Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Komnata 🕵️ bajka dla dzieci (Szyfrant z Wyszkowa III) | Felek Wafelek (PFW_068)

Transcript

Komnata 🕵️ bajka dla dzieci (Szyfrant z Wyszkowa III) | Felek Wafelek (PFW_068) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:01
Kamień zamknął się za nimi. Nad parkiem w wyszkowie stał
0:05
cień. Przez chwilę.
0:07
Potem zniknął i z zewnątrz wyglądało to tak, jakby przy
0:12
kordegardzie nigdy nic się nie działo, tylko stara podmurówka
0:17
stare mury stary park, ale pod ziemią schodki, ciemność i 7
0:24
osób, które właśnie znalazły coś, czego szy franci szukali od
0:28
lat. Hela ma liczby, Laura ma
0:31
symbole, felek ma wafelkowe ucho i czekoladową cierpliwość.
0:36
A gdzieś w głębi kamiennych ścian zagadka, której
0:39
jerzyróżycki nie zdążył nikomu wytłumaczyć.
0:43
Poprawcie wafelkowa czapeczki, bo dzisiaj pójdziemy na dół
0:47
przez zimne kamienie, stary papier i pytanie, które rodzi
0:51
następne pytanie, to jest ostatnia część tej zagadki na
0:56
czekoladowym tropie. Zaczynamy.
0:59
Jeżeli felek stał się już znajomym głosem w waszym domu,
1:02
zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę, to dla nas
1:06
najmilszy sygnał, by opowiadać dalej, a jeśli chcecie wesprzeć
1:10
przygody felka, możecie postawić mu symboliczne kakao na
1:13
patronite. Ten mały gest daje nam wielką
1:17
moc do tworzenia kolejnych historii na czekoladowym tropie
1:21
link znajdziecie w opisie. Dziękuję, że jesteście częścią
1:24
tego świata. Schody pachniały zimą, ziemią i
1:29
czymś jeszcze czymś, na co hela nie miała nazwy, dopóki felek
1:34
nie powiedział, półgłosem stary papier, dużo starego papieru,
1:39
jakby ktoś tu zakopał całą bibliotekę i zapomniał
1:42
poinformować bibliotekarki. Bibliotekarka, idąca pierwsza z
1:46
latarką sn. Chrząknęła cicho poinformowałam
1:50
siebie dawno temu felek uśmiechnął się półgębkiem, ale
1:55
tylko na chwilę kilka stopni niżej, zapach gęstniał i
1:59
wafelkowe nozdrza znowu zatrzepotały tym razem wolniej
2:04
jak przy bardzo ważnym tropieniu ten zapach.
2:09
Powiedział cicho bardziej do siebie niż do kogokolwiek.
2:13
Już go gdzieś czułem. Sięgnął do kieszeni i przez
2:17
chwilę trzymał palce na małym skrawku papieru z Torunia, nie
2:20
wyjmując go tak dokładnie, tak pachniało miejsce, gdzie ktoś
2:25
zostawił mi tamten symbol odparł, spoglądając na
2:29
bibliotekarkę jego błękitne oczy stały się skupione, jakby
2:33
właśnie złożył razem 2 kawałki łamigłówki, które przez cały
2:37
dzień leżały po różnych kieszeniach.
2:40
Schody były wąskie, tak wąskie, że tata Łukasz szedł bokiem, bo
2:44
jego ramiona ledwo się mieściły między ścianami.
2:48
Kamień pod stopami był szorstki jak stara tarka do sera, a zimno
2:52
wgryzało się w czekoladowe ciało felka.
2:55
Jak ktoś, kto postanowił sprawdzić, z czego właściwie
2:58
jest zrobiony wafelek? Aha, mruknął felek, dotykając
3:03
własnego łokcia, wafelkowe narożniki twardnieją zimno robi
3:08
ze mnie klocek. Fajnie Jestem detektywem,
3:11
powinienem być miękki i zwinny, a nie kwadratowy cicho szepnęła
3:17
kalinka. 1 2 3, 4, 5 co liczysz? Zapytała hela.
3:27
Schody kalinka nie przerywała 8 9 10 bo muszę wiedzieć, ile
3:35
będzie z powrotem. Zawsze liczę, kiedy nie wiem, co
3:38
mnie czeka. Felek odwrócił głowę i spojrzał
3:42
na nią z powagą, na jaką może zdobyć się mały twardniejący na
3:46
mrozie. Wafelek, dział liczebnościowy
3:49
powiedział bardzo ważny przy czternastym stopniu schody
3:53
skończyły się drzwiami. Ciężkimi drewnianymi.
3:58
Detalem w środku drzwi zamek kombinacyjny 2 pokrętła jedno z
4:04
cyframi, drugie z symbolami hela i Laura stanęły po 2 stronach
4:09
zamka. Bez żadnej rozmowy, jakby od
4:12
rana trenowały właśnie ten ruch. Hela wzięła pokrętło z cyframi
4:16
Laura z symbolami spojrzały na siebie na 3 zaproponowała hela.
4:23
Na 3 zgodziła się Laura, obróciły lewe pokrętło, kliknęło
4:30
prawe pół obrotu za mało nic. Drzwi nawet nie drgnęły.
4:37
Hela i Laura spojrzały na siebie znowu.
4:40
Tym razem Laura zrobiła krok bliżej tak, żeby ich ramiona
4:43
prawie się stykały. Żeby mogły poczuć, kiedy ta
4:47
druga jest gotowa na 3 powiedziała.
4:50
Hela nie jako pytanie klik klik drzwi ustąpiły z dźwiękiem,
4:56
który brzmiał jak westchnienie kogoś, kto bardzo długo czekał
5:00
imponujące odparła z podziwem bibliotekarka.
5:05
Nie wnikam, ale wchodzę. Dodała i weszła pierwsza ze
5:09
światłem. Za nią wszyscy.
5:13
Pomieszczenie było małe, mniejsze niż hela sobie
5:16
wyobrażała. Sklepienie nad nimi było
5:19
kamienne łukowe zimne pachniało wilgocią starym drewnem i
5:25
właśnie tym starym papierem gęstym jak zapach w
5:29
antykwariacie, który nigdy nie otwierał okien na półkach wzdłuż
5:33
ścian stały notesy, dziesiątki notesów różnych grubości różnych
5:39
okładek różnych epok, obok nich fotografie.
5:43
Czarno białe ze starymi datami ze starymi twarzami.
5:47
Mapa Europy z zaznaczonymi punktami.
5:50
Jeden punkt Wyszków zakreślony 2 razy czerwonym długopisem
5:55
ośrodku tylnej ściany, wmurowany w kamień jak coś, co nigdy nie
5:59
zamierzało stąd odejść mechanizm.
6:03
Wyglądał jak fragment bardzo starego sejfu i fragment bardzo
6:07
starego zegara, jednocześnie rzędy kółek z symbolami i
6:11
liczbami, kilkanaście zębatek. Centralny wskaźnik 2 zamkowe
6:16
wnęki po bokach wszystko w jednym kolorze brunatnego,
6:21
starzejącego się metalu. Ogrodnik zatrzymał się przy
6:24
ścianie obok wejścia i stuknął obcasem w kamienną posadzkę.
6:29
Dźwięk był głuchy i niski. Ten tunel jest starszy od nas
6:33
wszystkich powiedział. Może o kilkaset lat starszy
6:37
odróżyckiego. Felek podszedł do mechanizmu i
6:41
pochylił się powoli, nie dotknął go od razu, najpierw przyłożył
6:46
czekoladowe ucho bezpośrednio do zimnego kamienia przy
6:49
mechanizmie, bo zimno zaostrzało jego słuch jak chłód zaostrza
6:54
krawędź czekolady? Przez chwilę stał tak
6:57
nieruchomo, coś tam jest powiedział cicho.
7:01
Bardzo cicho taki oddech mechanizmu, którego nie słyszysz
7:06
uszami, czujesz go skórą, odsunął się dobra zmrużył,
7:12
błękitne oczy. Słucham tego miejsca, ono ma coś
7:16
do powiedzenia. Bibliotekarka odchrząknęła i
7:19
stanęła przed nimi. Obiecałam, że opowiemy wszystko
7:23
w środku. Oparła dłoń na skrzyni z
7:26
notesami. Szy franci powstali po tym jak
7:29
różycki wyjechał do Warszawy, zostali ci, którzy go znali.
7:33
Jego nauczyciele, uczniowie kilka osób, które widziały, jak
7:37
myśli ich zadanie było jedno chronić to, co zostawił.
7:42
I szukać kogoś, kto kiedyś będzie gotowy to rozwinąć, co
7:47
zostawił? Zapytała hela.
7:49
Ogrodnik wskazał mechanizm zasadę, nie maszyny, sposób
7:54
myślenia, który pomagał rozumieć, szyfry i łamać
7:58
tajemnice enigmy. Samą myśl, zanim stała się
8:01
metodą bibliotekarka uniosła rękę w stronę mechanizmu enigma.
8:06
Działała tak. Każda litera alfabetu przebrała
8:10
się za inną naciśnięcie klawisza, a mogło dać literę q.
8:16
Zatrzymała się. Ale za każdym razem, kiedy
8:19
naciskałeś klawisz, maszyna obracała się i przy kolejnym
8:23
naciśnięciu, a dostawałeś inną literę niż poprzednio.
8:28
Ogrodnik dokończył. Wyobraźcie sobie klasę, w której
8:31
wszyscy zamieniają się ławkami co minutę.
8:34
Wiesz gdzie Kasia siedzi teraz, ale za minutę będzie zupełnie
8:37
gdzie indziej. Jeśli uda ci się odkryć wzorzec
8:41
zamieniania, wiesz, gdzie będzie zawsze?
8:44
Czyli enigma była jak sprytna przebierania dla liter?
8:47
Zapytała kalinka dokładnie powiedział felek.
8:52
Litera wchodziła jako, a wychodziła przebrana za QA,
8:56
potem przebieralnia robiła obrót i następna litera dostawała
9:00
zupełnie inne przebranie. Iróżycki odkrył ten wzorzec?
9:04
Zapytała Laura tutaj powiedział ogrodnik.
9:09
Jako uczeń tego gimnazjum. W tym miejscu zaczął zadawać
9:13
właściwe pytania. Tata Łukasz stał z tyłu z
9:16
latarką w Górze i milczał pierwszy raz od rana bez
9:21
telefonu, bez Google'a, z własną głową i własnym skupieniem.
9:26
Wyglądał, jakby to mu nie przeszkadzało.
9:29
Na wewnętrznej ścianie komory, tam, gdzie kamień był
9:32
najrówniejszy kilka linii zamazanego pisma.
9:37
Nie były to litery, które dawało się od razu przeczytać.
9:40
Każda była przebraną za inną. Hela to poczuła, zanim zdążyła
9:45
to pomyśleć. Wzrok biegł po napisie i gdzieś
9:49
z tyłu głowy szeptał to jest przesunięte.
9:52
To jest wzorzec szyfr powiedziała jak enigma, ale
9:58
prostszy powiedziała bibliotekarka.
10:01
Różycki zostawił go dla kogoś, kto dopiero się uczy.
10:05
Nie na tyle trudny, żeby go złamać.
10:06
Nie można na tyle trudny, żeby się przy nim czegoś nauczyć.
10:11
Hela kucnęła przed napisem wyjęła ołówek.
10:15
Patrzyła. Liczyła.
10:18
Pierwsza litera przesunięta o 2 pozycje w alfabecie, druga o 21,
10:24
trzecia o 7, a potem znowu 2 21 7.
10:31
Cykl co 3 litery powiedziała, przesunięcie 2 21 7 powtarza
10:39
się. 2 21 7. Szepnął felek.
10:45
B jest drugą literą u dwudziestą pierwszą gie siódmą.
10:52
Laura otworzyła notes przerzucała strony szybko jedna
10:56
druga trzecia, przy dziesiątej zatrzymała się na Górze strony
11:02
zapisane 3 lata temu dużymi literami, brzydkim ołówkiem,
11:07
kogoś, kto była wtedy dziesięciolatką i właśnie
11:10
rozwiązała swoją drugą zagadkę w życiu bóg.
11:15
Hasło do drugiej zagadki. Powiedziała Laura cicho.
11:19
Napisałam je tu, bo nie chciałam zapomnieć i już nigdy więcej go
11:23
nie potrzebowałam. Felek uniósł palec aż do teraz.
11:29
Laura popatrzyła na napis na ścianie, potem na bak w swoim
11:33
notesie. 3 lata temu napisałam klucz i nie wiedziałam do czego
11:37
pasuje powiedziała. Chela wzięła ołówek.
11:42
To znaczy, że teraz wiemy? Dekodowanie trwało kilkanaście
11:46
minut. Hela liczyła przesunięcia Laura
11:50
czytała litery jedna po drugiej zdanie po zdaniu jak rozplatanie
11:55
bardzo cierpliwie zaplecionego warkocza, felek stał z boku i
11:59
obserwował ich obie z miną kogoś, kto wie, że nie powinien
12:03
się wtrącać, bo 2 detektywki właśnie robią to, co potrafią
12:07
najlepiej. I wtedy nad ich głowami coś
12:12
zastukało równomierne. Ciężkie.
12:17
Na kamieniu tuż ponad stropem komory.
12:20
Kalinka chwyciła hele za rękaw. Stukot trwał.
12:24
Raz 2, 3 4 5, 6 coraz więcej kroków tata Łukasz wstał z
12:33
miejsca i stanął między schodami a dziećmi, informatyk, detektyw
12:38
i podziemny ochroniarz cicho bezdramatyzowania, ale wyraźnie
12:44
hela nie przestała pisać, bo jeśli przerwie teraz znowu
12:49
zacznie od początku. A przesunięcia były już w głowie
12:53
ostatnia litera, ostatnie przesunięcie i było.
12:59
Pochyliły się nad kartką razem hela i Laura i czytały to samo
13:04
po raz pierwszy wiadomość nie była długa, kilka zdań
13:08
odręcznego pisma, teraz przetłumaczonego z szyfru na
13:11
normalny język. Klucz nie jest metodą.
13:16
Klucz jest pytaniem, które rodzi następne pytanie, ktokolwiek to
13:20
czyta, potrafi już pytać, to znaczy, że jest gotowy i pod
13:25
spodem rysunek. Schemat mechanizmu 2, zamki 2
13:30
pokrętła strzałki pokazujące kierunek i w środku jeden napis.
13:36
Razem albo wcale. Hela i Laura patrzyły na schemat
13:42
nad nimi stukot robił się głośniejszy, jakby ktoś
13:45
spacerował w kółko, szukając czegoś po powierzchni.
13:49
Felek zmrużył oczy w stronę stropu i wtedy bibliotekarka
13:53
położyła dłoń płasko na zimnym kamieniu ściany.
13:57
Stała tak przez chwilę, potem oderwała rękę to park
14:02
powiedziała spokojnie wieczorni spacerowicze.
14:06
Kamień tutaj przewodzi każdy krok jak bęben słyszymy połowę
14:10
wyszkowa. Westchnienie.
14:14
Tata opadł na kamienną ławeczkę przy ścianie kalinka puściła
14:18
ręka w heli, felek wyprostował się z miną kogoś, kto właśnie
14:22
przepuścił dużo karmelu przez bardzo małe, czekoladowe ciało.
14:26
Następnym razem powiedz to wcześniej powiedział moje
14:29
wafelkowe kolana nie są z materiałów odpornych na
14:32
dramatyczne pauzy. Tata parsknął śmiechem, ale
14:36
nadal pilnował wejścia, jak bramkarz w nocnym klubie.
14:40
Bibliotekarka uśmiechnęła się ogrodnik, jednak nie ogrodnik
14:45
patrzył na ścianę przy wejściu z wyraźną uwagą kogoś.
14:48
Kto rozważa coś w środku i jeszcze nie podjął decyzji?
14:52
Potem odwrócił się do reszty, kończymy powiedział spokojnie,
14:57
wewnętrzne drzwi są za mechanizmem.
15:01
Mechanizm na ścianie miał po swojej lewej stronie wąskie
15:04
przejście, zanim kolejne drzwi cięższe żelazne w nich 2 zamki
15:12
tak blisko siebie, że otwierając jeden prawe ramię naturalnie
15:15
sięgało drugiego zamek, lewy numery, zamek, prawy symbole.
15:22
Ogrodnik stanął między helą a laurą.
15:25
Te zamki działają tylko jednocześnie powiedział.
15:29
Nie jedno po drugim w tej samej chwili inaczej nic się nie
15:33
stanie. Wiemy, jakie kombinacje
15:36
powiedziała hela, wskazując rysunek z wiadomości.
15:40
Wiemy, jakie symbole powiedziała Laura, ale nie wiemy, kiedy
15:45
dokończył felek. Cicho stanęli naprzeciwko drzwi.
15:49
Hela wzięła lewy zamek. Laura prawy ogrodnik zaczął
15:54
liczyć 1 2 3 x 3 obróciły zamek pod palcami, heli kliknął
16:03
pewnie. Zamek pod palcami laury, pół
16:07
obrotu i cicho nie razem nic, drzwi nawet nie drgnęły,
16:14
próbowały raz jeszcze. Ogrodnik liczył szybciej, lewy
16:18
znowu szybciej niż prawy. To nie kwestia liczenia
16:22
powiedział felek. Wszyscy spojrzeli na niego, stał
16:26
przy ścianie obok drzwi mały twardniejący na zimnie wafelek z
16:32
czekoladowym uchem, przyłożonym do kamienia słuchał.
16:36
Mechanizm nie reaguje na liczenie powiedział powoli.
16:41
On ma własny oddech, puls, jak serce tylko zimniejsze i
16:46
bardziej metalowe, żeby go otworzyć, trzeba się
16:50
zsynchronizować z jego rytmem, nie ze swoim kata.
16:54
Łukasz patrzył na niego z powagą.
16:56
Czy to znaczy, że słyszysz bicie serca?
16:58
Mechanizmu? Nie słyszę czuje.
17:02
Felek odsunął ucho od ściany, ale ktoś musi mi go podać na
17:06
głos. Ktoś, kto liczy w rytm, a nie w
17:09
sekwencje. Hela odwróciła się do kalinki.
17:13
Kalinka, zmrużyła oczy jak kręciołek zapytała, jak
17:18
kręciołek potwierdził felek, tylko taki, który trochę się
17:22
zacina. Halinka przez chwilę milczała,
17:26
potem wzięła wdech i zaczęła liczyć tak, jak liczyła zawsze.
17:30
Nie ma finalnie nie mechanicznie, ale rytmicznie,
17:33
jak ktoś, kto naprawdę słucha własnego głosu i powietrza
17:37
wokół. 1 2 3. 4. 1 2. 3. 4. Felek przymknął oczy.
17:51
Słuchał kalinki. Słuchał ściany.
17:55
Słuchał cichej pracy mechanizmu, który nie bił równo jak zegar,
18:00
raczej przeskakiwał raz wolniej, raz szybciej z krótkim
18:05
zawahaniem, jakby w środku ktoś kręcił bardzo starym, metalowym
18:09
oddechem, nie naraz powiedział cicho.
18:13
To nie jest jedno kliknięcie, to kilka obrotów.
18:17
Hela, Laura, zamknijcie oczy, nie patrzcie na znaki.
18:21
Znacie sekwencje poczujcie rytm pod palcami.
18:25
Każda swoje pokrętło, ale razem hela i Laura zamknęły oczy ich
18:30
dłonie zacisnęły się na zamkach. Kalinka liczyła dalej, ale teraz
18:35
łamała rytm, tak jak podpowiadał felek. 1 2 3 4.
18:43
Raz 2 3 pauza, 4 pierwszy obrót skry, drugi obrót z kart.
18:55
Trzeci, krótszy ostrożniejszy hela poczuła pod palcami
19:00
delikatne drżenie. Laura też musiała je poczuć, bo
19:04
obie zatrzymały się dokładnie w tej samej chwili.
19:08
Teraz szepnął felek obróciły ostatni raz klik.
19:14
Klik. 2 kliknięcia. Jednocześnie jak jedno drzwi
19:21
ustąpiły. W środku było małe
19:24
pomieszczenie, archiwum. Na drewnianych półkach stały
19:29
notesy w równych rzędach. Każdy z datą na grzbiecie 1931
19:33
1933 1935 1937. Fotografie leżały w kopertach.
19:38
Listy złożono we czworo. Na jednej spółek spoczywała mapa
19:44
z zaznaczonymi miastami Europy, a pociągnięcia ołówka łączyły je
19:48
cienkimi liniami jak pajęcza sieć logiki.
19:57
Bibliotekarka zamarła w progu. Ogrodnik zdjął czapkę.
20:02
Przez chwilę nikt się nie odezwał.
20:05
To są jego zapiski. Powiedziała bibliotekarka bardzo
20:08
cicho. Prawdziwe zapiski.
20:12
Ogrodnik podszedł do półki i ostrożnie dotknął grzbietu
20:15
jednego notesu, ale go nie wyjął, jakby bał się poruszyć
20:19
powietrze wokół czegoś, co czekało tu przez dziesiątki lat
20:24
szy franci szukali tego miejsca od pokoleń powiedział.
20:28
A teraz? Teraz ono naprawdę istnieje.
20:32
Tata, Łukasz opuścił latarkę odrobinę niżej.
20:35
To chyba powinno trafić do muzeum powiedział do muzeum do
20:40
miejskiej izby pamięci do archiwum szyfrantów odparła
20:44
bibliotekarka, ale najpierw trzeba to zabezpieczyć każdą
20:48
kartkę, każde zdjęcie, każdy ślad ołówka, felek stał cicho.
20:54
Nawet jemu przez moment zabrakło żartu, bo czasem historia nie
20:58
potrzebuje śmiesznego komentarza.
21:00
Czasem wystarczy, że ktoś oddycha ostrożniej.
21:04
A na samym wierzchu małej półki leżała jedna kartka.
21:09
Czysta. Lekko pożółkła.
21:13
Symbolem koło trójkąt 7 wyrytym delikatnie wrogu.
21:18
Leżała. Czekała.
21:21
Hela pierwsza zmrużyła oczy może to znowu niewidzialny atrament
21:26
szepnęła. Może trzeba ją czymś zwilżyć?
21:30
Kalinka obruchowo zerknęła na swoją butelkę z sokiem.
21:34
Mam jeszcze trochę działu sockowego powiedziała z powagą.
21:38
Felek uniósł łapkę. Chwileczkę, najpierw wąchamy,
21:43
potem moczymy to podstawowa zasada detektywistyczna
21:46
wafelkowa. Wziął kartkę ostrożnie zaróg i
21:50
podsunął ją pod nos. Wafelkowe nozdrza zatrzepotały
21:54
raz drugi, trzeci. Felek zmarszczył czekoladowe
22:00
czoło w jego głowie zaszufladkowały się zapachy,
22:04
papier, kurz, stary atrament, drewno, kamień, historia, ale
22:11
jednej szufladki brakowało, nie powiedział w końcu.
22:16
Nie czuje sody oczyszczonej ani tego suchego proszkowego śladu.
22:21
To nie jest taka kartka jak tamta, czyli zwykła pusta kartka
22:27
zapytała Laura. Przez chwilę wszyscy patrzyli na
22:30
białą stronę, po tylu schodach szyfrach obrotach, rytmach i
22:35
kliknięciach. Pusta kartka wydawała się prawie
22:38
niemożliwa. Bibliotekarka uśmiechnęła się
22:41
nagle bardzo delikatnie. A jeśli to nie jest wiadomość do
22:46
odczytania powiedziała hela spojrzała na nią tylko ogrodnik
22:52
skinął głową. Jakby właśnie zrozumiał coś, co
22:55
od dawna leżało mu pod myślami zaproszenie.
22:59
Zaproszenie powtórzyła kalinka tak powiedziała bibliotekarka.
23:05
Jeśli ktoś dotarł, aż tutaj przeszedł wszystkie zagadki.
23:10
Zaufał innym, połączył liczby, symbole, rytm i pytania.
23:14
To może ta kartka nie mówi? Rozwiąż mnie.
23:18
Ogrodnik dokończył. Może mówi teraz ty coś
23:22
zaszyfruj? Laura spojrzała na hele.
23:27
Hela spojrzała na kalinkę kalinka spojrzała na węgielka,
23:31
który akurat obrócił się w kuli, jakby też chciał mieć udział w
23:34
decyzji. Felek poprawił wafelkową
23:37
czapeczkę. To nie jest koniec zagadki
23:40
mruknął cicho. To jest miejsce, w którym
23:43
zagadka podaje komuś ołówek. Laura wzięła kartkę obiema
23:48
rękami, ale tym razem nie sama. Hela położyła palce na jednym
23:52
rogu kalinka na drugim. Tata Łukasz świecił im.
23:56
Nadramieniem felek stanął obok. Bardzo poważne jak na kogoś, kto
24:00
zwykle uważał, że powaga powinna mieć kieszeń na okruszki.
24:05
Czyli mamy wymyślić własną wiadomość?
24:08
Zapytała, hela dla kogoś, kto jeszcze nie wie, że szuka
24:12
powiedział ogrodnik, bibliotekarka, skinęła głową.
24:17
Tak działają dobre zagadki, nie zatrzymują ciekawości dla
24:20
siebie. Podają ją dalej.
24:23
Felek uśmiechnął się lekko. Słodkie myślenie to rozwiązanie
24:28
powiedział cicho. A czasem rozwiązanie jest puste
24:31
tylko dlatego, że czeka na pierwsze pytanie.
24:35
Wychodzili pojedynczo, najpierw ogrodnik z latarką, potem
24:40
bibliotekarka, tata Łukasz kalinka, hela i Laura felek.
24:46
Szedł ostatni, bo jakoś tak zawsze wychodziło, że kiedy
24:48
wszyscy już patrzyli przed siebie, on jeszcze zerkał za
24:52
siebie. Kamień przy kordegardzie wrócił
24:54
na miejsce z cichym, głuchym stukotem park był już wieczorny.
25:00
Latarnie świeciły miękko wzdłuż alejki, a nad lipami wisiał
25:03
granatowy kawałek nieba z pierwszą gwiazdą.
25:07
Po zimnie podziemi powietrze wydawało się prawie ciepłe.
25:11
Przez chwilę nikt nic nie mówił. Każdy miał w głowie archiwum,
25:16
notesy, mapy, puste kartki, które wcale nie były puste,
25:20
tylko czekały na pytanie. I wtedy felek zatrzymał się
25:25
nagle. Aha, powiedział cicho na trawie
25:29
przy starej lipie coś leżało, nie kartka, nie koperta, nie
25:35
kolejny szyfr, kawałek ciemnego materiału zaczepiony o niską
25:40
gałąź jak fragment płaszcza albo długiej kurtki, który ktoś
25:45
zostawił, kiedy odchodził za szybko chela podeszła bliżej.
25:49
W mokrej trawie widać było ślady butów duże głębokie.
25:56
Kilka kroków w jedną stronę, potem obrót, potem kolejne ślady
26:00
znikające między drzewami. Ktoś tu stał powiedziała hela i
26:06
czekał. Bibliotekarka spojrzała na
26:09
ogrodnika, nie byli zaskoczeni, tak jak reszta byli
26:13
zaniepokojeni. Myślałam, że to tylko cień
26:17
szepnęła Laura ogrodnik podniósł z gałęzi skrawek materiału i
26:22
obejrzał go w świetle latarki. Czasem cień też zostawia ślady.
26:29
Tata Łukasz odruchowo sięgnął po telefon, ale ekran był Czarny.
26:33
Oczywiście mruknął w najważniejszym momencie internet
26:38
udaje kamień. Felek nie zaśmiał się, powoli
26:42
wyjął z kieszeni mały skrawek papieru.
26:44
Ten sam, który pokazał heliranu na przystanku okrąg trójkąt.
26:49
Siódemka. Ktoś podrzucił mi ten symbol w
26:53
Toruniu powiedział. Myślałem, że prowadzi tylko do
26:57
was. Bibliotekarka przez chwilę
27:00
patrzyła na znak, potem pokręciła głową.
27:04
To nie byliśmy my. Kalinka przesunęła się bliżej
27:08
heli, ale wy jesteście szy frontami, prawda?
27:12
Zapytała cicho bibliotekarka spojrzała na ogrodnika ogrodnik
27:17
skinął głową tak powiedziała bibliotekarka, my jesteśmy
27:22
szyfrantami, pilnujemy pytań, które zostawił różycki.
27:26
Pilnujemy, żeby ciekawość nie zgasła.
27:29
Ogrodnik ścisnął w palcach kawałek ciemnego materiału.
27:33
Ale wygląda na to, że nie tylko my szukamy prawdy.
27:36
Kto jeszcze zapytała hela? Bibliotekarka spojrzała w ciemną
27:40
alejkę między lipami. Tego jeszcze nie wiemy ogrodnik
27:45
dodał ciszy. I właśnie dlatego musimy uważać,
27:49
bo możliwe, że nie wszystkie sekrety zostały dziś odkryte.
27:53
Felex chował toruński skrawek do kieszeni.
27:56
Jego czekoladowy mózg pracował już cicho, ale bardzo szybko jak
28:00
mała wafelkowa maszyna do łączenia kropek, okruszków i
28:04
niepokojących płaszczy. Spojrzał na ślady w trawie,
28:08
potem na hele, potem na ciemną alejkę.
28:12
Czyli jedna zagadka się skończyła powiedział powoli.
28:16
A druga właśnie zostawiła but na trawie.
28:20
Nikt się nie roześmiał. Ale nikt też nie uciekł, bo tego
28:25
wieczoru hela, Laura kalinka, tata Łukasz felek, bibliotekarka
28:32
i ogrodnik wiedzieli już jedno. Nie każda odpowiedź zamyka
28:36
drzwi. Niektóre tylko bardzo cicho
28:39
uchylają następne. Długo szli w milczeniu.
28:44
Nie takim smutnym, raczej takim, które pojawia się wtedy, kiedy
28:48
człowiek zobaczył coś wielkiego i jego głowa musi jeszcze
28:51
znaleźć, dlatego odpowiednią półkę dopiero na osiedlu
28:55
wszystko znów zrobiło się zwyczajne bloki.
28:59
Ławka, latarnia przy chodniku i kręciołek, który skrzypiał
29:04
dokładnie tak samo jak rano, jakby przez ten cały dzień nie
29:07
wydarzyły się żadne tajne archiwa podziemne zamki.
29:12
Szy franci ani ślady w mokrej trawie.
29:15
Laura hela i kalinka wskoczyły na niego razem skrzyp oho,
29:21
powiedział felek. Chyba właśnie złożył reklamację
29:24
na przeciążenie kręciołek ruszył powoli.
29:28
Biała kartka leżała na plecaku heli przyciśnięta małym
29:32
kamykiem. W rogu miała symbol koło trójkąt
29:35
7. Nie mówiła nic, ale po tym dniu
29:39
wszyscy już wiedzieli, że czasem najcichsze rzeczy.
29:42
Mają najwięcej do powiedzenia węgielek wyturlał się z kuli,
29:46
wdrapał na plecak i usiadł dokładnie na rogu kart kartki,
29:50
patrzcie, patrzcie powiedział kalinka.
29:53
Węgielek myśli, że też jest szyfrantem, a kto powiedział, że
29:57
nie mruknął felek dział nosowy ma dziś pełne kwalifikacje
30:02
węgielek zapiszczał krótko i zjadł jednego suszonego
30:06
robaczka. No proszę dodał.
30:09
Felek przyjął funkcję i od razu wypłacił sobie pensję.
30:13
Laura patrzyła na kartkę, co napiszemy?
30:17
Zapytała cicho. Siela przez chwilę kręciła się
30:20
razem z kręciołkiem. Patrząc w niebo, które robiło
30:23
się coraz bardziej granatowe. Coś co nie prowadzi do skarbu
30:28
powiedziała w końcu tylko do pytania, jakiego pytania?
30:33
Spytała kalinka, hela wzruszyła ramionami.
30:37
Jeszcze nie wiem, dlatego kartka jest pusta.
30:40
Tata Łukasz siedział na ławce i patrzył na nie bez telefonu w
30:44
ręku. To było u niego dość niezwykłe,
30:47
więc felek zauważył to od razu panie łukaszu powiedział
30:51
podejrzliwie, czy pana telefon żyje?
30:55
Tata uśmiechnął się. Żyje, ale nie wszystko trzeba od
30:59
razu sprawdzać. Felek kiwnął głową z uznaniem.
31:04
To brzmi jak bardzo zaawansowana technologia nazywa się własna
31:09
głowa. Hela wyjęła ołówek.
31:13
Nie zaczęła od szyfru ani od symbolu.
31:17
Najpierw narysowała małe kółko, potem trójkąt, potem dopisała
31:21
obok znak zapytania Laura pochyliła się bliżej, kalinka
31:26
też. Węgielek jako samozwańczy
31:29
strażnik kartki siedział bardzo poważnie, chociaż miał okruszek
31:33
robaczka przy pyszczku. Felek stanął obok kręciołka.
31:38
Pomyślał o archiwum pod parkiem? O notesach o mechanizmie, który
31:44
otworzył się dopiero wtedy, kiedy hela i Laura działały
31:47
razem. O bibliotekarce i ogrodniku i o
31:51
tym ciemnym skrawku materiału znalezionym przy lipie.
31:55
Bo gdy jedna zagadka się kończy, inna gdzieś tam cicho czeka.
32:02
I to jest koniec tej historii. Ale nie koniec zagadek.
32:07
Bo gdzieś w wyszkowie, w parku nad bugiem, pod starą kordegardą
32:12
w komorze, która jest starsza niż gimnazjum i może starsza niż
32:15
wszystko, co wiemy, nadal stoją półki z notesami sn i Biała
32:21
kartka, na której właśnie pojawiają się pierwsze słowa
32:24
nowej zagadki, a gdzieś przy mokrej trawie zostały ślady
32:29
butów, których właściciela nikt jeszcze nie zna.
32:32
Ktoś szukał i pewnie wróci, ale to jak powiedział ktoś mądry pod
32:38
tym parkiem jest pytanie, które rodzi następne pytanie.
32:43
Na dziś wystarczy. Helu.
32:47
Ta historia zaczęła się od twojego pomysłu, który
32:50
wylosowałem ze słodkiej loterii. Dziękuję ci za niego i za
32:54
fioletowe okulary, przez które świat wygląda trochę inaczej niż
32:58
dla innych. Cieszę się, że hela je nosi.
33:02
Dziękuję też kalince za dział sokowy dział liczebnościowy i
33:06
dział wiewiórkowatości bez niej dysk by się nie otworzył i drzwi
33:11
by się nie otworzyły. A to jest udowodnione
33:14
matematycznie. Dziękuję tacie łukaszowi za
33:18
jeden dzień bez internetu. Który okazał się zaskakująco
33:22
owocne. I węgielki owi za nos, jeśli też
33:27
masz pomysłu na przygodę felka, wpadaj na przygody
33:30
felkawafelka.pl raz na kwartał losuję jeden pomysł i zamieniam
33:36
go w historię. Może następnym razem to twój
33:40
pomysł usłyszymy, a jeśli chcesz, żeby felek wracał co
33:43
miesiąc, możesz zostać jego patronem na patronite.
33:47
Twoje wsparcie sprawia, że kolejne bajki mogą powstawać.
33:51
Szczegóły znajdziesz w opisie na czekoladowym tropie do
33:56
usłyszenia.