Latest / Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania / A KE MËSHIRË APO VETËM RREGULLA? (Mateu 12)
Transcript
- Mbreti dhe Sabati Mateu 12:8 — „Sepse Biri i njeriut është Zot i së shtunës.“ Vargjet kyçe: Vargu 20: „Ai nuk do ta thyejë një kallam të thyer dhe nuk do ta shuajë një fitil që digjet deri sa ta ketë çuar drejtësinë në fitore.“ Vargu 34: „Sepse nga bollëku i zemrës flet goja.“ A e dini se çdo spital ka një rregull kundër vrapimit nëpër korridorë? Pra nuk lejohet. Është një rregull i mirë; njerëzit lëndohen kur stafi kalon me nxitim me karroca, por nëse një pacient ndalon së marri frymë, infermierja vrapon. Askush nuk qëndron aty duke cituar tabelën në mur. Por rregulli u shkrua për të mbrojtur njerëzit, kështu që përdorimi i tij për të lënë dikë të vdesë do ta kthente atë përmbys. Tek Mateu 12, Jezusi takon burra që kanë bërë pikërisht këtë me ligjin. Konteksti historik dhe kulturor Ky kapitull është vendi ku kundërshtimi bëhet serioz. Deri tani udhëheqësit fetarë janë ankuar dhe kanë bërë pyetje. Tek vargu 14, ata takohen së bashku për të planifikuar se si do ta shkatërrojnë atë. Nga kjo pikë e tutje kryqi po vjen. Konflikti ka të bëjë me Sabatin, kështu që duhet ta kuptojmë se çfarë do të thotë kjo. Perëndia urdhëron pushimin në ditën e shtatë. Ishte një dhuratë. Ai mbrojti punëtorët, shërbëtorët dhe kafshët nga puna e pafundme dhe veçonte Izraelin nga çdo komb përreth tij. Por gjatë shekujve, mësuesit kishin ndërtuar një gardh me rregulla shtesë rreth urdhrit, duke u përpjekur të siguroheshin që askush të mos e shkelte atë aksidentalisht. Ata renditën kategori punësh të ndaluara: fërkimi i grurit në duar llogaritej si shtirje (pra punë), ecja më shumë se një distancë e caktuar llogaritej si udhëtim, shërimi lejohej vetëm nëse jeta ishte në rrezik të menjëhershëm. Një dorë e tharë ishte e tharë prej vitesh, kështu që mund të priste edhe një ditë. Asnjë nga këto rregulla shtesë nuk erdhi nga Perëndia. Këto erdhën nga njerëz që përpiqeshin të mbroheshin ligjin e Perëndisë. Dhe me kalimin e kohës, gardhi u bë më i rëndësishëm se sa fusha rreth së cilës ishte ndërtuar. Edhe një gjë për ta ditur: Emri Belzebub, të cilin farisejtë përdorin në vargun 24, është një emër tallës për Satanin. Duket se vjen nga një titull i vjetër për një perëndi kananeze dhe tek 2 Mbretërve 1:2 një emër i ngjashëm përdoret për një hyjni pagane në Ekron. Deri në shekullin e parë, ishte thjesht një mënyrë për të thënë „princi i demonëve“. Vargjet 1-8: Burra të uritur në një arë gruri Dishepujt po ecni nëpër një arë ditën e shtunë, këpusin disa kallinj gruri dhe i hanë. Marja e një grushti nga ara e fqinjit lejohej në ligjin e Moisiut. Ankesa nuk është për vjedhjen, por ankesa është për ditën — se i bie ditë e shtunë. „A nuk e keni lexuar çfarë bëri Davidi?“ — Jezusi tregon me gisht tek 1 Samuelit 21. Davidi, duke ikur për të shpëtuar jetën e tij, hëngri bukën e paraqitjes nga tabernakulli, bukën që ligji e kishte rezervuar për priftërinë. Shkrimi i Shenjtë nuk e dënon atë për këtë. Kur nevoja njerëzore plotësonte rregullin ceremonial, nevoja vinte e para. Priftërinjtë në tempull e përdhosin Sabatin dhe janë të pafajshëm. Një argument i dytë dhe më i mprehtë: priftërinjtë punonin në ditën e Sabatit çdo javë, ata ofronin flijimet e urdhëruara tek Numrat 28. Shikojmë që ligji i vetë Perëndisë kërkonte që njerëzit të punonin ditën e pushimit. Pra, rregulli nuk ishte kurrë absolut në mënyrë që të pretendonin kritikët e tij. „Unë po ju mehem, diçka më e madhe se tempulli është këtu.“ Kjo është një deklaratë e madhe. Tempulli ishte vendi më i shenjtë në tokë për çdo person që dëgjonte, dhe Ai po thotë: „Ajo që qëndron përpara jush është më e madhe.“ „Nëse do ta dinit se çfarë do të thotë kjo: 'Unë dua mëshirë dhe jo flijim', nuk do t'i kishit dënuar të pafajshmit.“ Ai po citon Hosean 6:6. Për herë të dytë tek Mateu, Ai e përdori atë në kapitullin 9 kur e kritikuan për ngrënien me mëkatarët. Ai e përdor përsëri këtu. Të dyja herët i njëjti dështim: mbajtja e ceremonisë dhe humbja e personit. „Sepse Biri i njeriut është Zot i së shtunës.“ Ai tani nuk po thotë se e shtuna është e anulluar, Ai po thotë se është pronari i saj. Ai që e dha ditën ka të drejtë të thotë se çfarë është, për çfarë përdoret dhe qëllimin e ditës së shtunë. Qëllimi i ditës së shtunë vendoset nga vetë Pronari. Vargjet 9-14: Një dorë e tharë dhe një zemër e ngurtësuar Ai shkon në sinagogë dhe aty është një burrë me dorë të tharë. Mateu na tregon qartë pse bëhet kjo pyetje: që ta akuzojnë. Ata nuk po kërkojnë përgjigje, ata po ngrenë një kurth. „Cili prej jush ka një dele, nëse ajo bie në një gropë të shtunën nuk do ta kapë dhe ta nxjerrë jashtë?“ Argumenti është i thjeshtë dhe i pamundur për t'u përgjigjur. Çdo njeri atje do të shpëtonte një kafshë të shtunën, sepse ishte prona e tij dhe vlente para. Jezusi pastaj thotë: „Sa më i vlefshëm është një njeri se sa një dele në syrin e Perëndisë!“ Prandaj, është e ligjshme të bësh mirë të shtunën. Vini re çfarë nuk po thotë Ai: Ai nuk thotë se lejohet të shkelësh të shtunën, Ai po thotë se bërja e mirë është pikërisht ajo për të cilën ishte dita gjithmonë. Dhe pastaj dënimi i tmerrshëm: ata dolën dhe bënë një plan për ta shkatërruar atë. Por një burrë sapo është shëruar para tyre! Përgjigja e tyre është të organizojnë vrasje. Kjo është ajo që ndodh kur feja e humbet mëshirën. Vargjet 15-21: Fjalët më të buta në kapitull Jezusi tërhiqet, Ai vazhdon të shërojë dhe u thotë njerëzve të mos e reklamojnë. Pastaj Mateu e ndalon rrëfimin dhe citon një pjesë të konsiderueshme nga Isaia 42 — citimi më i gjatë i Dhjetës së Vjetër në këtë Ungjill. Ai e vendos atë qëllimisht menjëherë pas komplotit për të vrarë Jezusin, për të na treguar se çfarë lloj Mbreti po kundërshtohet. Ai nuk do të zihet dhe nuk do të bërtasë me të madhe, askush nuk do t'ia dëgjojë zërin në rrugë. Ai nuk kundërsulmon, Ai nuk organizon një fushatë kundër armiqve të Tij. Ai tërhiqet dhe vazhdon të shërbejë. „Një kallam të thyer nuk do ta thyejë dhe një fitil që digjet nuk do ta shuajë.“ Një kallam tashmë i përkulur dhe i çarë nuk vlen asgjë — e thyejnë dhe e hedhin tutje. Një fitil pa flakë, vetëm tym, shkëputet. Të dyja figurat përshkruajnë diçka pothuajse të përfunduar, dhe Ai nuk do ta përfundojë. Çfarëdo gjëje e vogël që ka mbetur brenda teje, Ai e mbron atë. Ky është njeriu që po thurin komplot ta vrasin. Mateu do që t'i mbajmë të dyja fotografitë njëkohësisht. Vargjet 22-32: Akuzat dhe paralajmërimi Një burrë që është i verbër dhe nuk mund të flasë çohet te Jezusi dhe shërohet. Turmat fillojnë të pyesin: „A mund të jetë ky Biri i Davidit?“ Kjo është një pyetje për Mesinë dhe kjo i alarmon farisejtë. Ata nuk mund ta mohojnë mrekullinë, kështu që sulmojnë burimin e saj: „Ai e bën këtë me anë të Belzebubit, princit të demonëve.“ „Çdo mbretëri e përçarë kundër vetvetes është e shkatërruar.“ Përgjigja është logjike e pastër. Nëse Satani po e dëbon Satanin, ai po shkatërron veprën e tij; asnjë mbretëri nuk i mbijeton dot kësaj. „Nëse unë i dëboj demonët me anë të Frymës së Perëndisë, atëherë mbretëria e Perëndisë ka ardhur mbi ju.“ Existojnë vetëm dy burime të mundshme dhe ata sapo kanë përjashtuar njëren prej tyre. Nëse nuk është Satani, është Perëndia. Dhe nëse është Perëndia, atëherë gjithçka që kanë pritur është duke qëndruar në dhomë. „Si mund të hyjë dikush në shtëpinë e një njeriu të fortë dhe t'i grabisë pasurinë, nëse nuk e lidh më parë të fortin?“ Një figurë e shkurtër me një kuptim të gjerë. Satani është njeriu i fortë; Jezusi nuk po negocion me të dhe as nuk po i merr hua fuqinë — Ai e ka lidhur dhe po ecën nëpër shtëpinë e tij duke marrë mbrapsht ato që i janë vjedhur. Vimë tek vargjet më të vështira të kapitullit dhe ato duhen trajtuar me kujdes: „Kushdo që flet kundër Frymës së Shenjtë nuk do të falet, as në këtë epokë dhe as në atë që do të vijë.“ Shikoni me kujdes se çfarë kanë bërë këta burra. Ata e kanë parë Frymën e Shenjtë të veprojë para syve të tyre, e dinë se është e mirë, dhe e kanë quajtur qëllimisht vepër të Satanit. Kjo nuk është një rrëshqitje në gjuhë apo një moment zemërimi. Është një vendim i vendosur ta quash veprën e Perëndisë të keqe, ndërsa e di më mirë. Shumë besimtarë të sinqertë kanë ndejtur zgjuar natën nga frika se mos e kanë kryer këtë mëkat. Prandaj, le ta themi diçka të qartë: një person që shqetësohet për këtë, nuk e ka bërë. Burrat në këtë kapitull nuk ndjejnë asnjë frikë dhe asnjë keqardhje. Ata ishin të ngurtësuar, të qëllimshëm dhe të kënaqur. Vetë shqetësimi që ju shqetëson është vepra e Frymës së Shenjtë në ju, dhe Ai nuk e shqetëson një zemër që e ka braktisur. Pjetri e mohoi Jezusin me mallkime dhe u rivendos. Pali e perndoqi kishën dhe u fal. Dera nuk është e mbyllur për askënd që dëshiron të hyjë. Rreziku i përshkruar këtu i përket personit që nuk dëshiron më të hyjë. Vargjet 33-37: Çfarë zbulon goja „Nga bollëku i zemrës flet goja.“ Fjala e përkthyer bollëk do të thotë vërshim. Ajo që është brenda një ene del kur trokitet në të. Fjalët tona nuk janë problemi, ato janë leximi. Nëse fjalët janë të hidhura, edhe ena është e hidhur. Në ditën e gjykimit njerëzit do të japin llogari për çdo fjalë të pakujdesshme që thonë. I pakujdesshëm do të thotë pa roje, që nuk ruhet. Fjalët që thejmi kur nuk na vëzhgojnë, ato janë më të vërtetat. Kjo nuk ka për qëllim të na bëjë të tmerrohemi nga të folurit, kjo ka për qëllim të na dërgojë të merremi me zemrën nga e cila vijnë fjalët. Vargjet 38-45: Kërkimi i një shenje Ata kërkojnë një shenjë menjëherë pasi Ai ka shëruar një burrë para tyre. Kjo na tregon se kërkesa nuk është e sinqertë. Ai i përgjigjet me profetin Jona: ashtu si Jona qëndroi tri ditë e tri netë në barkun e peshkut të madh, kështu do të qëndrojë Biri i njeriut tri ditë e tri netë në zemër të tokës. Ky është parashikimi i Tij për vdekjen dhe ringjalljen e Tij. Në numërimin e ditëve në përdorimin hebraik, çdo pjesë e ditës llogaritej si një ditë e tërë. Prandaj, nga e premtyja mbrëma deri në mëngjesin e së dielës përshkruhet si tre ditë. Pastaj Ai thotë se Niniveja u pendua nga predikimi i Jonës dhe mbretëresha e Jugut udhëtoi një distancë të madhe për të dëgjuar Salomonin, dhe diçka më e madhe se të dyja është këtu tani. Paganët iu përgjigjën më pakës, populli i Tij po kërkon më shumë. Historia e shkurtër në vargjet 43-45 është e lehtë për t'u humbur, por e rëndësishme. Një frymë largohet nga një njeri, endet dhe kthehet për të gjetur shtëpinë të pastruar dhe të rregulluar, por bosh. Kështu që sjell shtatë të tjerë më të këqij se vetja. Mësimi është i qartë: pastrimi i jetës suaj nuk është i mjaftueshëm. Një shtëpi që është vetëm e zbrazur do të mbushet përsëri, dhe nga diçka më e keqe. Shtëpia duhet të jetë e banuar. Vargjet 46-50: Kush i përket vërtet Atij Nëna dhe vëllezërit e Tij mbërrijnë dhe pyesin për të. Ai shikon dishepujt e Tij dhe thotë: „Ja ku janë nëna ime dhe vëllezërit e mi. Kushdo që bën vullnetin e Atit tim që është në qiell, është vëllai, motra dhe nëna ime.“ Ai nuk po tregohet i ftohtë me Marinë; nga kryqi Jezusi do të sigurohet që dikush të kujdeset për të. Ai po thotë se familja e Perëndisë nuk është e ndërtuar mbi gjakun, ajo është e ndërtuar mbi bindjen. Dhe vini re, Ai përfshin motrën, meqë asnjë motër nuk përmendet si e tij. Askush nuk lihet jashtë kësaj fjalisë. Pas një kapitulli plot me armiq, Mateu e përfundon duke përshkruar një familje. Këtu përfundon kapitulli. Fjalët kyçe: Sabaton (Sabat, pushim): Nga një rrënjë hebraike që do të thotë „të ndalosh“ ose „të ndërpresësh“. Dita përcaktohej nga ajo që ndalohej së bëri, në mënyrë që Perëndia dhe njerëzit të mund të shijonin. Jezusi nuk e sulmon kurrë ditën, Ai sulmon atë që njerëzit i shtoje asaj. Blasfemia: Shpifje, fyerje, të folurit keq. Fjala përdoret për të fyer këdo, jo vetëm Perëndinë. Këtu do të thotë të thuash qëllimisht se ajo që po bën Fryma e Shenjtë është vepër e Satanit. Perisseuma: Vërshimi, ajo që mbetet. Nga bollëku i zemrës flet goja — ajo që derdhet ishte tashmë brenda. Fjalët janë një masë, jo sëmundja. Argos: I papunë, i pakujdesshëm, përtec. Një fjalë për diçka që nuk funksionon ose nuk e bën punën e vet. Një fjalë e pakujdesshme është ajo për të cilën nuk kemi menduar. Jezusi thotë se pikërisht këto janë ato që na zbulojnë. Lidhja me Dhiatën e Vjetër dhe përmbushjen profetike: Jezusi i përgjigjet çdo sulmi në këtë kapitull nga Shkrimet e Shenjta që kritikët e Tij pretendonin se i mbronin: 1 Samuelit 21:1-6: Davidi dhe njerëzit e tij hëngrën bukën e paraqitjes, të cilën ligji e kishte veçuar për priftërinë. Shkrimi i Shenjtë e regjistron atë pa e dënuar Davidin. Jezusi e përdor atë për të treguar se Perëndia nuk e ka vlerësuar kurrë një ceremoni më shumë se sa një person të uritur. Hosea 6:6: „Unë dëshiroj mëshirë dhe jo flijime.“ Kjo është hera e dytë që Jezusi e citon këtë tek Mateu (pas kapitullit 9). Ai u thotë atyre se nëse do ta kishin kuptuar këtë rresht të vetëm, nuk do të kishin akuzuar njerëz të pafajshëm. Isaia 42:1-4: Citimi më i gjatë i Dhiatës së Vjetër tek Mateu, i vendosur menjëherë pas komplotit për ta vrarë Atë. Shërbëtori i zgjedhur nuk bërtet, nuk e thyen kallamin e thyer dhe nuk e shuan fitilin që bën tym. Mateu po na tregon se çfarë lloj Mbreti po hedhin poshtë. Jona 1:17: Tri ditë e tri netë në barkun e peshkut. Jezusi merr historinë më të çuditshme tek profetët dhe thotë se është shenja që tregon vdekjen dhe ringjalljen e Tij. Është e vetmja shenjë që do të marrë ky brez. Çdo argument në këtë kapitull është i bazuar në Dhiatën e Vjetër. Kundërshtarët e Tij i dinit fjalët, por nuk e kishin kuptuar kuptimin. Aplikimi për ne sot: Kontrolloni nëse rregullat tuaja u shërbejnë ende njerëzve: Farisejtë ishin të sinqertë. Ata ndërtuan rregulla shtesë për të mbrojtur ligjin e Perëndisë dhe përfunduan duke i përdorur ato për të bllokuar një shërim. Çdo praktikë e mirë në një kishë, një familje, një shërbesë mund të bëhet në heshtje gjëja që na pengon të duam dikë. Mëshira është ajo që kërkon Perëndia: Ai e tha këtë përmes Hoseas dhe Jezusi e citoi dy herë. Nëse jeta jonë fetare është e kujdesshme por e pamëshirshme, ne kemi dështuar në provën që vetë Perëndia përcakton. Ai nuk do ta thyejë atë që mezi mbahet: Nëse ndiheni si një kallam i thyer ose një fitil pa flakë të mbetur, ky është vargu për ju. Ai nuk i shkatërron të dobëtit, Ai mbron atë që ka mbetur. Nëse keni frikë se keni shkuar shumë larg, nuk e keni bërë: Burrat që kryen mëkatin e këtij kapitulli nuk ndjenin asgjë. Nëse mendimi i humbjes së Perëndisë ju shqetëson, ky shqetësim është provë se Fryma e Tij është ende në veprim në ju. Boshllëku nuk mjafton: Shtëpia e pastruar u mbush përsëri sepse askush nuk jetonte në të. Ndërprerja e një zakoni të keq pa e mbushur hapësirën me Krishtin e lë derën hapur. Jo vetëm që e heq, por edhe e zëvendëson me gjënë e mirë. Çfarë mësojmë nga ky kapitull: Jezusi është Zoti i Sabatit. Ai nuk e shfuqizon ditën, Ai pretendon se është pronari i saj dhe përcakton se çfarë duhet të ishte gjithmonë: një ditë për të bërë mirë. Feja pa mëshirë bëhet e rrezikshme. Në të njëjtën skenë një burrë shërohet dhe bëhet një plan për të vrarë Shëruesin. Ky është paralajmërimi i këtij kapitulli. Mbreti është i butë me atë që është gati për t'u përfunduar. Kallanishtet e thyer dhe fitilet që tymosin janë të sigurta me Atë. Mateu e vendos këtë premtim menjëherë pranë komplotit për ta shkatërruar Atë. Fjalët tregojnë zemrën. Ajo që del në paqe kur nuk jemi të kujdesshëm është ajo që kemi në të vërtetë brenda. Ndrysho zemrën dhe goja do të ndjekë. „Sepse kushdo që bën vullnetin e Atit tim që është në qiej, është vëllai, motra dhe nëna ime.“— Mateu 12:50 Paqja dhe hiri i Perëndisë qoftë me ju. Zoti ju bekoftë!