Latest / Danielle Staring / Neem maar een boekje mee, want er is toch niks te doen
Transcript
- Danielle | Happy met: Hey you, lieve jij, Daar wil ik het graag hebben over een tijd die ik soms weleens al dan niet bewust of zo vergeet. Een tijd die ik ook misschien liever wil vergeten. En dat is eigenlijk omdat ik terugkijk en dan denk, ik was zo ongelukkig in die periode. En dat is natuurlijk ook voor iedereen anders hè. ⁓ Iedereen vindt andere dingen leuk, vindt andere dingen belangrijk. ⁓ Maar toen wist ik niet eens precies waarom. Ik was een loondienst. Een baan, salaris, kantoor, nou, voor mij werkt dat niet. Maar op eerste zicht denk je, want ik weet nog zelfs dat mijn allereerste baan, nee dat is waar trouwens, mijn allereerste baan was aardbeiplekken, dus heel iets anders. ⁓ Maar mijn allereerste echte kantoorbaan, toen ik daar rond leek. was ik er reet trots dat ik daar liep. Dus op het eerste gezicht is er dus ook helemaal niks mis mee. En ik deed gewoon mijn werk. Ik deed gewoon waar ik goed in was. Ik was op tijd, nou ja, altijd op de randje. was altijd... Zo, als je om half 9 binnen moest zijn, dan kwam ik altijd om 2, 3 minuten over half 9 of 2 minuten voor half 9. Dat was altijd rond de klok. Maar het wel een ding dat ik elke dag gedatet en dat ik me ook nog haar scherp kan herinneren. Ik keek dus op die klok de hele dag. Hoe gek van het worden. kwart voor tien, kwart voor twaalf en dan eindelijk bijna half een en dan dacht ik nog een half uur dan mag ik even weg van deze plek even weg van die kantorfibes even weg van die, ik weet niet ik vind altijd zo'n bedomde lucht ofzo en ik weet ook precies hoe dat voelt dan je de koffieautomaat in de gang, die paar meter die je dan loopt om even iets anders te zien dan je scherm. Ik stond toch vaak gewoon express op of omdat ik naar de wc moest terwijl ik niet hoefde of omdat ik koffie of thee wilde terwijl ik er niet eens zin in had. En hoe meer je drinkt hoe meer je dan ook weer gelukkig naar het toilet kan. je weer een reden om op te staan. Maar kleine stukje beweging wat je dan hebt, die koffiehauten maat, dat het hoogtepunt onderhand van je dag. Want dat was de enige keer dat je een keer kon bewegen. En dan half 1, lunchpause. Je pakt je brood, je gaat iets halen. Maar dat laatste doe je natuurlijk ook niet iedere dag, ⁓ want dan betaal je helemaal blauw. En dan, nou ja, mijn collega's gingen altijd dan in een ruimte zitten. Maar, ⁓ mij lukt dat niet. Iedereen ademt dan dezelfde warme bedrukte kantoorlucht in. Waar je al de dag zit. En ik vind ook die kantoorlucht een bepaalde muf iets hebben. Ik voel me dan helemaal opgesloten. Ik moet eruit. En ik werd er dan ook altijd gek van. En dat is niet per se van de mensen hoor, maar gewoon van die lucht, van dat gevoel, van het moeten blijven zitten. En dan na een half uurtje kun je weer terug op je plek zitten. En dan begint het hele riedeltje van de ochtend gewoon weer opnieuw. En dan nog iets anders wat ik wil vertellen, want dit is het moment waarop ik eindelijk begreep dat dit gewoon niks van mij is. Kantoorleven, loondienst. En nogmaals, als jij dat prima vindt gewoon lekker doen. Maar ik werk bij de provincie. Leuke baan, mooie werkomgeven, lekker relax, maar de meeste hadden dan vijf, zes vakantie, klinkt goed toch? Maar ik had geen kinderen. En dat bleek dus op een bepaalde manier een probleem te zijn. Niet officieel natuurlijk, maar op die ongeschreven manier die eigenlijk altijd op kantoor bestaat. Iedereen met kinderen pakte de zomervakantie. En in de ene kant snap ik dat wel, is logisch. Maar ik stond daar dan, bij mijn eigen vakantiedagen, en dan moest ik uitlaken waarom ik ook in de zon woon. En omdat ik geen kinderen had en niet afhankelijk was van de schoolvakanties, had ik dus altijd pech. En het hield dus ook in dat behalve dan dat ik dus de pech had om als enige in de schoolvakantie moeten werken, want ik was er dan voor de hele afdeling en verder was er niemand, dan zei ik ook tegen mijn baas, maar wat moet ik doen dan? Ja, als er niemand is dan je kunt wel je eigen dingen doen, maar op gegeven moment stagneer je wel in je werk. En dan zei mijn baas, en dit is echt letterlijk, maar neem maar een boekje mee. Neem maar een boekje mee. Oké. Want er is toch niks te doen. Een boekje meenemen. Naar mijn werk. Ik stond er eigenlijk en dit is het dan. Dit is mijn leven als ik hier blijf. Elke dag aanwezig zijn, zichtbaar zijn, beschikbaar zijn. Of nou iets te doen is of niet. En als er dan een periode is dat het rustig is, Dan mocht ik er toch zijn een boekje lezen blijkbaar. En wachten tot er weer iets van me gevraagd werd. Dat was het moment. En ik denk dat heel veel vrouwen die nu zelfstandig ondernemen ergens in hun loondienstverleden zo'n moment hebben. Misschien was het iets kleins, een collega die iets zei, een vergadering die je bijwonende terwijl je na 5 minuten wist dat het toch weer niks zou opleveren, een vrijdagmiddag waarop je de uren zat te tellen, niet omdat je ergens naartoe moest, maar omdat je er gewoon klaar mee bent. En je kon niet weg. Want je contract zei je bent hier tot vijf uur. En als je pech hebt, wat ik dus had, het zat bij mijn contract, dan zat je er nog langer. En misschien vind je dit overdreven. Maar voor mensen zoals ik is het dan niet. Voor mensen die pas echt goed functioneren, ze ergens energie van. Als ze zelf mogen bepalen wanneer ze even gas terug nemen en wanneer ze er vol voor gaan. Voor die mensen is het aanwezig zijn zonder dat het wat oplevert gewoon uitputtend. Niet laaien, niet ondankbaar, maar Gewoon niet hoe je brein werkt. het overwerk, want dat had ik ook. En ik kreeg er ook geen cent voor, want het stond netjes in mijn contract. Overwerk is inherent aan de functie. Je ticket gewoon op stuk papier en dan is dat geregeld. En dan lever je je avonden en je energie in zonder dat ooit iemand vraagt hoe dat voor jou is. Bij de provincie mocht ik vier dagen werken van negen uur. Lekker, drie dagen weekend. En op papier klinkt dat geweldig. Maar wat ik me herinneren is niet dat lange weekend. Wat ik me herinneren is dat ik elke woensdag al helemaal kapot was, maar dat er dan nog twee dagen te gaan waren. en dat ik die twee dagen, seconde voor seconde probeerde door te komen. Wachten op pauze, wachten op vijf uur, wachten op vrijdag, wachten op vakantie en dan de vakantie uitrusten van alles wachten zodat je de maandag erop weer opnieuw kan beginnen. En ik dacht dat het gewoon zou horen. Ik dacht dat iedereen dat had. Dat het gewoon een kwestie was van doorzetten en dat je er op een gegeven moment aan wende. maar ik wende er nooit aan. En nu weet ik ook waarom. Ik ben als ondernemer geen enkele dag op mijn klok gaan zitten kijken. Ik werk op zondag, soms in de avond, soms op zaterdag. Als ik ergens mee bezig ben en ik merk dat het stroomt, ik leg hem neer als het niet loopt. Ik pak het op, al dat ik er klaar voor ben. En ik weet heel goed dat dit niet voor iedereen werkt. Er zijn mensen die om vijf uur de deur dicht doen, die dan ook echt de deur dicht doen. Die slapen als een blok, om dan zomernacht weer fris te beginnen. die mensen zijn, want niet iedereen is voor het ondernemersleven geboren, dat geloof ik ook. Maar ik ben zo niet. Ik functioneer met een flexibel ritme. Dat heeft misschien te maken met AD &D, dat weet ik niet zeker. Wat ik wel weet is dat ik doodongelukkig word als ik elke dag acht uur vol moet maken of negen uur, ongeacht of er iets is om vol te maken. Dat gevoel van aanwezig zijn terwijl er niks van me gevraagd wordt. Dat is voor mij erger dan drie avonden doorwerken aan iets wat ik zelf heb bedacht waar ik de energie van krijg. Want dat is het verschil. En ik heb er ook lang over gedacht om dat te begrijpen. Ik wilde niet weer uit loondienst omdat het dan te makkelijk was of te saai was of te te dwingend qua uur. Ik wilde gewoon weer volop leven en ook leven focused mijn eigen. Nou laten we zeggen natuurlijk ritme en schema en dat is echt een totaal andere reden. Ondernemen is niet makkelijk. Dat ga ik je zeker niet vertellen. Er zijn weken dat ik meer werk dan ik ooit in loondienst deed. Er zijn ook momenten dat ik twijfel. Dat ik dingen mis die je bij een vaste baan horen. Zoals zekerheid, vast inkomen het einde van de maand. En ja, ook die 5 weken vakantie. Maar ik heb nooit meer op een klok hoeven kijken. Ik heb nooit meer het gevoel gehad dat ik aanwezig was, zonder dat er iets van me nodig was. En dat, lieve jij, is wat ik bedoel als ik zeg, dat geld uiteindelijk gaat over het leven dat je wilt leiden. Niet alleen wat er binnenkomt of wat er overblijft aan het einde van de maand, maar ook over hoe je wilt leven. Welk ritme past bij jou? Welke vrijheid je nodig hebt om zelf goed te functioneren? En of leven dat je nu leidt, aanvoelt als het leven dat jij wilt leiden. Of als een rit van 9 tot 5 waarbij je telt tot het eindelijk mag stoppen. En dat zeg ik niet omdat ondernemer de enige goede keus is. Sommige mensen zijn echt gelukkig met een vast contract, met een negen tot vijf maand, met een hele duidelijke structuur en dat is helemaal goed. Het is ook maar goed dat er gewoon zoveel verschillende mensen zijn. Maar als je hier luistert en je herkent iets in wat ik zeg, als je merkt dat jij ook aan het wachten bent in plaats van leven, dan is het nu de moeite waard om je af te vragen, doe ik nu echt wat bij mij pas? En levert het leven dat ik nu leid, me op waar ik me eigenlijk voor inzet? vind het een belangrijke vraag die je zelf moet stellen. En misschien ook wel de meest financiële vragen die je zelf kunt stellen. Dankjewel voor het luisteren, lieve you! En onthoud, geld is gedrag! En als jij je gedrag verandert, verandert je hele geld leven! Tot de volgende keer!