Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Bańka Chaosu 🔮 Bajka dla dzieci (Dudusie II) | Felek Wafelek (PFW_054)

Transcript

Bańka Chaosu 🔮 Bajka dla dzieci (Dudusie II) | Felek Wafelek (PFW_054) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:00
Cześć tu radkowski w poprzedniej części coś bardzo dziwnego stało
0:04
się w józefinowie drzwi trzaskały same dywany udawały
0:09
łyżwy, a na dudu szlaku zniknęły dudusie.
0:14
I właśnie wtedy felek wafelek z maksem i tatą wpadli pod schody
0:19
prosto do serwisowej krainy, gdzie porządek ma pokrętła
0:23
absota potrafi mieć sprężynę przed wami felek wafelek i
0:28
kraina dudusiów bańka chaosu. Co się stanie, gdy w warsztacie
0:33
pod korzeniami obudzi się robotics i zacznie odbierać
0:37
dziwne sygnały? Czy drużyna równowagi przejdzie
0:41
przez równomost, kiedy ten ciągnie w stronę psotkowa?
0:46
I czy da się uratować świat bez walki na pięści, tylko sprytem i
0:51
sercem? Uwaga, łapiemy kubek kakao,
0:55
nastawiamy uszy na czekoladowy trop i zakładamy zbroje z
0:59
wyobraźni, bo bez was drużyno felka wafelka.
1:02
Ta przygoda się nie uda 3 2 1 startujemy.
1:10
Jeżeli felek stał się już znajomym głosem w waszym domu,
1:13
zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę, to dla nas
1:16
najmilszy sygnał, by opowiadać dalej, a jeśli chcecie wesprzeć
1:21
przygody felka, możecie postawić mu symboliczne kakao na
1:24
patronite. Ten mały gest daje nam wielką
1:27
moc do tworzenia kolejnych historii na czekoladowym tropie
1:31
link znajdziecie w opisie, dziękuję, że jesteście częścią
1:35
tego świata. W warsztacie dudusiów było
1:38
ciepło jak w kuchni, kiedy piecze się ciasto.
1:41
Tylko zamiast zapachu wanilii unosił się tu zapach drewna,
1:45
metalu i czegoś, co brzmiało jak pracująca sprężyna pod
1:49
gigantycznymi korzeniami drzew. Wszystko miało swoje miejsce, a
1:53
jednocześnie wyglądało tak, jakby natura i technika podały
1:57
sobie rękę. Lampki świetliki świeciły
2:00
miękko, na ścianach wisiały narzędzia, które przypominały
2:04
kuchenne rzeczy, ale działały jak serwis, łyżki klucze, wałki
2:09
z podziałką, śrubki w pudełkach po cukierkach, a obok nich
2:13
sprężyny ułożone jak makaron, wstążki na środku, na piedestale
2:18
z korzenia i wafla stała zbroja robotics.
2:23
Był jak zbroja superbohatera, ale taka, która bardziej pomaga
2:27
niż straszy miał panele, klamry, gumowe elementy na stopach i
2:32
coś, co wyglądało jak mała tarcza świetlna z boku ramienia
2:36
i teraz trzeszczał. Najpierw tr, potem bzd z panelu
2:44
na piersi, który wyglądał jak radio popłynęło, cichutkie,
2:48
dudu, dudu, psopso, psop, so. Maks zamarł z otwartymi ustami,
2:57
dudu się też ucichły, jakby ktoś nacisnął przycisk Cisza.
3:02
Felek podszedł bliżej, poprawił wafelkową czapeczkę i nachylił
3:06
się do panelu. To nie przypadek robotic słapie
3:10
sygnał jak antena serwisowa starszy duduś podreptał bliżej i
3:16
podniósł łapkę jakby prowadził zebranie.
3:20
Zbroja została zbudowana dokładnie według opowieści maksa
3:24
każdy moduł, każdy rysunek, każde, a mój robot x będzie miał
3:30
to i to my to wszystko spisywaliśmy, łączyliśmy i
3:34
budowaliśmy. Maks aż poczerwieniał ja ja
3:40
tylko mówiłem, mówiłeś bardzo dużo dodał tata i spojrzał na
3:45
felka. Znacząco dudusie zaczęły paplać
3:48
jeden przez drugiego dumne jak ekipa budowlana po skończonym
3:52
moście. Spisali z projektów z zabaw
3:58
kapitan max mówił, my robili. Robotics znów zaszumiały psop so
4:05
psop so. Felek uniósł palec.
4:09
Dobra, skoro robotics odbiera, to znaczy, że dudu się w
4:12
przodkowie próbują nadać, a skoro próbują, to znaczy, że są
4:16
całe i zdrowe, ale potrzebują pomocy.
4:20
Maks zrobił krok do przodu. To ja go zakładam.
4:26
Dudu się rozsunęły się jak publiczność przed wielkim
4:30
wejściem bohatera robotics wyglądał na dokładnie tak, jak
4:34
można sobie tylko wyobrazić zbroje superbohatera, ale w
4:37
wersji dudu siowej coś między super plecakiem ratunkowym,
4:42
kombinezonem zbroją z marzeń i chełmem jak u kosmonauty maks
4:47
wsunął nogę. Potem drugą.
4:51
Robotics zrobił ciche klik. Maks wsunął ręce w rękawy
4:56
robotics odpowiedział klak. Maks wyprostował się i przez
5:01
sekundę stał jak posąg. Pasuje powiedział z dumą.
5:06
Po czym dodał ciszej. Prawie.
5:09
Bo pasek z boku dyndał jak ogon tata podszedł, złapał pasek i z
5:14
tym swoim tatusiowym spokojem poprawił go tak jak wtedy, kiedy
5:18
maks miał tendencję do zakładania komina i czapki na
5:22
kaptur od kurtki. O tu i tu, i nie ruszaj się, bo
5:27
ci się przekręci mruknął robotics odpowiedział, kolejnym
5:31
kliknięciem, jakby przyznał tacie rację.
5:34
Maks poruszył ramionami robotics.
5:37
Poruszył się razem z nim dudu się aż zapiszczały z dumy.
5:42
Kapitan, kapitan, drużyna równowagi.
5:47
Robotics wydał z siebie krótki dźwięk, jakby ktoś w środku
5:50
przekręcił kluczyk od całego mechanizmu.
5:54
Na wizjerze hełmu rozświetliły się ikonki i wskaźniki, poziom
5:58
przyczepności, stan osłon, mała poziomica, stan sprężyn, a nawet
6:04
pasek z napisem uszkodzenia. Na szczęście uszkodzeń brak.
6:09
Obok migały nazwy funkcji tak poważne w działaniu, a tak
6:13
dziecinnie sprytne w brzmieniu tartar równo hop, łap łap i
6:19
światło tarcza. Maks aż cmoknął z zachwytu o ja
6:26
ja to pamiętam, ja to wymyśliłem i my zrobili odparł starszy
6:32
duduś z dumą. Teraz kalibracja?
6:36
Dudusie w warsztacie wymieniły porozumiewawcze spojrzenia,
6:39
jakby miały też schowany Plan b na wypadek, gdyby zbroja
6:43
potrzebowała czegoś jeszcze. Felek wyciągnął dudu.
6:47
Wykrywacz ten tablet z ramką ze spinaczy i przyłożył go do hełmu
6:52
robotic psa. Wpinamy wizjer, żebyśmy widzieli
6:56
ślady, sygnały i psoty, zanim ugryzą.
7:00
O tak to się może przydać. Ustawiamy kalibrację powiedział
7:06
felek max. Od razu bez wahania poziom max.
7:11
Wiadomo dodał, jakby to było oczywiste.
7:15
Felek przesunął palcem po suwaku na ekranie całkiem teatralnie.
7:20
Robotics odpowiedział, sprężynowe mruknięcie em jakby
7:24
się napinał do działania i znów za trzeszczał na piersi dudu,
7:29
dudu psopso felek spojrzał na trzeszczące radio roboticsa,
7:35
potem w stronę wyjścia z warsztatu, gdzie daleko za
7:38
korzeniami czekał równomost i ciemniejszy kontur psotkowa.
7:43
Nie ma czasu na test systemów. Powiedział cicho.
7:47
Dudu się nas wołają. Robotics znów szepnął.
7:52
Psop so. Maks zacisnął dłonie w
7:57
rękawicach zbroi. To idziemy.
8:01
Tata stanął obok, jakby też wziął na siebie część ciężaru.
8:05
Felek skinął głową drużyn równowagi w gotowości.
8:11
Wyszli z warsztatu pod korzeniami jak stajnej bazy,
8:14
tylko zamiast metalowych drzwi mieli przed sobą splątane
8:18
korzenie, które rozsuwały się na boki jak zasłona z liści.
8:22
Powietrze w krainie dudusiu w pachniało pianką i spokojem.
8:26
Wszystko było miękkie, pastelowe jakby ktoś ściszył świat o 2
8:31
oczka. A potem zobaczyli go.
8:36
Równomost. Stał nad rzeką energii, jak
8:39
wielki świecący łuk nie był zwykłym mostem, był czymś, co
8:44
wyglądało jak połączenie wafla kryształu i solidnej serwisowej
8:49
konstrukcji. Pulsował raz jaśniej, raz ciszej
8:56
jak serce, które stara się bić równo, ale ktoś mu co chwilę
8:59
przeszkadza. Maks stanął na brzegu i
9:02
przełknął ślinę robotics. 1,0 zrobił przy tym ciche tik tik
9:09
jakby jego stabilizator równowagi już sprawdzał.
9:11
Poziom felek spojrzał na most uważnie.
9:15
Widzicie? Powiedział cicho.
9:19
Przechyla się w stronę przodkowa.
9:22
Tata zmrużył oczy i rzeczywiście most nie był idealnie prosty.
9:27
Ledwo ledwo, ale ciągnęło go w stronę ciemniejszego świata po
9:32
drugiej stronie. Jakby psotkowo było cięższe,
9:37
jakby Chaos miał większą wagę niż porządek robotics za szumiał
9:42
na piersi psop so psop so maks drgnął.
9:48
Idziemy po was. Szepnął.
9:51
Dudu się zgromadziły się obok nich w małej gromadce jedne
9:55
trzymały się za łapki, inne te większe trzymały mniejsze
9:59
osobniki na ramionach, a niektóre wyglądały jakby zlepiły
10:03
się razem wszystkie patrzyły na równomost z takim napięciem
10:08
jakby to był ostatni guzik, który trzyma cały płaszcz
10:12
świata. Starszy duduś wyszedł przed
10:15
nich. Drużyno równowagi powiedział
10:19
uroczyście musicie odzyskać porwanych i zatrzymać źródło
10:23
chaosu. Jeśli energia dudisiu w zgaśnie.
10:27
Zrobił krótką pauzę, jakby nawet słowo zgasną, było ciężkie.
10:32
Tak wiemy. Odparł tata i spojrzał na most.
10:37
Potem na swoje dłonie, potem na maksa w zbroi, każdy znał
10:41
odpowiedź. Maks zacisnął pięści.
10:45
To nie może się stać. Starszy duduś skinął łapką i
10:49
doprecyzował coś ważnego jak instrukcję serwisową.
10:53
Dudu się nigdy same nie zapuszczały się tak głęboko do
10:56
przodkowa nigdy dobrowolnie to kraina, do której trafia się z
11:01
przymusu przez porwania i szczeliny.
11:05
Robotics znów za szeptał psop so jakby ponaglał tata wsunął
11:11
dłonie do kieszeni i odchrząknął dobra to jak to robimy?
11:15
Wchodzimy i. I nie dajemy się wkręcić w psoty
11:20
powiedział felek. Psotkowo będzie nas testować na
11:24
każdym kroku znaki w 3 strony, schody do sufitu ukryte pułapki
11:29
zapanie wszystko, co odciąga uwagę.
11:32
Maks uniósł Chełm i spojrzał przez wizjer wpięty dudu.
11:36
Wykrywacz pokazał mu delikatne obwódki świata, jakby gdzieś w
11:40
powietrzu były ustawienia, które ktoś rozkręcił.
11:44
Robotics jest gotowy powiedział maks.
11:47
A jego głos brzmiał poważnie niż zwykle tartar równo hop łap łap
11:53
łap i światło, tarcza. Wszystkie moduły aktywne, dudu
11:58
się zapiszczały kapitan kapitan. Felek spojrzał na maksa, potem
12:04
na tatę. Ustalamy jedno, trzymamy się
12:08
razem jak łańcuch, żadnych samotnych skoków.
12:13
Dobra powiedział tata i zrobił krok do przodu.
12:16
Idziemy. Starszy duduś podszedł do nich i
12:20
dotknął łapką brzegu mostu jakby uruchamiał przejście.
12:25
Równomost zadrżał zaskrzypiał cichutko i wtedy wszystko na
12:30
chwilę ucichło. Maks postawił robotyczną stopę
12:34
na moście robotics natychmiast zrobił tik tik i na wizję, że
12:40
mignęła mała poziomica równo hop stabilnie idziemy powiedział
12:46
maks felek. Wziął oddech drużyno równowagi.
12:51
Misja start powiedział cicho. A po drugiej stronie w
12:55
przodkowie coś zamigotało jakby ktoś już na nich czekał.
13:01
Gdy tylko zeszli z równo mostu, powietrze zrobiło się inne, nie
13:05
zimne, nie gorące, po prostu psotne, jakby ktoś włożył do
13:11
niego sprężynę i co chwilę ją podkręcał.
13:13
Tik, tik, tik, tik, tik. W krainie dudu siów wszystko
13:20
było miękkie i uporządkowane. Tu w przodkowie świat wyglądał
13:25
jak karnawał na opak, niby kolorowo, niby wesoło, a jednak
13:29
człowiek miał wrażenie, że za chwilę podłoga zrobi mu dowcip.
13:33
I zrobiła. Pierwszy znak stał dokładnie
13:36
przy wejściu strzałki były 3, ale każda z nich była jak
13:41
uśmiech, który mówi, a spróbuj zgadnąć.
13:45
W lewo strzałka do przodu w prawo, strzałka do przodu, do
13:49
przodu, strzałka do tyłu. Tata spojrzał na to zamrugał i
13:55
westchnął, jak ktoś, kto właśnie zobaczył instrukcje bez
13:58
obrazków. Kto to projektował?
14:01
Felek rozejrzał się uważnie. Bsotnicy.
14:05
Mruknął świat, który lubi, jak człowiek zastanawia się za długo
14:10
i stoi w miejscu. Maks w robotic się ruszył.
14:13
Pierwszy każdy jego krok brzmiał cicho, tik tik jakby zbroja
14:19
liczyła przyczepność i równowagę na bieżąco.
14:22
Na wizjerze mignęła mała poziomica trzymam równowagę
14:26
powiedział maks bardziej do siebie niż do innych.
14:30
Felek podążał tuż obok mały, ale czujny jak czekoladowa kulka
14:35
detektywa. Tata szedł ostatni i mruczał pod
14:39
nosem. Co ja powiem mamie, że pod
14:42
schodami jest piankowa kraina, gdzie żyją dudusie i psotniki.
14:47
I wtedy podłoga zmieniła chwyt. W jednej sekundzie była lepka
14:51
jak guma w następnej śliska jak lód.
14:55
Tata zrobił krok, stopa pojechała, a on wydał z siebie
14:59
klasyczny tatusiowe. Och, ho, felek chwycił go za
15:04
rękaw, tracimy przyczepność syknął.
15:09
Maks spojrzał na stopy roboticsa na wizjerze mignęło aktywacja
15:14
tartar. Tartar zawołał i nacisnął
15:18
stopami. Pod spodem wysunęły się gumowe
15:21
ząbki, małe chwytaki do zmiennego podłoża.
15:25
Podłoga próbowała zrobić lód, ale robotics trzymał się jak
15:28
przyklejony. Jakby mówił, nie dziś psotkowo.
15:33
Tata od razu złapał roboticsa za ramię jak za poręcz w autobusie,
15:36
kiedy Kierowca hamuje bez ostrzeżenia.
15:39
Dzięki synu burknął, kapitanie poprawił maks automatycznie,
15:45
choć głos mu się trząsł od emocji.
15:48
Prześlij kilka kroków i nagle coś pod nimi zahichotało.
15:53
Nie ktoś coś z przodu midnęła dziura w ziemi, okrągła, czarna,
15:59
jakby ktoś wyciął kawałek podłogi i zapomniał go oddać.
16:03
Tata nie zauważył i zrobił krok za daleko.
16:07
Już prawie prawie wpadł stop. Krzyknął felek.
16:12
Maks zareagował błyskawicznie z ramienia robot xa wystrzeliły 2
16:17
elastyczne linki z klipsami łap łap.
16:21
Jeden klips złapał krzywą balustradę, która udawała, że
16:24
jest normalna. Drugi złapał tatę za pasek od
16:28
spodni. Tata zawisł nad dziurą jak
16:31
człowiek, który właśnie odkrył, że psotkowo ma bardzo
16:34
specyficzne poczucie humoru. Dzięki po raz drugi wydukał
16:40
wisząc w powietrzu. Z dziury buchnął śmiech, jakby
16:44
sama dziura była z siebie dumna haha.
16:48
Felek nachylił się i zajrzał do środka.
16:51
Dziura chichotu powiedział szybko, jak wpadniesz, będziecie
16:55
rozśmieszać tak długo, aż zapomnisz po co tu jesteś.
17:00
Tata zrobił minę, w której było jednocześnie to okropne i to
17:05
niestety brzmi jak coś, co mogłoby działać.
17:08
Maks wciągnął linkę. Tata wrócił na ziemię i
17:11
natychmiast otrzepał spodnie, jakby mógł strząsnąć z nich cały
17:15
psotny klimat. Felek od razu dodał, idziemy
17:19
dalej. Najwyższy poziom czujności.
17:23
Ruszyli szybciej, jakby psotkowo przyspieszyło muzykę na karuzeli
17:27
i ktoś krzyknął teraz bez trzymanki.
17:30
I wtedy podłoga pod maksem zaczęła szeleścić z boku
17:35
wypełnił dywan, ale niezwykły dywan przypominał raczej żyjącą
17:40
watę cukrową, puchata, różowa, lepka masa z przyklejonymi
17:45
bilecikami, na których było napisane, wejdź tu tam teraz he
17:51
he dywan rozwinął się jak rulon i spróbował.
17:56
Zrolować nogi maksa. Ej krzyknął maks wata cukrowa,
18:02
oplatała stopy robotics, a jak miękka lepka ośmiornica bileciki
18:07
kleiły się do pancerza jak naklejki z psotnym rozkazem zgub
18:11
się felek dopadł do niego, uwolnij się teraz.
18:17
Maks nawet nie dyskutował robotics przyklęknął silniczki
18:22
zawyły cicho a na wizjerze mignęło ostrzeżenie
18:25
przeciążenie. Wata ciągnęła mocniej lepiła się
18:29
jak gęsta galaretka. Maks zacisnął dłonie w
18:33
rękawicach, przekierować moc, zawołał cała energia poszła do
18:38
nóg. Robotnik z wystrzelił do góry
18:41
jednym potężnym susem jakby wyskakiwał z gęstego budyniu
18:46
wata cukrowa puściła z obrażonym fr, a bileciki posypały się jak
18:50
konfetti, które wcale nie życzy powodzenia.
18:54
Sprytnie mruknął felek, no pewnie dodał tata.
18:58
Dobra robota, kapitanie. Maks ruszył dalej już prawie
19:04
biegu robotics pracował jak serwisowy kombajn tar zmieniał
19:08
chwyt równo hop stabilizował kroki łap łap łapał to co
19:14
próbowało ich wciągnąć w kłopot. Przeszkody omijali krótkimi
19:18
skokami, jakby psotkowo było torem z psikusami.
19:22
I wtedy psotkowo zrobiło coś niespodziewanego z przodu, jakby
19:26
ktoś rozlał atrament w powietrzu pojawiła się ciemna strefa.
19:31
To nie był cień ani zwykły mrok. Coś gęstego, ciężkiego, co
19:36
wchodziło w oczy i mieszało kierunki, jakby ktoś zakręcił
19:40
kompasem w środku głowy. Tata zatrzymał się odruchowo.
19:45
Co to jest? Nic nie widać gdzie jesteście?
19:49
Felek poczuł, jak w środku robi mu się cicho.
19:53
To nie jest zwykły mrok. Powiedział twardo, to
19:56
przeszkadzajka ma nas zatrzymać. Robotics za szeptał psop so.
20:05
Psop so jakby sygnał prowadził prosto przez czarną smugę.
20:11
Maks przełknął ślinę, ale już wiedział co robić światło.
20:15
Tarcza powiedział stanowczo uniósł przedramię, zbroja
20:20
zadrżała i rozbłysła. Nie jak laser, nie jak broń jak
20:26
okrągła, świetlista tarcza, która rozdmuchuje mgłę jak
20:30
podmuch ciepłego powietrza na zimnej szybie.
20:34
Biała poświata poszła falą, atrament w powietrzu zaczął się
20:37
rozrzedzać, cofać, pękać na smugi działa, zawołał tata,
20:43
przechodzimy krzyknął felek. Szybko biegiem to zżera dużo
20:48
energii. Roboticsa dorzucił dramatycznie
20:51
maks. Wbiegli w prześwit światło,
20:55
tarcza trzymała im drogę jak latarnia w tunelu.
20:58
Po drugiej stronie w samym sercu psotkowa coś pulsowało.
21:03
Wielka bańka. Ogromna półprzezroczysta bańka
21:07
chaosu jak bąbel mydlany, tylko, że zamiast tęczy miała w środku
21:12
wirujące cienie i sprężynowe niepokój, a w środku.
21:17
Dudusie. Uwięzione osłabione, jakby ktoś
21:23
powoli zabierał im energię, nie były już takie puchate i
21:27
piankowe jak w swojej krainie robiły się półprzezroczyste jak
21:31
obrazek na szybie, który zaczyna znikać ich łapki wyglądały na
21:36
ciężkie oczy przygaszone, a głosy dochodziły coraz słabiej
21:40
przez drżącą powłokę bańki. Felek podszedł bliżej i
21:49
przyłożył dłoń do powierzchni. Bańka była zimna i śliska, jakby
21:54
tarcie uciekło z niej pierwsze. Ona ich wysysa powiedział cicho
22:00
jakby ktoś odkręcał tarcie całemu światu.
22:04
Na wizjerze maksa mignęły spadające wskaźniki a robotics
22:08
zaszumiał jakby czuł, że robi się naprawdę źle.
22:12
Tata zacisnął pięści. Jak długo oni to wytrzymają?
22:18
Najbliższy duduś uniósł łapkę i z wysiłkiem wypchnął słowa przez
22:23
powłokę. Jeśli zgaśniemy równowaga na
22:28
zawsze będzie stracona. Drugi dodał ledwo słyszalnie.
22:33
A ziemia stanie się jedną wielką anomalią.
22:40
Felek poczuł, jak robi mu się w gardle, twardo jakby czekolada w
22:44
jego waflach nagle zamarzła. Maks stanął jak wryty.
22:48
Tata zacisnął dłonie, felek spojrzał na nich obu.
22:53
Ok, dotarliśmy teraz zaczyna się najważniejsze.
22:58
Maks zrobił pół kroku do przodu, oddajcie ich rzucił a robotics
23:03
aż cicho za trzeszczał jakby też się zdenerwował i wtedy psotkowo
23:08
odpowiedziało w powietrzu. Tuż nad bańką zebrały się
23:12
iskierki neonowe, szybkie, złośliwie radosne.
23:17
Z iskier zrobił się kłębek wir sprężyn i światełek, który
23:22
kręcił się jak zabawka nakręcana za mocno.
23:25
Kłębek zatrzymał się w miejscu i przybrał kształt.
23:31
Nie do końca twarz nie do końca postać raczej coś, co udaje, że
23:36
jest kimś ważnym. Sprężyny wyprostowały się jak
23:39
wąsy. Iskry ułożyły w oczy, a głos
23:43
zabrzmiał dzwoniąco, jakby mówiła metalowa grzechotka.
23:47
O drużyna równowagi powiedział główny psotnik z przesadnym
23:52
ukłonem. Wreszcie ktoś przyszedł
23:54
podziwiać prawdziwą sztukę psoty.
23:57
Tata zmrużył oczy. To czy to jest psotnik w własnym
24:02
ciele? Felek pokiwał głową, nie
24:05
spuszczając wzroku z kłębka. Najwyraźniej w krainie dudusiów
24:10
psota jest cieniem, tam nie ma siły na ciało, ale tu w
24:14
przodkowie jest tym im chce być. Główny psotnik prychnął
24:19
iskierką. Bo tu jest nasz dom, tu jesteśmy
24:23
wyraźni, a tam zakręcił sprężyną jak palcem tam jesteśmy, tylko
24:30
wrogu, niewidoczni. Nikt nas nie lubi, nikt nas nie
24:35
chce. Zanim pojawiły się inne
24:38
psotniki, mniejsze kłębki podskakujące trzaskające z
24:43
neonowym śmiechem jak z popsutego Radia przypominały
24:46
trochę czarne kłęby dymu. A dudusie ciągnął główny psotnik
24:52
robiąc wielką minę obrażonego artysty.
24:55
Oni zawsze dostają och jaki porządek.
24:59
Och, jakie miłe. Och, jakie pomocne.
25:03
Iskry w jego oczach błysnęły ostrzej, a my my dostajemy tylko
25:08
o nie znowu psota o nie znowu przeszkadzają o nie znowu się
25:13
popsuło. Maks ścisnął dłonie w rękawicach
25:17
roboticsa. Bo przeszkadzacie.
25:21
Bo jesteśmy ważni. Najważniejsi psotnik wystrzelił
25:25
w górę jak sprężyna i świat musi to wreszcie zrozumieć.
25:29
Przeznaczenia nie oszukasz, równowaga jest zaburzona.
25:35
Felek zrobił krok naprzód. Równowaga jest po to, żeby ją
25:38
naprawiać, a nie kręcić ją jak bączka.
25:42
Główny psotnik roześmiał się, a śmiech zabrzmiał jak setka
25:46
kliknięć na raz. To popatrzcie jak się robi
25:49
ważność. Istotniki zaczęły krążyć wokół
25:52
bańki sprężyny zadrżały iskry poszły w spiralę bańka chaosu
25:58
nagle wciągnęła powietrze niczym odkurzacz.
26:02
Nagle but taty sam zsunął mu się ze stopy.
26:05
Kapelusz felka o mały włos, aby nie odleciał.
26:09
Maks spojrzał na stopy. Tartar tryb turbo klik.
26:15
Ze stuprotica wysunęły się kolce, które wbiły się w ziemię
26:18
jak serwisowe kotwice robotics zadrżał, ale stanął twardo
26:24
zasysanie wzmogło się o odrobinę tata od razu chwycił ramię
26:28
roboticsa, jakby to było drzewo. Podczas wichury felek złapał
26:32
tatę, a w tej samej chwili wysunęła się mała łapka dudusia
26:36
i chwyciła felka za czekoladową rękę zrobił się łańcuch.
26:41
Robotics, tata felek duduś. Felek poczuł, jak bańka ciągnie
26:48
ich wszystkich centymetr po centymetrze, jakiego wafle
26:52
zaczynają delikatnie chrupać trzymać.
26:56
Krzyknął tata razem to nie czas na samotne bohaterstwo.
27:00
Maks zerknął w wizjer, wskaźniki drgały kontrolki mrugały na
27:05
czerwono łap łap. Zawołał linki wystrzeliły,
27:11
klipsy złapały wielki krzywy znak drogowy.
27:14
Taki sam jak ten odstrzałek co kłamały oraz wystający kamień,
27:18
który udawał, że jest zwykłym kamieniem.
27:20
A tak naprawdę miał w sobie nacięcie jak serwisowy uchwyt.
27:24
Teraz wszyscy wisieli na napięciu kolce w ziemi, linki
27:29
naprężone ręce złączone, bańka ssała psotniki chichotały.
27:36
A dudu się w środku nagle zaczęły wołać inaczej nie
27:40
pojedynczo, rytmicznie, równo jak alarm serwisowy.
27:46
Dół du. Dźwięk przeszedł przez psotkowo
27:51
jak syrena tylko miękko piankowa dudu siowa felek aż podniósł
27:56
głowę, to sygnał zwoławczy. Krzyknął, one wzywają pomoc.
28:03
Du. Wypełniało całą psotkową krainę,
28:08
jakby melodyczna nuta miękka kołysząca.
28:13
I rzeczywiście w pobliżu bańki, przy pęknięciu w ziemi
28:18
szczelinie łączącej 2 światy coś się poruszyło, pyk ze szczeliny
28:24
zaczęły wpadać dudusie, pędziły małymi nóżkami dysząc, a ich
28:28
oczy były pełne determinacji. Dudu alarm piszczały du.
28:36
Powtarzały rytmicznie dołączyły do łańcucha, łapiąc się za ręce,
28:41
łapki i kawałki roboticsa, jakby to była jedna wielka akcja
28:45
ratunkowa. Felek zacisnął zęby, czekolada
28:49
na jego palcach lekko trzasnęła, ale nie puścił.
28:52
I wtedy powiedział głośno tak, żeby usłyszeli i ludzie, i
28:56
dudusie, i nawet psotniki. Kiedy jest potrzeba, czekolada
29:01
daje radę. Bańka zawyła cichutko w sotniki
29:05
na moment przestały się śmiać, a drużyna równowagi trzymała się
29:09
mocniej niż kiedykolwiek. Łańcuch ratunkowy napiął się do
29:13
granic. Linki drżały kolce w stopach
29:16
trzymały ziemię, a mimo to wszystko w przodkowie próbowało
29:20
im wmówić, że za chwilę polecą jak papierki po cukierkach i
29:24
wtedy dudusie zrobiły coś, czego nikt się nie spodziewał.
29:28
Najpierw ucichły na jedną krótką chwilę taką, w której słychać
29:32
własne mrugniecie, potem starszy duduś uniósł łapki.
29:38
Czas na wielki porządek. Zawołał.
29:41
I dudusie zaczęły się łączyć, jakby miały w środku instrukcje,
29:46
gdy świat się rozjeżdża. Składaj się jedne wskakiwały, na
29:50
drugie łapały się łapkami wsuwały w gniazda na plecach
29:54
innych zatrzaskiwały się miękko jak klocki w miejscu, gdzie
29:59
przed chwilą było 100 małych piankowych sylwetek.
30:02
Powstała konstrukcja najpierw nogi proste jak linijki.
30:07
Potem korpus równy z płaskimi panelami jak płytki chodnikowe,
30:11
ramiona symetryczne. Każdy element miał swoje
30:15
miejsce, każdy ruch był dokładny klik klik klik.
30:22
I nagle nad bańką chaosu stanął on.
30:25
Tytan porządku, ogromny, geometryczny, precyzyjny, jakby
30:30
ktoś wyrzeźbił go z porządnie ułożonych klocków i dodał, do
30:34
tego miękkość pianek, kiedy stawiał stopę, przestrzeń robiła
30:39
się bardziej prosta, krzywe schody prostowały się na
30:43
sekundę, strzałki na znakach przestawały wariować, jakby ktoś
30:47
im przypomniał, do czego służą. Na jego barku dokładnie tam,
30:51
gdzie ramię łączyło się z szyją, była wnęka.
30:55
Zagłębienie jak bezpieczne siodełko.
30:58
Felek zapiszczał ktoś z dudusiów?
31:01
Wskakuj felek, choć serce mu waliło jak łyżeczka o kubek
31:06
wskoczył na wielką dłoń tytana porządku, która miękko go
31:10
włożyła. W wyznaczone zagłębienie.
31:12
Usiadł w nim jak w małym fotelu w wesołym miasteczku o k
31:17
mruknął, mam miejsce dowodzenia trochę wysoko, ale da się żyć.
31:23
Absolutniki. Psotniki poczuły, że ktoś im
31:27
właśnie odpowiedział poważnie. Główny psotnik zakręcił się w
31:32
powietrzu, sprężyny mu zadrżały z oburzenia.
31:36
Oho, to tak, to wy chcecie być ważni zapiszczał, a iskry w jego
31:42
oczach błysnęły jak neon i wtedy psotniki też zaczęły się łączyć,
31:47
ale zupełnie inaczej nie było tam kliknięć ani symetrii.
31:51
Był czysty Chaos. Kłębki wskakiwały na siebie
31:56
wplątywały się w sprężyny rozciągały zwijały wirowały
32:00
iskry robiły błyskawice dymne, matki wyskakiwały i chowały się
32:05
jak języki ciemnej mgły. Całość rosła w wirującą kulę,
32:10
która nie miała przodu ani tyłu, bo co chwilę zmieniała, gdzie
32:14
jest góra? Powstał on tytan chaosu.
32:19
Wir sprężyn, świateł dymnych, macek ogromny kłębek, który
32:23
wyglądał jak burza zamknięta w gumowej piłce.
32:27
Kiedy się poruszał, schody uciekały w bok.
32:30
Znaki obracały się jak wiatraki, a podłoga mrugała, lud, guma,
32:35
lód, guma. Felek ścisnął krawędź gniazda.
32:40
Dobra powiedział do siebie, to będzie nie lada wyzwanie.
32:46
I zaczęło się starcie. Nie było tu ciosów jak w
32:49
filmach. To było bardziej jak
32:51
przeciąganie świata. Tytan chaosu, zakręcił
32:55
przestrzenią, jakby chciał zrobić z niej świder.
32:58
Wokół tytana porządku, pojawiły się sprężynowe fale.
33:02
Proste linie próbowały się skręcić w spiralę, tytan
33:06
porządku, postawił stopę klak i spirala na chwilę.
33:11
Wyprostowała się jak słomka, którą ktoś prostuje palcami.
33:17
Tytan chaosu nie odpuszczał, rozciągnął się napęczniał, a
33:21
jego dymne macki oplotły powietrze zrobiło się ciągnąco,
33:27
jakby całe psotkowe było gumą do żucia, tytan porządku
33:31
odpowiedział precyzją. Jego ramiona rozsunęły się jak
33:34
linijki, a krawędzie przestrzeni zaczęły się ustawiać w równe
33:38
kąty. Bańka chaosu na sekundę
33:41
przestała tak mocno pulsować, jakby ktoś ściszył ją o jedno
33:45
oczko. Felek poczuł, że jego gniazdo na
33:48
barku lekko się przechyla. O o.
33:52
Wyrwała mu się. Napięcie było prawdziwe, ale nie
33:56
straszące jak w chwili, kiedy zjeżdżasz zjeżdżalnią i masz to
34:00
jedno u zanim dotkniesz wody felek przywarł do krawędzi.
34:06
Kruszę się syknął pod nosem i od razu dodał w myślach, ale nie
34:11
poddaje jeszcze nie teraz tytani.
34:14
Tymczasem zderzyli się kształtem.
34:17
Chaos próbował rozpuścić porządek jak cukier w herbacie.
34:21
Porządek próbował uformować Chaos jak ciastolinę w foremkę.
34:25
Raz przestrzeń była prosta, raz pofałdowana raz wokół nich
34:30
robiły się schody w bok, raz znów wracały jakby zawstydzone.
34:35
Felek na barku tytana porządku, widział wszystko jak zwierzę
34:38
obserwacyjnej. Bańka chaosu wciąż wciągała
34:42
psotniki wciąż świeciły, dudu się wciąż walczyły o kształt i
34:47
felek zrozumiał jedno, bardzo ważne bardzo felkowe.
34:51
To nie jest bitwa, kto kogo pokona, to jest bitwa, czy świat
34:55
się rozleci, czy się dogada. Ścisnął krawędź gniazda, nabrał
35:01
powietrza i przygotował się, bo czuł, że za moment będzie musiał
35:04
zrobić coś trudniejszego niż skok.
35:06
Czy chwyt będzie musiał zatrzymać tytanów słowem
35:12
równomost za ich plecami mrugnął nierówno, a w jego świetle
35:15
błysnęła cieniutka Rysa jak paznokieć przejechany po szkle
35:20
psotkowo wciąż było w ruchu jak sprężyna nakręcona za mocno.
35:25
Tytan chaosu, wirował, tytan, porządku prostował.
35:29
Felek wysoko na barku tytana porządku, spojrzał w stronę
35:33
równo mostu i poczuł w środku to ciche.
35:37
Które mówiło coś tu może nie wytrzymać krzyknął w dół do
35:42
maksa w roboticsie i do taty. Trzymajcie się, jeśli most
35:46
kiedyś pęknie na zawsze utkniecie w przodkowie.
35:52
Maks spojrzał na tatę. Tata spojrzał na maksa.
35:56
To było jedno z tych spojrzeń, w których mieści się cały Plan,
36:00
ale nikt nie wypowiada go na głos w przodkowie.
36:03
Czas też lubił robić psikusy, wystarczyło wpaść w jeden
36:07
serwisowy. Skrót między krzywymi schodami a
36:10
wracało się szybciej niż powinno.
36:13
Idziemy zawołał tata krótko. Felek zobaczył tylko jak znikają
36:18
między krzywymi schodami i migającymi znakami.
36:22
Przez sekundę poczuł ukłucie, ale nie złości raczej
36:26
zrozumienia. Dobra mruknął, czasem trzeba się
36:31
cofnąć, żeby potem wskoczyć dalej.
36:34
Odwrócił się z powrotem do tytanów, ścisnął krawędź swojego
36:37
gniazda i podniósł rękę gotowy wreszcie zrobić to, co w tym
36:41
momencie było najtrudniejsze, zatrzymać wielkie rzeczy,
36:45
słowem, kietan chaosu, wirował jak cukrowa burza w mikserze
36:50
tytan porządku stał naprzeciw prosty, równy jak linijka, która
36:55
mówi spokojnie, mam to przestrzeń między nimi, raz się
36:59
rozciągała. Raz zwijała jakby psotkowo
37:02
próbowało zrobić z całego świata gumę do żucia.
37:06
Felek siedział w swoim gnieździe na barku tytana, porządku?
37:10
Dobra, mruknął felek do siebie. Jak to się mówi, czas na słodkie
37:15
hamulce wziął głęboki oddech. Karmel w jego waflach
37:20
napowietrzył się niczym bita śmietana, a potem krzyknął tak,
37:24
żeby usłyszał go każdy z tytanów.
37:27
Stop. Głos felka przeciął szum sprężyn
37:31
i trzaski iskier jak nożyk masło.
37:34
Na ułamek sekundy nawet tytan chaosu, jakby się zawahał, a
37:38
tytan porządku przestał prostować na siłę, jakby czekał,
37:42
co będzie dalej. Felek podniósł rękę, jak ktoś,
37:46
kto chce, żeby wszyscy wreszcie przestali krzyczeć.
37:50
Słodkie myślenie to rozwiązanie. Dorzucił mocniej, posłuchajcie.
37:56
Tytani zwolnili jeszcze odrobinę, przodkowo nadal było
38:00
zakręcone, ale jakby ktoś ściszył muzykę karuzeli o jeden
38:03
poziom, felek mówił dalej już spokojniej, ale także by każde
38:09
słowo miało wagę. Świat bez psoty jest jak wafel
38:13
beznadziejna. Tytan chaosu przestał wirować na
38:16
pełnych obrotach jego sprężyny zadrżało, jakby ktoś je dotknął
38:21
palcem. A psota bez porządku felek
38:24
wskazał na rozjeżdżające się schody i znaki jest jak
38:28
nadzienie na podłodze. Zapadła Cisza, tytan, porządku
38:33
stał jak posąg, ale miękki tytan chaosu kręcił się już tylko
38:37
lekko jak bączek, który traci siłę.
38:41
A wtedy stało się to, czego nikt nie chciał usłyszeć.
38:46
Trzask nie z bańki, nie ze sprężyn z góry z równomostu
38:52
dźwięk był jak pękanie kryształu w zębach, cienki, ostry i
38:57
nieprzyjemny. Jakby ktoś złamał najważniejszą
39:00
rzecz na świecie, a potem udawał, że to nic takiego to
39:04
była dopiero Rysa, ale taka, która mówiła jasno.
39:08
Jeszcze jedno szarpnięcie i zrobi się z tego prawdziwe
39:10
pęknięcie. Tytani znieruchomieli naprawdę
39:14
felek odwrócił głowę w stronę równomostu.
39:17
I zobaczył szczelinę. Najpierw cieniutką jak Rysa na
39:21
szkle, potem szerszą jak pęknięcie w niebie.
39:26
Światło wzdłuż mostu za migotało pulsowanie zrobiło się nierówne
39:30
jak serce, które nagle się przestraszyło.
39:33
Bum bum. Bum.
39:38
W szczelinie pojawiło się coś jeszcze obraz, okno na świat
39:43
ludzi na józefinów felek zobaczył ich dom jak przez
39:48
szybę, tylko że ta szyba była drżąca i krzywa drzwi w domu
39:53
trzaskały same, jakby ktoś je popychał.
39:55
Szafka w kuchni otwierała się i zamykała jak paszcza dywan w
39:59
pokoju maksa falował jakby był wodą, a na stole.
40:04
Łyżeczka wyskoczyła z kubka i zrobiła małe pink jak sprężynka
40:08
wszystko było jak z ich poranka tylko.
40:12
Bardziej. Dużo bardziej.
40:14
Felek poczuł, że zrobiło mu się w środku zimno, choć był
40:17
przecież czekoladowy. Jeśli równomost pęknie,
40:22
powiedział powoli, jakby składał zdanie z klocków, żeby się nie
40:25
rozsypało. Oba światy się rozsypią.
40:29
Spojrzał na tytanów na bańkę na psotniki i dudusie i właśnie
40:34
wtedy szczelina w równomoście wydała z siebie kolejne ciche
40:37
trzaśnięcia, jakby ktoś ją delikatnie, ale uparcie
40:42
poszerzał. W pewnym momencie równomost
40:45
zatrzeszczał tak jakby właśnie miał dość całej tej historii
40:49
strach. Most pękł mocniej aż prawie na
40:53
pół światło, które wcześniej pulsowało w nim równo teraz
40:57
migało w panice tytan chaosu zawirował z triumfem jak
41:02
sprężyna, która wreszcie znalazła luźną śrubkę, tytan
41:06
porządku, napiął się próbując utrzymać prosto, ale nawet on
41:10
nie potrafił wyprostować pękającego nieba.
41:13
Felek poczuł, że tak jak i pęka równomoc.
41:16
Pęka też coś w nim ostatni karmel nadziei na to, że uda się
41:20
przywrócić równowagę i wtedy. Nad pęknięciem przemknęła smuga
41:26
światła, a z mroku wyskoczył on robotics 2.
41:32
Plafelka wśród tytanów to była chwila, ale maks i tata wpadli w
41:36
psotny skrót skorzystali z planu BI dokręcili ab grejt w tempie
41:40
tatusiowego serwisu. Robot był większy, wzmocniony z
41:46
dodatkowymi panelami i dyszami odrzutowymi, które dmuchały
41:49
ciepłym powietrzem. Jak suszarka ustawiona na tryb
41:52
ratunek? Zbroja zatrzymała się w
41:55
powietrzu na sekundę, jakby sama mówiła spokojnie, ja to ogarnę,
42:01
a w środku 2 głosy naraz. Kapitan na pokładzie zawołał
42:07
maks. I drugi kapitan pomocniczy.
42:11
Dorzucił tata, a w jego tonie było to tatusiowe nikt nie psuje
42:15
mi świata przy moim dziecku. Felek zamrugał.
42:20
W w nie uciekliście wyszeptał bardziej z ulgą niż ze
42:26
zdziwieniem. Jak wam się udało tak szybko
42:29
zmodyfikować zbroje? Maks aż dumnie podniósł
42:33
przyłbice w kokpicie, który teraz miał 2 miejsca jak w
42:36
duecie. Tryb serwisowy duo krzyknął był
42:41
w planach dudusie miały wszystko w warsztacie, bo w krainie
42:45
dudusiów wszystko jest możliwe. Wszystko działa, ale oczywiście
42:49
po dodatkowej kalibracji na dorosłą wyobraźnię mruknął tata
42:54
dokręciłem wszystko, co się dało i to, czego się nie dało.
42:58
Też robotics 2 przeleciał w stronę pęknięcia most jęknął i w
43:04
tym właśnie momencie pękł na pół trzask.
43:08
Ta cienka Rysa, którą felek widział wcześniej, rozjechała
43:11
się teraz wzdłuż światła jak błyskawica na lodzie.
43:15
Nie gadajcie, tylko działajcie, zawołał felek z barku tytana, bo
43:19
mediacja mediacją, ale jak się sypie niebo to trzeba działać.
43:23
Już odpowiedzieli jednocześnie tryb kotwicy ryknął max robotics
43:29
2 otworzył panele na ramionach i plecach.
43:33
Wystrzeliły wiązki linek z haczykami i kolcami.
43:37
Jedne poleciały w lewą krawędź równo mostu, drugie w prawą
43:40
wyglądało to jak pajęcza sieć, tylko solidna serwisowa i bardzo
43:45
zdeterminowana tik tik, tik, haczyki wbiły się i złapały
43:51
pęknięte brzegi. Linki naprężyły się cicho
43:54
mówiąc, trzymamy rozpad mostu zatrzymał się w połowie.
43:59
Na chwilę na tyle, żeby dało się oddychać.
44:03
I wtedy przez szczelinę w oknie na świat ludzi felek zobaczył
44:07
coś, co prawie go rozbroiło. To mama maksa wracała do domu z
44:12
torbami. Drzwi z auta próbowały jej
44:15
zrobić psikusa, same się otwierały i zamykały, a mama
44:19
złapała klamkę jednym ruchem i przytrzymała ją tak, jakby całe
44:24
życie trenowała walkę z drzwiami.
44:26
O nie kochane ze mną nie powiedziała spokojnie.
44:31
Ach, ta mama jęknął tata w kokpicie.
44:34
Patrząc przez szczelinę, musimy się pośpieszyć, dorzucił szybko,
44:39
bo jeszcze dostaniemy po uszach za ten bałagan.
44:42
Maks parsknął nerwowym śmiechem, ale od razu spoważniał, bo linki
44:47
jęknęły mocniej sn równomost próbował pęknąć dalej maks i
44:53
tata spojrzeli na siebie, w tym spojrzeniu było wszystko.
44:57
Strach, upór i to, że nie ma odwrotu i wtedy powiedzieli
45:02
prawie jednocześnie. Jakby to było hasło do
45:05
utrzymania świata w całości kruszę się, lecz nie poddaję.
45:10
Odrzutowy robotics 2 zadrżał, ale kotwice trzymały.
45:14
Tytan porządku, spojrzał w stronę pęknięcia, jakby wreszcie
45:18
zobaczył punkt zaczepienia. Tytan chaosu na moment przestał
45:21
wirować, bo nawet Chaos lubi patrzeć na coś, co nie powinno
45:25
działać, a jednak działa. Felek uśmiechnął się krótko
45:30
zachwycony. Jak dziecko i spokojny, jak
45:32
detektyw pięknie mruknął równomost trzymał się już tylko
45:37
dzięki pajęczej sieci linek robotics, a 2.
45:41
Tytan porządku, stał napięty po jednej stronie tytan chaosu
45:45
wirował po drugiej. Ale już nie tak pewnie oba
45:49
patrzyły jakby pierwszy raz widziały, że ich zabawa w
45:52
przeciąganie świata ma prawdziwą cenę i wtedy wydarzyło się coś
45:57
małego tak małego, że aż wielkiego z tłumu dudusiów
46:01
wysunęły się te najmniejsze takie, które ledwo sięgały komuś
46:05
do kostki, miały czapeczki, przekrzywione brzuchy z łatką w
46:09
kropki i oczy jak 2 guziki od piżamy.
46:13
My pomożemy pisnęły z drugiej strony z kłębka psotników
46:19
wyskoczyły najmniejsze psotniki iskierki z króciutkimi
46:23
sprężynkami bardziej pstryk niż wielka psota one też wyglądały
46:28
jakby zawsze stały z boku i robiły tylko drobne he he my też
46:34
zapiszczały zanim ich ktoś powstrzyma.
46:37
Felek spojrzał raz na jednych raz na drugich i nagle przestał
46:42
krzyczeć do tytanów powiedział. Spokojnie jak do ekipy w
46:46
warsztacie. Czas naprawić to co pęka naprawa
46:50
ma być sprężysta, nie jak twardy beton, most musi pracować.
46:55
Tytani nie ruszyli się. Tylko zwolnili jakby słuchali.
47:01
Do dzieła ciągnął felek, wskazując pęknięcie psotniki
47:06
wypełniacie to elastyczną energią, żeby było jak guma, nie
47:10
jak szkło. Dudusie nadajecie kształt i
47:13
stabilność, żeby trzymało robotics kotwiczysz cały czas, a
47:18
my pilnujemy, żeby to zagrało razem.
47:22
Maks w kokpicie duo przełknął ślinę.
47:25
Kotwicy trzymają, ale pęknięcie mate czarną smugę mamy jeszcze
47:31
trochę paliwa w odrzutach. Tata obok maksa dodał krótko.
47:36
Jak to się rozleje? To koniec, poziom energii 54%
47:41
najmniejsze psotniki pierwsze podbiegły do szczeliny zaczęły
47:45
sprężynować energią, miękko falą, jakby wkładały w pęknięcie
47:50
elastyczną gumę do mazania tylko świecącą i ruchliwą.
47:54
Najmniejsze dudusie natychmiast dołożyły swoje ustawianie
47:59
prostowanie dociskanie. Łapka do łapki jakby układały
48:03
krawędzie w ramkę. Tytan porządku, spojrzał w dół,
48:08
jakby nie rozumiał, czemu maluchy robią to, czego on nie
48:11
potrafił. Samą siłą tytan chaosu też
48:14
zwolnił. Iskry w nim przygasły na sekundę
48:18
i znów zabłysły, ale inaczej. Maks aktywuj tarczę.
48:24
Tarcza dodał od razu. Z przedramienia robotics, a 2
48:29
rozlała się jasna, okrągła poświata.
48:32
Ciemna smuga pęknięcia zaczęła się cofać rozrzedzać jak
48:36
atrament dmuchnięty ciepłem powietrzem.
48:39
Pęknięcie nie zniknęło, całkiem wyglądał, jakby było zaszyte,
48:44
połączone, elastycznie, jakby ktoś włożył w nie sprężystą
48:48
nitkę i zapiął zamek, który umie pracować, a na moście została
48:53
świecąca blizna. Cienka linia migocząca jak
48:57
uśmiech po trudnym dniu tytani zamarli i po raz pierwszy
49:01
wyglądało jakby zawstydzili się trochę swoich rozmiarów.
49:06
Bo to nie oni uratowali most tylko najmniejsi.
49:10
Felek odetchnął. Dobra, teraz najważniejsze
49:14
przywrócić równowagę. Starszy duduś i inni podreptali
49:20
do serwisowej konsoli przy moście, kamienie, pokrętła i
49:24
grzybki przyciski ukryte w poręczy psotniki przyniosły
49:28
sprężynowe impulsy dudusie swoje kliknięcia porządku felek, tata
49:34
i max stanęli jak ekipa przy panelu sterowania grawitacja
49:39
powiedział felek. Maks przesunął wskaźnik w
49:42
wizjerze. Domykanie dodał tata i
49:45
przekręcił kamień. Pokrętło o jedno oczko.
49:48
Jakby regulował zawias w drzwiach.
49:51
Równowaga zakończył starszy duduś dudusie kliknęły
49:55
rytmicznie klik, klik klik absolutniki dorzuciły,
50:00
sprężysty, puf, energii, żeby ustawienia nie były zbyt sztywne
50:05
i nagle świat odetchnął, równomost przestał drżeć, a w
50:11
powietrzu między dudusiami i psotnikami pojawiło się coś
50:15
nowego. Niezgoda na zawsze, tylko zgoda
50:19
na próbę. Każdy jest potrzebny powiedział
50:22
cicho felek tylko w równowadze maks spojrzał na roboticsa na
50:28
linki wbite w krawędzie mostu na kolce, które trzymały spaw,
50:33
uśmiech mu zgasł odrobinę. A co z roboticsem?
50:38
Tata położył mu rękę na ramieniu w kokpicie.
50:41
Jest wpięty kotwice są częścią mostu.
50:45
Felek skinął rozumiejąc od razu. Robotics będzie od teraz
50:49
symbolem nowej równowagi. Maks przełknął ślinę, spojrzał
50:55
na świecącą bliznę na moście, potem na małe dudusie i małe
50:59
psotniki, które stały obok siebie jak po wspólnej robocie.
51:03
Ok. Powiedział cicho, a w tym ok
51:07
było i serce i poświęcenie. To zostaje.
51:11
Żeby wszystko się trzymało. Robotics 2 zawdzięczał miękko,
51:16
jakby potwierdzał, tak ma być. Portal pod korzeniami zamrugał
51:21
raz jak oko, które mówi dobra, można wracać.
51:25
Felek, maks i tata stanęli przy nim w lekkim pół okręgu.
51:30
Za ich plecami równomost świecił już spokojnie, a jego blizna
51:34
migotała miękką linią jak przypomnienie, że naprawa nie
51:38
musi być niewidzialna, żeby była dobra.
51:41
Maks obejrzał się Jeszcze raz w stronę mostu.
51:44
To była dobra robota powiedział tata.
51:47
Taka na całe życie. Felek poprawił wafelkową
51:52
czapeczkę słodko, ale z odwagą mruknął.
51:56
Wracajmy za nim ktoś w józefinie zacznie jeździć na dywanie jak
52:00
na łyżwach i przeszli łup, jakby świat wciągnął ich przez słomkę.
52:06
Tylko tym razem w drugą stronę przez sekundę było miękko, potem
52:10
normalnie anomalie zniknęły tak nagle, jak się pojawiły drzwi
52:15
domykały się miękko. Szafki nie strzelały a dywan
52:19
leżał spokojnie jakby nigdy nie próbował nikogo zamienić w
52:22
łyżwiarze. Tylko porządek był aż przesadnie
52:27
porządkowy. Krzesła stały równo poduszki na
52:30
kanapie wyglądały jak ułożone linijką, a na stole nie było ani
52:35
jednego okruszka, nawet folkowego.
52:38
Tata rozejrzał się podejrzliwie. To jest za ładnie.
52:43
Maks aż cmoknął. Jak w katalogu.
52:48
Radio w tle grało cicho, tata podkręcił i spiker mówił już
52:53
spokojniej. Wygląda na to, że zgłaszane
52:56
anomalie ustępują. Słuchacze dzwonią, że wszystko
53:00
wraca do normy. Tu Halina z Poznania dywan już
53:04
nie robi piruetów. Tu Andrzej z Wisły szuflada
53:08
przestała strzelać tu jola z Lublina.
53:11
Czajnik grzeje jak trzeba. Tata szybko ściszył radio, jakby
53:15
bał się, że za dużo osób się domyśli.
53:19
Wtedy szczęknął zamek, mama wróciła z zakupów, weszła do
53:23
środka i zatrzymała się w progu. Rozejrzała się po salonie po
53:28
kuchni, po równych krzesłach i uśmiechnęła się szeroko.
53:33
O powiedziała z zadowoleniem. No proszę w końcu porządek tak
53:39
może od dziś tak będzie codziennie.
53:42
Tata odchrząknął najniewinniej na świecie.
53:45
Oczywiście. Mak skinął głową z miną tak
53:49
mamo, to było planowane. Felek poprawił wafelkową
53:54
czapeczkę i spojrzał ciepło na całą trójkę psota jest jak
53:58
posypka, a porządek jak wafel najlepsze razem, ale w
54:02
proporcji. Dzięki, że byliście z nami.
54:05
To była przygoda, która pokazuje coś ważnego.
54:08
Czasem nie wygrywa ten największy, najsilniejszy ani
54:12
najgłośniejszy, tylko ten najmniejszy, który odważy się
54:16
podejść i powiedzieć pomogę, bo kiedy równomost pęka, a bańka
54:22
chaosu zasysa jak odkurzacz, liczy się łańcuch, współpraca i
54:27
to, że porządek ipsota mogą istnieć razem.
54:31
Ale w proporcji i teraz bardzo ważne ogromne dziękuję dla
54:35
patronów, dzięki którym ta historia w ogóle mogła powstać.
54:39
Szczególnie dla maksa i taty Mateusza z józefinowa dziękuję
54:44
wam za wsparcie, zaufanie i za to, że postawiliście frankowi
54:48
kakao na patronite, to naprawdę robi różnicę i sprawia, że
54:52
czekoladowe tropy nie znikają w połowie drogi.
54:56
Jeśli chcecie dopisać własny pomysł do kolejnych przygód
54:59
wskakujcie na przygody felkawafelka.pl i zgłoście się
55:03
do słodkiej loterii pomysłów. Kolejne losowanie już wkrótce
55:09
wpadajcie też na Instagram przygody, podkreślenie felka,
55:12
podkreślenie wafelka, a jeśli chcecie wesprzeć tworzenie
55:16
nowych historii, zapraszam na patronite na czekoladowym
55:21
tropie. Do usłyszenia.