Latest / Danielle Staring / Het jaar waarin ik eindelijk stopte met twijfelen
Transcript
- Danielle | Happy met: Hey, lieve jij, er zijn van die jaren waarover je later denkt, daar is het gebeurd. En dat is dan niet een grote moment en als je erin zit heb je het vaak ook niet door, ik ook niet. Maar het is dan een opeenstapeling van keuzes, avonturen, een hond die je in de verte hoort blaffen. Voor mij was dat absoluut 2012. Ik werkte bij een bank en ik had dan ook een vast salaris, vaste plek en een superspelbare week. Pas niet voor mij en ik was er dus ook niet gelukkig. Want loondienst maakt me niet gelukkig. En dat wist ik ook en dat wist ik ook al een tijdje. Maar laten we eerlijk zijn, twijfelen is makkelijker dan beslissen, dus ik bleef. Ik wist ook niet heel goed wat ik anders wilde of kon doen hoe eigenlijk... Tot ik op een dag een hond hoorde blaffen, ergens in de verte. En ik dacht, dit is mijn cue. Dit is het. Nu word ik soort van geroepen. Stop met twijfelen en kies voor ondernemer. En dat klinkt misschien gek, maar ik wilde echt al zo lang een hond. En een hond, ja die kon ik niet hebben omdat ik hele dag op kantoor zat en ik maakte ook lange dagen. Dus die hond, dat blaffen, dat was van mij echt het moment waarop ik dacht, yes, nu moet ik ervan gaan. niet meer twijfelen en dat is niet omdat er een hondreder was, natuurlijk ook wel een beetje, maar omdat het me herinnert vooral aan wat ik eigenlijk wilde. Kort daarna kwam Leon thuis met een presentatie. Iemand had hem verteld over het winfoeien, over het runnen van een eigen winfoeienkantoor. keek me aan en vroeg is dat niks voor jou? Ik had net 7 jaar studie erop zitten, mijn master of science in accounting, mijn rode, opgeluid voor cijfers, voor financiën, voor structuur, winfoeien. was alleen voor particulieren in plaats van bedrijven. Dus het was een zijpaartje, maar ik werd wel ondernemen en het was er bij wie ik was en natuurlijk ook wat ik kon. Ik was natuurlijk nieuwsgierig, super nieuwsgierig en ging uit zo'n koeitwerk. Tegelijkertijd, ook in 2012, besloot ik mee te doen met een financiën aan Nijmegen. Mijn vader had al jaren de wens dat één van zijn kinderen die ooit zou lopen. Ik dacht ook, in die vier dagen heb ik alle ruimte om na te denken of ik het ook echt wil dat ondernemen, maar ook over bewindvormen bij mij pas. In totaal heb ik 44 kilometer gelopen, dus 160 kilometer. En dan leek me toch wel genoeg tijd om een beslissing te nemen. Ik de hele Vierdaagse niet één keer aan mijn invulling gedacht, zal ik even vertellen. Want als je de Vierdaagse loopt, ga je echt compleet terug naar de basis. Eten, drinken en slapen waren ze vol met toilet. Hoe lang moet ik nog? Hoeveel water heb ik nog? Hoeveel stoffen zijn er nog? Het regent ook echt gigantisch. Dus alles moest dan ook op tijd in een regenpak, met mijn tas, mijn kleiding. En dat waren echt mijn primaire levensbehoeftes waar ik alleen maar mee bezig was. Die vier dagen. Dat was het alles. En in Kuik stond mijn familie op mij te wachten. En toen zijn Lea, mijn vader en mijn broertje vanuit Kuik meegelopen het laatste stuk. De drie mannen. En dat was eerlijk gezegd fucking bijzonder. De meest belangrijke mannen in mijn leven. Op dat moment bij mij. Samen over de finish. Met een medaille op mijn nek en blaren op mijn voeten. Die had ik ook. Maar daarna ben ik gaan uitzoeken. Echt uitzoeken. Hoe werkbewind voeren. Wat zijn de regels. Hoe bouw je dat op. Hoe kom je aan klanten. En ik had eigenlijk de vierdagse gebruikersexcuus om na te denken. Maar het nadenken heb ik uiteindelijk gewoon thuis gedaan. En oktober 2012 schreef ik me in bij de KV van Koophang. En in diezelfde maand hadden we onze eerste hond, Sanne, van Schiphol. Ze was gevlogen vanuit Griekenland. Klein en een beetje overdondend in zo'n bandje. had geluk dat zij niet in het ruim hoefde en gewoon lekker op schoot mag bij de andere passagiers. Iedereen vond haar ook gewoon zo ubergeweldig. Het was zo bijzonder om haar op te halen op Schiphol. Je kijkt dan zo verwachtingsvol naar de aankomsthal. Dat is echt een hele bijzondere ervaring. Ook haar mee naar huis nemen. was nog nooit in een huis geweest. Helemaal overdonderd van een woning. Super fantastisch dat die wens ook in vervulling ging. Dat was echt hele grote harte wens van mij. Ze hadden me wel iets eerder dan dat ik ging ondernemen, maar in die periode hebben we met haar dagopvang supergoed kunnen overbruggen. En dan ging ik over een periode van 6 weken volgens mij en daarna was ik fulltime bij haar. Maar goed, mijn werkgever wilde niet dat ik ondernemer ging combineren met loondienst. Heel flauw, heel jammer. Ik had eerder gevraagd of mocht, maar dat kon dus niet. En toen had ik dus geen andere keuze dan mijn baan opzeggen of de rest van mijn leven loondienst blijven, maar dat was dus voor mij geen keuze. En was dat handig dat ik zo eerlijk was? Nou, niet per se. En misschien had ik het ook wel anders kunnen spelen, maar ik kan mezelf wel in de spiegel aankijken. En dat is altijd voor mij het belangrijkste geweest. Ik heb altijd afgewoogd, kan ik mezelf morgen nog in de spiegel aankijken en daarmee weet ik eigenlijk de keuze of ik het wel of niet doe. Dat was 2012. Vol, tegelijk en spannend op een manier die ik ervoor niet ken. Maar daarna moest ik accusitie doen, gemeentes bellen en laten horen dat ik er was. Ik had een lijstje gemaakt, telefoonnummers, had ook een scriptje geschreven zodat ik wist wat ik zou moeten zeggen. En op de ochtend dat ik zag hem bellen, dacht ik, oké. Maar ik moet er eigenlijk even de was doen. Dus ik ging de was doen. En daarna dacht ik, ja, nee, maar wacht, ik moet er ook nog heel even stof zuigen, want dat is ook belangrijk. En zelfs laat ik heel eerlijk zijn dat ik op een gegeven moment het scrollen op social media nog belangrijk of niet belangrijk amma. veiliger in ieder geval vond, dan natuurlijk die klanten bellen. Want dat is het, je gaat excuses zoeken. omdat je het te spannend vindt om met geen te doen wat je eigenlijk moet doen. En misschien herken je dat ook wel. Want laat ik heel eerlijk zijn, ik vond het echt vreselijk. Koude acquisitie is zo niet mijn ding. Maar ik heb het wel gedaan. Ik heb gebeld. Eén voor één. Ik heb me voorgesteld. Ik heb me gevraagd. Ik heb mijn best gedaan. En het werkte. Niet meteen, maar het werkte wel. Het was even over een drempel heen. En als het dan eenmaal gaat, dan ga je er ook wel wat makkelijker mee om. En ik was uiteindelijk ook redelijk goed in mijn werk. En dat is niet om arrogant te doen, maar dat is gewoon zo. En instanties die zagen dat. Ik werd voorkeurig bij windvoerder. Ik groeide ook heel snel. Op een gegeven maand moest ik zelfs regelmatig nee verkopen. Omdat ik het werk gewoon niet meer aan kon. Ik had toen zelfs personeel, maar dan nog was het te veel. Maar goed, dat was later. In het begin was het creatief omgaan met weinig geld. En wennen aan het feit dat er geen salaris meer binnenkwam op een vaste dag. En dat je het zelf moest verdienen, elke maand opnieuw, want je moet wel echt aan de bak. je moet er toch wel echt aan gaan staan. Je bent er toch wel echt verantwoordelijk voor en je hebt gewoon inkomen nodig om te overleven. En wat ik nu zie, als ik dus terugkijk op dat jaar 2012. Dat was het jaar waarin ik stopte met twijfelen. Dat was niet in één groot moment, want ik realiseren me nu ook eigenlijk pas achteraf, maar in een reeks van keuzes die elk op zichzelf spannend waren. Een hond die blaft, een man die taart gummen in een presentatie, 160 kilometer lopen en zonder een beslissing te nemen, een kamer voor koophandel-inschrijving, z'n opschip holen, een baan opzagen en een telefoon oppakken terwijl je eigenlijk te was wilt doen. Nou ja, dat eigenlijk niet wat je wilt doen, maar... En weet je wat ik hier later door ben gaan zien? Dat ondernemers heel vaak weten wat ze moeten doen om meer te verdienen. Ze zien het echt wel, maar ze kiezen eerst de veilige taken. Niet omdat die belangrijker zijn, maar omdat de spannende taken ook bepaalt of straks geld binnenkomt. En dat is eng, dus doe je eerst de was. Maar soms is de was een manier om niet te hoeven kiezen. Dankjewel voor het luisteren, lieve Jouw! En onthoudt, geld is gedrag. En als jij je gedrag verandert, dan is je hele geld leeg. Tot de volgende keer!