Latest / Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania / A E KE ZBULUAR VËRTET THESARIN? #Mateu13:44-58
Transcript
- Thesari që ia vlen gjithçka Mateu 13:44–58 „Mbretëria e qiejve është si një thesar i fshehur në një arë, të cilin një njeri e gjen dhe e fsheh; pastaj, nga gëzimi i tij, shkon dhe shet gjithçka që ka dhe e blen atë arë.“ (Vargu 44) Nuk e di keni menduar, po shumica prej nesh kanë kaluar pranë diçkaje me vlerë pa e ditur se çfarë ishte: një pikturë e vjetër që varet në korridorin e një të afërmi, një monedhë e lënë në sirtar, një copë tokë që askush nuk e donte... Vlera ishte aty gjatë gjithë kohës. Asgjë në lidhje me objektin nuk ndryshoi; ajo që ndryshoi është se një ditë dikush e njohu që kishte vlerë. Dhe që nga ai moment, ata ishin të gatshëm të bënin gjithçka që duhej për ta zotëruar atë. Shikojmë këtë shëmbëlltyrë tek fundi i Mateut 13, dhe janë për këtë moment njohjeje dhe për një qytet që nuk e pati kurrë. Vargjet kyçe „Me të gjetur një perlë me vlerë të madhe, ai shkoi dhe me të shiti gjithçka që kishte dhe e bleu.“ (Vargu 46) „Përsëri, mbretëria e qiejve i ngjan një rrjete që hidhet në det dhe mbledh peshq të çdo lloji.“ (Vargu 47) Konteksti historik dhe kulturor Këto shëmbëlltyra të fundit thuhen brenda shtëpisë së dishepujve dhe jo turmave jashtë. Ky është një mësim privat për njerëzit që kanë vendosur tashmë të ndjekin. Varrosja e sendeve me vlerë në një fushë ishte praktikë normale në një vend pa banka dhe me luftëra të shpeshta. Nëse vinte një ushtri, varrosje atë që kishte dhe shpresoje të ktheheshe për të. Shumë njerëz nuk ktheheshin kurrë, pra thesari vërtet qëndronte i harruar në fushë. Dhe ligji i kohës njihte që kushdo që zotëronte tokën, zotëronte atë që kishte në të. Kjo është arsyeja pse njeriu në shëmbëlltyrë blen arën në vend që thjesht ta merrte thesarin: ai nuk po mashtron kërkënd, ai po bën të vetmen gjë që e bën atë ligjërisht të tij. Perlat ishin ndër gjërat më të vlefshme në botën e lashtë, shpesh me vlerë më shumë se ari, sepse ato nuk mund të prodhoheshin, por vetëm të gjendeshin. Një tregtar që merrej me perla të bukura ishte tashmë një njeri i pasur. Kjo e bën atë që bën ai edhe më mbresëlënëse. Një rrjetë peshkimi ishte një rrjetë e madhe me mjete lundruese në pjesën e sipërme dhe pesha në pjesën e poshtme. Ajo tërhiqej midis dy barkave ose tërhiqej në breg dhe merrte gjithçka që i dilte përpara. Renditja bëhej gjithmonë më pas në plazh. Për paragrafin e fundit, kujtoni se çfarë ishte Nazareti: ishte një fshat i vogël, vendi ku Jezusi kishte jetuar pjesën më të madhe të jetës së tij. Çdo person në atë sinagogë e kishte parë të rritej. Të ndalemi pak tek vargu 44: Njeriu që nuk po kërkonte. Një burrë po punon në një arë që nuk është e tija dhe gjen diçka. E zbulon, e sheh se çfarë është dhe e mbulon përsëri. Pastaj shkon dhe shet gjithçka që zotëron dhe e blen atë arë. „Të cilën një burrë e gjeti dhe e fshehu.“ Ai nuk po kërkonte thesar, ai po bënte një punë të zakonshme në një ditë të zakonshme dhe hapi diçka që i ndryshoi tërë jetën. Kjo ndodh. Disa njerëz e takojnë Krishtin kur nuk po kërkonin asgjë. „Pastaj, nga gëzimi i tij, ai shkon dhe shet gjithçka që ka.“ Ai nuk po bën një sakrificë të dhimbshme me dhëmbët e shtrënguar. Ai e ka parë se ia vlen fusha, dhe shitja e gjithçkaje i duket si vendimi më i lehtë i jetës së tij. Ja ku është prova që na vë kjo histori e shkurtër: kur ndjekja e Krishtit duket sikur po heqim dorë vetëm nga gjërat, zakonisht kjo do të thotë se ende nuk e kemi parë mjaftueshëm thesarin. Gëzimi vjen nga të parët e vlerës që mësojmë se ka. Këtu shikojmë që çdo gjë tjetër rrjedh nga kjo: pra çdo veprim dhe çdo vendim që marrim. Vargjet 45–46: Njeriu që po kërkonte Shëmbëlltyra e dytë është një imazh në pasqyrë i së parës. Ky burrë është profesionist. Ai e ka kaluar jetën e tij të punës duke udhëtuar, duke shqyrtuar, duke krahasuar. Ai njeh perla. Dhe një ditë, ai gjen një që vlen më shumë se çdo gjë tjetër që zotëron së bashku. „Me të gjetur një perlë me vlerë të madhe, ai shkoi dhe shiti gjithçka që kishte dhe e bleu.“ Vini re se çfarë vendimi të çuditshëm biznesi është ky: një tregtar që shet për të blerë përsëri! Ky burrë blen diçka që nuk do ta me-shesë kurrë. Ai ka arritur në fund të kërkimit të tij. Bashkojini të dyja shëmbëlltyrat: njëri po kërkonte, tjetri jo. Disa njerëz vijnë tek Krishti pas vitesh kërkimi për diçka të vërtetë; të tjerë ndalen në rrugë kur nuk kishin një pyetje të tillë në mendjen e tyre. Të dyja rrugët nuk mund të ishin më të ndryshme, dhe të dyja shëmbëlltyrat përfundojnë me exactësisht të njëjtën fjali: ai shiti gjithçka që kishte. Vargjet 47–50: Rrjeta „Një rrjetë që hidhej në det dhe mbledh peshq të çdo lloji.“ Një rrjetë nuk zgjedh. Ajo kap gjithçka që i del përpara — të mirën dhe të keqen së bashku — dhe ndarja bëhet në breg. Kjo thekson të njëjtën pikë si gruri dhe egjrat në mësimin e mëparshëm, dhe Jezusi e përsërit atë sepse dëgjuesit e tij duhet ta dëgjojnë dy herë. Përzgjedhja tani nuk është një dështim; ndarja po vjen dhe i përket fundit, jo neve. Por kjo shëmbëlltyrë i drejtohet edhe kujtdo që bën punën e ungjillit: detyra jonë është të hedhim rrjetën. Nuk është detyra jonë të vendosim paraprakisht se cilët peshq ia vlen të kapen. Peshkatarët që i seleksionojnë peshqit përpara se t'i tërheqin, kthehen në shtëpi me barkën bosh. Vini re intonacionin këtu. Jezusi nuk e zbut fundin: engjëjt do ta ndajnë të ligun nga i drejti. Këtu Jezusi po flet hapur dishepujve të tij më të afërt, në një dhomë private, pa drama. Vargjet 51–52: Thesari i vjetër dhe i ri „A i keni kuptuar të gjitha këto gjëra?“ Ai i pyet drejtpërdrejt, dhe ata thanë „Po“. Se sa i kishin kuptuar plotësisht është një pyetje tjetër, por pyetja ka rëndësi: ai dëshiron që mësimdhënia e tij të kuptohet, jo thjesht të admirohet. „Çdo skrib që është stërvitur për mbretërinë e qiejve i ngjan një zoti shtëpie, i cili nxjerr nga thesari i vet atë që është e re dhe atë që është e vjetër.“ Kjo është fjala e tij përmbyllëse në lidhje me mësimdhënien dhe është një fjalë e mirë për këdo që merret me Shkrimin e Shenjtë. Imagjinoni një burrë që hap depot e shtëpisë së tij dhe nxjerr jashtë si gjërat që i ka pasur prej vitesh, ashtu edhe gjërat që sapo i ka fituar. Asnjërën nga të dyja ai nuk e hedh poshtë: ai nuk e hedh poshtë Besëlidhjen e Vjetër sepse ka ardhur një mesazh i ri, dhe ai nuk i përmbahet të vjetrës duke refuzuar atë që Perëndia po bën tani. Ai nxjerr të dyja, sepse të dyja janë thesare dhe ai e di se cila i duhet momentit. Këtu ka edhe një inkurajim të qetë: Jezusi merr fjalën dhe vendos për titullin e burrave që e kishin kundërshtuar dhe e shpjegon atë. Një shkrues i trajnuar për mbretërinë është një gjë e mirë; studimi i kujdesshëm nuk është armik i besimit. Vargjet 53–58: Qyteti që e humbi atë Jezusi kthehet në Nazaret dhe mëson në sinagogë. Njerëzit habiten në fillim, dhe pastaj fillojnë të rrendisin familjen e tij: „A nuk është ky biri i zdrukthëtarit? A nuk quhet nëna e tij Mari? A nuk janë vëllezërit e tij Jakobi, Jozefi, Simoni dhe Juda?“ Argumenti i tyre arrin në këtë: Ne e njohim atë, e pamë të rritej; kush mendon ai se është? „Një profet nuk është pa nder, përveçse në qytetin e tij të lindjes dhe në shtëpinë e tij.“ Njohuria i bënte të paaftë të shihnin. Ata kishin më shumë informacion rreth Jezusit se sa kushdo tjetër në Izrael, dhe kjo i ndaloi në vend që t'i ndihmonte. „Dhe ai nuk bëri shumë vepra të fuqishme atje për shkak të mosbesimit të tyre.“ Kini kujdes me këtë varg. Kjo nuk do të thotë se mosbesimi i tyre është më i fortë se fuqia e tij, por do të thotë që ai nuk u imponon veten njerëzve që nuk e duan. Ai nuk është një makinë që prodhon mrekulli kudo që ndizet; ai është një person dhe u përgjigjet njerëzve si njerëz. Tani mendoni se ku e ka vendosur Mateu këtë: dy shëmbëlltyra për njerëz që e njohin thesarin dhe me gëzim japin gjithçka për të, dhe menjëherë pas kësaj, një qytet që e kishte thesarin në rrugën e vet për 30 vjet dhe nuk pa asgjë. Mbani mend se si fillon kapitulli: me farën që bie në tokë të fortë. Barazon në një qytet që është pikërisht kështu. Mateu e rregulloi me qëllim; shëmbëlltyra e mbjellësit nuk ishte teori. Paragrafi i fundit i kapitullit ju tregon tokën e parë me një emër dhe një adresë. Fjalët kyçe Thesauros (thesar, depo): do të thotë si gjëja me vlerë, ashtu edhe vendi ku mbahen sendet me vlerë. Këtu shfaqen të dyja kuptimet: thesari i pronarit të shtëpisë me gjërat e vjetra dhe të reja. Margaretes (perlë): e vetmja gjë e çmuar në botën e lashtë që nuk mund të pritej, të formohej ose të prodhohej — gjendej e plotë ose aspak. Kjo është përsëri arsyeja pse Jezusi e zgjodhi atë. Sagene (rrjetë, drag): një rrjetë e madhe që kap gjithçka përpara saj, në krahasim me një rrjetë të vogël që hedh peshkatarët në një vend të caktuar. Vetë fjala bart kuptimin e shëmbëlltyrës: asgjë nuk është e përzgjedhur paraprakisht. Oikodespotes (zot shtëpie): nga oikos (shtëpi) dhe despotes (zot) — burri përgjegjës për depot e shtëpisë. Jezusi e përdor këtë për mësuesin që e di se çfarë ka në depo dhe kur duhet të nxjerrë çdo gjë jashtë. Lidhja me Besëlidhjen e Vjetër dhe përmbushja profetike Katër fragmente të Besëlidhjes së Vjetër qëndrojnë pas këtyre vargjeve: Fjalët e Urta 2:1–5: „Nëse e kërkon si argjendin dhe e kërkon si për thesare të fshehura, atëherë do ta kuptosh frikën e Zotit...“ Figura e gërmimit për thesare të varrosura si një përshkrim i kërkimit të urtësisë është tashmë aty tek Fjalët e Urta; tregtari në shëmbëlltyrë është ai njeri. Jobi 28:12–19: „Ku mund të gjendet dituria?... Nuk mund të blihet me ar... Nuk do të përmendet as koralja, as kristali; çmimi i diturisë është më i lartë se perlat.“ Jobi thotë se dituria vlen më shumë se perlat; Jezusi thotë se mbretëria është perla. Eksodi 19:5: „Ju do të jeni thesari im i çmuar midis të gjithë popujve.“ Mbajeni pra vargun 44: tek Mateu 13 mbretëria është thesari që njeriu shet gjithçka për ta blerë; tek Eksodi, Perëndia thotë se populli i tij është thesari i tij. Të dyja janë të vërteta dhe së bashku janë i gjithë Ungjilli. Jeremia 11:21: Burrat e Anathothit — qyteti i lindjes së Jeremisë — kërkuan jetën e tij dhe i thanë të ndalonte se profetizuari. Një profet i refuzuar në vendin që e rriti nuk ishte një histori e re kur Jezusi erdhi në Nazaret; ishte një model i vjetër dhe Jezusi e përmend atë tek vargu 57. Ky çiftëzim i fundit ia vlen të thuhet me zë të lartë kur e mësoni këtë: Ai është thesari ynë, dhe ne jemi të tij. Aplikimi për ne sot Shiko deri sa ta shohësh thesarin. Burri i shiti gjithçka me gëzim. Nëse jeta jote si i krishterë të duket kryesisht si të heqësh dorë nga gjërat, kalo pak kohë duke parë përsëri arën. Gëzimi është ai që e bën koston të përballueshme, dhe gëzimi vjen nga të parët e vlerës. Dy rrugë, një destinacion. Njëri kërkoi për vite me radhë, tjetri nuk po shikonte fare. Nëse erdhe tek Krishti ngadalë, mos e ki zili kthimin e papritur në besim; nëse erdhe papritur, mos e dysho sepse ishte i shpejtë. Të dyja shëmbëlltyrat mbarojnë në të njëjtën mënyrë. Hidhe rrjetën gjerë. Nuk është puna jonë të vendosim paraprakisht se kush ia vlen të arrihet. Renditja bëhet në breg nga dikush tjetër në fund. Nxirrni në pah të vjetrën dhe të renë. Një mësues i mirë nuk e hedh poshtë Besëlidhjen e Vjetër dhe nuk refuzon atë që Perëndia po bën tani. Mbajeni të gjithë depon e hapur dhe mësoni se cilat duhen për momentin. Mos lejo që çfarë është e njohur të të mbyllë sytë. Nazareti dëgjoi më shumë për Jezusit se kushdo tjetër dhe besoi më pak. Ata prej nesh që kanë qenë në kishë për një kohë të gjatë duhet ta lexojnë historinë e atij qyteti ngadalë dhe më shumë se sa një herë. Çfarë mësojmë nga ky kapitull? Mbretëria ia vlen gjithçka, dhe ta dish këtë sjell gëzim. Burri në fushë nuk po bënte një sakrificë; ai po bënte tregtinë më të mirë të jetës së tij. Njerëzit vijnë tek Krishti nga rrugë shumë të ndryshme — njëri po kërkonte, tjetri jo — por fundi i të dyja historive është identik. Ndarja i përket fundit. Rrjeta mbledh gjithçka; renditja ndodh në breg dhe jo nga ne. Të dish për Jezusin nuk është e njëjta gjë me të njohurin e tij. Nazareti kishte më shumë informacion dhe më pak besim. Njohja mund t'i mbyllë sytë që distanca do t'i kishte hapur. Varg për t'u mbajtur mend „Prandaj çdo skrib i mësuar për mbretërinë e qiejve i ngjan një zoti shtëpie, i cili nxjerr nga thesari i vet gjëra të reja dhe të vjetra.“ (Vargu 52) Paqja dhe hiri i Perëndisë qoftë me ju! Zoti ju bekoftë!