Latest / Danielle Staring / Ik haalde de koelkast leeg... omdat ik overwerkt was
Transcript
- Danielle | Happy met: Hey, lieve Jou, ik neem je heel even mee in een moment. Ik kom thuis. Laat. Op moment was het gebruikeld dat ik laat was. Leon heeft superlief eten voor mij apart gezet. Want zo deed hij dat. Toen en trouwens nu nog steeds. Ik was er bijna nooit bij met het avondeten. Dus ik doe de deur van de magnetron open. En ik denk, jezus, wat zat hier allemaal een troep in? Dus ik haal alles eruit, zet mijn bord erin en doe de deur dicht. En dan ga ik nadenken. Dan had er iets stil in mijn hoofd. En ik denk, wacht. Hier klopt iets niet. Ik kijk naar wat ik op de aanrijd heb gezet. En dan kijk ik naar de deur die ik net opdicht gedaan. En dan zie ik het. Dat is de koelkastdeur. Niet de magnetrondeur. Ik had gewoon de koelkast uitgeladen. Helemaal. Zonder dat er ook maar ergens een kwartje viel. Zo overwerkd was ik. En het gekke is, ik dacht op dat moment niet eens, dit is een teken, ik dacht, oké. Even alles terugzetten, het juiste bord in de magnetron en de rest weer terug in de koelkast en dan door. En dat zegt eigenlijk alles over waar ik op dat moment zat. Want laat me je even meenemen naar het begin van die periode. hoe iemand zo ver kan komen, moet je natuurlijk wel even weten wat eraan vooraf ging. Een paar jaar eerder stond ik bij mijn diplomaaandraging op de HEAO. Tegenwoordig heet dat de HBJ. Mijn vader was erbij, Leon was erbij, mijn zusjes waren er ook bij, mijn moeder was erbij. Ik ben er voor gehaald. en ik was de enige vrouw die afstudeerde in de RA-rechting, dat is Registrakounent, en ook nog eens de eerste die in twee richtingen tegelijkertijd afstuderen. Zowel voor administratieaccounten als voor registracounten. Ik was supertrots. En ik had echt zoiets van, nou heb ik het eindelijk bewezen. Ik kan het. Ik ben goed genoeg. Ik ben slim. Want dat was iets wat ik heel lang met me mee droeg. Het gevoel dat ik het niet kon. Dat ik niet slim was, niet goed genoeg was. Op de lage school bijvoorbeeld draaide ik getallen om. Ik had moeite om me te concentreren. En ik hoorde steeds opmerkingen. Doe rustig, zit stil, waarom doe je nou zo moeilijk? Ik had er geen woord voor toen. Ik wist alleen dat ik mijn best deed en dat het niet genoeg leek te zijn. Maar de HNO, HBO, die lukte. Twee richtingen tegelijk. Als enige en als eerste. Het lukte. Nu staat het vast, dacht ik. Niet langer na begon ik tegelijkertijd aan Nijrode en bij een groot account gegaan. Mijn leraar had me al gewaarschuwd voor die vestiging. Ik luisterde niet, lekker eigenwijs. Ik had mijn diploma's, ik wilde beginnen en ik wilde carrière maken. Tijdens het arbeidsvoorwaardegesprek zat ik tegenover een senior. En ik weet nog dat hij zei, nog voordat ik überhaupt in dag had gewerkt, dat mijn gelnavels eraf moesten. Dat hebben we natuurlijk niet gedaan. Daar heb ik veel te eigenwijs voor. Maar ik voelde wel iets verschuifen. Mijn leraar had mij gewaarschuwd en dit was al de tweede rode vlag. Ik negeerde ze allebei. Want daarna kwamen de herringstanchions. Die moesten ook weg. Mijn netshirt onder mijn pak was ook een opmerking waard. En toen begon ze ook nog over Leon. Ze vonden dat hij al dan niet met zijn stijgenbouwbedrijf wat hij toen had, ik weet niet precies waarom, maar hij haalde mijn niveau naar beneden. En het is al heel erg moeilijk als ze opmerkingen over jou hebben. Maar als ze dan ook nog eens degene van wie je houdt gaan aanvallen. Nou, dan snap je wel. Die komt gewoon keihard binnen. Mijn ouders kwamen ook nog eens niet dat die juist kringen. En ze gaven me ook echt het gevoel dat ik gewoon te simpel was. En achteraf? Supertrots. Ik ben heel blij dat ik kan zeggen dat ik simpel ben. Want trots dat ik simpel ben, ik wil ook simpel zijn. Maar op dat moment deed het wel wat met... want ik had me net bewezen, dubbele dwars, dubbele diploma's, eerste en enige en dan krijg te horen dat er iets mis is. Steeds opnieuw en dat is niet met je werk, maar met jou, met wie je bent. Dus wat deed ik? Ik paste me aan. Niet mijn nagels en ook niet mijn kleding, maar mijn gedrag. Ik werkte harder, nog harder. Alsof ik ze alsnog of zo kon overtuigen. Alsof er ergens een moment zou komen waarop zij zouden zeggen, nu heb je het bewezen. Nou mag je je gel nagels houden. Leona zag me niks meer. Of ik was aan het werken hele lange dagen, of ik zat een breukende van Nijrode. Dat was iedere vrijdag en dus voor mij ook geen klein stukje rijden. Weekenden studeerde ik. Ik had achter mijn bureau, over uren schreef ik niet, want dat mocht ook niet. Daar hadden me ook verteld. En als ik in de baasentijd naar huis reed, moest ik zavond een dossier inschrijven om het goed te maken. en dan ga je één keer op een donderdag, omdat de controle eerder afgerond was, om 3 uur terug naar huis dagje. En dan word je gebeld omdat je dan heel even naar kantoor moet komen om dossiers in te schrijven. En ik deed dat. Ik ging ieder blaadje, toen dus echt nog handmaak, gewoon echt op papier en dus op een blaadje het dossier inschrijven. Maar ik deed dat gewoon. Want ik wilde gewoon zo graag dat het ging slagen. Ik wilde zo graag carrière maken. Ik wilde zo graag erbij horen, goed gevonden worden. Maar nog verder bewijzen. En ik kon zo niet accepteren dat het fout liep op dingen die ook gewoon niks met mijn kunnen te maken hadden. En dan is die avond met de kookkast. In diezelfde periode had ik ook zoiets met sporten. Ik sporte niet meer. Als ik helemaal weggevallen had, ik geen tijd voor. Zelfde mijn sporten heilig is. En op een gegeven moment ben ik toch weer gegaan. En ik liep die sportschool in en toen dacht ik op een gegeven jee, gewoon helemaal vergeten, niet bij stilgestaan. Er is gewoon ook nog een wereld buiten mijn werk. Het was, en ja ik weet niet hoe ik het uit moet leggen, het was zo... apart gewoon, het was echt een vergeten wereld. Ik ging zo op in mijn werk, in de carrière maken, goed gevonden te worden. En dat klinkt misschien overdreven, maar ze voelden het echt. Alleen maar bezig met mezelf bewijzen dat ik compleet vergeten was dat er ook nog andere dingen bestonden. Tijdje later had ik hem donderavond op mijn kamer opkamp door, in mijn eentje. Dogezinschrijven. Het was al laat en de dag erna moest ik naar school. En die dag was er weer iets gezegd. Ik weet zo niet meer wat, maar er waren altijd wel van die kleine onderhuidse irritante opmerking die ik kreeg. Leon belde me op. En ik denk dat je dit wel kent. Een gesprek met iemand om wie je geeft op een avond waarop je al veel, veel, veel te lang hebt ingehouden. Ik brak in de telefoon. Ik was aan huilen, middentussen die dossiers. En zei Leom, als jij nu niet naar huis komt, dan kom ik je halen. Ik ben ook naar huis gegaan. Dat was wel het einde van mijn accountcareer. En dat was dus niet omdat ik het werk niet kon, omdat ik kon het, dat had ik bewezen. Het enige en als eerste zwart op wit. Maar mijn bewijs deed er niet toe. Het ging om dat kantoor, nooit om mijn capaciteiten. Het ging erom of ik paste in het beeld dat zij hadden. En dat beeld pas niet ik. Waar ik nooit bij stil heb gestaan bij het kiezen van het kantoor is de cultuur. Niet alleen wat je wilt doen en waar je goed in bent, maar ook waar mag ik zijn wie ik ben. En dat bleek belangrijker dan alles wat ik had geleerd. En wat ik nu zie bij ondernemers is precies hetzelfde betroon. Je werkt, je levert, Je hebt omzet en toch dat gevoel dat het nog niet goed genoeg is. Dat je nog even moet bewijzen. Dat je dan even moet wachten voordat je een hoger prijs mag vragen, meer ruimte mag innemen, meer mag verdienen of gewoon ondernemen is wat jij wil ondernemen. Alsof er ergens een examen klaarlegt dat je eerst nog moet halen. Maar dat examen bestaat niet. Het is een overtuiging. En overtuigingen over wat je verdient en wat je mag hebben, zitten diep verweven in hoe je met geld omgaat. En wat je zelf toe staat te vragen. hoe lang je wacht en in hoe bescheiden je blijft terwijl er eigenlijk geen reden is voor die bescheidenheid. Geld is gedrag. En gedrag komt altijd ergens vandaan. Ik druk nu elke dag op een opnameknop voor de JAP Challenge die ik overigens anders ben gaan noemen. Het is voor mij nu de 100 dagen verhalen challenge. Eén opname, geen edits, gewoon ik. En dan heb ik nog steeds dat stemmetje. Maar ik ken het inmiddels wel goed genoemd omdat het ongelijk heeft. Het had toen nog ongelijk. En bij jou ook. Dus dankjewel voor het luisteren, lieve Jouw. En onthoudt, geld is gedrag. En als jij je gedrag verandert, verandert je hele geldleven. Tot de volgende keer!