Latest / Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania / Urdherimi i Jezusit Shkoni Dhe Beni Dishepuj (Marku 16:15-16)
Transcript
- Dilni në mbarë botën. Urdhri i fundit, prioriteti i parë. Marku 16, vargjet 15 dhe 16. Dilni në mbarë botën dhe i predikoni ungjillin çdo krijese. Ai që beson dhe është pagëzuar do të jetë i shpëtuar, por ai që nuk ka besuar do të jetë i dënuar. Në një fshat, një gjysh i moshuar po i jetonte ditët e tij të fundit. Familja ishte mbledhur rreth shtratit të tij, fëmijët, nipërit, mbesat. Gjatë jetës së tij ai kishte thënë mijëra fjalë, kishte dhënë këshilla, kishte treguar histori, madje kishte qortuar e kishte bekuar. Por atë mbrëmje, kur e ndjeu se fundi po i afrohej, ai i thirri të gjithë pranë dhe u tha vetëm një gjë: *"Çfarëdo që të ndodhë, mos e ndani tokën dhe mos u ndani nga njëri-tjetri, qëndroni bashkë."* Kanë kaluar shumë vite nga ajo natë. Familja ka harruar shumë nga bisedat e përditshme me gjyshin, por ato fjalët e fundit askush nuk i ka harruar ende sot. Kur lind ndonjë mosmarrëveshje, dikush thotë: *"E mbani mend çfarë tha gjyshi?"* dhe dhoma qetësohet. Pse kanë kaq peshë fjalët e fundit? Sepse askush nuk e harxhon frymëmarrjen e fundit për gjëra të parëndësishme. Fjalët e fundit zbulojnë zemrën e vërtetë të njeriut, atë që ai e mban më të shtrenjtë se gjithçka. Marku 16, vargu 15 dhe 16 na sjell pikërisht fjalët e fundit të Jezusit në këtë ungjill, të thëna pak para se të ngjitej në qiell. Pas kryqit, pas varrit bosh, pas ringjalljes, çfarë zgjodhi Biri i Perëndisë t'u linte të vetëve si porosi të fundit? Jo një sekret teologjik, jo një ritual të ndërlikuar, por një urdhër të thjeshtë e të pamasë njëkohësisht: *"Dilni në mbarë botën dhe i predikoni ungjillin çdo krijese."* Nëse fjalët e fundit zbulojnë prioritetin e parë, atëherë ky varg na tregon se çfarë rreh më fort në zemrën e Krishtit. ### Dilni – Ky është një urdhër, jo një sugjerim. Fjala e parë e Jezusit është një folje në mënyrën urdhërore: *"Dilni"*. Ai nuk tha *"nëse keni kohë"*, as *"do të ishte mirë sikur"*, as *"kush ndihet i thirrur"*. Porosia e madhe nuk është një ftesë për vullnetarë, është urdhri i Mbretit të ringjallur për të gjithë ushtrinë e Tij. Mateu na e tregon të njëjtin moment me një detaj shtesë që i jep urdhrit gjithë peshën e tij: *"Mua më është dhënë çdo pushtet në qiell e në tokë. Shkoni, pra, dhe bëni dishepuj nga të gjithë popujt, duke i pagëzuar në emër të Atit e të Birit e të Frymës së Shenjtë"* (Mateu 28:18-19). Vini re renditjen. Së pari, autoriteti: *"Çdo pushtet në qiell e në tokë"*. Pastaj urdhri: *"Shkoni, pra"*. Fjala *"pra"* është ura mes tyre. Ne nuk dalim me guximin tonë, ne dalim me anë të autoritetit të Atij që na dërgon. Një postier nuk ka nevojë të jetë i fuqishëm, mjafton që vula e letrës që mban të jetë e mbretit. Ky urdhër nuk ishte i ri në planin e Perëndisë. Shekuj më parë, kur Zoti pyeti në tempull *"Kë të dërgoj dhe kush do të shkojë për ne?"*, profeti Isaia u përgjigj me fjalët që çdo besimtar thirret t'i bëjë të vetat: *"Ja ku jam unë, dërgo mua"* (Isaia 6:8). Pyetja e Perëndisë nuk ka ndryshuar, ajo që pritet është përgjigjja jonë. Misioni ynë nuk është një shërbesë e veçantë për disa të zgjedhur, është identiteti i çdo dishepulli. Bindja ndaj këtë urdhri nuk varet nga aftësitë tona, por nga autoriteti i Atij që urdhëron. Pyetja e duhur nuk është *"A jam i thirrur të dal?"*, por *"A kam ndonjë arsye biblike për të qëndruar?"*. ### Shkoni në mbarë botën dhe i predikoni çdo krijese – Një mision pa kufi. Dy shprehjet e vargut 15 e bëjnë të pamundur çdo përjashtim: *"në mbarë botën"* (asnjë kufi gjeografik) dhe *"çdo krijese"* (asnjë kufi njerëzor). Ungjilli nuk njeh pasaportë, racë, gjuhë, klasë shoqërore apo histori personale. Askush nuk është shumë larg dhe askush nuk ka rënë shumë poshtë. Ky ishte një revolucion i vërtetë për dishepujt, të cilët ishin rritur me idenë se bekimi i Perëndisë i përkiste një populli të vetëm. Por plani i Perëndisë kishte qenë gjithmonë më i gjerë, që nga premtimi ndaj Abrahamit se *"në ty do të bekohen të gjitha familjet e tokës"* (Zanafilla 12:3). Dhe ku përfundon ky mision? Gjoni na e tregon pamjen përfundimtare: *"Pas këtyre gjërave pashë një turmë të madhe, të cilën askush nuk mund ta numëronte, prej të gjitha kombeve, fiseve, popujve dhe gjuhëve, ata qëndronin në këmbë përpara fronit dhe përpara Qengjit"* (Zbulimi 7:9). Përmes urdhrit të Markut 16 dhe turmës së Zbulimit 7 qëndron një zinxhir i pasueshëm, të cilin Pali e përshkruan me pyetje që s'kanë nevojë për përgjigje: *"Si do ta thërrasin, pra, atë të cilit nuk i besuan? Dhe si do të besojnë tek ai për të cilin nuk kanë dëgjuar? Dhe si do të dëgjojnë kur s'ka kush predikon? Dhe si do të predikojnë pa qenë dërguar?"* (Romakëve 10:14-15). Bota nuk mund të besojë atë që nuk e ka dëgjuar, uk mund ta dëgjojë pa dikë që del. Zinxhiri i shpëtimit të botës ka lënë nëpër këmbët dhe buzët e besimtarëve. Pyetja lind: ku fillon mbarë bota? Mbarë bota fillon te dera jote. Familja, lagjja, vendi i punës, qyteti yt, dhe zgjat deri në skajin e dheut (Veprat 1:8). Nuk ekziston asnjë njeri për të cilin ungjilli nuk është. Nëse është krijesë, është i përfshirë në urdhrin e Jezusit. ### Predikoni ungjillin – Një mesazh i vetëm, i pandryshueshëm. Jezusi nuk i dërgoi dishepujt të përhapnin një filozofi, një program politik apo një kod moral. Ai i dërgoi me një lajm, sepse fjala "ungjill" ka pikërisht kuptimin e një lajmi të mirë, të gëzuar, që nuk shpiket, por vetëm tregohet. Pali e përkufizon saktësisht përmbajtjen e tij: *"Ju bëj të ditur, o vëllezër, ungjillin që ju predikova... Krishti vdiq për mëkatet tona sipas Shkrimeve, u varros dhe u ringjall të tretën ditë sipas Shkrimeve"* (1 Korintasve 15:1-4). Ky është mesazhi: Krishti vdiq për mëkatet tona, u varros dhe u ringjall. Kaq i thjeshtë sa e kupton një fëmijë, kaq i thellë sa nuk shteron një jetë të tërë. Ky mesazh nuk ka nevojë të përmirësohet, të modernizohet apo të zbutet, sepse fuqia nuk qëndron te folësi, por te vetë lajmi. Ungjilli është fuqia e Perëndisë për shpëtimin e cilitdo që beson (Romakëve 1:16). Pikërisht sepse ekziston vetëm një ungjill që shpëton, Pali përdor fjalët më të forta të penës së tij për ta mbrojtur: *"Por edhe sikur ne ose një engjëll i qiellit t'ju predikonte një ungjill të ndryshëm nga ai që ju kemi predikuar, qoftë i mallkuar"* (Galatasve 1:8). Detyra jonë nuk është ta bëjmë ungjillin tërheqës, është ta bëjmë të dëgjueshëm. Bukurinë e ka brenda vetes. Ruajuni nga tundimi për të predikuar veten, opinionet apo traditat në vend të Krishtit të kryqëzuar e të ringjallur. Nëse mesazhi ynë nuk përqendrohet te vdekja dhe ringjallja e Krishtit, mund të jetë fjalim i mirë, por nuk është ungjill. ### Ai që beson dhe është pagëzuar – Një lajm që kërkon përgjigje. Vargu 16 na kujton se ungjilli nuk është një informacion asnjëanës që mund të dëgjohet dhe të harrohet. Ai vendos çdo dëgjues përpara një udhëkryqi me vetëm dy drejtime: *"Ai që beson dhe është pagëzuar do të jetë i shpëtuar, por ai që nuk ka besuar do të jetë i dënuar"*. Nuk ka rrugë të tretë dhe nuk ka vend asnjëanës. Gjoni e shpjegon: *"Ai që nuk beson është dënuar tashmë, sepse nuk ka besuar në emrin e Birit të vetëmlindur të Perëndisë"* (Gjoni 3:18). Njeriu pa Krishtin nuk pret dënimin, ndodhet tashmë në të. Ungjilli është dora e zgjatur e shpëtimit drejt atij që po mbytet. Pikërisht kjo e bën misionin urgjent dhe jo thjesht të rëndësishëm. Vini re se çfarë kërkon Jezusi: besim (mbështetjen e plotë të jetës tek Krishti dhe vepra e Tij) dhe pagëzim (hapin e parë të bindjes që e shpall këtë besim para botës). Kështu e kuptoi kisha e parë që në ditën e lindjes së saj, kur turma e rënduar në zemër pyeti se çfarë duhet të bënte. Pjetri nuk la vend për paqartësi, por tha: *"Pendohuni dhe secili nga ju le të pagëzohet në emër të Jezu Krishtit për faljen e mëkateve, dhe ju do të merrni dhuratën e Frymës së Shenjtë"* (Veprat 2:38). Të njëjtën përgjigje mori edhe rojtari i burgut në Filipi në mes të natës: *"Beso në Zotin Jezu Krisht dhe do të shpëtosh ti dhe shtëpia jote"*, dhe po atë natë ai u pagëzua me gjithë të vetët (Veprat 16:31-33). Besimi dhe pagëzimi ecin gjithmonë bashkë si vendimi dhe vula e tij. Por vargu ka edhe anën tjetër, që predikuesit shpesh e anashkalojnë: *"Ai që nuk ka besuar do të jetë i dënuar"*. Jezusi nuk e tha këtë për të na trembur, por për të na treguar se çfarë është e vërtetë në lojë. Misioni ynë është urgjent. Ungjilli i vërtetë kërkon gjithmonë vendim. Nëse predikimi ynë nuk thërret askënd në besim dhe pagëzim, e kemi lënë punën përgjysmë. Urgjenca e misionit buron nga realiteti i dënimit dhe nga bukuria e shpëtimit. Të dyja janë të vërteta. Nëse ti vetë ende nuk i je përgjigjur këtij lajmi, vargu 16 është ftesa jote personale për t'u shpëtuar. ### Përfundim Të kthehemi te dhoma e gjyshit. Ajo familje i nderoi fjalët e fundit të tij jo duke i gdhendur në një plakë muri, por duke i jetuar – qëndruan bashkë. Fjalët e fundit nderohen vetëm me bindje. Jezusi nuk kërkon që porosinë e madhe ta shkruajmë bukur e ta varim në mur, Ai kërkon që ajo të na vërë në lëvizje. Dhe pikërisht kështu përfundon ungjilli i Markut, vetëm katër vargje më poshtë: *"Pastaj ata dolën dhe predikuan kudo"* (Marku 16:20). Mes urdhrit dhe bindjes nuk kaloi asnjë brez; ata që e dëgjuan, e zbatuan. Prandaj ungjilli mbërriti edhe në Shqipëri, edhe në zemrat tona. Urdhri i fundit i Jezusit tani pret prioritetin tonë të parë. Katër pyetje na përcillen sot: * A po dal, apo po pres? * A e shoh çdo njeri si të përfshirë në "çdo krijesë"? * A po predikoj ungjillin e pastër të Krishtit? * A po i thërras njerëzit (dhe veten) në përgjigjen që Ai kërkon: besim dhe pagëzim? Nëse sot nuk ke besuar akoma, lajmi i mirë është për ty: Krishti vdiq për mëkatet e tua dhe u ringjall. Beso dhe pagëzohu, dhe premtimi i Jezusit bëhet i yti: do të jetë i shpëtuar. Dhe nëse ke vite që je i shpëtuar, dëgjoje edhe një herë zërin e Atij që të deshi deri në kryq. Fjalët e Tij të fundit janë ende duke pritur këmbët tona: *"Dilni në mbarë botën dhe i predikoni ungjillin çdo krijese"* (Marku 16:15).