Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Podziemia Legendy 🌙 legenda dla dzieci (Twardowski II) | Felek Wafelek (PFW_027)

Transcript

Podziemia Legendy 🌙 legenda dla dzieci (Twardowski II) | Felek Wafelek (PFW_027) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

• 0:00
  Cześć tu radkowski czas na drugą część krakowskiej legendy, felek
• 0:05
  wafelek i tajemnica twardowskiego podziemia legendy
• 0:09
  w poprzednim odcinku felek i bartuś usłyszeli plotki o
• 0:12
  powrocie twardowskiego, a w karczmie pod kogutem trafili na
• 0:16
  Sztuczki warzysława. Dzięki sprytowi i odwadze udało
• 0:20
  im się zdobyć zaufanie. Doktor astrolabi i zejść do
• 0:24
  miejsca, gdzie magia splata się z nauką.
• 0:27
  Tym razem bohaterowie odkryją gwiezdną piwnicę pełną.
• 0:31
  Przyrządów i notatek, a potem wyruszą w podziemia Krakowa
• 0:35
  tropem symboli, które prowadzą ich do samego serca legendy.
• 0:39
  Czy spotkają samego pana twardowskiego, czy odkryją
• 0:42
  prawdę, czy tylko kolejną legendę?
• 0:46
  Gotowi latarnia w dłoń, czapeczka na głowę i schodzimy w
• 0:51
  mrok pod ziemi. Jeżeli felek stał się już
• 0:53
  znajomym głosem w waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i
• 0:57
  zostawcie ocenę, to dla nas najmilszy sygnał, by opowiadać
• 1:01
  dalej. A jeśli chcecie wesprzeć
• 1:03
  przygody felka, możecie postawić mu symboliczne kakao na
• 1:07
  patronite. Ten mały gest daje nam wielką
• 1:10
  moc do tworzenia kolejnych historii na czekoladowym tropie
• 1:14
  link znajdziecie w opisie, dziękuję, że je.
• 1:17
  Gdzie częścią tego świata? Ciężkie drzwi zatrzasnęły się za
• 1:20
  nimi, a warzysław uniósł lampę oliwną, której blask odsłonił
• 1:25
  wnętrze ogromnej piwnicy, póki uginały się od soczewek
• 1:30
  mosiężnych kół i pergaminów zapisanych dziwnymi
• 1:33
  niezrozumiałymi znakami. Bartuś odruchowo przycisnął kosz
• 1:37
  do piersi. No i pięknie.
• 1:40
  Ja już czuję, że tu coś straszy jęknął warzysław chrząknął
• 1:45
  poważnie jego broda zadrżała jak piana na piwie.
• 1:49
  Straszy, owszem, chłopcze, tu zawsze straszyło nie duchami, a
• 1:55
  magią przesunął dłonią po zakurzonym kole zębatym od lat
• 2:00
  powiada się, że właśnie tu uczeni i alchemicy szukali
• 2:03
  śladów czarnoksięstwa, że twardowski miał tu zostawić
• 2:07
  znaki, by ukryć swoje księgi. Astrolabia zbliżyła się do półek
• 2:13
  i z czułością dotknęła pożółkłych pergaminów jej oczy
• 2:17
  rozbłysły jak 2 gwiazdy. Tak widać ślady wielu uczonych
• 2:22
  jana z Głogowa Michała sędzi woja uniosła kartę z rysunkiem
• 2:27
  przypominającym lunetę, ale pełnym dziwnych znaków.
• 2:31
  Ale to wszystko mogło być tylko maski pod przykrywką astronomii
• 2:35
  i matematyki kryła się sztuka, której ludzie bali się nazwać
• 2:39
  inaczej niż czarnoksięstwem. A twardowski spytał felek,
• 2:43
  prostując czapeczkę. Astrolabia ści szyła głos.
• 2:48
  O nim szeptano najmocniej, że pracował osobno, że nie dzielił
• 2:52
  się z nikim samotnik, którego bali się uczeni i zwykli ludzie,
• 2:57
  nie wynalazca, lecz mag czarnoksiężnik z Krakowa.
• 3:01
  Bartuś, który do tej pory trząsł się jak galaretka malinowa,
• 3:05
  nagle oparł się plecami o zimny mur, nagle coś w kamieniu
• 3:09
  kliknęło, jakby wcisnął ukryty mechanizm.
• 3:13
  Ze ściany wysunęła się mała skrytka tak misternie ukryta, że
• 3:17
  nawet kurz jej nie zdradzał. A krzyknął bartuś podskakując,
• 3:21
  przysięgam, że to nie ja to samo się otworzyło.
• 3:26
  Felek zaśmiał się czekoladowo. No jasne, bartusiu samo się to
• 3:30
  pewnie Duch obwarzanków cię popchnął astrolabia już klęczał,
• 3:34
  a przy skrytce wyciągając z niej pakiet pożółkłych kartek
• 3:38
  owiniętych wstążką, drżała jej dłoń.
• 3:41
  Gdy rozkładała pierwsze pergaminy.
• 3:44
  Niemożliwe. Wyszeptała.
• 3:47
  To nie są notatki sędziwoja ani jana z Głogowa, to przełknęła
• 3:52
  ślinę. To pismo, które znam tylko z
• 3:55
  opowieści na pierwszej stronie widniał znak tajemniczy symbol
• 3:59
  księżyca, wpisany w ornament przypominający literę t.
• 4:04
  To to na pewno jest znak twardowskiego zawołała
• 4:08
  astrolabia, a jej oczy błyszczały jak 2, świeżo
• 4:11
  wypolerowane złote monety. Przez lata sądzono, że jego
• 4:15
  zapiski zaginęły. Bartuś zbladł jak mąka.
• 4:19
  Czyli ja naprawdę otworzyłem coś strasznego.
• 4:24
  Wyszeptał kuląc się ze strachu, felek poprawił wafelkową czapkę
• 4:28
  i uśmiechnął się szeroko. Nie strasznego bartusiu
• 4:32
  otworzyłeś drzwi do największej przygody w Krakowie, przewracała
• 4:36
  kolejne pergaminy z bijącym sercem na każdej kartce widać
• 4:40
  było szkice machin, obliczenia i dziwne znaki, a wśród nich ten
• 4:45
  sam tajemniczy symbol księżyca wpisany w literę t.
• 4:50
  To bez wątpienia notatki twardowskiego.
• 4:52
  Powiedziała z niedowierzaniem Legenda.
• 4:55
  Mówiła, że prowadził własne zapiski, ale nikt nigdy ich nie
• 4:59
  znalazł. Bartuś aż sapnął i wskazał
• 5:01
  drżącym palcem na symbol. Ja ja ja znam ten znak wyjąkał.
• 5:10
  Widziałem go na rogu ulicy świętego krzyża, przy filarze,
• 5:13
  tam, gdzie sprzedaje obwarzanki. Astrolabia, uniosła brwi i
• 5:17
  zmrużyła oczy. Niemożliwe znam Kraków jak
• 5:21
  własny astrolabium każdy zaułek, każdy gzyms, każdy znak wyryty w
• 5:27
  kamieniu nigdy nie widziałam tam takiego symbolu, bartuś wypiął
• 5:31
  pierś pierwszy raz tego wieczoru, czując przewagę nad
• 5:34
  uczoną panią. Bo pani doktor tamten znak nie
• 5:38
  jest taki oczywisty, on. No nie zawsze się pokazuje to
• 5:44
  cień pochylił się jakby zdradzał największą tajemnicę piekarni.
• 5:49
  Kiedy słońce staje dokładnie nad rynkiem koło jedenastej przed
• 5:53
  południem światło przechodzi przez wyrwę w gzymsie i rysuje
• 5:57
  na bruku taki sam półksiężyc. Tylko ja to widzę, bo akurat o
• 6:01
  tej porze robię sobie trzecią przerwę na chrupanie obwarzanka.
• 6:05
  Astrolabia zamilkła oszołomiona i dopiero po chwili wyszeptała.
• 6:10
  Cień jako znak. To musiał zaplanować ktoś, kto
• 6:15
  znał się na magii księżyca albo na obwarzanka.
• 6:17
  Ach dodał z dumą bartuś, bo ja się znam.
• 6:21
  Najlepiej na tym rogu, jak na własnej kieszeni.
• 6:25
  Felek uśmiechnął się szeroko i klepnął go po ramieniu.
• 6:29
  No widzisz bartusiu nawet cień potrafi prowadzić na czekoladowy
• 6:33
  trop bartuś jęknął i przycisnął kosz do piersi tak mocno, że
• 6:38
  obwarzanki zadzwoniły jak małe dzwoneczki.
• 6:41
  A mówiłem, że te moje obwarzanki kiedyś wpakują mnie w kłopoty.
• 6:46
  Felek roześmiał się czekoladowo i poprawił wafelkową czapkę,
• 6:50
  spokojnie przyjacielu, na czekoladowym tropie wszystko się
• 6:53
  wyjaśni powiedział. A w jego oczach błysnęły
• 6:57
  iskierki ciekawości. Astrolabia zgasiła lampę oliwną
• 7:02
  i skinęła głową w stronę wyjścia.
• 7:06
  W takim razie wyruszamy po druk świętego krzyża.
• 7:09
  Jeśli bartuś ma rację, tam może zacząć się nasza prawdziwa
• 7:13
  podróż. Nocne ulice Krakowa były niemal
• 7:17
  puste. Koty skradały się po dachach, a
• 7:20
  księżyc zaglądał zza chmur jak ciekawski sąsiad echo kroków
• 7:24
  felka bartusia i astrolabi odbijało się od kamienic, a w
• 7:29
  oddali rozległ się cichy dźwięk dzwonów mariackich.
• 7:33
  Mówię wam, że to się źle skończy mamrotał bartuś tuląc kosz do
• 7:37
  piersi, wszyscy normalni ludzie o tej porze śpią a my łazimy po
• 7:42
  Krakowie jak jakieś duchy z obwarzankami astrolabia
• 7:45
  rozejrzała się z uwagą i wskazała palcem na narożny filar
• 7:49
  kamienicy przy ulicy świętego krzyża to tutaj.
• 7:54
  Bartuś pokiwał głową tak energicznie, że aż jeden
• 7:57
  obwarzanek wyskoczył z kosza. Właśnie tu o jedenastej przed
• 8:01
  południem słońce rysuje na ziemi ten księżycowy znak.
• 8:06
  Mówiłem, że znam to miejsce jak własny piec chlebowy.
• 8:09
  Astrolabia poprawiła okulary, a w jej oczach błysnęło zdumienie.
• 8:14
  Felek nachylił się nad filarem i dotknął kamienia.
• 8:17
  Jego palce natrafiły na gładkie, okrągłe wgłębienie.
• 8:21
  A to wygląda jakby kiedyś coś tu było.
• 8:26
  Było zawołał bartuś metalowe koło zawsze się nim zachwycałem,
• 8:31
  bo było dokładnie tej samej wielkości co mój precel aż
• 8:34
  pewnego dnia zniknęło pewno je ktoś ukradł.
• 8:38
  Felek poprawił wafelkową czapkę i uśmiechnął się figlarnie.
• 8:42
  To mamy zagadkę koło zniknęło, to znaczy, że musimy znaleźć
• 8:47
  inne. Sięgnął do kosza i wyciągnął
• 8:50
  obwarzanek włala nasze koło ratunkowe.
• 8:53
  Zwariowałeś? Jęknął bartuś obwarzanek to do
• 8:58
  jedzenia nie do otwierania przejść w mroczne, ciemne
• 9:03
  podziemia. Nie do podziemia, tylko do
• 9:07
  tajemnicy. Poprawił go felek.
• 9:10
  Wcisnął obwarzanek we wgłębienie i pasował idealnie.
• 9:16
  Zapadła Cisza. Nic się nie wydarzyło.
• 9:21
  Widzisz? Triumfował bartuś, powiedziałem,
• 9:24
  że to głupi pomysł. Felek zmrużył oczy przyjrzał się
• 9:28
  obwarzanka owi i mruknął, a może trzeba nim zakręcić jak
• 9:32
  kierownicą? Chwycił obwarzanek oburącz i
• 9:36
  przekręcił. Wtedy rozległ się głuchy trzask,
• 9:40
  a kamień zadrżał jak stary piec chlebowy ziemia pod ich stopami
• 9:45
  rozsunęła się i odsłoniła ciemny otwór z wnętrza buchnął chłód
• 9:51
  pachnący wilgocią i tajemnicą. Astrolabia wstrzymała oddech.
• 9:56
  Schody. Stare kamienne schody prowadzące
• 9:59
  w głąb ziemi. Felek aż klasnął w dłonie.
• 10:04
  Czekoladowa siła na problemy działa, ruszamy.
• 10:12
  Wartość spojrzał w czarną czeluść i jęknął rozpaczliwie.
• 10:16
  Ja się boję bardziej niż ser topiony na patelni zeszli kilka
• 10:21
  pierwszych stopni, a w tej samej chwili ponad nimi rozległ się
• 10:24
  przeciągły metaliczny trzask, ciężka klapa zatrzasnęła się z
• 10:29
  hukiem, odcinając drogę powrotną.
• 10:32
  Echo potoczyło się po podziemiach jak grzmot burzy.
• 10:36
  No pięknie wyszeptał bartuś blady jak mąka.
• 10:40
  Teraz to już naprawdę jesteśmy ugotowani.
• 10:44
  Kamienne schody prowadziły coraz niżej i niżej.
• 10:48
  Powietrze było wilgotne i pachniało jak stara biblioteka,
• 10:51
  kurzem, papierem i kroplami wody z kupujący mi ze sklepienia
• 10:56
  felek z radością podskakiwał na stopniach, podczas gdy bartuś z
• 11:00
  każdym krokiem jęczał coraz głośniej, nagle korytarz
• 11:03
  otworzył się w ogromną zakurzoną salę.
• 11:07
  Światło, lampy astrolabi zatańczyło po ścianach, ukazując
• 11:11
  rzędy półek pełnych ksiąg pergaminów i dziwnych
• 11:14
  przyrządów. Pajęczyny, oplatały metalowe
• 11:17
  koła zębate, a po kątach stały instrumenty astronomiczne.
• 11:21
  Tak wielkie. Że bartuś mógłby się w nich
• 11:24
  schować cały skoszem felek zagwizdał cicho.
• 11:28
  Wow na czekoladowym tropie to chyba to chyba prawdziwa
• 11:33
  pracownia twardowskiego astrolabia aż przykucnęła by
• 11:36
  obejrzeć stary model sfery niebieskiej.
• 11:39
  Jej palce zawisły w pół drogi, jakby bała się go dotknąć.
• 11:44
  To to nie może być zwykłe narzędzie wyszeptała.
• 11:49
  Zbyt wielkie, zbyt precyzyjne, jakby ktoś próbował sterować
• 11:54
  samymi gwiazdami. Na stole leżały pergaminy,
• 11:57
  pokryte dziwnymi znakami. Felek uniósł jedną z kart i
• 12:01
  zmarszczył czekoladowe brwi. Z jednej strony widniał rysunek
• 12:05
  diabła o rogach, z drugiej plątanina luster i dźwigni.
• 12:10
  Hmm, mruknął, próbując się roześmiać, choć wyszło mu
• 12:13
  nerwowo. Może to tylko układ świateł albo
• 12:19
  coś więcej. Bartuś uniósł lampę, a jej
• 12:23
  płomień zatańczył na metalowych przyrządach w cieniu koła zębate
• 12:27
  wyglądało jak rozwarte szczęki jakiegoś potwora.
• 12:31
  Bartuś, który zwykle narzekał i marudził, tym razem tylko
• 12:34
  otworzył szeroko usta, a jeśli wyszeptał.
• 12:39
  A jeśli to wcale nie ma Chiny, tylko zaklęcia przebrane w tryby
• 12:43
  i kreski. Wszyscy milczeli chwile
• 12:46
  wpatrując się w pergaminy przyrządy i szkice niepewni, czy
• 12:50
  stoją w pracowni uczonego, czy w kryjówce czarnoksiężnika.
• 12:54
  Felek chodził po sali, zerkając to na pergaminy.
• 12:58
  To na zakurzone przyrządy nagle zatrzymał się i zmrużył oczy.
• 13:03
  Ej a co to tam błyszczy wrogu? Spytał, wskazując palcem,
• 13:08
  wygląda jak kawałek buta wystający spod prześcieradła.
• 13:13
  Astrolabia uniosła lampę wyżej. Rzeczywiście w cieniu majaczyła
• 13:17
  duża sylwetka, przykryta materiałem.
• 13:20
  Jakby ktoś próbował coś ukryć. To na pewno straszyło wymamrotał
• 13:25
  bartuś odruchowo cofając się za felka felek uśmiechnął się
• 13:29
  figlarnie i podszedł bliżej, bez cienia strachu, chwycił za
• 13:33
  materiał i pociągnął go jednym ruchem.
• 13:36
  Oczom wszystkich ukazał się manekin w stroju szlachcica z
• 13:40
  brodą i szklanymi oczami. Przed nim stała skrzynka z tubą
• 13:44
  przypominającą gramofon z dziwnym pokrętłem z boku.
• 13:48
  Felek już się schylił, by złapać za korbkę, gdy bartuś zbladł jak
• 13:52
  mąka. Wyciągnął do niego ręce.
• 13:55
  Felku nierób tego wyszeptał dramatycznie to na pewno jakiś
• 14:00
  diabelski mechanizm zakręcisz i wyskoczy stado zabójców albo
• 14:04
  gorzej rachmistrz z tabliczką mnożenia.
• 14:07
  Felek uśmiechnął się figlarnie poprawił wafelkową czapkę i
• 14:11
  mruknął spokojnie bartusiu jakby coś miało wyskoczyć, to najwyżej
• 14:16
  muzyka i bez wahania zakręcił korbką przy skrzynce.
• 14:20
  Mechanizm zaskrzypiał igła dotknęła płyty, a 100 by
• 14:24
  popłynął zaszumiony głos. Witajcie.
• 14:28
  Jeśli słuchacie tych słów, to znaczy, że dotarliście do mojej
• 14:32
  pracowni manekin drgną i powoli uniósł rękę, a jego szklane oczy
• 14:37
  błysnęły w świetle lamp usta poruszały się równo z głosem
• 14:42
  dobiegającym stuby nazywam się jan twardowski.
• 14:45
  Nie byłem czarnoksiężnikiem, byłem uczniem nauki i
• 14:49
  marzycielem. Chciałem dotknąć księżyca
• 14:52
  niezaklęciami, lecz mechaniką i światłem.
• 14:55
  House astrolabia otworzyła szeroko oczy, nie wierząc
• 14:59
  własnym uszom, felek wstrzymał oddech, a bartuś cofnął się o
• 15:04
  krok, trzymając się kurczowo kosza.
• 15:06
  Jakby to on miał go ochronić przed zjawą.
• 15:08
  Ludzie widzieli we mnie czarownika, bo nie rozumieli
• 15:11
  moich machin i obliczeń mówił głos nieco zachrypnięty, jakby
• 15:16
  niósł się z innego czasu. A ja chciałem tylko by ziemia i
• 15:20
  niebo spotkały się w jednym punkcie.
• 15:24
  W locie człowieka ku gwiazdom manekin uniósł drugą rękę i
• 15:28
  wskazał na sklepienie, jakby naprawdę widział ponad nimi
• 15:31
  gwiazdy, prawda? Bywa straszniejsza od legendy,
• 15:35
  ale i piękniejsza ciągnął twardowski.
• 15:38
  Dlatego pozwoliłem, by bajka rosła, by mówiono, że z czartem
• 15:43
  się zadawałem, że Diabeł poniósł mnie w przestworza, bo w
• 15:47
  legendzie tkwi moc większa niż w samych faktach.
• 15:51
  Moc, która potrafi przetrwać wieki, mechanizm zatrzeszczał
• 15:55
  igła przeskoczyła po płycie. A manekin zamarł z uniesioną
• 15:59
  dłonią jak posąg. Zapadła Cisza tak gęsta, że
• 16:03
  słychać było tylko serce bartusia bijące jak młot w
• 16:07
  beczce, czyli odezwał się w końcu felek, ostrożnie nauka i
• 16:12
  magia to czasem jedno i to samo zależy kto patrzy.
• 16:18
  Astrolabia wyszeptała drżącym głosem.
• 16:21
  I kto chce wierzyć? To, że zostawił taki przekaz,
• 16:26
  oznacza, że wiedział, jak bardzo ludzie potrzebują i nauki, i
• 16:30
  legend. Mechanizm już niemal zamilku,
• 16:33
  gdy nagle igła znów drgnęła, a 100 by popłynęły kolejne urywane
• 16:37
  słowa. Jeśli ktoś, jeśli ktoś naprawdę
• 16:41
  szuka, znajdzie drogę w cieniu półksiężyca, tam, gdzie cień
• 16:46
  wskazuje wodę, a woda odbija gwiazdy.
• 16:49
  Manekin poruszył ustami Jeszcze raz, jakby chciał coś
• 16:53
  dopowiedzieć, ale tym razem zamiast słów popłynęło tylko
• 16:57
  charczące trzaskanie. Pauzę, co to miało znaczyć?
• 17:02
  Bartuś prawie podskoczył aż obwarzanki zadzwoniły w koszu.
• 17:07
  Cień, woda gwiazdy to jakieś czary mary astrolabia zmrużyła
• 17:12
  oczy jakby próbowała uchwycić kształt myśli, która wciąż się
• 17:16
  wymyka. Nie czary.
• 17:19
  Powiedziała powoli. To wskazówka astronomiczna albo
• 17:24
  symboliczna. Może chodzi o odbicie księżyca w
• 17:27
  Wiśle, a może o wodotrysk na rynku, albo o zupełnie inne
• 17:32
  miejsce? Felek poprawił czapeczkę i
• 17:34
  przeciągnął się jak ktoś, kto zamiast strachu czuje smak
• 17:38
  przygody. Albo wszystko naraz parsknął.
• 17:42
  Czasem największe tajemnice mają więcej niż jedną odpowiedź.
• 17:46
  Zapadła Cisza gdzieś w rogu pracowni zaskrzypiał stary
• 17:50
  trybik, jakby sam chciał potwierdzić, że ta zagadka nie
• 17:53
  została wymyślona po to, by ją rozwiązać raz na zawsze.
• 17:59
  Astrolabia odetchnęła głęboko. Może tak właśnie chciał, żeby
• 18:03
  zostało szepnęła pół odpowiedzi i pół pytania, jak półksiężyc.
• 18:10
  Nazajutrz na krakowskim rynku znowu gwarno było jak w ulu.
• 18:15
  Plotki o duchu twardowskiego krążyły szybciej niż gołębie nad
• 18:18
  sukiennicami. Jedni mówili, że znów widzieli
• 18:22
  cień na wieży, inni, że ktoś słyszał głos spod ziemi.
• 18:26
  Bartuś machnął ręką, sprzedając obwarzanki kolejnym dzieciakom.
• 18:30
  Niech ludzie wierzą w co chcą mruknął z przekąsem byle
• 18:34
  kupowali obwarzanki. Felek podskoczył obok i zaśmiał
• 18:37
  się. Ale widzisz bartusiu tak właśnie
• 18:40
  rodzi się Legenda, nikt niczego specjalnie nie wymyślał, ktoś
• 18:45
  zobaczył światło, ktoś inny dopowiedział, a trzeci ubarwił i
• 18:49
  bum. Historia rośnie jak ciasto
• 18:51
  drożdżowe astrolabia kiwnęła głową.
• 18:55
  Tak, plotka karmi się strachem i wyobraźnią, ale prawda nauki też
• 19:00
  ma swoje światło, tylko nie wszyscy chcą je zobaczyć.
• 19:05
  I tak Legenda dalej krążyła nad Krakowem, lekka jak echo i
• 19:10
  ciężka jak opowieści, które zostają w pamięci na lata.
• 19:14
  Bo czasem magia to tylko nauka, której jeszcze nie rozumiemy, a
• 19:17
  czasem nauka bywa magią. Jeśli patrzymy na nią z
• 19:21
  zachwytem, niezależnie od tego, czy jesteśmy w Krakowie, czy na
• 19:25
  księżycu. Tego samego wieczoru, gdy rynek
• 19:27
  ucichł, a ostatnie gołębie ułożyły się do snu, ktoś
• 19:31
  zatrzymał się przy starym wodotrysku, delikatnie obrócił
• 19:35
  metalową tabliczkę, a na jej odwrocie błysnął w księżycowym
• 19:39
  świetle maleńki znak półksiężyca.
• 19:43
  Znak, który zdawał się czekać na kogoś, kto odważy się podążyć
• 19:47
  jego cieniem. Dzięki, że towarzyszyliście
• 19:53
  frankowi i bartosiowi w tej krakowskiej przygodzie w
• 19:56
  gwiezdnej piwnicy, wśród zakurzonych ksiąg i tajemniczych
• 20:00
  mechanizmów usłyszeli głos samego twardowskiego i odkryli,
• 20:04
  że nauka i magia czasem mówią tym samym językiem.
• 20:09
  Czy ktoś rozwiąże ostatnią symboliczną zagadkę
• 20:12
  twardowskiego? Może to będziesz ty, jeśli
• 20:16
  podobała wam się ta opowieść, zostawcie komentarz, podzielcie
• 20:20
  się nią z innymi i koniecznie napiszcie, czy wy wolelibyście
• 20:24
  odkryć w podziemiach legendę czy wynalazek do usłyszenia w
• 20:28
  kolejnej czekoladowej przygodzie felka wafelka.