Latest / Black Hat Ultra / #03.Alaska. Rozmowy ze sobą - Audiobook - Kamil Dąbkowski.

Transcript

#03.Alaska. Rozmowy ze sobą - Audiobook - Kamil Dąbkowski. · Black Hat Ultra

0:04
Sn Witajcie na kanale Black hat ultra.
0:07
Zabieram was dzisiaj w dziką i surową podróż do miejsc, gdzie
0:11
człowiek staje się częścią większej całości sn.
0:20
Przeczytam wam dzisiaj trzecią część mojej książki, alaska,
0:23
rozmowy ze sobą, która opowiada historię wyprawy rowerowo
0:26
pacraftowej nad cieśniną beringa.
0:29
Serdecznie dziękuję wam za wspaniały odbiór pierwszej i
0:32
drugiej części. Fantastycznie jest dzielić się z
0:34
wami tą historią i obserwować, jak was wciąga.
0:38
Będzie mi bardzo miło, jeśli zdecydujecie się podzielić tym
0:40
nagraniem ze znajomymi, udostępniając link na swoich
0:43
social mediach w postach i relacjach, możecie też napisać
0:47
krótką recenzję lub komentarz z góry.
0:49
Serdecznie dziękuję. Część trzecia potrwa około
0:52
godziny i wydarzy się w niej niezwykle dużo, bo usłyszycie o
0:55
tym, jak grałem z innymi w bingo, o poszukiwaniu w górach
0:59
przełęczy, którą mógłbym przejść o pokonaniu mostu lodowego,
1:02
spotkaniach z karibu. I utracie mojego garmina
1:05
usłyszycie o tym, jak znalazłem cytrynę, spotkałem niedźwiedzia
1:09
i o tym, jak w końcu docieram do waliz zanim pojedziemy,
1:13
popłyniemy i powspinamy się. Mam ogromną prośbę o wsparcie
1:16
mojego kanału na patronite jako patroni macie dostęp do
1:20
wszystkich moich produkcji wcześniej i możecie ich słuchać
1:23
albo w aplikacji patronite audio, albo wykorzystując link,
1:26
który wam wysyłam. Dziękuję wszystkim, którzy
1:28
wspierają lub wspierali mnie na patronite PL ukośnik Black hat
1:32
ultra to dzięki wam mam. I środki do działania.
1:36
Bardzo dziękuję również firmie bakers Kraków za finansowe
1:39
wsparcie produkcji tego audiobooka.
1:41
W książce odwołuje się do wielu nazw miejscowości, łańcuchów
1:45
górskich i rzek, których możecie nie znać.
1:47
Nie widzicie map ani zdjęć. W opisie odcinka zamieściłem
1:51
Link do aplikacji, w której zebrałem trucki z mojej podróży.
1:54
Zdjęcia znajdziecie w ebooku na stronie alaska.
1:57
Rozmowy PL. Jeśli pojawią się u was jakieś
2:00
pytania lub komentarze, wyślijcie je do mnie lub
2:02
zachowajcie na sesję pytań i odpowiedzi, które.
2:06
Ja po opublikowaniu całej książki chętnie odpowiem na
2:09
każde pytanie, możecie pisać na social mediach lub mailowo pod
2:13
adresem ultra małpa Black hat ultra PLA.
2:16
Teraz zapraszam na trzecią część książki alaska, rozmowy ze sobą
2:21
posłuchajcie. Alaska, rozmowy ze sobą.
2:29
Czyli o tym, jak uciekłem z pętli codzienności, by ją
2:32
docenić, o odkładaniu marzeń w nieskończoność oraz o tym, jak
2:36
wszystko jest ze sobą połączone. Część trzecia dowiedziałem się,
2:44
że tego dnia wbrew myszyn odbywa się pingo ekipa organizująca tę
2:48
grę przyjeżdża do brevik 3 razy w tygodniu i wiele osób traktuje
2:52
ją bardzo poważnie jako źródło utrzymania.
2:54
Najwyższa Nagroda za jedną grę to nawet 1000 $, więc jest o co
2:58
walczyć, dlatego nie wszyscy byli zachwyceni, że idę grać.
3:01
Niektórzy postrzegali mnie jako intruza, który chce wygrać ich
3:05
pieniądze. To nie jest gra dla ciebie
3:07
usłyszałem od jednego z pracowników teodora.
3:10
Poszedłem, bo jak zwykle Jestem głodny.
3:12
Tych doświadczeń, ale nie planowałem na razie grać, tylko
3:15
uczyłem się. Chciałem zobaczyć na czym polega
3:17
ta gra, jaki panuje klimat i planowałem zrobić kilka zdjęć.
3:21
O osiemnastej. Wszedłem do budynku, gdzie
3:23
odbywa się bingo. Zaczepiła mnie pewna pani o
3:26
imieniu Amber, nonszalancko paląc papierosa.
3:29
Powiedziała, że szuka sponsora na rozgrywkę.
3:32
Nie byłem skory do sponsorowania zawodniczki, której nie znam,
3:35
ale usiadłem z nią, by zobaczyć, jak jej idzie.
3:38
Gra jest dosyć prosta, a cały rytuał dobrze zorganizowany.
3:42
Nie rozumiałem jedynie, co oznaczają nazwy poszczególnych
3:44
gier i co właściwie mam robić? Amber tłumaczyła mi przed grą,
3:48
jaki jest cel i co powinna zaznaczać na poszczególnych
3:50
karteczkach. A tych gier było około 30.
3:53
W pewnym momencie, kiedy gra szła o wyższą stawkę,
3:56
postanowiłem wspomóc Amber banknotem dwudziestodolarowym i
4:00
zobaczyć, co się wydarzy. Była weteranka tej gry, ale
4:04
ponieważ gra jest w większości losowa, ciężko powiedzieć, czy
4:07
ktoś gra w nią dobrze, czy źle. Szukała ofiary i ją znalazła, a
4:11
ja po prostu cieszyłem się, że ktoś otwarcie ze mną rozmawia,
4:13
nie patrzy na mnie jak na dzikusa i się nie boi.
4:16
To też wprowadziło mnie w pewnym sensie do tej gry i oswoiło w
4:19
grupie. W pewnym momencie wstałem i
4:20
zapytałem głośno, czy mają coś przeciwko, że będę robił im
4:23
zdjęcia wzruszyli tylko ramionami w stylu rób co chcesz.
4:27
Przyjąłbym więc funkcję fotografa i pracowałem również
4:30
przy ekspresie do kawy. Moja koleżanka Amber przegrała
4:34
wszystko, co miała swoje i moje pieniądze.
4:38
Wróciłem do multi. I padłem.
4:43
Dzień szósty, 4 lipca to dzień niepodległości Stanów
4:47
Zjednoczonych ze względu na pogodę parada i zawody zostały
4:51
przesunięte na 7 lipca. Żałowałem, bo organizują tutaj
4:54
zawody biegowe, a ja oczywiście chciałem im pokazać, jak to się
4:57
robi. Według mojego pierwotnego planu
5:00
4 lipca miałem być w noum i nawet zapisałem się tam na bieg
5:03
mają wymagającą czternastokilometrową pętlę z
5:06
przewyższeniami. No ale Jestem wbrewik i obchody
5:09
są przesunięte. Cały dzień odpoczynku,
5:12
sprawdzania pogody, składania raportów w social mediach i
5:15
jedzenia na zapas przygotowałem sobie wegańską potrawkę z fasoli
5:18
i ryżu. Nie było na nią chętnych, więc
5:21
cała była dla mnie. Zastanawiałem się, co dalej
5:24
robić. Analizowałem to, czego się
5:27
nauczyłem do tej pory i zadawałem sobie pytania, czy
5:29
kontynuowanie zaplanowanej trasy ma sens, czy nie jest to zbyt
5:32
niebezpieczne? Nie ukrywam, że reakcje ludzi,
5:35
których spotykałem, obniżały moją pewność siebie.
5:38
Każdy patrzył na mnie jak na wariata, który idzie się zabić.
5:41
z Polski też dochodziły do mnie głosy o tym, jak się martwią i
5:44
żebym sobie krzywdy nie zrobił. Czy ja sprawiam wrażenie gościa,
5:47
który by sobie nie poradził? Myślałem.
5:50
Słyszałem historię, że kilka lat temu ktoś dotarł do Wells na
5:52
piechotę, a miejscowi jeżdżą tam układami.
5:54
Podobno zajmuje im to 6 godzin, ale znają drogę i zawsze mają
5:58
przy sobie broń. Pytałem ich o przejście przez
6:00
góry, ale nikt na mapie nie potrafił mi tego przejścia
6:02
pokazać. Oni po prostu wiedzą, gdzie
6:04
skręcić, jak już są na miejscu. Uważaj, bo niedźwiedzie lubią
6:08
kąpać się w jeziorku, koło którego będziesz przechodził.
6:11
Uważaj, bo jesteś sam. My zawsze poruszamy się w
6:14
grupach, uważaj, bo te niedźwiedzie są wszędzie, jak
6:17
będziesz na plaży, to przygotuj sobie wielki drąg do walki z
6:20
niedźwiedziem i opal jego końcówkę tak, żeby była ostra, a
6:24
gdy ich pytałem, jak często spotykacie, niedźwiedzie,
6:27
zapadała Cisza. Prawdopodobnie sami tego nie
6:30
wiedzieli, ale ich układy tak hałasują, że niedźwiedzie już
6:32
dawno są pochowane, gdy oni docierają na miejsce.
6:36
Być może mówiąc o niedźwiedziach mieli na myśli ślady, których
6:38
rzeczywiście było sporo, a może te niedźwiedzie to jednak to w
6:41
większości legendy. Zaczęły się też oczywiście uwagi
6:45
natury ekonomicznej. A ile ten twój rower kosztował?
6:49
A może zawiozę cię łódką do waliz i stamtąd wrócisz tanio za
6:52
1000 $? Lepiej żebyś kupił sobie
6:54
wodoodporne rękawiczki ze skóry foki, bo inaczej nie dasz rady.
6:58
Tanio ci sprzedam za 300 $, dobra cena i tak w kółko sn
7:02
musiałem się wyciszyć i wrócić do swojego planu do rozpoznania
7:06
terenu i tego, czego już doświadczyłem.
7:08
Eskimos eskimosem, ale oni też są ludźmi, a ludzie po prostu
7:11
się boją i chcą, żebyś ty też się bał, a tu.
7:14
Życzę taki białas kosmita i mówi, że da radę zrobić rzeczy,
7:17
których oni unikają jak ognia i w dodatku się nie boi ciężko
7:21
wyczuć co myśleli, ale myślę, że była to mieszanka zazdrości i
7:24
uznawania mnie za totalnego ignoranta nie doceniali jednak
7:27
tego, jak współczesne technologie, elektronika i
7:30
materiały, z których miałem uszyte ciuchy pozwalają się
7:33
przygotować do takiej wyprawy i przetrwać w trudnych warunkach.
7:36
Jeszcze raz spojrzałem na warianty tras przez góry jork,
7:39
który zaplanowałem, bo czułem, że przewyższenia będą moim
7:42
największym problemem i znalazłem je.
7:45
Jedną, przez którą mógłbym przejść w razie problemów
7:47
najłagodniejszą najniższą trasa przez tą przełęcz powodowała
7:51
jednak, że nie przejdę przez główne pasmo gór, tylko je
7:53
trochę ominę. Nie uśmiechało mi się to do
7:56
końca, bo chciałem po prostu zobaczyć te góry i spędzić w
7:58
nich trochę czasu. Nigdzie mi się nie spieszyło,
8:01
ale przygotowałem trasę przez tę przełęcz na czarną godzinę, na
8:04
szybko, licząc na to, że nie będę z niej musiał korzystać.
8:07
Jak się okazało, to nie był głupi ruch.
8:13
Dzień siódmy to był najbardziej leniwy dzień ze wszystkich
8:17
ugotowałem makaron w sosie pomidorowym, dodałem fasolę, nie
8:20
miałem zbyt wielu przypraw, więc dowaliłem chili.
8:23
Mieszkańcy break mission już tak gremialnie mnie nie odwiedzali
8:26
już nasycili swoją ciekawość i pewnie nie mogli się doczekać,
8:29
kiedy wyjadę, aby ich życie wróciło do normy.
8:31
Teodor miał dzisiaj wyjechać, bo kończyła mu się dwumiesięczna
8:34
zmiana. Cieszył się na powrót do rodziny
8:36
w Sound Michael po drugiej stronie norton Sound.
8:38
Niestety prognozy nie sprzyjały i była duża szansa, że samolot
8:42
dzisiaj nie przyleci. Ich rozmowach z mieszkańcami
8:45
miałem uczucie, że mój projekt jest przez nich postrzegany jako
8:47
coś pozbawionego sensu. Dla mnie ten projekt był po
8:50
prostu piękny, a to, że miał sens tylko dla mnie, tylko to
8:53
piękno podkreślał. Zazwyczaj podróżnicy wymyślają
8:56
projekty, które są w jakimś stopniu epickie, zdobędą wysoki
9:00
szczyt, przejdą jakąś bardzo długą trasę, przejdą kraj,
9:04
kontynent, a najlepiej coś w arktyce nie ma nic dziwnego, to
9:07
jest jednak ich zawód, jakby robili tylko projekty
9:10
widzimisię, których nie da się szybko streścić, by przyciągnąć
9:14
uwagę. Śniadaniowej byłby to Stracony
9:16
czas nie znajdą sponsorów, nikt nie kupi książki, kolosy nawet
9:20
nie spojrzą po cholerę robić coś takiego.
9:23
No właśnie ja nie musiałem o tym wszystkim myśleć.
9:26
Nie Jestem podróżnikiem, nie interesuje mnie zdobywanie
9:28
niczego spektakularnego, Jestem na ciężko zapracowanych
9:31
wakacjach i widzę ogromny sens w robieniu projektów społecznie
9:35
uznawanych za bezsensowne, trochę szalone i po prostu
9:38
dziwne. Często trudno mi wyjaśnić innym,
9:40
dlaczego zdecydowałem się na tę wyprawę, kiedy widzę brak
9:43
zrozumienia na twarzy rozmówcy. Strony mnie to bawi, a z drugiej
9:46
strony wiem, że nie Jestem w stanie przekazać mu swoich
9:49
motywacji. W takich momentach dostrzegam,
9:51
jak bardzo ktoś jest przywiązany do swojej własnej wizji podróży,
9:54
próbując mnie wcisnąć w jej ramy, zamiast po prostu
9:57
zaakceptować, że myślę inaczej. Życie nauczyło mnie, że podróże
10:01
w komforcie mogą być dobre do spędzania czasu z rodziną i do
10:05
dokumentowania, ale aby odkryć w podróży coś dla siebie ważnego,
10:08
trzeba tego doświadczyć jednocześnie fizycznie i
10:11
mentalnie. Poza komfortem trzeba podjąć
10:13
ryzyko i stanąć na granicy własnych możliwości.
10:17
Przygotowując się do tej wyprawy, dzieliłem się progresem
10:19
w internecie. To, co pokazywałem, było
10:22
nietypowe, zadłużamy w bagnach, rower na absurdalnie grubych
10:25
oponach. Przecierałem się z nim przez
10:27
krzaki, wpychałem go pod górę. W górach sowich.
10:30
Wrzucałem na pacrap i pływałem po Bałtyku, ponieważ media to
10:33
szum. Informacja typowe zapychadło
10:36
dnia codziennego, ale niewiedza niewielu interesowało się tym,
10:40
po co to robię. Widzieli wideo z gościem, który
10:42
robi dziwne rzeczy i wtedy komentowali.
10:45
Część osób życzyła powodzenia. Część wrzucała żartobliwe
10:48
komentarze. Większość nie wiedziała, jak się
10:50
odnieść i milczała, jak wiele powierzchownych ocen była to
10:54
tylko projekcja własnych strachów.
10:56
Ta społeczna ocena czy coś ma sens, czy nie.
10:59
Mam wrażenie, że jest podyktowana tym, że dążenie do
11:02
sensu i celu jest tak głęboko zakorzenione w naszym życiu, że
11:06
czasem zapominamy, jak tu jest się po prostu bawić dla mnie
11:10
prawdziwa zabawa i odpoczynek to zaglądanie w ciemne miejsca i
11:13
dłubanie tam patykiem. Może Jestem trochę masochistą,
11:16
ale po prostu wiem, co mi daje spełnienie.
11:19
Parafrazując josepha conrada życie to nie szukanie.
11:22
Tylko tworzenie siebie jak nie wsadzisz w siebie pracy to nic
11:27
nie dostaniesz w zamian, a brak progresu jest regresem od lat.
11:31
Świadomie pracuję nad przesuwaniem granic mojego
11:33
bezpieczeństwa z natury. Jestem osobą, która stara się
11:36
nie poddawać łatwo strachowi, co pomaga mi wrzucaniu się na
11:39
głęboką wodę. Wiem jednak często, że to strach
11:41
powstrzymuje nas przed próbowaniem nowych rzeczy.
11:44
Z kolei inne obszary życia dla wielu banalne są dla mnie
11:47
wyzwaniem. Wszyscy się uzupełniamy, tworząc
11:50
jeden spójny byt. Moje doświadczenia nauczyły
11:53
mnie, że nie ma sytuacji, z której nie ma wyjścia.
11:55
Nie musimy się bać zmiany pracy, problemów w związku wyrażania
11:58
opinii, podążania za intuicją czy stawiania sobie ambitnych
12:01
lub szalonych celów. Świat dostosowuje się do nas,
12:04
ponieważ świat to inni ludzie, którzy wyczuwają naszą energię,
12:08
dzieją się wtedy ciekawe rzeczy. Czasem ludzie usuwają się na
12:11
bok, by nas przepuścić. Czasem podłączają się, by nas
12:14
wspierać lub iść z nami. Bywa, że ktoś obserwuje i
12:17
wspiera nas z oddali, czerpiąc inspiracje z dalszych działań,
12:20
nigdy się nie ujawniając. Niestety zdarza się, że ktoś
12:23
próbuje ssać z nas energię i ciągnąć w dół takich osób trzeba
12:27
unikać. Czasami, gdy mocno czegoś chcemy
12:29
i mamy cierpliwość, rozwiązania pojawiają się naturalnie, jakby
12:33
puzzle układały się same. Zazwyczaj jednak trzeba włożyć
12:36
sporo pracy albo osiągnąć cel, nawet, gdy droga do niego może
12:39
być otwarta, jasna i klarowna. Wygrana pod koniec trzeciego
12:49
dnia czułem się tak zaadaptowany do życia wbrew wik, że sam
12:52
nieproszony poszedłem na bingo. Dzisiaj postanowiłem grać.
12:56
Kupiłem wejściówkę za 30 $. W tłumie złapałem znaną mi z
12:59
multi dziewczynę o imieniu della i spytałem, czy mogę z nią
13:03
usiąść, bo co prawda umiałem stawiać kropy daberem, czyli
13:06
dużym bingo flamastrem, ale ciągle miałem kłopot z tym, co
13:10
kryje się za tajemniczymi nazwami gier Little crazy.
13:14
Diamond and free corners oraz crazy l zacząłem grać.
13:19
Nie spodziewałem się jednak tego, co miało za chwilę
13:21
nastąpić. Wygrałem pierwszą grę i się
13:24
przeraziłem. To nie może tak wyglądać, bo
13:27
mnie tu zjedzą. W dodatku kilka siedzących obok
13:30
mnie osób zaczęło wymachiwać rękoma.
13:32
Nie wiedziałem o co chodzi i dopiero della mi wytłumaczyła,
13:35
że co prawda w tej rozgrywce zgarniam nagrodę, ale kasa
13:37
należy się również 2 wskazanym przeze mnie.
13:40
Osobom pierwszą była della, drugą była starsza pani, która
13:43
machała najmocniej Amber, którą znałem z poprzedniej rozgrywki
13:47
też była na sali i niezadowolona, że jej nie
13:49
wybrałem, bo jej po prostu nie zauważyłem ofuczyła się.
13:53
Potoczyła się dalej, za każdym razem pytałem delle to, co mam
13:56
robić, o co chodzi w tej grze, a ona mi tłumaczyła.
13:59
W pewnym momencie do stolika podszedł gość z napojem w ręku i
14:02
podał delli wbijał we mnie wzrok, rzuciłem mu przyjacielski
14:07
pół uśmiech, ale wiedziałem, że muszę być ostrożny i nie mogę
14:10
się uśmiechać do delli. To był jej mąż, potem gra się
14:14
rozkręciła. Oczywiście skończyło się na
14:16
dokupywaniu kolejnych kart, żeby zwiększyć szanse na wygraną
14:19
weszły nawet baby, takie malutkie karty za 50 cenów na
14:23
szczęście. Nie wygrałem już żadnej gry,
14:25
wróciłem do multi, sprawdziłem pogodę i podjąłem decyzję, że
14:28
rano ruszam. Pogoda nie miała być idealna,
14:31
ale szło ku lepszemu i nie widać było w prognozie takiego
14:35
załamania pogody, które przeżyłem wcześniej.
14:38
Miałem wszystko suche i spakowane.
14:39
Powiedziałem teodorowi, że rano ruszam i przekazałem
14:42
podziękowania dla wszystkich. Teodor poszedł spać, a ja
14:45
jeszcze krzątałem się w kuchni i przy ekwipunku nastawiłem budzik
14:49
i poszedłem spać. Dzień ósmy wstałem o szóstej 40,
14:56
bo budzik mnie nie obudził. Przygotowałem sobie herbatkę,
14:59
zjadłem coś i opuściłem multi, myśląc o nim bardzo ciepło,
15:03
wszyscy jeszcze spali ulice, Brexit, mission były puste.
15:06
To było miłe uczucie znów być w drodze było zimno, a widoczność
15:10
była kiepska, ale nie padało. Tym razem dokładnie wiedziałem,
15:13
co mnie czeka. Bardzo sprawnie dojechałem do
15:15
miejsca, gdzie może beringa wpada do laguny brevik 2 szybkie
15:18
transformacje, rower pacraft, pacraft rower i znów byłem na
15:22
plaży. Jadąc znaną drogą w stronę.
15:25
Miałem te same porzucone zabudowania, martwe foki,
15:28
stelaże do suszenia ryb i zardzewiałe machiny.
15:32
Spokojnie, ale stabilnie poruszałem się do przodu 8 km/h.
15:36
Czułem, jak bardzo zarówno fizycznie, jak i mentalnie.
15:39
Nabrałem sił przez te dni wbrew fizycznie, bo podjadłem
15:43
mentalnie, bo miałem pierwsze trudne przejścia za mną.
15:45
Wiedziałem, że reaguje dobrze i że jeszcze dużo mogę znieść.
15:49
Dostałem również przez internet wsparcie od bliskich osób i to
15:51
było bardzo, bardzo ważne. Nie wiem ile czasu zabrało mi
15:55
dotarcie do lost River, ale poszło sprawnie, dojeżdżając
15:58
zacząłem zauważać jakieś zabudowania, wielkie cysterny na
16:01
ropę, materiały budowlane i koparki.
16:04
Zauważyłem też równoustawione domki robotników.
16:07
Wiedziałem, że jeśli w górach coś pójdzie nie tak, będę tutaj
16:10
mógł szukać pomocy. Rzeka była niestety bardzo
16:13
wzburzona, postanowiłem przeprawić się na raty.
16:16
Najpierw wziąłem plecak i zdjąłem 2 sakwy i przeszedłem.
16:19
Potem wróciłem po rower, nurt był mocny, szukałem jak naj,
16:22
płytszego przejścia, ale i. Woda doszła powyżej kolan,
16:25
musiałem mocno się zapierać, żeby prąd mnie nie przewrócił,
16:28
zwłaszcza kiedy szedłem zrowerem, a nie miałem
16:31
zalecanych przy przekraczaniu rzek. 3 punktów podparcia.
16:35
Na tym etapie byłem już trochę oswojony z otoczeniem i takie
16:38
sytuacje nie stresowały mnie od strony doliny wzdłuż rzeki wiał
16:41
mocny wiatr. Schowałem się za kamieniem i
16:44
zjadłem lunch od lost River w głąb doliny, aż do kopalni była
16:48
normalna, ubita droga o długości około 14 km.
16:52
Skorzystałem jedynie z 2 km tej drogi, bo potem odbijałem w
16:54
centrum gór jork minąłem jeszcze tylko mikroskopijny pas startowy
16:58
dla wionetek, gdzie prawdopodobnie kwatermistrz
17:01
odbierał zaopatrzenie. Gdy dotarłem do rapid River i
17:04
przeprawiłem się przez nią, zauważyłem, że z naprzeciwka
17:07
jedzie w moją stronę. Wielka ciężarówka wysiadło z
17:10
niej 2 kolesi podobnych do tych, których spotkałem w teler na
17:13
cyplu na oko 25 30 lat przy pakowani w roboczych ciuchach
17:17
bardzo mili. Zaczęli mnie wypytywać, co tu
17:20
robię, gdzie idei. Dlaczego?
17:22
Na ich twarzach malowała się lekka Zazdrość, ale również
17:25
szacunek kozak mówili, wymieniliśmy się zdjęciami
17:29
instagramem, bardzo miłe spotkania.
17:32
W pewnym sensie żałowałem, że nie odwiedzę tej kopalni, gdzie
17:35
wydobywali rudę cyny, ale naprawdę nie było mi po drodze.
17:38
Pogadaliśmy o burzy, która przeszła kilka dni temu.
17:41
Dobrze, że cię tu wtedy nie było mówili.
17:43
Ta niewinna rzeka miała ze 100 m szerokości i pędziła na złamanie
17:47
karku. Co by było, gdybym tu był w
17:49
trakcie tej ulewy? Po raz kolejny poczułem, że
17:51
powrót do brevik był dobrym pomysłem.
17:53
I intuicja mnie nie zawiodła. Rozstaliśmy się w dobrych
17:56
nastrojach i pojechałem w górę rzeki.
17:58
Pierwszy raz miałem sprawdzić, jak fat bike poradzi sobie na
18:01
kamieniach w dzikim terenie. Poza plażą radził sobie
18:04
wyśmienicie. Tundra była sucha kamienie, w
18:07
większości płaskie. Były też fragmenty z okrągłymi
18:10
większymi kamieniami i tutaj też fat bike radził sobie nieźle,
18:14
trochę wolniej, ale dzielnie się przedzierał.
18:16
W pewnym momencie dojechałem do Wielkiej polany, która mnie
18:19
urzekła swoją urodą. Spojrzałem na zegarek 42 km, 700
18:23
m. O kurczę, kiedy to zleciało,
18:25
pomyślałem i postanowiłem zostać na tej polanie otoczonej górami
18:29
i z szumiący pośrodku strumykiem słońce już wyszło zza chmury i
18:33
było po prostu bajkowo. Wiedziałem, że nikt tutaj do
18:36
mnie nie przyjdzie. Mogły to zrobić jedynie
18:38
zwierzęta, które zapewne bacznie mnie obserwowały na swoje
18:41
sposoby, aby być widocznym dla niedźwiedzi.
18:43
Chciałem rozbić namiot na terenie umieszczonym jak
18:46
najwyżej, gdy wbijałem szpilki od namiotu znalazłem coś, czego
18:50
się nie spodziewałem. Okazało się, że przez całą
18:52
długość doliny jest przeciągnięty zardzewiały drut,
18:55
który prawdopodobnie w czasach gorączki złota był używany do
18:58
komunikacji telegrafem pamiątek z tamtych czasów miało być tutaj
19:02
w górach jeszcze sporo. Widziałem je również w górach.
19:04
Sam juan, gdy odwiedzałem kiedyś silverton w colorado i trasę
19:07
biegu hard lok manhand. Czasami te pozostałości
19:10
wyglądają romantycznie, zwłaszcza gdy Jestem na
19:13
wyjeździe turystycznym. Wtedy działa to jak eksponat w
19:15
muzeum. Jednak kiedy liczę na
19:17
doświadczenie nieskażonej przyrody, zaczyna mi to
19:19
przeszkadzać i działa raczej jak niechciany śmietnik fill.
19:22
Kwestia perspektywy. To był kolejny wspaniały, długi,
19:29
arktyczny letni wieczór słońce zachodziło za górami, bardzo
19:32
długo jadłem, powoli piłem kawusie i zagryzałem batonem od
19:36
czasu do czasu podśpiewałem moją niedźwiedziową piosenkę, bo
19:40
kilka metrów za mną był wąwóz między górami, który idealnie
19:43
nadawał się na gawrę nudząc pod nosem zasnąłem.
19:55
Cześć, słuchajcie. Jest niedziela, 7 lipca 07 34.
20:02
Wstałem w tej pięknej dolinie, w której się wczoraj położyłem.
20:06
Było bardzo zimno w nocy. Bardzo było zimno, ale
20:11
słuchajcie, nie ma ani jednej chmurki i zerow wiatru jest
20:17
zimno. Ale pięknie wszystkie góry
20:20
słuchajcie odsłonięte. Wstałem, gdy namiot był jeszcze
20:26
w cieniu Wielkiej góry, było na tyle zimno, że aby się ogrzać,
20:30
musiałem zejść nad rzekę, gdzie już widziałem plamy słońca
20:33
zapowiadał się piękny słoneczny dzień.
20:35
Nigdzie mi się nie spieszyło, a linia słońca docierała swoim
20:38
tempem. Do namiotu zjadłem powoli
20:40
śniadanie i spakowałem rower. Ciągle się zastanawiam jak się
20:45
ubrać na dzisiejsze od razu się pakować w kombinezon suchy, na
20:50
który nie mam ochoty szczerze mówiąc.
20:52
No znowu w tej gunnie siedzieć, no ale skora zimna, a mnie po
20:55
prostu na bank czeka zaraz przekraczanie rzek, więc po
20:59
prostu pierwsza rzeka będę miał skostniała kompletnie stopy,
21:03
więc. Nie wiem co tu zrobić, może po
21:06
prostu dojdę do pierwszej rzeki w normalnych ciuchach i potem
21:09
się przebralę. To był ważny dzień.
21:13
Miałem dziś przekroczyć góry jork.
21:14
Najtrudniejszy technicznie fragment mojej trasy.
21:17
Od początku właściwie nie miałem opcji na jazdę narowerze w
21:20
górach, gdy opuściłem moją piękną polanę, zacząłem
21:23
podchodzić wąskim strumieniem pod przełęcz, która znajdowała
21:26
się 5 km. Dalej zbocza gór ostro schodziły
21:29
do tego strumienia i było na nich sporo dużych kamieni.
21:32
Wyglądało to na miejsce, gdzie potencjalnie niedźwiedzie
21:35
mogłyby odpoczywać. Darłem się więc moją
21:37
niedźwiedziową piosenką, a głos rozchodził się echem między
21:41
skałami. Doszedłem do przełęczy na piątym
21:43
kilometrze, a tu mały klops. Śnieg przełęcz miała łagodne
21:47
wejście i zejście, więc sunąłem się kilkanaście metrów zrowerem
21:51
po śniegu, a gdy zaczęły się kamienie, zszedłem do doliny,
21:54
którą płynęła rzeka o nazwie king River.
21:56
Mogłem tu jechać, a rzeczka była na tyle skromna, że
21:59
przekraczałem jej zakręty bez schodzenia z roweru.
22:02
Zobaczyłem kolejną piękną polanę, podobną do tej, w której
22:05
dzisiaj spałem te doliny tak naprawdę nie były zielone, po
22:08
prostu spomiędzy szarości górskiego kamienia wyrastały
22:10
niskie roślinki i ten kontrast powodował, że robiło się
22:14
zielono. Tundra była tutaj chyba w
22:16
najprzyjemniejszym swoim wydaniu sucha i twarda zdala zauważyłem
22:20
na wypuszczeniu jakieś kształty przez dłuższą chwilę
22:23
obserwowałem, czy te kształty się poruszają, czy nie, im
22:26
bliżej byłem, tym bardziej stawało się oczywiste, że to
22:29
kamienie o dosyć dziwnych formacjach nie były klasycznie
22:32
zaokrąglone, ale przechylone jakby zastygły w ruchu podobnymi
22:36
kamieniami obsypane były całe góry, gdy stawałem pod
22:39
odpowiednim kątem. Często widziałem w nich kształty
22:42
przypominające żywe stworzenia. Gdy zbliżyłem się do.
22:46
Okazała się być podwyższonym sporym płaskim terenem, po
22:49
którym świetnie się jechało. Niestety po chwili okazało się,
22:51
że przechodzą przez niego małe strumienie, w związku z czym nie
22:54
było zupełnie płasko i od czasu do czasu musiałem zejść do
22:57
strumienia, przekroczyć go i znowu wejść na polanę.
23:01
Nie zmienia to faktu, że jechało się po tym terenie rewelacyjnie.
23:04
W pewnym momencie zauważyłem ujście kingriver do morza
23:07
beringa. To jedno z ważnych miejsc, bo
23:09
tutaj mogłem zwodować pacraft, gdybym uznał, że jest taka
23:12
konieczność, na razie podjąłem decyzję przemierzania gór lądem.
23:16
Poszedłem z polany, aby przekroczyć rzekę.
23:18
Napotkałem spore łachy śniegu, na których leżały odchody i
23:21
Futro niedźwiedzia. No cóż, wiedziałem, że one
23:23
gdzieś tutaj są. Na szczęście były dobrze
23:26
poinformowane o moim przybyciu, więc nie wychodziły na
23:28
spotkanie. Niedźwiedzie lubią spokój.
23:31
Kolejne podejście strumieniem, tym razem na północ, po kilkuset
23:34
metrach postanowiłem przystanąć, coś zjeść.
23:37
Sn było około czternastej, więc idealna pora na lunch, zjadłem
23:40
solidną porcję, masz and teas dodatkowo wzbogaconą suszonymi
23:44
ziemniakami puree kupionymi w brewek mys.
23:47
Ciężko pisać jak się czułem w tych górach na końcu świata to
23:50
nie był relaks w stylu czytania książki w odosobnionej chacie
23:53
cały czas byłem skoncentrowany, pilnowałem, żeby nie popełnić
23:57
błędu, nie szarpać się zrowerem, nie przeciążać się nieustannie
24:00
wypatrywałem niedźwiedzi i byłem czujny wobec zmieniającej się
24:03
pogody. Tak to nie był relaks.
24:06
To było wyzwanie. Zadanie, które wymagało stałej
24:09
gotowości. Mimo to potrafiłem na chwilę
24:11
zatrzymać, zastanowić się, gdzie Jestem i co robię.
24:14
Zachwycić się nie mogłem uwierzyć, że to wszystko
24:16
wymyśliłem, wyznaczyłem. Trasa, a teraz naprawdę tu
24:19
Jestem czy odpoczywałem? Oczywiście udało mi się odciąć
24:23
od wszystkiego co zostawiłem w kraju.
24:25
To był głęboki odpoczynek. Jednocześnie ważna lekcja, gdy
24:29
ruszyłem, zauważyłem w oddali kolorowy kształt.
24:32
Na pewno nie był to zwierz, ale co w takim razie, gdy się
24:36
zbliżyłem? Okazało się, że był to
24:37
porzucony. Kład nie wyglądał na ostatnio
24:39
używany, ale kto wie? Sprzęty myśliwych często są w
24:42
opłakanym stanie. Miałem tylko nadzieję, że ten
24:45
myśliwy rzeczywiście gdzieś tu jest, a nie, że ktoś porzucił
24:47
zepsuty kład. Szanse na to, że wróci po niego
24:50
i go zabierze, są bliskie zeru. Ten kład tak nie rozproszył, że
24:53
przez 400 m wszedłem w złym kierunku.
24:56
Byłem trochę zły, bo każdy 100 m w tym terenie to nie lada
24:59
wysiłek. Cóż, mogłem zrobić, wróciłem
25:01
dokłada i skręciłem na północ, tam, gdzie powinienem iść.
25:04
Od samego początku pozostał mi kilometr i 100 m przewyższenia
25:07
do najwyższej przełęczy, którą miałem dzisiaj pokonać.
25:10
Pod stopami były coraz większe kamienie i zapadające się pod
25:13
moim ciężarem łachy śniegu. W sumie nie wiedziałem czy ten
25:16
wyraźnie roztapiający się śnieg załamie się pode mną czy nie
25:20
starałem się trzymać blisko kamieni, w razie czego lot nie
25:23
byłby długi. Najgorsze byłoby przygniecenie i
25:25
utknięcie. Starałem się wybierać mądrze
25:28
drogę iść lekko i sprawnie im wyżej tym kamieniem były większe
25:32
i coraz więcej praw przez śnieg, ale pogoda była świetna, góry
25:36
otwierały się wokół i otaczały mnie do wlokłem się do
25:39
przełęczy. I stanąłem na niej, ale to co
25:42
zobaczyłem, dało mi do myślenia. Cześć, słuchajcie, no niestety
25:51
smutna sprawa. Doszedłem do takiej najwyższej
25:56
przełęczy, tutaj w górach i okazało się, że jest totalnie
25:59
zaśnieżona i o ile mogę wejść z mojej strony na nią bez
26:03
problemu, to zejście jest już problematyczne.
26:07
Jest duża łachacha śniegu i bardzo stroma.
26:12
W żadnym miejscu nie było kamieni z tego zejścia.
26:14
Kamienie przed i kamienie za łachą były całkiem spore i
26:18
ułożone luźno, co mogło potencjalnie spowodować ich
26:21
osunięcie. Mógłbym rozważyć znoszenie
26:23
ciężaru etapami, ale bez czekana, przy tym nachyleniu.
26:26
Nie czułem się, że jest to bezpieczne.
26:28
No cóż, nie zakładałem na tej wysokości dużych ilości śniegu,
26:31
ale się przeliczyłem. Musiałem podjąć decyzję, czy
26:34
ryzykuję i schodzę w dół, czy szukam innego rozwiązania.
26:37
Jak już pisałem wcześniej, jeszcze wbrew ekmyrzyn wykonałem
26:40
szkic przejścia najłatwiejszą w tych górach.
26:42
Przełęczą, ale aby do niej dotrzeć, właściwie musiałem
26:45
wrócić do miejsca startu z dzisiejszego poranka, bo to
26:48
właśnie z tamtej doliny odchodziła najłagodniejsza trasa
26:51
utrzymywała się wspaniała pogoda.
26:53
Jeszcze raz spojrzałem na mapy, oceniając moją pozycję i
26:56
zastanawiając się, czy na pewno nie ma innej drogi.
26:59
Jednak będąc w tych górach już pół dnia byłem w stanie ocenić,
27:02
jakie zbocza nadają się do przejścia, a jakie nie.
27:05
Jeszcze na etapie planowania myślałem, że uda mi się poruszać
27:07
graniami, ale widziałem tam teraz duże, luźne kamienie i
27:10
skały wdrapanie się tam było nielada wysiłkiem.
27:13
A docelowa podróż po grani żmudna, powolna pochłaniająca
27:16
zbyt dużo energii i miejscami w ogóle niemożliwa.
27:20
Nie było wyjścia. Musiałem wrócić.
27:22
Mimo wszystko. Cieszyłem się, że ten dzień
27:24
spędzam w górach. Dokładnie tego chciałem
27:26
napotykać trudności i radzić sobie z nimi.
27:28
Gdyby wszystko szło gładko, nie miałbym tej satysfakcji, a
27:31
zebrane doświadczenie byłoby mniej znaczące.
27:34
Największą niespodzianką drogi powrotnej była pierwsza tego
27:37
dnia mała przełęcz, leżąca 5 km od miejsca porannego startu.
27:41
Gdy ją przekraczałem rano wystarczyło się jedynie zsunąć
27:45
po śniegu. Teraz wejście po śniegu nie
27:48
wchodziło w grę. Na szczęście znalazłem z boku.
27:50
Wejście po kamieniach było jednak strome, a duże kamienie
27:53
ruszały się pod moim naciskiem zdemontowałem sakwy zapakowałem
27:57
do plecaka zostawiłem rower i zacząłem się wspinać.
28:00
Chwilę mi to zajęło, ale stanąłem na przełęcze i
28:03
zostawiłem rzeczy. Zacząłem schodzić po rower.
28:06
Drugie wejście było znacznie trudniejsze.
28:08
Rower musiałem zarzucić sobie na ramię, a siodełko bardzo wbijało
28:11
mi się w bark, jakoś musiałem to wytrzymać.
28:13
W końcu wdrapałem się na górę chwilę odsapnąłem spakowałem.
28:17
Ruszyłem w dół z tej perspektywy góry wyglądały inaczej.
28:20
Musiałem więc sprawdzić kilka razy drogę, żeby zejść dobrym
28:23
strumieniem, gdy w końcu dotarłem do mojej polany,
28:26
wdrapałem się na najwyższy punkt widokowy, oddalony nieco od
28:29
miejsca, z którego ruszyłem rano i rozbiłem namiot.
28:32
Widziałem stąd całą dolinę otaczającą jej góry, kwiaty,
28:36
strumienie, tundra i miejsce wczorajszego biwaku.
28:39
Jeden z mieszkańców. Brexit zazdrościł mi, że idę w
28:42
góry, bo uważał, że na pewno znajdę tam ptasie jaja, które są
28:45
pyszne podczas polowań miejscowi spożywają.
28:47
Przygotowana lub z patelni są też tacy, którzy piją je na
28:50
surowo. Znajdą się i smakosze nie do
28:53
rozwiniętych jeszcze piskląt. Ciekawe, że ich ulubione jajka
28:58
to jaja łabędzie ze względu na ich wielkość, twarz mojego
29:01
rozmówcy pojaśniała, gdy o tym mówił wspominał również, że jako
29:05
dzieci często chodzili na plażę z malutkimi pistolecikami na
29:08
małe ptaszki, zabijali je i jedli upieczone na ognisku.
29:12
Ja natomiast tradycyjnie 200 m od namiotu z wiatrem zjadłem mój
29:16
pyszny liofilizat o wspaniałym nieznanym jak dotąd smaku.
29:20
Przed snem sprawdziłem Jeszcze raz trasę przejścia przez nową
29:23
przełęcz. Droga wydawała się prosta,
29:25
jednak wiadomo, że mapa nie pokaże mi wszystkiego, a
29:27
trudności piętrzą się w drodze i trzeba sobie z nimi radzić,
29:30
podejmować decyzje i czasem zmieniać plany.
29:33
Przebyłem tego dnia 20 km po górach dzień był piękny i mimo
29:37
ogromnego wysiłku odczuwałem niesamowitą satysfakcję, która
29:40
jednak była zmieszana z niepewnością, co dalej.
29:43
Czy starać się przejść przez te góry Jeszcze raz, czy wrócić do
29:46
lost River i podążać w kierunku kopalni, a potem obejść góry
29:49
dolinami, co było dro? Możliwą, ale znacznie dłuższą, a
29:53
może wracać do brewiki w ogóle dać sobie spokój, gdy zasypiałem
29:57
w głowie miałem słowa tobiasza, którego znacie setnego odcinka
30:00
Black hat ultra, który na moje wątpliwości czy kontynuować
30:04
napisał mi, co ty tam jesteś i musisz zdecydować, ale ja w
30:07
ciebie wierzę. Serio, wiem, że dasz radę,
30:10
wizualizowałem sobie tobiasza i jego pewny ton głosu i
30:13
dziękowałem za jego wsparcie. Ostateczną decyzję zostawiłem
30:16
sobie na poranek. Założyłem opaskę na oczy i
30:19
zasnąłem. Czyli słuchajcie koło dziesiątej
30:28
rano nie wiem dokładnie, który to jest dzień po tym sobie
30:31
policzę. Wyruszam tutaj z mojej pięknej
30:34
dolinki pozycja numer 2, ruszam wariantem flat york, spróbuję
30:40
się przedostać przez te góry najniższą przemęczoną, jaką jest
30:44
od całą noc pada deszcz i jutro też ma padać.
30:48
Na szczęście nie ma dużego wiatru, boję się tylko po
30:51
prostu, że rzeki będą teraz wezbrane i że będzie mi ciężko,
30:55
więc. Ale podejmę tę próbę
30:58
przedostania się, jak się nie uda.
31:00
To wracam do lost River. Szczała.
31:08
Rano wysłałem justynie satelitą moją pozycję.
31:11
Sprytna dziewczyna porównała moją pozycję dzisiejszą z
31:13
wczorajszą i napisała do mnie, dlaczego jesteś w tym samym
31:17
miejscu wszystko o k. Nade mną była gęsta warstwa
31:20
niskich chmur, było mroczno i wilgotno, ogólnie paskudnie, ale
31:25
nie mogłem o tym myśleć. Musiałem skupić się na
31:27
codziennych czynnościach, spakować obóz i ruszać w drogę.
31:30
Do przełęczy miałem 4 km i 120 m przewyższenia, więc długie
31:34
spokojne podejście. Wąski strumień, którym
31:37
podchodziłem, zaskoczył mnie licznymi łachami śnieżnymi.
31:40
Droga na przełęcz nie stanowiła większych problemów, nawet
31:43
końcówka, która z oddali wyglądała na trudną technicznie,
31:46
okazała się wręcz banalna. Na ostatnich metrach, gdy już
31:50
miałem stanąć na przełęczy, moim oczom ukazały się wielkie rogi.
31:53
Karibu zdziwione zwierzę podniosło głowę, a zanim
31:56
pojawiła się druga para rogów, wielkie poroże wpisywało się
32:00
idealnie. W górskie granie byłem około 100
32:03
m od tych zwierząt, które w pewnym momencie wstały i zaczęły
32:06
biec w stronę jednego ze zbocza. Gdy odbiegały, zaśpiewałem im
32:10
moją niedźwiedziową piosenkę, a wtedy stanęły jak wryte i
32:13
spojrzały. Na mnie brakowało mi, że
32:15
spotykam tak mało zwierząt, słyszałem trochę ptaków, ale
32:18
właściwie nic poza tym nawet sławnych Wołów piżmowych nie
32:21
było, więc caribo naprawdę dały mi dużo radości.
32:26
Gdy wszedłem na przełęcz, wiedziałem, że pójście tą drogą
32:28
było dobrą decyzją. Patrzyłem na dużo łagodniejsze
32:31
niż wczoraj. Zejście mniej śniegu, mniejsze
32:34
kamienie nie podobało mi się tylko to, że strumień, którym
32:37
miałem iść w dolinie cały był pokryty śniegiem.
32:40
Zacząłem schodzić, trawersując po kamieniach.
32:42
Końcówka nawet zjechałem na rowerze, dojechałem do łachy
32:45
śniegu w dolinie. Sprawdziłem twardość podłoża i
32:48
ruszyłem powolny i żmudny. Był to spacer najpierw przez
32:51
śnieg, potem przez wodę i kamienie, i znów przez śnieg.
32:54
W końcu dotarłem do miejsca, które dało mi do myślenia.
32:57
Bo nie wiedziałem, jak pokonać tę przeszkodę.
32:59
Był nią most lodowy, rozciągnięty nad rzeką.
33:02
Na swojej drodze widziałem wiele tego typu naturalnych
33:04
konstrukcji, przełamanych w połowie i leżących w rzece.
33:08
Gdybym zdecydował się przejść pod mostem, groziło mi
33:10
przewalenie. Z kolei zbocza schodziły do
33:13
rzeki dosyć ostro kamienie, po których musiałbym się wdrapać na
33:16
zbocze, aby obejść most bokiem były duże.
33:20
Wymagałoby to spalenia dużej ilości kalorii i przenoszenia
33:23
rzeczy w częściach. To zabrałoby mi sporo czasu,
33:25
przeanalizowałem ciężar, jaki mam i siły.
33:27
Których bym złożył na przeprawę bokiem i pomyślałem, skoro ten
33:31
most tak sobie stoi, to może postoi jeszcze 30 sekund, gdy
33:34
będę pod nim przechodził. Gdy podszedłem do mostu, okazało
33:39
się, że jest niższy niż podejrzewałem.
33:41
Na początku musiałem się mocno pochylić, ale zauważyłem w
33:44
sklepieniu wyraźny, głęboki ubytek lodu.
33:47
Mój plecak wpasowywał się tam idealnie, ale wiedziałem, że to
33:50
może być również miejsce potencjalnego pęknięcia.
33:53
Postanowiłem przejść szybko i zdecydowanie.
33:56
Niestety most cały czas się obniżał.
33:58
Pod koniec już prawie klęczałem w rzece, a rower leżał na jednym
34:01
boku. Grube opony wypełnione
34:03
powietrzem pomagały mi w prowadzeniu roweru, bo sporo
34:06
ciężaru udźwignęła wyporność kół.
34:08
Musiałem tylko trzymać. Już mocno kierownicę abyroweru
34:10
nie porwał strumień zawodowym mostem.
34:12
Widok otwierał się na koryto rzeki kanału, która płynęła w
34:15
kierunku morza i była moim drogowskazem na kolejne kilka
34:19
godzin. Poczucie niepewności, które
34:21
miałem w górach york zaczęło mnie opuszczać.
34:25
To, że mi się udało przejść przez te góry york, to jest coś
34:28
niesamowitego, bo wątpiłem w to wczoraj wczoraj w to już
34:31
zwątpiłem. I oczywiście z perspektywy czasu
34:34
wydaje się, że od razu trzeba było iść tą najłatwiejszą drogą.
34:39
Ale z perspektywy czasu wszystko wydaje się łatwe i oczywiste.
34:45
W nagrodę za przejście gór york na małej kamienistej łasze
34:48
pośrodku rzeki zjadłem duży lunch, wypiłem kawę z batonem na
34:51
deser i dopiero wtedy ruszyłem tak jak się spodziewałem.
34:54
Koryto rzeki było przejezdne, ale rzeka meandrowała, a ja
34:58
razem z nią spowodowało to, że musiałem ją przekraczać
35:01
dziesiątki razy, aby utrzymać się na przejezdnych kamieniach.
35:04
Przede mną była kolejna trudność do pokonania.
35:06
Nie mogłem po prostu zjechać rzeką do morza, wskoczyć na
35:09
plażę i jechać dalej. Bo tam nie było plaży.
35:12
Brzeg jest bardzo wysoki i skały schodzą bezpośrednio do morza.
35:16
Musiałem przejść te wzniesienia lądem.
35:18
Tu miałem dylemat. Przygotowałem sobie wcześniej
35:21
drogę po maksymalnie suchym, ale stromym terenie, omijając bagna
35:25
i tundrę. Widziałem te wzgórza teraz w
35:27
odległości kilku kilometrów i wydawały mi się jednak zbyt
35:30
strony. Z kolei potem te wzgórza
35:32
łagodniały, ale pokryte były tundrą tundra okazała się być
35:36
lekko podmokła, ale na tyle twarda, że mogłem po niej iść
35:39
czasem jechać po 2 kilometrach. Stwierdziłem, że podłoże jest w
35:42
porządku i zdecydowałem się przejść przez te wzgórza w
35:45
najniższym miejscu, więc. Kontynuowałem drogę na północny
35:48
zachód do łagodnej przemęczy. Na horyzoncie był jednym punkt,
35:52
na który się kierowałem, ale cały czas sprawdzałem na
35:54
garminie, czy idę w dobrym kierunku?
35:57
Niestety, w momencie, gdy zaczynało być dobrze, wszedłem w
36:00
znienawidzony tasoksy, pomyślałem, że wytrzymam.
36:03
Muszę wytrzymać. Plusem było to, że w tym miejscu
36:06
tasaksy były dobrze widoczne od reszty tundry.
36:09
Odznaczały się rudawym kolorem i na szczęście nie występowały na
36:12
całej szerokości tundry, tylko czasami.
36:15
Takimi rudawymi obszarami z lepszym lub gorszym skutkiem
36:18
udawało mi się omijanie tych miejsc.
36:20
Natomiast czasem wpadałem w teren bardzo podmokły.
36:23
Miałem przed sobą do przełęczy około 2 km, gdy zobaczyłem 3
36:27
karibu, jednak to nie miał być koniec atrakcji na dzień
36:30
dzisiejszy. Niezły numer przedzierając się
36:34
przez to sok, psy przez tundra zgubiłem garmina wypadku mi z
36:38
mocowaniaroweru zazwyczaj rezydował w małej sakwie na
36:42
ramie, ale ten odcinek przez ta sok psy nawigować sprawdzając
36:45
pozycję co jakiś czas na ekranie w związku z tym przymocowałem
36:49
garmina do dedykowanego mocowania na kierownicy roweru.
36:52
Niestety z jakichś względów to mocowanie nie dało rady.
36:55
Brak garmina spowodował, że oblałem się zimnym potem nie
36:58
dlatego, że straciłem urządzenie nawigacyjne, bo miałem jeszcze
37:01
telefon, ale dlatego, że. Moja żona oszaleje jak nie
37:04
dostanie ode mnie śladu życia. Kolejnego ranka musiałem znaleźć
37:08
ten cholerny sprzęt wśród podmokłych traw, a nie szedłem
37:11
wcześniej po linii prostej. Możemy tylko o tym, żeby leżał
37:14
jakoś bokiem, bo wtedy dzięki pomarańczowemu kolorowi obudowy
37:17
byłoby mi łatwiej go znaleźć. Skorzystałem z funkcji powrotu
37:20
po własnych śladach zegarku sunto, ale ponieważ zapisywałem
37:23
mój ślad w trybie ultra, który rejestruje pozycję tylko raz na
37:27
minutę, mój Truck nie był zbyt dokładny, w końcu porzuciłem
37:31
elektronikę i zacząłem intensywnie wpatrywać się w
37:33
tundrę. Próbując odczytać, którą drogą
37:36
szedłem, ale ponieważ krążyłem wężykiem, omijając ta sok sy,
37:39
było to dosyć skomplikowane. Powiem wam, że do dziś nie wiem
37:42
jak, ale w końcu znalazłem tego garmina nie leżał bokiem jak
37:46
miałem nadzieję, lecz najgorzej jak mógł czarną, szybką do góry
37:50
odbijając trawy do połowy zanurzony w wodzie, wyglądał jak
37:54
tafla wielu otaczających go kałuży.
37:57
Odetchnąłem z ulgą i wrzuciłem go do sakwy.
37:59
Postanowiłem, że więcej nie będę nawigować, korzystając z
38:02
mocowania na rowerze. Byłem wykończony, już chciałem.
38:05
Tam gdzie stałem, rozbić namiot i zakończyć ten dzień, ale nie
38:08
chciałem zaczynać jutrzejszego dnia od podejścia.
38:11
W dodatku nie było za bardzo gdzie rozbić tego namiotu w
38:14
wodzie. Widziałem, że do przełęczy było
38:16
niedaleko. Liczyłem na to, że będzie sucha
38:18
i twarda. Ostatnie 200 m pokonałem na
38:21
raty, czyli porzuciłem rower, wziąłem sakwy i plecak i
38:24
poszedłem na górę szukać miejsca zawsze, gdy to robiłem,
38:27
fascynowało mnie, jak lekko się idzie bez roweru.
38:30
Pomyślałem, że może następny trip zrobię na lekko, żywiąc się
38:33
rybami z rzeki podjadając ptasie jaja.
38:35
Może zostanę traperem myśliwym zbieraczem to by było coś z
38:40
łukiem przez tundrę ten dzień zakończył się niespodziewanym
38:43
prezentem w tundrze znalazłem poroże młodego karibu kilka
38:48
minut później cieszyłem się z tego poroże jak dziecko, bo
38:51
okazało się, że znalazłem grunt na tyle twardy, że szpilki do
38:54
namiotu nie chciały się wbić, a wokół nie było żadnego kamienia,
38:57
którym mógłbym sobie pomóc. Poroże poszło w ruch.
39:01
Brak sprzętu powoduje, że szukasz innych sposobów na
39:03
rozwiązywanie problemów, dlatego są tacy, którzy na podobne
39:06
wyprawy zabierają tylko niezbędne minimum ekwipunku.
39:09
A resztę ogarniają tym co znajdą, zbudują albo w
39:13
niekonwencjonalny sposób wykorzystają sprzęt, który mają
39:16
z ulgą. Zakończyłem ten dzień, zjadłem i
39:18
wsunąłem się do śpiwora, zasypiałem satysfakcjonującą
39:22
myślą, że przeszedłem przez te cholerne góry.
39:29
Dzień jedenasty policjant i niedźwiedzie.
39:33
Poranek zaczął się klasycznie od wysyłania czekinów i sprawdzania
39:36
pogody. Zimno, 4 ° odczuwalna Zero
39:39
dzisiaj 30% deszczu. Jutro 60.
39:41
Miałem ze sobą zapasów jeszcze na 2 dni, a jakbym zmniejszył
39:45
porcję to nawet na 3 4 zastanawiałem się, dlaczego tak
39:48
dużo mi zostało znoom wziąłem jedzenie tylko na 7 dni, a
39:52
zaczynałem jedenasty. Jeden dzień puściłem 3 byłem w
39:55
brevik, więc jedzenie powinno mi się kończyć, może jednak z
39:58
brevig zabrałem więcej zapasów niż mi się wydawało, bo na pewno
40:02
nie jadłem mniej moje życie. Tutaj sprowadzało się do
40:05
podstawowych czynności. Przemieszczanie się pożywienie,
40:08
sen. Musiałam też dbać o siebie na
40:10
każdym kroku, żeby nie generować niepotrzebnych problemów do
40:13
rozwiązania, nie spalić za dużo kalorii, po prostu przetrwać.
40:17
Żałowałem tylko, że nie miałem zbyt wiele przestrzeni na radość
40:20
z tego, co robię i gdzie Jestem. Czułem się jak na lekcji
40:22
przetrwania. To cena, którą płaciłem za
40:25
wystawienie się na taką próbę. A może jest tak zawsze, jak
40:27
robisz coś trudnego w niepewnych warunkach?
40:30
Może ta radość przychodzi później, a może ja po prostu nie
40:33
umiem cieszyć się tym, co jest tylko za.
40:35
Bardzo skupiam się na tym, co będzie.
40:37
Nowości weils, która leży na najdalej wysuniętym punkcie
40:40
półwyspu Stewart, czyli do celu mojej wycieczki, zostało 38 km.
40:44
Teren, który sobie wyznaczyłem do przymierzenia, był w zasadzie
40:48
płaski, a od teen city miałem szutrową drogę, więc była duża
40:52
szansa, że dotrę do Wells. Dzisiaj sn, jedyna zagwozdka to
40:56
ten biały kolor przy brzegu, który widziałem na zdjęciach
40:58
satelitarnych jakieś 15 km ode mnie.
41:01
Liczyłem się z tym, że ten fragment będę musiał pokonać
41:03
tundrą, a nie plażą. Zjadłem, spakowałem się i
41:06
zacząłem schodzić w stronę rzeki.
41:08
Która miała mnie znów doprowadzić nad morze, ponieważ
41:12
było lekko z górki, nie było ta sok psów udawało mi się nawet
41:15
jechać po tundrze narowerze. Każda nawet nierówna i wolna
41:18
jazda była lepsza niż pchanieroweru po tym terenie
41:21
brzegi rzeki anikowi były inne niż wcześniejszych rzek.
41:24
Widziałem czarną linię brzegu, tak jakby rzeka tundrę i nie
41:28
było kamieni rzeczywiście w wielu miejscach tak właśnie
41:31
było. Martwiłem się, że zastanę tam
41:33
jakieś błoto, przez które nie będę mógł przejść.
41:35
Nie było jednak tak źle. Co prawda rzeka mocno
41:38
meandrowała i była zaskakująca rwąca, ale właściwie aż do
41:41
samego końca udawało mi się jechać na rowerze po kamieniach,
41:44
oczywiście przekraczając wodę. Wiele razy końcówka była
41:47
interesująca, bo zanim anikowik wpadła do morza, zrobiłam mocny
41:51
zakręt i dość równolegle płynęła do plaży, co spowodowało.
41:55
Tworzenie tam wyższego niż zazwyczaj brzegu, na tym brzegu
41:58
właśnie wyrzucane przez falę drzewa, tworzyły niezwykle
42:01
dramatyczny postrzępiony krajobraz.
42:04
Dojechałem, doszedłem do wlokłem się znowu nad morze beringa.
42:08
Byłem bardzo zadowolony, że dotarłem, aż tutaj czułem, że
42:11
już nic mnie nie zatrzyma, aby dotrzeć do celu wycieczki.
42:14
Klimat był tutaj ostrzejszy, wiatr mocniejszy zimniejszy, a
42:17
temperatura odczuwalna niższa. Nic dziwnego im bardziej
42:20
poruszałem się na zachód wzdłuż półwysp.
42:23
Tym bardziej byłem wystawiony na działanie wiatrów, jak to na
42:26
cyplach się zdarza, a od strony Arktyki te wiatry były dużo
42:29
zimniejsze. Brevik mission było otoczone
42:32
przez zatokę port clarens, ale tutaj gdzie stałem, patrzyłem na
42:35
otwarte zimne morze beringa. Wiedziałem, że im bliżej ways w
42:40
tym pogoda może się pogarszać. Miejsce, w którym anikowi wpada
42:43
do morza. Na mapie nosi nazwę york city.
42:46
Być może coś tam kiedyś było, ale teraz nie spotkałem żadnych
42:49
śladów zabudowań. Oprócz porozrzucanego wszędzie
42:52
drewna znalazłem wielką czaszkę wieloryba przypominał mi jeden z
42:55
kawałków drewna leżących na plaży.
42:57
Jednak jak na roślinę był zbyt symetryczny.
43:02
Spojrzałem wtedy za siebie. Wzdłuż Wybrzeża rozciągała się
43:05
plaża wzgórza, które dzisiaj minąłem góry jork.
43:09
Podziękowałem sobie za ten upór i nieustępliwość.
43:12
Pomyślałem o moim pierwotnym planie, który zakładał
43:15
wyruszenie, potem z weils na wschód i pokonanie jeszcze trasy
43:18
o długości 160 km przez góry i tundrę.
43:22
Wiedziałem, że tego już się nie podejmę.
43:24
Być może miałoby to sens bez roweru i pacraftu, być może
43:27
innym razem? Ponadto, jak sobie pomyślałem,
43:30
co przeżywałem tutaj na tych małych fragmentach tundry i
43:33
miałbym to powtórzyć tam, gdzie miałem dziesiątki kilometrów
43:36
zielonego, to wszystko we mnie krzyczało.
43:39
Nie rób tego z rowerem. Czy bez byłaby to po prostu
43:42
udręka? Chciałem już tylko wrócić do
43:45
Wells i zakończyć tą trasę. Przejechałem po plaży 2 km,
43:49
przekraczając jeszcze 2 rzeki całkiem żwawo wpadające do morza
43:52
i zauważyłem na plaży pewien kształt, którego kolor przykuł
43:55
moją uwagę. To była cytryna, cytryna na
43:59
alasce. Czytając niedawno ostatnią
44:04
minutę Tomasza ulanowskiego odświeżyłem sobie historię
44:07
kontenera, który spadł ze statku podczas sztormu na Pacyfiku,
44:11
czyli całkiem niedaleko miejsca, w którym byłem w kontenerze
44:14
znajdowało się około 28000 plastikowych zabawek
44:18
kąpielowych, w tym żółte kaczuszki, niebieskie, żółwie,
44:20
czerwone bobry i zielone żaby, kaczuszki oraz inne zabawki
44:24
zaczęły dryfować po otwartym oceanie, unosząc się na
44:27
powierzchni wody. Podobno pierwsze z nich
44:29
znaleziono 10 miesięcy później na wybrzeżu alaski, niedaleko
44:32
miejscowości. Sitka.
44:34
Ostatecznie niektóre z nich po przebyciu 1000 km dotarły do
44:37
wybrzeży Ameryki Południowej, oceanii i Australii.
44:41
Te małe plastikowe zwierzaczki pokonały też cieśninę beringa i
44:45
podążały dalej na północ, przebyły przejście północno
44:48
zachodnie i znaleziono je na plażach w Europie u wybrzeży
44:51
Wielkiej Brytanii oraz na wschodnim wybrzeżu Stanów
44:54
Zjednoczonych. Sn.
44:55
To wydarzenie stało się bardzo interesujące dla oceanografów i
44:58
badaczy, ponieważ kaczuszki dostarczyły cennych danych na
45:01
temat prądów oceanicznych. Śledzenie, gdzie i kiedy
45:04
kaczuszki? Zostały wyrzucone na brzeg,
45:06
pomogło naukowcom lepiej zrozumieć, jak przemieszczają
45:09
się masy wodne w oceanach. Ta historia stała się znana na
45:12
całym świecie i została opisana w książkach, artykułach i
45:15
programach dokumentalnych. Żółte kaczuszki wygrały z innymi
45:18
zabawkami, bo są żółte i słodkie.
45:20
Wiadomo stały się symbolem globalnych ruchów oceanicznych i
45:24
przypomnieniem o wpływie człowieka na środowisko,
45:26
zwłaszcza w kontekście zanieczyszczenia plastikiem.
45:30
Patrząc teraz na tę cytrynę, uświadomiłem sobie, że to piękna
45:32
metafora. Tego jak ja patrzę na świat na
45:34
co dzień jesteśmy przyzwyczajeni do koncepcji miast, państw,
45:37
granic, posiadania rzeczy hierarchii.
45:40
Potrzebujemy tych pojęć, bo dają nam poczucie bezpieczeństwa,
45:43
ładu i przynależności. Możemy się z czymś
45:46
zidentyfikować i odwołać do wspólnej historii czy wartości.
45:49
Nieważne, czy jest to miejsce pochodzenia.
45:51
Ulubiona drużyna piłkarska czy sposób, w jaki doprawiamy
45:54
jajecznicę. Ostatnio do głosu bardzo mocno
45:57
dochodzą też mniejszości religijne, seksualne etniczne.
46:00
Każdy chce być uznany, mieć głos i walczyć o swoje prawa, a
46:04
radykalne ruchy polityczne dochodzą do głosów w wielu
46:06
miejscach na świecie, podkreślając wyjątkowość swojego
46:09
narodu czy ideologii. Coraz bardziej chcemy się
46:12
dzielić, szukamy tożsamości. Bo czujemy się zagubieni w
46:15
świecie, który podlega kulturowej homogenizacji i
46:18
wpływowi technologii. Tracimy naszą tożsamość, do
46:21
której źródeł byliśmy przez całe pokolenia przyzwyczajeni, czasem
46:24
obrona miejsca wartości kultury, z której pochodzimy, jest
46:27
niezwykle ważna, ponieważ te drobne, a zarazem cenne przejawy
46:30
społeczne i działalności, zanikają kulturowa różnorodność.
46:33
Rzeczywiście bywa piękna, jednak nadmierne podziały potrafią
46:37
odebrać nam szersze spojrzenie na nasze istnienie.
46:40
No już i tak zatłoczonej planecie.
46:41
Oczywiście perspektywa lokalna i globalna mogą.
46:45
Istnieć, ale zachowanie równowagi między nimi jest
46:47
trudne. Podobnie ma się sprawa z
46:49
demokracją. Bywa ona wymagająca i
46:51
skomplikowana, podczas gdy w rządach autorytarnych wystarczy
46:54
zamknąć się na innych i działać pod dyktando silnej.
46:57
Jednostki tymczasem na brzegu morza ląduje cytryna i mówi do
47:00
ciebie, że tak naprawdę wszystko jest połączone.
47:04
Nikt nie żyje w oderwaniu od całości.
47:06
Jesteśmy tu razem dla siebie i przez siebie, w przyrodzie nic
47:10
nie istnieje. W izolacji nasze działania
47:12
wpływają na innych, a działania innych wpływają na nas.
47:15
Spójnym ekosystemie każdy organizm odgrywa swoją rolę, a
47:19
nawet najmniejsze zmiany mogą nieść daleko idące skutki.
47:22
Temat połączenia i współzależności wszystkich
47:25
rzeczy jest obecny w myślach wielu tradycji filozoficznych w
47:28
świecie zachodnim. Doceniamy indywidualizm,
47:30
materializm, konsumpcjonizm. Żyjemy szybko rozproszeni
47:34
mediami, bronimy własnych interesów i przez to nie mamy
47:37
czasu ani chęci na głębszą refleksję nad tym, co tak
47:40
naprawdę robimy i po co szukając potwierdzenia naszej wartości na
47:44
zewnątrz. Starając się utrzymać pozycję i
47:46
status, wymyślamy sobie kolejne wspaniałe rzeczy do osiągnięcia.
47:51
I napinając mięśnie odbijamy się jak kula we flip erze broniąca
47:54
małej bramki, żeby przypadkiem nie wypaść z gry.
47:58
Dla mnie jednym z kluczowych wyzwań współczesnego świata jest
48:00
znalezienie równowagi między uznaniem dla różnorodności a
48:04
potrzebą budowania wspólnoty ponad podziałami w obliczu
48:07
globalnych problemów, takich jak konflikty zbrojne, nierówności
48:10
społeczne, ruchy antydemokratyczne czy zmiany
48:12
klimatyczne. Umiejętność współpracy mimo
48:15
różnic staje się niezbędna. Przypomniała mi się pandemia,
48:18
kiedy to zostaliśmy ostrzeżeni, że system w.
48:21
Żyjemy na ziemi, nie jest zrównoważony i nie funkcjonuje
48:24
dobrze. Jesteśmy niewolnikami łańcucha
48:26
dostaw, który gwarantuje nasz poziom życia i komfort, którego
48:29
za nic nie chcemy oddać. Niestety pandemia szybko nas
48:32
znudziła i większość ludzi źle ją wspomina.
48:35
Niektórzy w ogóle ją wypierają i nazywają spiskiem.
48:38
Wszystko wróciło do tak zwanej normy i mam wrażenie, że niczego
48:41
się nie nauczyliśmy. To była szansa, której nie
48:44
wykorzystaliśmy. Możliwości człowieka są
48:47
niebywałe piękno, które wytwarzamy swoim działaniem,
48:50
jest obezwładniające, ale fakt, że nasze działania nie są
48:54
zrównoważone dla naszego środowiska, łamie moje serce.
48:57
Zdecydowanie potrzebujemy kolejnego kroku nowego rozdania,
49:00
które wyniesie nas ponad schematyczne myślenie, tylko o
49:03
własnym interesie. Być może pomoże nam w tym
49:06
sztuczna inteligencja, która bez zbędnych emocji i zaszłości
49:09
pomoże nam spojrzeć na świeżo na to, jak zorganizować życie
49:12
człowieka na ziemi. Niestety w obliczu wojen,
49:15
ludobójstwa i odradzającego się totalitaryzmu trudno myśleć o
49:18
środowisku. To Luksus, na jaki nas obecnie
49:20
nie stać, a sama sztuczna inteligencja jak każdy wspaniały
49:24
wynalazek ma w sobie zarówno potencjał geniuszu, jak i
49:27
upadku. Ruszyłem dalej, dotarłem do
49:33
miejsca, gdzie na mapie satelitarnej było sporo jasnych
49:36
punktów. Okazało się, że to nie były
49:38
fale, tylko białe skały. Jakiś czas szedłem po nich, ale
49:42
zbyt duża ilość wyrzuconego drewna blokowała mi przejście.
49:45
Postanowiłem wejść na tundrę i zobaczyć, czy da się po niej
49:48
przejść. Tundra była 2 razy wyżej.
49:51
Niełatwo było tam się dostać, bo podejście było strome i
49:54
błotniste. Gdy stanąłem na zielonym,
49:57
okazało się, że mogłem jechać na rowerze.
49:59
Po chwili teren podnosił się, tworząc małą zatoczkę, w której
50:02
zbierały. Kormorany, piękny widok, który
50:04
mnie uspokoił, słońce malowniczo przedzierał się przez chmury i
50:08
zaczynałem widzieć już zarys wzgórz wpadających do cieśniny
50:11
berlinga. To jednak nie był koniec
50:13
przygód. W pewnym momencie znalazłem
50:15
ślady kłada o dziwo były suche, więc wykorzystałem je i
50:18
zjechałem kilkadziesiąt metrów w dół.
50:20
Po chwili zauważyłem jednak, że droga omija skałę, a ja nie
50:23
widzę, co jest za zakrętem. Skały na tundrze kojarzyły mi
50:26
się jednoznacznie z niedźwiedziami zsiadłem z roweru
50:29
i zacząłem powoli iść, patrząc, co wyłania się zza zakrętu.
50:33
Było nikogo ani niczego, ale do moich nozdrzy doszedł
50:37
nieprzyjemny zapach. Ciężko mi było określić, co to
50:40
jest lekkoduszący piżmowy takiego zapachu nie czułem nigdy
50:44
wcześniej tutaj zaczynałem więc obchodzić skały jeszcze większym
50:47
ługiem. W końcu zobaczyłem pod skałą
50:49
coś, co wyglądało jak duży brązowy kamień.
50:52
Miałem jednak swoje podejrzenia, wyjąłem aparat i zrobiłem
50:55
zdjęcie, jednak bez okularów na małym ekranie nie byłem w stanie
50:58
dostrzec żadnego istotnego detalu.
51:01
Na mokrej tundrze zauważyłem ślady kłada, które wskazywały na
51:04
to, że. W kółko ciekawe co to mogło
51:06
oznaczać? Byłem w połowie tej skały nadal
51:08
znacznie od niej odsunięty i wtedy zobaczyłem w niej małe
51:11
wejście do jaskini. Wychowywałem się na warszawskiej
51:16
Pradze, gdzie blisko zoo przy trasie wz były miśki, czyli
51:19
miejsce, w którym tuż przy ulicy żyły niedźwiedzie.
51:22
Była to żywa reklama zoo od wielu lat zlikwidowana, bo nagle
51:26
odkryto, że to jednak znęcanie się nad zwierzętami.
51:29
To wejście do jaskini i cała ta skała przypomniała mi właśnie
51:33
miśki. Czułem, że Jestem u nich w domu.
51:37
Trzymając rękę na gazie pieprzowym, zacząłem iść w
51:39
stronę plaży i wtedy w oddali zobaczyłem niedźwiedzia, który
51:43
stał na polanie i jadł jagody. Był daleko około 500 m ode mnie.
51:49
Spojrzał na mnie i spokojnie kontynuował posiłek.
51:52
Oddalałem się bardzo powoli, ciągle sprawdzając, co robi
51:55
niedźwiedź. Gdy zszedłem na plażę, minąłem
51:57
tabliczkę z napisem uwaga. Brak przejścia, uznałem, że to
52:01
niezły dowcip, bo widać wyraźnie, że często jeżdżą tutaj
52:04
wkładami na polowania, powoli się wycofując i kontrolując.
52:07
Działania niedźwiedzia doszedłem do plaży, gdy zszedłem na tyle
52:10
nisko, aby stracić go z pola widzenia.
52:13
Wsiadłem na rower i odjechałem. Potem jeszcze kilka razy
52:16
odwracałem się, żeby sprawdzić, czy niedźwiedź za mną nie idzie.
52:19
Jednak okazało się, że niedźwiedzie to nie zombi.
52:22
Lubią przede wszystkim spokój. Sprawdziłem później, co
52:25
zarejestrował aparat, pomocnym zbliżeniu zdjęcia.
52:28
Okazało się to, czego obawiałem się najbardziej brązowym
52:31
kamieniem był martwy. Niedźwiedź.
52:35
Wyraźnie widać na nim łapę i zęby już trochę czasu leżał, bo
52:38
ciało było zapadnięte i lekko podgniłe był to bardzo smutny
52:41
widok. Co było powodem jego śmierci?
52:44
Mogę się tylko domyślać, że po prostu żyją za blisko drogi,
52:47
którą poruszają się myśliwi. Ci, gdy go zobaczyli, zaczęli
52:51
krążyć wokół po tundrze, robiąc ślady, które zauważyłem
52:54
wcześniej i po prostu niedźwiedzia zastrzelili.
52:58
Aż dziw, że ten drugi niedźwiedź jeszcze żyje.
53:05
Teen city. Widoczność tego dnia była
53:07
całkiem niezła plamy światła pięknie padały na przylądek
53:11
księcia Walii. To właśnie tutaj kończy się
53:13
podział wód kontynentalnych. Continental divide to linia
53:17
geograficzna na kontynencie, która rozdziela systemy wodne
53:21
spływające do różnych oceanów. Woda na zachód od Continental
53:25
divide w Ameryce Północnej spływa do oceanu spokojnego, a
53:28
na wschód do oceanu atlantyckiego, morza
53:31
karaibskiego lub zatoki meksykańskiej.
53:34
Na alasce nie wiedzie tędy żaden szlak długodystansowy.
53:36
To tylko linia na mapie na marginesie.
53:39
Przejście po tej linii to mogły być ciekawy projekt do
53:41
zrobienia. Jedyny problem, że tutaj na
53:44
alasce ta linia wiedzie przez bagna i góry przy bardzo
53:47
nieprzyjaznej pogodzie i przy właściwie zerowej cywilizacji.
53:52
To nie byłoby przyjemne i wymagałoby sporego samozaparcia.
53:56
Widziałem jakiś niewielki statek, który był zacumowany w
53:59
mini porcie w team city. Wszędzie leżały jakieś
54:01
zardzewiałe pozostałości maszyn i porozwalane budynki.
54:05
Kiedyś odkryto w okolicy cyna i na początku dwudziestego wieku
54:08
był tu spory ruch i nadzieję. Jednak szybko okazało się, że
54:12
cyny nie ma tak dużo, a koszty wydobycia są spore, więc projekt
54:15
zarzucono ciężko wyczuć, co tutaj dzieje się teraz, ale są
54:19
prowadzone jakieś prace przemysłowe.
54:22
Widziałem podobny zestaw jak w lost rever, czyli namioty dla
54:25
robotników, koparki. Jakiś ślad nowej infrastruktury,
54:28
jak się potem okazało, nawet samolot ma tu między lądowanie i
54:31
dowozi pocztę. Ktoś więc musi tu mieszkać na
54:34
stałe i wydobywać coś, co potem jest ładowane na statek i
54:37
wywożone. Zauważyłem, że w miejscu gdzie
54:39
było coś, co nazwałem obozem dla robotników, ktoś wsiadł nakład i
54:43
zaczął jechać. Miałem przeczucie, że jedzie do
54:45
mnie. Nie.
54:46
Myliłem się, skład skręcił kilka razy, żeby objechać nierówności
54:50
terenu i teraz był na prostej drodze w moją stronę.
54:54
Kierowcom kłada było około 60 letni mężczyzna, nazwijmy go
54:57
policjantem, zaczął zadawać pytania, które znałem bardzo
55:01
dobrze. Skąd Jestem, dokąd idę i po co
55:03
to robię? Zadałem mu pytanie o to coś
55:06
brązowego, co widziałem pod skałami kilka kilometrów.
55:08
Wcześniej, ale nic mi nie odpowiedział.
55:11
Spytał tylko, czy mam pistolet? Odparłem, że nie wyjął wtedy zza
55:15
pazuchy swój sprzęt i powiedział, to jest specjalny
55:18
pistolet na niedźwiedzie. I pomachał nim tak, że przez
55:21
moment lufa była skierowana w moją stronę.
55:23
Nie było to miłe, ale chyba nie miał złych zamiarów.
55:25
Natomiast zrobił mi zdjęcie, ja jemu też.
55:29
Okazało się, że mieszka w łez. Na końcu języka.
55:31
Miałem pytanie, czy nie zna miejsca, w którym mógłbym się
55:34
zatrzymać, ale nie zadałem go, odjechałem, a ja zacząłem żmudne
55:38
podejście po ubitej żwirowej drodze.
55:40
Teren tutaj był po prostu brzydki jak na placu budowy.
55:43
Widać, że jeżdżą tędy ciężkie samochody i że zbudowanie tej
55:47
drogi kosztowało mnóstwo energii.
55:49
Jakby ktoś wziął naturalny teren i wywrócił go na drugą stronę,
55:53
wspinałem się coraz wyżej. Było naprawdę stroma, jak dla
55:55
mnie. W końcu zobaczyłem konstrukcję
55:57
radarów White Alice, którą. Poznałem ze zdjęć i bardzo
56:01
chciałem ją zobaczyć. White Alice to sieć
56:03
komunikacyjna z czasów zimnej wojny, którą ustanowiły siły
56:06
powietrzne Stanów Zjednoczonych na alasce.
56:09
System ten został opracowany w latach pięćdziesiątych i
56:12
sześćdziesiątych dwudziestego wieku, aby zapewnić niezawodną
56:15
komunikację dalekiego zasięgu przez odległy i trudny teren
56:18
alaski, co było kluczowe dla operacji wojskowych.
56:20
W tym czasie. Teraz to już tylko rozpadające
56:23
się 2 charakterystyczne anteny. Kilkupiętrowe konstrukcje
56:27
stalowe, lekko wklęsłe, z jednej strony obłożone aluminiowymi
56:30
płytami. Podobna konstrukcja stoi
56:32
nieopodal mną i w innych miejscach na alasce.
56:35
Kolejne świadectwo historii tych ziem, kolejne pozostawione
56:39
rdzewiające graty od White Alice, zjechałem na dziko i
56:42
dojechałem do drogi do waliz. Po drodze spotkałem jeszcze
56:45
młodzieńca, który z dwórką szedł do team city.
56:48
Powiedział, że tam właśnie mieszka, ale gdzie w tych
56:51
barakach? Zadałem sobie w myślach pytanie
56:54
na rozlewiskach. Widziałem również trochę
56:56
pozostawionego złomu i rozwalonych chad the wales
56:59
dotarłem późno, bo po dwudziestej pierwszej i.
57:02
Skierowałem się do tutejszego multi, które namierzyłem na
57:05
Google maps. Pomyślałem, że to, co udało się
57:07
wbrew ich, być może uda się tutaj na drzwiach.
57:10
Jednak wisiała kłódka. Zapytałem więc dzieciaki na
57:13
drodze, gdzie mogę zdobyć klucze wskazały mi jeden z domów i
57:16
poszedłem tam, a wiecie, kto otworzył mi drzwi?
57:20
Policjant nie był zbyt gościnny i na wstępie powiedział, że jest
57:24
już późno, jest zmęczony i kładzie się spać.
57:26
Zapytałem, czy nie zna miejsca, w którym mógłbym się zatrzymać.
57:29
Powiedział, że musi zadzwonić, wyjął telefon i w trybie głośnym
57:32
mówiącym roz. To z jakąś dziewczyną jak mi
57:34
powiedział później była to burmistrz jak wyczułem z ich
57:37
relacji, jego córka powiedział, że za chwilę tu przyjedzie i ze
57:41
mną porozmawia, zamknął drzwi, a ja czekałem przed domem.
57:44
Po kilku minutach podjechała kładem młoda dziewczyna i
57:46
zaczęliśmy rozmawiać o tym, że szukam miejsca na nocleg.
57:49
Zapytałem, czy mogę się zatrzymać w multi.
57:52
To będzie trudne odparła. Ludzie z zewnątrz zazwyczaj
57:55
zapychają nam kanalizację i mamy wtedy kłopot.
57:58
Ciężko było z tym dyskutować. Powiedziałem na razie, że
58:00
rozbije namiot pod multiin zgodziła się i dodała, że jak
58:03
coś wymyśli, to przyjdzie do mnie.
58:05
Czułem jednak, że nic się nie wydarzy.
58:07
Poszukałem miejsca najbardziej odsłoniętego od wiatru.
58:10
Rozbiłem namiot, zjadłem i padłem, śmierdziało tu
58:13
człowiekiem, a kłady jeździły mi nad głową do późna.
58:16
To był długi dwunastogodzinny dzień z wieloma zwrotami akcji.
58:20
Pokonałem tego dnia 38 km i to była dobra robota.
58:27
No i leżę w ciepłych ciuszkach, próbuje rozgrzać.
58:34
Strasznie zimne palce u stóp. I idę spać.
58:43
Muszę wstać łapać samolot. Buziaki.
58:49
No właśnie było tam trochę zimno.
58:51
Zastanawiacie się, co się wydarzy dalej, w czy znajdę
58:54
jakiś miejsce do spania, czy będę tak koczował czekając na
58:58
samolot? Czy uda mi się odebrać z poczty
59:01
wysłane wcześniej jedzenie w czwartej części usłyszycie o
59:05
czasie spędzonym w Wells, o tym jak dotarłem do none i co tam
59:08
robiłem, opowiem wam również o tym, jak było mi mało i ruszyłem
59:12
na jeszcze jedną przygodę i o odwiedzinach gorących źródeł
59:16
pielgrzymów. Na zakończenie bardzo dziękuję
59:18
firmie bikers. Lub za wsparcie produkcji oraz
59:21
wszystkim patronom podcastu Black hat ultra.
59:24
Jeśli chcecie dołączyć do grona osób wspierających moją
59:27
działalność i słuchać wszystkich moich produkcji, wcześniej
59:30
zapraszam na patronite pl ukośnik Black hat ultra.
59:33
Natomiast książka, którą czytam możecie kupić na stronie alaska.
59:37
Rozmowy PL. Dziękuję również wszystkim
59:39
firmom, które pomogły mi zorganizować samą wyprawę JMP
59:43
bikers Kraków, ale i pallada ubezpieczenia.
59:48
Oraz miesięcznikowi dzikie życie podcastowi rowerowemu.
59:51
Magazynowi ultra i podcast owi race space za pomoc w promocji
59:55
mojej książki, jeśli pojawią się u was jakieś pytania lub
59:58
komentarze, wyślijcie je do mnie lub zachowajcie na sesję pytań i
1:00:01
odpowiedzi, którą zorganizuję po opublikowaniu całej książki.
1:00:05
Chętnie odpowiem na każde pytanie.
1:00:07
Możecie pisać na social mediach lub mailowo pod adresem ultra
1:00:11
małpa Black hat ultra PL. Na dziś to wszystko i nie
1:00:14
zapomnijcie podzielić się tym audiobookiem ze znajomymi.
1:00:18
Buźka.