Was wartościowy, możecie go polubić i zasubskrybujcie kanał.
55:39
SPEAKER_01: Art Perspective robię sama po godzinach i każda subskrypcja,
55:43
SPEAKER_01: każdy komentarz i każde udostępnienie realnie pomaga mi docierać z historią sztuki
55:48
SPEAKER_01: do kolejnych osób.
55:50
SPEAKER_01: Znajdziecie mnie na YouTube, na Spotify, na Substack i Apple Podcast.
55:55
SPEAKER_01: Co tydzień opowiadam o sztuce od strony,
55:58
SPEAKER_01: której nie ma w podręcznikach,
55:59
SPEAKER_01: o kradzieżach, fałszerzach, zamkach i ludziach, którzy za tym wszystkim stali.
56:05
SPEAKER_01: Ja nazywam się Dorota Szarnowska, a to było Art Perspective.
56:08
SPEAKER_01: Do usłyszenia w kolejnym odcinku.
56:10
SPEAKER_01: Cześć!
56:26
SPEAKER_00: muzyka