Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Super-MAMA 🦸‍♀️ Bajka o mamach superbohaterkach | Felek Wafelek (PFW_013)

Transcript

Super-MAMA 🦸‍♀️ Bajka o mamach superbohaterkach | Felek Wafelek (PFW_013) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:00
Cześć tu radkowski zapraszam was na kolejną niezwykłą przygodę.
0:05
Felek wafelek i super mama. Co zrobić, gdy trójka dzieci nie
0:10
wierzy, że ich mamy mają super moce?
0:13
Jak przekonać ich, że bohaterki naprawdę mieszkają tuż za
0:17
ścianą, tylko nikt nie patrzy wystarczająco uważnie.
0:22
Przed felkiem wyjątkowe zadanie pełne czekoladowych pomysłów
0:26
domowych cudów i zabawnych wynalazków.
0:30
Przygotujcie coś słodkiego, usiądźcie wygodnie i załóżcie
0:34
wyobraźniowe okulary zaczynamy. Jeżeli felek stał się już
0:40
znajomym głosem w waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i
0:43
zostawcie ocenę, to dla nas najmilszy sygnał, by opowiadać
0:48
dalej, a jeśli chcecie wesprzeć przygody felka, możecie postawić
0:51
mu symboliczne kakao na patronite.
0:54
Ten mały gest daje nam wielką moc do tworzenia kolejnych
0:58
historii na czekoladowym tropie link znajdziecie w opisie,
1:02
dziękuję, że jesteście częścią tego świata.
1:06
Sala techniczna w szkole wyglądała jak połączenie strychu
1:09
z Muzeum dziwnych pomysłów. Na półkach piętrzyły się pudełka
1:13
z napisami nie dotykać, może działać i do wyrzucenia chyba.
1:20
W rogu stała nadgryziona makieta rakiety z papieru i plasteliny,
1:24
a tuż obok dyndał szkielet robota.
1:27
Z przyklejonym wąsem od miotły w tej rupie czarni siedzieli
1:31
Antek, Zosia i kajtek zrezygnowani z miotłami w rękach
1:35
i minami, jakby ktoś im kazał uczyć się tabliczki mnożenia na
1:39
wakacjach. No i po co nam to było?
1:43
Mruknął kajtek zdmuchuje kurz z czegoś, co wyglądało jak
1:47
niedokończona łapa, robo pająka od jakiejś instalacji
1:50
artystycznej, bo nie chciało nam się robić tych głupich laurek.
1:55
Burknęła Zosia, mama i tak pewnie wyrzuci ją po tygodniu.
2:02
Moja nawet nie zauważy, że coś było ciągle tylko sprzątni
2:06
pokój, nie sieć, tyle przy tablecie.
2:09
Dlaczego znowu masło jest w szufladzie ze skarpetkami?
2:12
Jęknął Antek opierając się o karton z napisem elementy nie do
2:16
zidentyfikowania. Na chwilę zapadła Cisza.
2:21
Potem usłyszeli tylko ciche chrup chrup potem ślizg ślizg.
2:27
I nagle zgrabnym koziołkiem przez parapet na środek sali
2:31
wpadł czekoladowy kwadratowy stworek z wafelkową czapeczką
2:36
dzieci zamarły. Co to kto to się rusza pisnęła
2:43
Zosia. Przysięgam, to wafelek żywy
2:47
wafelek szepnął Antek. Ów całe szczęście, że mnie
2:52
widzicie, bo już prawie się rozpuściłem od słońca na tym
2:55
parapecie zażartował stworek otrzepując się z kurzu i
2:59
prostując z godnością. Nazywam się felek.
3:03
Wafelek przedstawił się z ukłonem arystokraty, specjalista
3:07
od czekoladowych rozwiązań w sytuacjach trudnych, bardzo
3:11
trudnych, a wręcz niemożliwych dzieci patrzyły na niego jak na
3:15
chodzącą pralinkę z osobowością. I tak sobie myślę.
3:19
Ciągnął felek, stawiając ręce na biodrach zrobionych z karmelu,
3:23
że chyba się tu komuś coś pomyliło, bo właśnie usłyszałem,
3:27
że wasze mamy są nudne, to jakby powiedzieć, że tort bez kremu to
3:33
nadal tort. No trochę tak mruknął kajtek
3:37
ciągle tylko gotują, sprzątają i mówią, że trzeba się ogarnąć.
3:43
Jakby miały tylko 3 funkcje dodał Antek i jak roboty
3:47
dorzuciła Zosia? Felek westchnął teatralnie
3:52
wywracając oczami i głośno pomyślał.
3:55
Skoro nawet dzieci nie widzą, jakie moce mają ich mamy, to
3:59
trzeba im to pokazać, inaczej zapomną jak wygląda magia
4:04
codzienności, po czym klasnął w dłonie, które wydały przy tym
4:08
lekki chrup i z energią wskoczył na najbliższy karton.
4:12
No dobra, szanowna ekipa maruderów, potrzebujemy starych
4:17
okularów, drucików od lizaków, wszystkiego co błyszczy i
4:21
szczypty wyobraźni czas zbudować ma moskop 5000.
4:27
A co to niby jest ten cały mamoskop, 5000?
4:31
Skrzywił się Antek. Okulary, które pokazują jak
4:35
Bardo masz przechlapane, bo znowu nie posprzątałeś pokoju
4:38
zapytała Zosia marszcząc czoło. Felek uniósł czekoladową brew.
4:47
Nie to spektralny analizator ponad kwantowy.
4:51
Zawołał z przekonaniem, upraszczając to okulary do
4:55
pomiaru waszych. Mam najnowszy projekt prosto z
4:58
warsztatu profesora pstryczka. Słyszeliście o nim?
5:02
Przecież to ten co podobno zrobił maszyny do smarowania
5:05
kanapek, masłem z obu stron jednocześnie powiedział kajtek
5:10
albo wózek na zakupy z czujnikiem brakujących produktów
5:13
dodała. Zosia albo Antek się zawahał.
5:18
Długopis z wykrywaczem błędów wibruje, gdy piszesz coś z
5:22
błędem ortograficznym. Felek rozłożył ręce.
5:26
Tak, to właściwie geniusz wynalazków niepotrzebnych,
5:29
dopóki nie okażą się genialne, a ten projekt to jego arcydzieło i
5:34
co te okulary niby mierzą? Ma mowe promienie mruknął Antek
5:38
z niedowierzaniem. Pokazują ukryte supermoce
5:42
waszych mam. Odparł felek z pełną powagą.
5:46
Ale tylko wtedy, gdy patrzy się przez nie ze szczerym sercem.
5:51
Antek podrapał się po głowie. Co brzmi dziwnie?
5:57
To brzmi bajecznie powiedziała Zosia z błyskiem w oku.
6:03
Felek klasnął w dłonie, aż wafle w jego palcach zadrżały.
6:07
Zabierajmy się więc do pracy, ale uwaga każdy z was zbuduje
6:12
swoje własne okulary, bo każda mama jest inna i każdy z was
6:16
patrzy inaczej. Dzieci spojrzały na felka z
6:20
lekkim zdziwieniem. Nie mogą być takie same albo
6:25
jedne na spółe zapytał kajtek. Oczywiście, że nie odparł felek,
6:30
to nie są okulary przeciwsłoneczne, to emocjonalno
6:33
osobiste soczewki domowego bohaterstwa.
6:36
Po zbudowaniu osobiście dokonam indywidualnej kalibracji według
6:40
wytycznych profesora pstryczka uniósł patyczek polizaku i
6:44
wskazał po kolei kajtek, ty jesteś od wynalazków, prawda?
6:49
Twoje okulary muszą mieć coś obrotowego, może sprężynkę z
6:52
zegarka i obowiązkowo szkiełko od latarki, żeby wyłapywać aurę
6:57
ciepła mam krzyknął kajtek nurkując w karton z napisem
7:02
elektronika. Zosia, ty jesteś bystraj czujna.
7:07
Twoje okulary muszą mieć brokat i kawałek starego wisiorka, bo
7:12
potrzebujesz wykrywacza emocji. Brokat mam całą garść po
7:17
ostatnim balu przebierańców powiedziała Zosia już kopiąc w
7:21
pudle z ozdobami. Antek ty widzisz wszystko
7:25
logicznie twoje muszą mieć część pilota i klamerkę do wzmocnienia
7:30
skupienia, ale też drucik z lizaka, bo czasem warto spojrzeć
7:34
przez coś słodkiego, coś słodkiego.
7:38
Uśmiechnął się Antek, jakby nie chciał przyznać, że robi się
7:41
ciekawie. Felek wskoczył na skrzynkę i
7:44
pamiętajcie bez kopiowania. Każde okulary mają mieć swój
7:48
charakter jak pizza domowa. Niby to samo, ale każdy składnik
7:53
od serca. Dzieci rzuciły się na skrzynki i
7:56
kartony jakby właśnie grali w poszukiwanie skarbów.
8:00
Idealnie, ale pamiętajcie o najważniejszym składniku rdzeniu
8:04
emocjonalnym. Felek spojrzał na niech z nutką
8:07
tajemnicy, bez niego to tylko kolorowe plastiki z nim
8:12
zobaczycie rzeczy, które widzi tylko serce w ciągu kilkunastu
8:16
minut powstały 3 wyjątkowe pary okularów.
8:20
Okulary kajtka miały ruchome pokrętło z kapsla i szkiełko z
8:24
dawnej latarki. Idealne do wyłapywania aur
8:27
ciepła zosi błyszczały jak brokatowy peryskop z malutkim
8:31
wisiorkiem zwisającym z boku. Gotowe na emocjonalne fale antka
8:36
wyglądały jak połączenie kalkulatora z binoklem pirata z
8:40
przymocowaną klamerką i drucikiem od lizaka, który
8:43
wystawał niczym antena. I co to już działa?
8:48
Zapytał niepewnie. Antek felek uniósł palec.
8:51
Jeszcze nie działa, najpierw załóżcie je, proszę na siebie
8:55
powiedział z uroczystym tonem. Muszę dokonać indywidualnej
8:59
kalibracji przy użyciu tego specjalnego pilota.
9:03
Wyciągnął z kieszeni coś, co przypominało pilota od
9:06
telewizora, tyle że połowa przycisków zniknęła, a w miejscu
9:10
anteny tkwił powyginany spinacz. Jakby ktoś próbował złapać
9:14
sygnał z kosmosu. Pamiętajcie, każdy z was zobaczy
9:18
tylko super moce swojej mamy nikogo innego.
9:23
I tylko wtedy, jeśli naprawdę się skupicie, ale nie na tym, co
9:27
was denerwuje, tylko na tym, co mama robi najlepiej, co potrafi
9:32
tylko ona co robi codziennie po cichu, bez fanfar, bez medali, a
9:38
bez czego dom by się po prostu rozsypał.
9:42
Dzieci spoważniały, czyli jak dobrze gotuje?
9:46
Spytał kajtek. I że zawsze wie kiedy ktoś
9:49
płacze nawet jak nic nie mówi. Zapytała Zosia i że pamięta moje
9:54
hasło do wifi lepiej niż ja. Dodał Antek.
9:57
Felek się uśmiechnął. Bingo tylko serce ma odpowiedni
10:02
zum. Dzwonek kończący lekcje
10:04
zadźwięczały jak przeciągły ziew starego pieca szkoła cichła w
10:10
korytarzach słychać było tylko odległe chlub chlub mopa i od
10:14
czasu do czasu stukot kluczy. To, co teraz?
10:18
Zapytał kajtek, spoglądając na swoje świeżo skonstruowane
10:21
okulary. Teraz felek uśmiechnął się
10:25
szeroko czas na testy w terenie. Wersja próbna ma mowa
10:30
rzeczywistość 1,0, ale my nie możemy po prostu wyjść
10:36
powiedziała Zosia. Mamy jeszcze do posprzątania.
10:38
Ten cały bałagan w magazynku. I właśnie wtedy do sali zajrzała
10:43
pani Halina woźna, Legenda w fartuszku w niebieskie kwiatki.
10:49
Znana z tego, że potrafiła umyć całą szkołę wodą z jednego
10:53
wiadra i skarcić ucznia z samym westchnieniem.
10:56
Nosiła okulary tak grube, że wyglądały jak pokrywki od
11:00
słoików i często myliła dzieci między sobą stanęła w drzwiach
11:05
zmrużyła oczy i rozejrzała się po sali.
11:09
No i proszę ładnie postarali się oznajmiła z entuzjazmem, choć na
11:16
podłodze walało się wszystko, co tylko mogło wypaść z pudeł
11:20
dzieci zamarły. Pani halino, ale my jeszcze nie
11:25
zaczął kajtek nieśmiało. Oj tam machnęła ręką pani Halina
11:31
porządeczek, jak na sali operacyjnej możecie iść, tylko
11:35
zamknijcie drzwi i zmieńcie buty.
11:38
W tym momencie felek wyskoczył zza pleców dzieci i ukłonił się
11:42
teatralnie. W imieniu Instytutu mamowej
11:46
technologii dziękujemy za umożliwienie przeprowadzenia
11:49
testów terenowych. Pani Halina przesunęła okulary
11:53
do samego nosa. Ty to nie jesteś czasem ten, no
11:58
z szóstej c. Nie tabliczki czekolady 85%
12:04
odpowiedział felek, puszczając jej oko.
12:07
Pani Halina zmrużyła oczy jeszcze mocniej.
12:10
Trochę z mizerniałe, ale w sumie dobrze wyglądasz, idźcie już
12:15
zanim zmienię zdanie, felek rzucił dzieciom porozumiewawcze
12:19
spojrzenie, po czym trójka ruszyła w stronę drzwi szkoły,
12:23
ich okulary, dziwaczne, kolorowe i lekko pokrzywione połyskiwały
12:27
w świetle zachodzącego słońca. Zobaczymy, czy to w ogóle działa
12:33
mruknął Antek. Ja już czuję, że coś zobaczę
12:37
odpowiedziała Zosia, poprawiając brokatową opaskę.
12:41
A ja chyba się boję przyznał ci ho kajtek.
12:47
Felek wychylił się z plecaka na czekoladowym tropie.
12:51
Kierunek super mamy. Popołudniowe światło przemykało
12:56
przez szyby jak rozlane kakao. Felek siedział skulony na
12:59
parapecie jednej z kamienic, przykryty zasłoną, ledwo
13:03
widoczny z zewnątrz. Miał przed sobą lornetkę
13:06
zrobioną z rolki po ręcznikach papierowych kawałka plastiku od
13:10
starej zabawki i szkiełka powiększającego.
13:14
Idealna do czekoladowego podglądania spraw istotnie
13:17
ważnych. Patrzył jak dzieci jedno po
13:20
drugim wkładają okulary mamoskop 5000 i wkraczają do
13:25
rzeczywistości. Choć nadal tej samej, to
13:28
widzianej z innej perspektywy, jako pierwsza do własnego
13:31
mieszkania weszła Zosia i już w drzwiach potknęła się obwód od
13:35
brata. Klasyka mruknęła pod nosem
13:39
stawiając plecak pod ścianą, a mówiła, żeby odkładać na półkę.
13:44
W kuchni było słychać znajomy harmider.
13:47
Mamo, on mi zabrał szczotkę? Mamo maja znów płacze.
13:53
Mamo, gdzie są moje skarpetki? Mama jak zawsze była wszędzie i
13:58
nigdzie zupa pykała ktoś się darł, ktoś coś rozlał, a ona
14:04
chodziła między tym wszystkim z tą swoją miną jakby próbowała
14:07
rozwiązać 5 zagadek naraz i jeszcze ugotować makaron.
14:11
Zosia usiadła w przedpokoju i założyła swoje brokatowe
14:14
okulary. No dobra, westchnęła.
14:18
Tak jak mówił felek, pełne skupienie na tym, co dobre,
14:22
pokażcie co potraficie. I wtedy obraz się zmienił cały
14:28
pokój jakby przygasł, a mama stała teraz na środku kuchni,
14:32
jak bohaterka wokół niej wirujący Chaos.
14:36
Rodzeństwo biegało, mleko się rozlało, pilot do telewizora
14:40
upadł z hukiem. Ale ona miała na sobie
14:44
błyszczącą, przezroczystą tarczę, która odbijała wszystkie
14:48
kłótnie, jęki i fochy jak bańki mydlane.
14:53
Jedno dziecko krzyknęło bańka, drugie rozlało coś bańka,
14:59
trzecie coś jęknęło tyk kolejna bańka i Cisza.
15:05
A mama? Uśmiechała się, lekko zawiązała
15:08
fartuch wsunęła łyżkę do garnka i powiedziała spokojnie.
15:14
Kolacja za 5 minut. Proszę nie bić się łyżkami.
15:19
Zosia otworzyła usta. Ona.
15:23
Ona naprawdę to wszystko znosi? Bez wrzasku bez narzekania.
15:29
Spojrzała Jeszcze raz przez okulary.
15:32
Mama wyglądała teraz jak superbohaterka starczą z
15:35
cierpliwości i głosem, który koił wszystkie burze.
15:39
Zosia zdjęła okulary i popatrzyła gołymi oczami.
15:43
Mama stała przy zlewie lekko zmęczona z sosem na rękawie i
15:47
włosami w nieładzie, ale nadal spokojna.
15:51
Zosia podbiegła do okna i pomachała felkowi i chłopakom z
15:54
uśmiechem, dając znak, że super moc odnaleziona sięgnęła po
15:59
kartkę i narysowała, mamy starczą i peleryną na Górze
16:04
dopisała super mama, kapitan, cierpliwość, Antek jako drugi
16:09
wszedł do klatki schodowej i nagle dostrzegł ruch za oknem.
16:13
Spojrzał w górę i zobaczył zosię.
16:17
Stała na trzecim piętrze, machając do niego z szerokim
16:20
uśmiechem. W ręce trzymała coś, co
16:23
wyglądało jak rysunek z mamą w pelerynie i starczą na jej
16:27
nosie. Błyszczały okulary lśniące w
16:29
ostatnich promieniach słońca Antek uniósł brwi.
16:34
Czyżby zadziałało? Kiedy wszedł do mieszkania, mama
16:38
była już w trybie turbo. Antek wrzuć pranie do bębna i
16:42
przypilnuj ryżu zaraz się rozgotuje.
16:45
I nie zapomnij wynieść śmieci. I nie teraz, bo mam spotkanie.
16:51
Antek westchnął, rzucił tornister w kąt i wyjął okulary
16:54
z bocznej kieszeni. No dobra, mamo, skopię, pokaż co
16:58
ukrywasz, założył je i wtedy wszystko przyspieszyło.
17:04
Mama zniknęła, to znaczy była, ale nie w jednym miejscu przez
17:10
okulary wyglądało to tak, jakby zostawiała za sobą świetlistą
17:14
smugę z kuchni do łazienki, z łazienki, do komputera, z
17:18
komputera, do szafki, z przyprawami, z szafki na balkon.
17:22
Poruszała się tak szybko i sprawnie, że wyglądała jak
17:25
domowa wersja błyskawicy. Przy niej czas jakby się
17:29
rozciągał. Wszystko dookoła zwalniało,
17:32
tylko ona była w pełnym tempie. Antek zamarł, mama nie miała
17:37
peleryny, nie miała tarczy. Ale miała synchronizację lewel
17:41
kosmiczny i nadal pomimo tego zdążyła rzucić mu jabłko i
17:46
zapytać, czy odrobił zadanie. Ona naprawdę ogarnia wszystko
17:51
krzepną z uznaniem i jeszcze wie, że zapomniałem pracy
17:55
domowej, zdjął okulary i usiadł. Mama znów wyglądała zwyczajnie,
18:00
lekko spocona z telefonem w ręce i notatnikiem na kolanie.
18:05
Ale Antek już wiedział. Z kieszeni wyciągnął kartkę i
18:09
flamaster, narysował swoją mamę z kometą za plecami i napisał,
18:13
super mama błyskawica. Domowa.
18:16
Kajtek wszedł do domu jako ostatni z całej paczki, gdyż
18:19
mieszkał na samym końcu ulicy. Próg przekroczył z miną
18:23
detektywa, który wierzy i tak zaraz dostanie zupę.
18:27
Wróciłem rzucił w przestrzeń z kuchni dobiegł znajomy.
18:31
Głos umyj ręce, rosół. Dochodzi, westchnął jak zawsze.
18:39
Zajrzał do kuchni. Mama krzątała się między
18:42
garnkami, kubkami i deską do krojenia.
18:46
W jednym garnku coś pykało w czajniku bulgotało woda, a na
18:50
stole stała miska z cytrynami i imbirem.
18:53
Mama jednocześnie doprawiała zerkała na telefon i miała ucho
18:57
nastawione na świat. Kajtek sięgnął do plecaka i
19:01
wyciągnął swoje okulary. Dobra felek, pokaż mi gdzie ta
19:06
twoja magia. W tym kuchnia zamieniła się w
19:10
coś innego. Nadal ta sama, ale teraz
19:14
wyglądała jak tajne laboratorium eliksirów domowych.
19:17
Para z garnka wiła się jak srebrzysty dymek, tworząc
19:21
kształty przypominające znaki. Jakby mama gotowała jakąś
19:25
formułę, zapachy były intensywniejsze, wyraźniejsze,
19:29
bardziej znaczące. Każdy przedmiot, garnek, łyżka,
19:35
kubek miały swoją funkcję jak składnik w miksturze z cytryny
19:40
unosiło się złote światło z imbiru ciepła poświata, a mama.
19:47
Mama poruszała się spokojnie, precyzyjnie, jakby znała
19:51
dokładny przepis na poprawę nastroju przy herbacie.
19:55
Jej ruch dłoni zostawił delikatny ślad, który zawisł nad
19:58
kubkiem. Jak cicha obietnica.
20:01
Wszystko będzie dobrze. Kajtek, zrobiłam ci herbatę z
20:06
miodem, taką jak lubisz powiedziała nawet nie patrząc.
20:10
Kajtek otworzył usta, ale nic nie powiedział.
20:13
Spojrzał przez okulary, a wokół mamy rozchodziła się delikatna
20:17
aura. Spokoju, nie błyskotliwa, nie
20:21
bajkowa, po prostu cicha i silna.
20:25
Kojąca. Zdjął okulary.
20:29
Wszystko znów było zwyczajne, mama w rozciągniętej bluzie z
20:34
lekko przymrużonym okiem i zaparowanymi okularami dolewała
20:38
rosołu. Ale w kajtku coś zostało.
20:42
Usiadł przy stole, wyjął kartkę i narysował swoją mamę z kubkiem
20:46
herbaty w jednej ręce i łyżeczką, która wyglądała jak
20:50
różdżka w drugiej. Nad nią napisał drukowanymi
20:53
literami. Super mama czarodziejska
20:57
kucharka, a wrogu dodał. Zupą leczy smutki, herbatą,
21:02
wszystko inne. Następnego dnia, tuż po lekcjach
21:07
na placu zabaw między ławką a zjeżdżalnią zebrała się znów
21:11
dobrze znana trójka. Zosia rozłożyła swój rysunek,
21:16
mama starczą i napisem kapitan. Cierpliwość.
21:19
Antek pokazał szkic, mamy z rozmazanym światłem i dopisał.
21:23
Teleportacja domowa potwierdzona.
21:27
Kajtek nieśmiało podał swoją kartkę mama z herbatą i łyżeczką
21:31
jak różdżka czarodziejska kucharka.
21:34
Serio myślałem, że to wszystko to ściema przyznał Antek.
21:39
Ale jak ją zobaczyłem w tych okularach, to było jak w filmie
21:43
science fiction, tylko lepiej. Moja mama ma swoją własną super
21:49
tarczę dodała Zosia. Tylko nikt jej nie widzi bez
21:53
tych szkiełek. A moja ona wie.
21:57
Po prostu wie, kiedy mam doła powiedział cicho kajtek.
22:02
I wtedy coś zadrżało w liściach nad ich głowami.
22:07
Z tej wysokości dobrze widać, że ktoś w końcu przejrzał na oczy.
22:11
Dobiegł znajomy głos dzieci spojrzały w górę.
22:14
Na jednej z gałęzi pobliskiego drzewa z nogami dyndający mi nad
22:19
ich głowami siedział felek. Wafelek.
22:21
Czekoladowy patrol kończy misję z sukcesem powiedział z dumą,
22:26
jak widzę serca już się odblokowały.
22:30
Felek wykrzyknęła, Zosia, ty tam serio siedzisz?
22:35
A gdzie indziej miałbym siedzieć, jeśli nie nad waszymi
22:38
głowami? Obserwowałem badawczo, ale z
22:41
uczuciem i powiem jedno okulary zdały egzamin, dzieci się
22:46
zaśmiały, ale to ty je wymyśliłeś, prawda?
22:50
Zauważył kajtek. Felek pokręcił głową.
22:53
Ja tylko pokazałem wam drogę. Prawdziwy wynalazek to wasze
22:58
spojrzenie i wiecie co? Żadne prawdziwe supermoce nie
23:02
potrzebują baterii zsuną się z gałęzi, zgrabnym obrotem i
23:06
wylądował miękko na piasku jak czekoladowy ninja.
23:10
A teraz czas mi ruszać dalej gdzieś w mieście dzieci uważają,
23:14
że babcia to tylko kapcie i pierogi, a to przecież bardzo
23:17
niesłodkie nieporozumienie zrobił kilka kroków w stronę
23:21
alejki, ale jeszcze się odwrócił.
23:24
Pamiętajcie to co się widzi sercem zostaje na zawsze, a
23:29
okulary, no cóż uśmiechnął się lekko i pomyślał tylko w duchu.
23:34
Niektóre wynalazki są zrobione z plastiku, śrubek i baterii, ale
23:39
są też takie, które działają tylko dzięki odrobinie
23:43
wyobraźni. I sercu, bo wystarczy jedno
23:46
spojrzenie z czułością, by odkryć, że mamy są jak
23:50
superbohaterki ich moce nie błyszczą jak brokat, nie świecą
23:54
jak lasery, bo świat bez mamy to jak naleśnik bez nadzienia niby
23:59
jest, ale czegoś brakuje. Dzięki, że wysłuchaliście tej
24:05
wyjątkowej historii felek wafelek i trójka dzieci odkryli,
24:09
że największe supermoce nie zawsze widać gołym okiem.
24:13
Czasem trzeba założyć okulary z wyobraźni i spojrzeć sercem, bo
24:18
mamy to prawdziwe bohaterki codzienności, cierpliwe szybkie
24:22
jak błyskawica i pełne ciepła, które leczy jak najlepsza
24:26
herbata z miodem, a teraz twoja kolej?
24:30
Napisz w komentarzu jaką super moc ma twoja mama.
24:33
Może zna odpowiedzi na wszystkie pytania, a może ma w oczach
24:37
radary i zna dokładne położenie każdej zaginionej skarpetki,
24:41
gumki do włosów i pilota? Jeśli spodobała ci się ta
24:44
przygoda, zostaw łapkę w górę i zasubskrybuj kanał, żeby nie
24:47
przegapić kolejnych czekoladowych historii.
24:51
Zajrzyj też na nasze media społecznościowe tam czeka więcej
24:54
słodkich inspiracji i uśmiechów do usłyszenia w następnej
24:58
przygodzie felka wafelka.