Latest / Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania / Zeri i Bute i Perendise
Transcript
- Zëri i Butë i Perëndisë (1 Mbretërve 19:11-13) Zëri i butë i Perëndisë. Perëndia i tha Elias: "Dil dhe ndalu mbi malin përpara Zotit". Dhe ja, po kalonte Zoti. Një erë e fortë dhe e furishme çante malet dhe thyente shkëmbinjtë përpara Zotit, por Zoti nuk ishte në erë. Mbas erës ra një tërmet, por Zoti nuk ishte në tërmet. Mbas tërmetit ra një zjarr, por Zoti nuk ishte në zjarr. Mbas zjarrit u dëgjua një zë si një shushurimë e ëmbël. Sa dëgjoi këtë, Elia mbuloi fytyrën me mantelin, doli dhe u ndal në hyrje të shpellës. Dhe ja, një zë i tha: "Çfarë bën aty, Elia?" Profeti Elia ishte ndër figurat më të fuqishme shpirtërore të Besëlidhjes së Vjetër. Ai ishte i pajisur me zjarrin e Zotit dhe me gërhitjen e një luani. Ai kishte nënshtruar profetët e Baalit në Karmel. Kishte... ishte lutur dhe kishte parë shi të binte pas thatësirës së gjatë. Dhe kishte vrapuar me këmbë para qerres mbretërore. Dhe megjithatë, pas kulmit të triumfit, e gjejmë atë të shembur nën një kaçubë, duke u lutur për vdekjen. Ky paradoks i profetit të zjarrit që kërkon zjarrin e vdekjes nuk është rënia morale, por krizë njerëzore e thellë. Elia ishte i lodhur, Elia ishte i vetmuar, Elia kishte humbur sensin e misionit. Dhe pikërisht atëherë, kur shpirti i tij i madh ishte i thyer, Zoti ndërhyri, jo me gjëmim, jo me erë, jo me tërmet, por me diçka shumë më të thellë dhe shumë më personale. Pasazhi i parë i Mbretërve, kapitulli 19, vargjet 11 deri 13, është ndër tekstet më të bukura dhe më domethënëse në të gjithë Shkrimin. Ai flet jo vetëm mbi Elian, por mbi mënyrën se si Zoti komunikon me shpirtin njerëzor, të lodhur, të frikësuar dhe të thyer. Për të kuptuar plotësisht rëndësinë e zërit të qetë, duhet të kuptojmë gjendjen shpirtërore në të cilën ndodhej Elia. Pak ditë më parë kishte fituar ndër luftët më spektakolare të Besëlidhjes së Vjetër. 450 profetë të Baalit ishin mposhtur dhe vrarë. Shiu kishte rënë mbi tokën e thatë dhe populli kishte rënë me fytyrë tokës duke thirrur: "Zoti, Ai është Perëndia" (1 Mbretërve 18:39). Por Jezabeli, mbretëresha pagane, kishte dërguar mesazhin e saj të vdekjes dhe Elia kishte ikur. Kjo ikje nuk ishte dobësi, ishte realiteti i qenies njerëzore. Triumfi shpirtëror dhe lodhja fizike, morali dhe shterimi emocional shpesh bashkëjetojnë në të njëjtin shpirt. Isaia do të theksonte shekuj më vonë: "Edhe të rinjtë do të lodhen e do të palosen, dhe ata porsa të rinj do të bien" (Isaia 40:30). Elia ishte njeriu i madh i Perëndisë, megjithatë ishte vetëm njeri. Zoti e drejtoi Elian drejt Horebit, ose Sinait, malit ku Moisiu kishte marrë ligjin dhe kishte parë lavdinë e Zotit. Ky udhëtim prej 40 ditësh, me bukë e ujë të siguruar nga engjëlli, nuk ishte rastësi, ishte një zgjedhje teologjike. Elia po shoqërizohej me historinë e shpëtimit. Ai po shkonte aty ku Zoti ishte shfaqur në mënyra të mëdha, madhështore më parë. Por kishte një ndryshim thelbësor. Moisiu kishte shkuar në Sinai për të marrë ligjin, Elia shkoi në Horeb duke kërkuar vdekjen. Dhe Zoti, në dhemshmëri të pafundme, nuk e flaku këtë profet të dëshpëruar, por e priti atë atje dhe i foli atij, dhe ky është karakteri i Zotit: Ai takon shërbëtorët e lodhur aty ku janë, jo aty ku duhet të jenë. Perëndia i flet Elias. Tri dukuri... ishte era. Erë e madhe dhe e fortë që çante malet dhe thyente shkëmbinjtë. Gjuhë e teofanisë klasike të Besëlidhjes së Vjetër. Tek Eksodi, kapitulli 19, vargjet 16 dhe 19, Zoti shfaqet në Sinai i shoqëruar me vetëtima, erë dhe zhurmë. Psalmisti lavdëron Zotin që ecën mbi krahët e erës (Psalmi 104, vargu 3). Era është simbol i fuqisë hyjnore, e padukshme, e papërmbajtshme, e frikshme. Por teksti thotë me thjeshtësi mahnitëse: Zoti nuk është në erë. Ky mohim nuk është heqje e Zotit nga natyra, por është një korrigjim i pritshmërisë. Elia, si dhe shumë besimtarë, ndoshta e priste Zotin në demonstrimin e fuqisë absolute. Ai kishte parë zjarrin, Zotin që kishte djegur altarin dhe ujin në Karmel. Ai dinte se Zoti mund të vepronte me fuqi kozmike, megjithatë Zoti nuk ishte atje. Pas erës erdhi tërmeti. Edhe kjo dukuri kishte precedentë të mëdhenj teologjikë. Tërmetet shoqëronin shfaqjet hyjnore si shenjë e autoritetit absolut mbi krijimin. Po të lexojmë Psalmin 68:8, Isaia 29:6, Hagai 2:6, tregojnë për këto gjëra. Të gjendesh pranë tërmetit është të ndihesh i vogël, të humbasësh orientimin, të kuptosh se toka nuk është e sigurt. Elia, i stërlodhur nga persekutimi, ndoshta priste tërmetin si shenjë të gjykimit ndaj armiqve të tij, por edhe tërmeti kaloi bosh. Zoti nuk ishte tek tërmeti. Mesazhi po thellohej: Zoti nuk erdhi as në rrëmbimin e shpejtë të gjërave, as në lëkundjen dramatike të ekuilibrit. Mënyra e Tij ishte tjetër. Zjarri ishte dukuria e tretë dhe ndoshta më e ngarkuara nga ana teologjike. Zoti ishte shfaqur si zjarri i padjegshëm tek Moisiu (Eksodi, kapitulli 3, vargu 2). Kishte udhëhequr Izraelin si shtyllë e zjarrit natën (Eksodi 13:21) dhe kishte dërguar zjarr nga qielli mbi altarin e Karmelit (1 Mbretërve 18:38). Zjarri ishte gjuha e shenjtërisë, gjykimit dhe pranisë hyjnore. Por edhe zjarri kaloi pa Zotin. Ky trefishim i mohimit – era, tërmeti, zjarri, të tria pa Zotin – krijon një tension dramatik maksimal në... në këtë histori. Kur... kur çdo pritje e Elias ishte e zhgënjyer, çdo kategori e zakonshme ishte larguar bosh, vetëm atëherë erdhi ajo që ishte e vërtetë: zëri i butë dhe i hollë. Hebraishtja e tekstit origjinal është e pasur dhe e vështirë për t'u shprehur plotësisht. *Qol demamah daqah*. Shumë fjalë për pak fjalë shqip. *Qol* do të thotë zë ose tingull. *Demamah* vjen nga rrënja *damam*, që do të thotë të qëndruarit e qetë, heshtja apo ndërprerja e lëvizjes. *Daqah* do të thotë e imët, e hollë, shumë e vogël. Prandaj, disa e përkthejnë si zë i heshtjes, i hollë, ose tingull i heshtjes së imët. Një paradoks i bukur: zëri i cili konsiston pikërisht në mungesë të zhurmës. Ky zë nuk dëgjohej me vesh fizik, duhej dëgjuar med shpirt. Dhe Elia e dëgjoi. Reagimi i tij është i jashtëzakonshëm: mbuloi fytyrën e tij me mantelin, një akt klasik i frikës që nderon para shenjtërisë hyjnore. Këtë e shikojmë tek Eksodi 3:6, Isaia 6:2. Dhe doli te hyrja e shpellës, pra. Njeriu i thyer, i lodhur, i dëshpëruar mori fuqi të lëviste sapo dëgjoi zërin e Zotit. Ky kontrast i jashtëzakonshëm mes fuqisë spektakolare dhe qetësisë shpirtërore është zemra teologjike e të gjithë pasazhit. Zoti mund të veprojë me erë, tërmet dhe zjarr, por Ai zgjedh shpesh të flasë me zërin e vet të brendshëm, të qetë, të hollë, të cilin vetëm shpirtrat e hapur mund ta dëgjojnë. "Çfarë po bën këtu, Elia?" Kur Elia u ndalua te hyrja e shpellës, Zoti iu drejtua atij me të njëjtën pyetje që kishte dëgjuar më parë. "Çfarë po bën këtu, Elia?" (vargu 13 dhe vargu 9). Kjo pyetje nuk është akuzë, nuk është gjykim, është ftesë dialogu. Hapja e komunikimit mes Perëndisë dhe shërbëtorit të Tij. Nuk duhet humbur fakti se Zoti e di shumë mirë ku është Elia dhe çfarë po bën atje, Ai e kishte udhëhequr atje vetë. Por përgjigjja duhet të vinte nga Elia. Shpirtrat e lënduar shpesh kanë nevojë të flasin para se të dëgjojnë. Zoti nuk ndërhyri me prerje të gjata teologjike mbi krizën e Elias, Ai i dha hapësirë të shprehej. Elia iu përgjigj me të njëjtat fjalë. Ai iu përgjigj: "Unë nrita nga një zili e madhe për Zotin, për Perëndinë e ushtrive, sepse bijtë e Izraelit kanë braktisur besëlidhjen tënde, kanë prishur altarët dhe kanë vrarë me shpatë profetët e tu. Kam mbetur vetëm unë, dhe ata përpiqen të më vrasin". Perëndia nuk e kundërshtoi menjëherë me argumente, Ai e udhëzoi Elian drejt veprimeve praktike: vajos mbretërit e rinj Hazaelin, Jehun, vajos Eliseun. Dhe pastaj i dhuroi perspektivën: "Unë kam lënë në Izrael 7000 veta, të gjithë ata, gjunjët e të cilëve nuk janë ulur përpara Baalit". Elia nuk ishte i vetmi, nuk kishte qenë kurrë. Izolimi shpirtëror shpesh është iluzion i dëshpërimit dhe që nuk është realitet i situatës. Zoti i takon shpirtrat e thyer. Ky pasazh dëshmon me forcë se Zoti nuk braktis shërbëtorët e Tij kur ata bien. Elia nuk ishte larguar nga Perëndia kur kërkoi vdekjen, Perëndia e gjeti atë pikërisht atje dhe i dërgoi engjëll me bukë dhe ujë. Pastaj e udhëzoi drejt takimit të vërtetë shpirtëror. Psalmisti e konfirmon këtë tek Psalmi 34:18 dhe thotë: "Zoti është afër atyre që kanë zemrën e thyer". Kjo është e rëndësishme jashtëzakonisht për ata që i shërbejnë Zotit. Lodhja shpirtërore, dëshpërimi, ndjesia e braktisjes – këto nuk janë shenja të mungesës së hirit, por shpesh janë kushtet pikërisht kur hiri shfaqet më qartë, do të thoshte Shën Luizi. Zoti qëndron në krah jo kur ndihemi mirë, por kur na duhet më shumë. Epoka jonë është e fiksuar me spektaklin, grumbullimet masive, mrekullitë e jashtëzakonshme, manifestimet e fuqishme. Kisha ndonjëherë pa dashje ka ndjekur këtë kulturë. Por 1 Mbretërve 19 na kujton se Zoti nuk është i kufizuar në shfaqje spektakolare dhe shpesh nuk është atje fare. Ai mund të jetë, dhe shpesh është, në qetësinë e lutjes personale, në fjalitë e lezetshme të Shkrimit të lexuar natën vonë, në lavdinë e një falënderimi të thjeshtë. Kjo nuk nënkupton se Zoti nuk vepron me fuqi, historia biblike është plot me ndërhyrje spektakolare, por nënkupton se besimtari nuk duhet të presë gjithmonë erën, tërmetin dhe zjarrin si konfirmim të pranisë hyjnore. Të dëgjosh Perëndinë do të thotë të jesh i qetë. Zëri i butë dhe i hollë kërkon ambient të përshtatshëm për t'u dëgjuar. Elia nuk e dëgjoi atë gjatë erës apo tërmetit, e dëgjoi kur u qetësua gjithçka. Kjo ka implikime të drejtpërdrejta dhe praktike me jetët tona moderne, që janë plot me zhurmë: zhurma e ekraneve, e lajmeve, e detyrimeve, e shqetësimeve. Shumë besimtarë pyesin pse nuk dëgjojnë Zotin dhe ndoshta përgjigjja është e thjeshtë: ka shumë zhurmë. Tradita e hershme e krishterë theksonte heshtjen e brendshme si kusht i domosdoshëm i takimit me Zotin. Ky nuk është misticizëm ezoterik, është zbatim i mësimit ku Psalmi 46:10 thotë: "Qetësohuni dhe dijeni se unë jam Perëndia". Qetësia nuk është armiqësia ndaj adhurimit. 1 Mbretërve 19:11-13 nuk është thjesht historia e profetit Elia, është historia e çdo shpirti të lodhur dhe të dëshpëruar që kërkon praninë e Zotit. Eshtë historia e Tij si Perëndi i cili nuk ka qejf me fuqinë e erës, por afrohet me zërin e dashurisë. Elia kishte ikur nga fuqia e njeriut, që ishte Jezabeli, dhe kishte skuar në vendin ku kishte parë fuqinë e Perëndisë. Por Perëndia i mësoi se mbrojtja e vërtetë dhe udhëzimi i vërtetë nuk vijnë gjithmonë nga demonstrimet kozmike, por nga prania e qetë dhe personale e Tij. Nga zëri i Tij i hollë i cili i flet drejtpërdrejt shpirtit. Sot, nëse je i lodhur si Elia, nëse ke vrapuar sa mundesh dhe ke rënë nën kaçuben tënde, dije se Zoti ka dërguar bukë dhe ujë edhe për ty. Ai po pret jo që ti të jesh i fortë, por që ti të jesh i hapur. Fshije zhurmën, qetësohu dhe dëgjo, sepse Ai flet. Flet me zërin e Tij të qetë, të bukur, të hollë, dhe ky zë ndryshon gjithçka. Zoti... Zoti ju bekoftë!